Adhyaya 39

இந்த அத்தியாயம் சூதர் அறிவித்த உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. பிள்ளையின்மையால் துயருற்ற அஞ்சனையை முனிவர் மதங்கர் அணுகி அவளின் நோக்கத்தை வினவுகிறார். அஞ்சனா கூறுகிறாள்—முன்பு சிவன் தன் தந்தை கேசரிக்கு வரம் அளித்தார்: இப்பிறவியில் சில வரம்புகள் இருந்தாலும், புகழ்பெற்ற மகள் ஒருத்தி பிறப்பாள்; அந்த மகளின் மகன் கேசரிக்கு பேரானந்தம் தருவான். சந்தானம் வேண்டி அவள் பருவ-மாத விரதங்கள், ஸ்நான-தானங்கள், பிரதக்ஷிணை-நமஸ்காரங்கள், சாலக்ராமம் தொடர்பான அர்ச்சனைகள், பலவகை தானங்கள் ஆகியவற்றைச் செய்தும் மகன் கிடைக்காததால் தவத்தையே சார்கிறாள். மதங்கர் அவளுக்கு துல்லியமான தீர்த்தப் பாதையைச் சொல்கிறார்—தெற்கே ஘னாசலம், பிரம்மதீர்த்தம்; கிழக்கே சுவர்ணமுகரி; வடக்கே வ்ருஷபாசலம், ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி. அங்கு நீராடி வராஹன், வெங்கடேசன் ஆகியோரைக் கும்பிட்டு, நல்விருட்சங்கள் சூழ்ந்த வியத்கங்கை தீர்த்தத்தில் வாயுவை நோக்கி நியத தவம் செய்ய வேண்டும். அஞ்சனா அதன்படி தவத்தை கடுமையாக்குகிறாள்—பழஉணவிலிருந்து நீருணவாக, பின்னர் மேலும் கட்டுப்பாடாக. ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து ஜோதிட ரீதியாகச் சிறப்பான முகூர்த்தத்தில் வாயு தோன்றி வரம் அளிக்கிறார்; அவள் மகனை வேண்ட, வாயு தாமே அவளின் மகனாகப் பிறப்பதாக அறிவித்து புகழை வாக்குறுதி செய்கிறார். இறுதியில் தேவர்கள், முனிவர்கள், தேவியர் அவளின் அதிசய தவத்தைச் சாட்சியாகக் காண வருகிறார்கள்—சரியான தீர்த்தங்களில் ஒழுங்கான சாதனை தெய்வ அருளைத் தூண்டும் என்பதே இவ்வத்தியாயத்தின் தத்துவமாகிறது.