Sukta 74

Mantra 1

शिशुर्न जातोऽव चक्रदद्वने स्वर्यद्वाज्यरुषः सिषासति । दिवो रेतसा सचते पयोवृधा तमीमहे सुमती शर्म सप्रथः ॥

പുതുതായി ജനിച്ച ശിശുവുപോലെ അവൻ വനത്തിൽ കരയുന്നു, അരുണൻ—വാജ്യ (ബലവാൻ) —സ്വർ (പ്രകാശം) തേടുമ്പോൾ. ദിവ്യത്തിന്റെ രേതസ് (ബീജം) അവൻ ചേർന്നു, പയോവൃധാ—ക്ഷീരസമൃദ്ധി വർധിപ്പിക്കുന്നവൻ—ആകുന്നു; വിശാലമായ ശാന്തിക്കും പ്രകാശമയമായ സുമതി (സദ്ബുദ്ധി)ക്കും വേണ്ടി അവനെ ഞങ്ങൾ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

Mantra 2

दिवो यः स्कम्भो धरुणः स्वातत आपूर्णो अंशुः पर्येति विश्वतः । सेमे मही रोदसी यक्षदावृता समीचीने दाधार समिषः कविः ॥

ദിവ്യമായ ആകാശത്തിന്റെ സ്കംഭം—ആധാരവും ധാരകനുമായ—അവൻ, തന്റെ തന്നെ വിശാലതയിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ; ആ പൂർണ്ണ അംശു എല്ലാദിക്കുകളിലും ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവൻ ഈ രണ്ടു മഹാ രോദസി (ദ്യാവാ-പൃഥിവി)കളെ യക്ഷദ്-ആവൃത—ആലിംഗനം ചെയ്ത്—പരസ്പരം അഭിമുഖമായി നിലനിർത്തി ധരിച്ചു; കവി സമിഷഃ—ആനന്ദശക്തികളെ—സമരസതയിൽ ഏകീകരിക്കുന്നു.

Mantra 3

महि प्सरः सुकृतं सोम्यं मधूर्वी गव्यूतिरदितेॠतं यते । ईशे यो वृष्टेरित उस्रियो वृषापां नेता य इतऊतिॠग्मियः ॥

മഹത്തായതാണ് ഒഴുകുന്ന ഗതി—സുകൃതമായ, സോമ്യ മധു; അദിതിയുടെ ഗവ്യൂതി—വിശാലമായ മേച്ചൽ-പാത—വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ഋത. ഇവിടെ നിന്നു മഴയെയും പ്രകാശമുള്ള ഉസ്രിയഃ—ഗോവുകൾ/കിരണ-ധേനുക്കൾ—എന്നിവയെയും ആധിപത്യം ചെയ്യുന്നവൻ; അവൻ വൃഷാ, ആപാം നേതാ; അവന്റെ ഇവിടെ നിന്നുള്ള ഊതി ഋഗ്മിയ—സ്തുത്യർഹ—ആകുന്നു.

Mantra 4

आत्मन्वन्नभो दुह्यते घृतं पय ऋतस्य नाभिरमृतं वि जायते । समीचीनाः सुदानवः प्रीणन्ति तं नरो हितमव मेहन्ति पेरवः ॥

ആത്മന്വത് നഭഃ—സ്വാധീനമായ ആകാശത്തിൽ നിന്ന്—ഘൃതവും പയസ്സും ദോഹിക്കപ്പെടുന്നു; ഋതസ്യ നാഭിയിൽ നിന്ന് അമൃതം ജനിച്ച് വ്യാപിക്കുന്നു. സമീചീനാഃ—ശരിയായ ഏകോപനത്തിൽ നടക്കുന്ന—സുദാനവഃ അവനിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു; നരഃ അവനെ ഹിത—അന്തരത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്—ചെയ്ത്, പേരവഃ പോഷകമായ വൃഷ്ടിപോലെ അവനെ താഴേക്ക് ചൊരിയുന്നു.

Mantra 5

अरावीदंशुः सचमान ऊर्मिणा देवाव्यं मनुषे पिन्वति त्वचम् । दधाति गर्भमदितेरुपस्थ आ येन तोकं च तनयं च धामहे ॥

അംശു (സോമകിരണം) തരംഗത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച് ഗർജ്ജിക്കുന്നു; ദേവാന്വേഷിയായ മനുഷ്യനുവേണ്ടി അത് ത്വചം—ബാഹ്യാവരണം—പുഷ്ടിപ്പെടുത്തുന്നു. അത് അദിതിയുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ ഗർഭം സ്ഥാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഞങ്ങൾ ടോകം (കുഞ്ഞ്)യും തനയം (സന്തതി)യും, അനന്തത്തിൽ സ്ഥാപിതമായ ധാമവും ധരിക്കട്ടെ.

Mantra 6

सहस्रधारेऽव ता असश्चतस्तृतीये सन्तु रजसि प्रजावतीः । चतस्रो नाभो निहिता अवो दिवो हविर्भरन्त्यमृतं घृतश्चुतः ॥

സഹസ്രധാരയായ ഉറവിടത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് അവ അഖണ്ഡമായി ഒഴുകി; തൃതീയ രജസിൽ അവ പ്രജാവതികളാകട്ടെ. നാലു നാഭികൾ ദിവത്തിന്റെ ആശ്രയങ്ങളായി സ്ഥാപിതം; അവ ഹവിസ് കൊണ്ടുവരുന്നു—അമൃതം, ഘൃതം ചോരുന്ന (ഘൃതശ്ചുത).

Mantra 7

श्वेतं रूपं कृणुते यत्सिषासति सोमो मीढ्वाँ असुरो वेद भूमनः । धिया शमी सचते सेमभि प्रवद्दिवस्कवन्धमव दर्षदुद्रिणम् ॥

അവൻ പ്രേരിതനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ശ്വേതരൂപം ധരിക്കുന്നു—സോമൻ, ദൃഢദാതാവ്, ഭൂമൻ (വിശാലത) അറിയുന്ന അസുരൻ. ധിയയാൽ അവൻ ശമി (ശാന്തികാരക ശക്തി)യോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു; പിന്നെ അവൻ മുന്നോട്ടു തള്ളുന്നു—ദിവ്യ കബന്ധം (പാത്രം/കാസ്ക്) ദൃശ്യമാക്കി—ഉന്നതമായ ഉദ്രിണം (ഉയർന്നൊഴുകുന്ന പ്രളയം) താഴേക്ക് ചൊരിയുന്നു.

Mantra 8

अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तं कार्ष्मन्ना वाज्यक्रमीत्ससवान् । आ हिन्विरे मनसा देवयन्तः कक्षीवते शतहिमाय गोनाम् ॥

അതിനുശേഷം ഗോങ്ങളുടെ തേജസ്സാൽ അഭിഷിക്തമായ ശ്വേത കലശത്തെ ജയശക്തി കയറുന്നു—അമർത്തിക്കൊണ്ട് മുന്നേറുന്നു. ദേവനെ തേടുന്നവർ മനസ്സാൽ അതിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു—കക്ഷീവാനിലേക്കു, ഗോങ്ങളുടെ (കിരണങ്ങൾ/ജ്ഞാനകിരണങ്ങൾ) ശത-ഹിമ (നൂറു ശീതകാല) സമൃദ്ധിക്കായി.

Mantra 9

अद्भिः सोम पपृचानस्य ते रसोऽव्यो वारं वि पवमान धावति । स मृज्यमानः कविभिर्मदिन्तम स्वदस्वेन्द्राय पवमान पीतये ॥

ഹേ സോമ, ജലങ്ങളോടു കലർന്ന നിന്റെ രസം—അവ്യ (ഊൻ) ഗാലനത്തിലൂടെ ഗാലിക്കപ്പെട്ടത്—ഹേ പവമാന, നീ ശുദ്ധിയാകുമ്പോൾ ചരിപ്പിലൂടെ ഒഴുകി പുറപ്പെടുന്നു. കവികളാൽ പരിമാർജിതനായി അത്യന്തം മദിരാനന്ദരൂപനായി, ഹേ പവമാന, ഇന്ദ്രന്റെ പാനത്തിനായി മധുരനാകുക.