Adhyaya 21

இந்த அத்தியாயத்தில் ஸ்ரீசூதர் நைமிஷாரண்ய முனிவர்களிடம் ஆகாசகங்கை தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தையும் பகவதர்களின் இலக்கணங்களையும் கூறுகிறார். ராமானுஜன் எனும் சாஸ்திரநிபுணன், இంద్రியநிக்ரஹம் கொண்டவன், வைகானஸ நெறிக்கு ஒத்தவன் ஆகாசகங்கை கரையில் நீண்ட தவம் செய்கிறான்—கோடையில் பஞ்சாக்னி, மழைக்காலத்தில் திறந்த வெளியில் தங்குதல், குளிர்காலத்தில் நீர்சயனம்; மேலும் அஷ்டாக்ஷர மந்திரஜபமும் ஜனார்தன தியானமும் இடையறாது செய்கிறான். தவத்தால் மகிழ்ந்த வேங்கடேசன்/ஸ்ரீநிவாசன் சங்க-சக்கர-கதாதாரியாக, திவ்ய பரிவாரத்துடன், நாரதரின் கானமும் திவ்ய வாத்தியங்களும் ஒலிக்க, மார்பில் லக்ஷ்மியுடன் பிரகாசித்து தரிசனம் அளிக்கிறார். ராமானுஜனின் ஸ்துதியை ஏற்று அவனை அணைத்து வரம் அளிக்க முன்வர, ராமானுஜன் அசையாத பக்தியை வேண்டி, தரிசனமே பரமசித்தி என ஒப்புக்கொள்கிறான். பகவந்நாமமும் தரிசனமும் மோட்சம் தரும் என உரை உறுதிப்படுத்துகிறது. பின்னர் ஆகாசகங்கையில் ஸ்நானத்திற்கு சிறப்பு புண்யகாலத்தை பகவான் கூறுகிறார்—மேஷ சங்க்ராந்தியில், சித்ரா நக்ஷத்திரம் கூடிய பௌர்ணமியில் ஸ்நானம் செய்தால் பரமபதம் அடைந்து மீள்வருதல் இல்லையென. அதன் பின் ‘பகவதரை எவ்வாறு அறிதல்?’ என்ற கேள்விக்கு அஹிம்சை, பொறாமையின்மை, கட்டுப்பாடு, சத்தியம், பெற்றோர்/பிராமணர்/பசு சேவை, ஹரிகதா-श्रவண விருப்பம், தீர்த்தயாத்திரை மனோபாவம், நீர்-அன்னதானம், ஏகாதசி விரதம், ஹரிநாம ருசி, துளசி வணக்கம், குளம்-கிணறு-தோட்டம்-ஆலயம் போன்ற பொதுநலப் பணிகள்—இவையே பகவதோத்தம இலக்கணங்கள் என விரிவாகச் சொல்கிறார். முடிவில் வृषாத்ரி (வேங்கடாத்ரி) யிலுள்ள வியத்கங்கையின் இந்த ‘உத்தம’ மஹாத்மியத்தை ஸ்ரீசூதர் நிறைவு செய்கிறார்.