Adhyaya 37

இந்த अध्यாயத்தில் பாரத்வாஜர் ஹைஹய வம்சத்து அரசன் சங்கனின் சிறந்த வைஷ்ணவச் சரிதத்தை உரைக்கிறார். அரசன் விஷ்ணுவின் ஏகாந்த பக்தன்—நித்திய ஸ்மரணம், ஜபம், பூஜை, வைஷ்ணவ புராணக் கதைகள் கேட்பது ஆகியவற்றில் நிலைத்தவன்; தானம், விரதம், மகாயாகம் முதலியவற்றையும் உரிய தக்ஷிணையுடன் விதிப்படி நடத்துகிறான். இத்தனை புண்ணியம் இருந்தும் நேரடி தரிசனம் கிடைக்காததால் வருந்தி, அது முன்கர்ம மறைவு-சேஷம் என எண்ணுகிறான். அப்போது கேசவன் மறைமொழியாக—வேங்கடநாம மலை (வேங்கடாசலம்) தமக்கு மிகப் பிரியமான தாமம்; அங்கே நீண்ட தவம் செய்தால் தாம் வெளிப்படுவோம் என்று அருள்கிறான். சங்கன் தன் மகன் வஜ்ரனை ஆட்சியில் அமர்த்தி நாராயணகிரிக்கு சென்று, ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி கரையில் தவவாசம் அமைக்கிறான். இதற்கிடையில் பிரம்மாவின் ஆணையால் அகஸ்தியரும் வந்து மலையைப் பிரதட்சிணம் செய்து, ஸ்கந்ததாரா உள்ளிட்ட தீர்த்தங்களைச் சேவி, கோவிந்தனை வழிபடுகிறார்; ஆனால் தொடக்கத்தில் தரிசனம் இல்லை. பின்னர் ப்ருஹஸ்பதி, உஷனஸ், ராஜோபரிசரன் என்னும் வசு ஆகியோர்—வேங்கடத்தில் கோவிந்தன் அகஸ்தியருக்கும் சங்கனுக்கும் தரிசனம் அளிப்பான்; அதனால் கூடிய அனைவருக்கும் பொதுத் தரிசனம் கிடைக்கும் என்று அறிவுறுத்துகின்றனர். இறுதியில் அகஸ்தியர் முதலியோர் மலையின் மங்களமான இயற்கையைப் பார்த்து ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி கரை அடைய, சங்கன் விதிப்படி அவர்களைப் போற்றி, அனைவருடனும் கீர்த்தனமயமான பக்தியில் ஈடுபடுகிறான்.