Sukta 74

Mantra 1

शिशुर्न जातोऽव चक्रदद्वने स्वर्यद्वाज्यरुषः सिषासति । दिवो रेतसा सचते पयोवृधा तमीमहे सुमती शर्म सप्रथः ॥

নৱজাত শিশুৰ দৰে সি বন-মাজত ক্ৰন্দন কৰে, যেতিয়া ৰক্তিম, বীৰ্যবাহী জনে স্বৰ—আলোক—অন্বেষণ কৰে। দ্যৌৰ ৰেতসাৰ সৈতে সি সংযুক্ত হয়, পয়ঃবৃদ্ধি—দুগ্ধ-সমৃদ্ধি—বঢ়ায়; বিস্তৃত শান্তি আৰু দীপ্ত সুমতি-শৰ্মৰ বাবে আমি তাক আহ্বান কৰোঁ।

Mantra 2

दिवो यः स्कम्भो धरुणः स्वातत आपूर्णो अंशुः पर्येति विश्वतः । सेमे मही रोदसी यक्षदावृता समीचीने दाधार समिषः कविः ॥

যি দ্যৌৰ স্তম্ভ আৰু ধাৰণ, নিজৰ বিস্তাৰত প্ৰসাৰিত—সেই পূৰ্ণ অংশু (কিৰণ) সৰ্বদিশে পৰিভ্ৰমণ কৰে। সি এই দুটা মহান ৰোদসী (দ্যৌ-পৃথিৱী)ক আলিঙ্গন কৰি, মুখামুখি স্থিত কৰি ধৰি ৰাখে; কবি-ঋষিয়ে আনন্দশক্তিসমূহ (সমিষঃ) এক সুৰত সমন্বিত কৰে।

Mantra 3

महि प्सरः सुकृतं सोम्यं मधूर्वी गव्यूतिरदितेॠतं यते । ईशे यो वृष्टेरित उस्रियो वृषापां नेता य इतऊतिॠग्मियः ॥

মহান সেই প্ৰবাহমান গতি—সুকৃত, সোমজ মধুৰতা; বিস্তৃত আদিতিৰ গৱ্যূতি-পথ, আগবঢ়ি যোৱা ঋত। ইয়াৰ পৰা সি বৰ্ষা আৰু দীপ্ত গোহৰ্ডসমূহৰ ওপৰত অধিপতি; সি বৃষ, আপাম নেতা; ইয়াৰ পৰা তাৰ সহায় ঋগ্মিয়—স্তোত্ৰযোগ্য।

Mantra 4

आत्मन्वन्नभो दुह्यते घृतं पय ऋतस्य नाभिरमृतं वि जायते । समीचीनाः सुदानवः प्रीणन्ति तं नरो हितमव मेहन्ति पेरवः ॥

আত্মৱান নভৰ পৰা ঘৃত আৰু পয়—উজ্জ্বল মধুৰতা—দোহা হয়; ঋতৰ নাভিৰ পৰা অমৃত সাৰ জন্ম লৈ বিস্তাৰিত হয়। যিসকল সঠিক সঙ্গতিত গমন কৰে, সেই সুদানৱসকল তাত আনন্দ পায়; নৰসকলে তাক অন্তৰত স্থাপন কৰি, পেৰৱসকল যেন পোষণকাৰী বৰষুণৰ দৰে ঢালি দিয়ে।

Mantra 5

अरावीदंशुः सचमान ऊर्मिणा देवाव्यं मनुषे पिन्वति त्वचम् । दधाति गर्भमदितेरुपस्थ आ येन तोकं च तनयं च धामहे ॥

অংশু (সোমৰ কিৰণ) তৰংগৰ সৈতে গতি কৰি গর্জন কৰিলে; দেৱ-অন্বেষী মনুষ্যৰ বাবে ই ত্বচা—বাহ্য প্ৰকৃতি—পুষ্ট কৰে। ই অদিতিৰ উপস্থত গৰ্ভ স্থাপন কৰে—যাৰ দ্বাৰা আমি তোক (শিশু) আৰু তনয় (সন্তান-সন্ততি), আৰু অনন্তত স্থিত এক সুপ্ৰতিষ্ঠিত ধাম ধাৰণ কৰোঁ।

Mantra 6

सहस्रधारेऽव ता असश्चतस्तृतीये सन्तु रजसि प्रजावतीः । चतस्रो नाभो निहिता अवो दिवो हविर्भरन्त्यमृतं घृतश्चुतः ॥

সহস্ৰ-ধাৰা উৎসৰ পৰা তললৈ সিহঁতে অবিচ্ছিন্নভাৱে বৈ আহিল; তৃতীয় ৰজসত সিহঁতে প্ৰজাৱতী হওক। চাৰিটা নাভি দ্যৌৰ অৱলম্বনস্বৰূপে স্থাপিত; সিহঁতে হৱিঃ আনে—অমৃত, ঘৃত-চ্যুত (ঘৃতৰ দৰে দীপ্তি-স্ৰাৱী)।

Mantra 7

श्वेतं रूपं कृणुते यत्सिषासति सोमो मीढ्वाँ असुरो वेद भूमनः । धिया शमी सचते सेमभि प्रवद्दिवस्कवन्धमव दर्षदुद्रिणम् ॥

যেতিয়া সিষাসতি—গতি লাভ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে—তেতিয়া সোৱমে শ্বেত ৰূপ গঢ়ে; সোম, মীঢ্বান (বলবান দাতা), ভূমনৰ জ্ঞানী অসুৰ। ধিয়াৰে শমী (শান্তিদায়িনী শক্তি)ৰ সৈতে সঙ্গতি কৰে; আৰু আগবঢ়াই, দিৱস-কৱন্ধ (স্বৰ্গীয় পিপা/পাত্ৰ) প্ৰকাশ কৰে, উদ্ধৃত বন্যা তললৈ ঢালি দিয়ে।

Mantra 8

अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तं कार्ष्मन्ना वाज्यक्रमीत्ससवान् । आ हिन्विरे मनसा देवयन्तः कक्षीवते शतहिमाय गोनाम् ॥

তেতিয়া শ্বেত কলশ, গোৰশ্মিৰে অভিষিক্ত, বিজয়ী বেগে আগবাঢ়ি উঠিল, যেতিয়া সি পেষণত অগ্ৰসৰ হয়। দেৱ-অন্বেষীসকলে মনৰ দ্বাৰা তাক আগলৈ হেঁচি দিয়ে—কক্ষীৱানৰ দিশে, গোনাম্‌ৰ শত-হিম (শত-শীত) সমৃদ্ধিৰ বাবে, দীপ্ত গোহৰ (কিৰণ/জ্ঞান-ৰশ্মি) প্ৰাচুৰ্যলৈ।

Mantra 9

अद्भिः सोम पपृचानस्य ते रसोऽव्यो वारं वि पवमान धावति । स मृज्यमानः कविभिर्मदिन्तम स्वदस्वेन्द्राय पवमान पीतये ॥

হে সোম, জলৰ সৈতে মিশ্ৰিত তোমাৰ ৰস—অৱ্য (উল) ছাঁকনীৰে ছাঁকা—পৱমান হৈ ছাঁকনীৰ মাজেৰে বৈ ওলাই যায়। কবিসকলৰ দ্বাৰা পৰিষ্কৃত হৈ সৰ্বাধিক মাদক আনন্দলৈ পৰিণত হোৱা; ইন্দ্ৰৰ পানাৰ বাবে মধুৰ হওঁক—হে পৱমান।