Adhyaya 17

இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் வேங்கடாத்ரி/வேங்கடாசலத்தின் மகிமையைத் தொடர்ந்து விளக்குகிறார். பூமியிலும் விண்ணுலகங்களிலும் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் வேங்கட மலைக்குள் அடங்கியுள்ளன எனக் கூறி, இக்க்ஷேத்திரத்தை ‘சர்வதீர்த்தமயம்’ எனும் புனிதச் சிறு-பிரபஞ்சமாக நிறுவுகிறார். தெய்வம் வைஷ்ணவ சாஸ்திர மரபுப்படி சங்க-சக்கரதாரி, பீதாம்பரதாரி, கௌஸ்துபப் பூஷிதன் என வர்ணிக்கப்படுகிறார்; அவர் பக்தரைக் காக்கும், வேதாதாரமான புனிதத்தைக் காத்தருளும் பரம்பொருள். பின்னர் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் சேவையில் பல பகுதிகளிலிருந்து வரும் பக்தர்களின் பங்கேற்பும், பாத்ரபதத் திருவிழா சூழலும், தரிசன-சேவையால் சுத்தி பெறுதல் என்பதும் கூறப்படுகிறது. குறிப்பாக பிரம்மோற்சவம்—கன்னி மாதத்தில் பிரம்மா த்வஜாரோஹணம் (கொடி ஏற்றுதல்) என்ற முறையை நிறுவினார்; அந்த ஆண்டு விழாவில் மனிதர், தேவர்கள், கந்தர்வர், சித்தர், பண்டித த்விஜர் ஆகியோர் கூடுகின்றனர். கங்கை நதிகளில் சிறந்தது போலவும், விஷ்ணு தேவர்களில் சிறந்தது போலவும், வேங்கடம் க்ஷேத்திரங்களில் ‘உத்தமோத்தமம்’ என மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி: பக்தியுடன் இதைச் செவிமடுத்தால் விஷ்ணுலோகத்தில் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும் எனச் சொல்லி, ஸ்ரீஸ்வாமி-புஷ்கரிணியை முதன்மை தீர்த்தமாகவும், அதன் அருகே லக்ஷ்மியால் அணைக்கப்பட்ட தெய்வம் வரம் அருளும் நிலையில் இருப்பதாகவும் விவரிக்கிறது.