Sukta 73

Mantra 1

स्रक्वे द्रप्सस्य धमतः समस्वरन्नृतस्य योना समरन्त नाभयः । त्रीन्त्स मूर्ध्नो असुरश्चक्र आरभे सत्यस्य नावः सुकृतमपीपरन् ॥

ദ്രപ്സ (ബിന്ദു)യുടെ ഒഴുക്കിന്നായി സ്രക്വേ (ഓഠങ്ങൾ/പീഡനത്തിന്റെ ഓഠങ്ങൾ) ഒരേ സ്വരത്തിൽ മുഴങ്ങി; നാഭയഃ (നാഭികേന്ദ്രങ്ങൾ) ഋതസ്യ യോനൗ (ഋതത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ) ഒന്നായി ചേർന്നു. അസുര (പ്രഭുശക്തി) ആധാരമായി മൂന്ന് മൂർധ്നഃ (ശിഖര-ബിന്ദുക്കൾ) സ്ഥാപിച്ചു; സത്യസ്യ നാവഃ (പാത്രങ്ങൾ/വാഹനങ്ങൾ) സുകൃത (സുഘടിത കർമ്മം) ഞങ്ങളിലകത്ത് വീർപ്പിച്ചു വളർത്തി.

Mantra 2

सम्यक्सम्यञ्चो महिषा अहेषत सिन्धोरूर्मावधि वेना अवीविपन् । मधोर्धाराभिर्जनयन्तो अर्कमित्प्रियामिन्द्रस्य तन्वमवीवृधन् ॥

സമ്യക്—നേരെയും നേരായ വഴിയിലും—മഹിഷന്മാർ (മഹാബലവാന്മാർ) ഉന്മേഷത്തോടെ പൊങ്ങി; സിന്ധുവിന്റെ ഊർമി (തിര)മേൽ വേനന്മാർ (ആകാംക്ഷികൾ/ദർശകർ) വിറച്ചു അതിനെ തന്നെ കുലുക്കി. മധുവിന്റെ ധാരകളാൽ അവർ അർക (സ്തുതി-കിരണം/പ്രകാശഗാനം) ജനിപ്പിച്ചു; ഇന്ദ്രന്റെ പ്രിയ തനു (പ്രിയ ദേഹം-ശക്തി)യെ അന്തരത്തിൽ വർധിപ്പിച്ചു.

Mantra 3

पवित्रवन्तः परि वाचमासते पितैषां प्रत्नो अभि रक्षति व्रतम् । महः समुद्रं वरुणस्तिरो दधे धीरा इच्छेकुर्धरुणेष्वारभम् ॥

ശുദ്ധീകരണശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞവർ പ്രചോദിത വാണിയുടെ ചുറ്റും ഇരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉള്ളിലെ പ്രാചീന പിതാവ് അവരുടെ ഋത-വ്രതത്തെ കാക്കുന്നു. വരുണൻ മഹത്തായ ‘വസ്ത’ത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിന്മേൽ, എന്നപോലെ, ഒരു മറ വെക്കുന്നു; ധീരരായ പ്രകാശിത അന്വേഷകർ ആധാരമായ ധാരണകളെ പിടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Mantra 4

सहस्रधारेऽव ते समस्वरन्दिवो नाके मधुजिह्वा असश्चतः । अस्य स्पशो न नि मिषन्ति भूर्णयः पदेपदे पाशिनः सन्ति सेतवः ॥

ഹേ സഹസ്രധാരാ, നിന്നിൽ നിന്ന് മധുജിഹ്വാ പ്രവാഹങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഉയരുന്നു—അവിച്ഛിന്നമായി—ദിവത്തിന്റെ നാകത്തിൽ, ശിഖരത്തിൽ. അവന്റെ സ്പശഃ (കാവൽക്കാർ) കണ്ണിമയ്ക്കുന്നില്ല; ഓരോ പാദത്തിലും പാശിനഃ—ബന്ധനധാരികൾ—മറ്റും സേതവഃ—കടക്കാനുള്ള പാലങ്ങൾ പണിയുന്നവർ—പഥത്തിന്റെ രക്ഷകരായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Mantra 5

पितुर्मातुरध्या ये समस्वरन्नृचा शोचन्तः संदहन्तो अव्रतान् । इन्द्रद्विष्टामप धमन्ति मायया त्वचमसिक्नीं भूमनो दिवस्परि ॥

പിതാവിലും മാതാവിലും നിന്നു അവർ ഋചയാൽ ഏകസ്വരമായി ഉയരുന്നു; ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അവ്രത—നിയമരഹിതമായ ചലനങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ചു നശിപ്പിക്കുന്നു. മായാ—രൂപം കൊടുക്കുന്ന ദർശനശക്തിയാൽ അവർ ഇന്ദ്രദ്വിഷ്ടമായ കറുത്ത ത്വക്ക് ഊതി അകറ്റുന്നു, ദ്യൗവിനെ ചുറ്റിയ വിശാല വ്യാപ്തിയിൽ നിന്നു.

Mantra 6

प्रत्नान्मानादध्या ये समस्वरञ्छ्लोकयन्त्रासो रभसस्य मन्तवः । अपानक्षासो बधिरा अहासत ऋतस्य पन्थां न तरन्ति दुष्कृतः ॥

പ്രാചീനമായ മാനത്തിൽ നിന്നു അവർ ഏകസ്വരമായി ഉയരുന്നു—ശ്ലോകത്തിന് യന്ത്രംപോലെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട, രഭസമായ പ്രേരണയാൽ തള്ളപ്പെടുന്ന ഈ ചിന്തകൾ. എന്നാൽ ദുഷ്കൃതർ—അക്ഷമില്ലാത്തവർ, ബധിരർ—ഒഴിഞ്ഞുവീഴുന്നു; അവർ ഋതത്തിന്റെ പഥം കടക്കാൻ കഴിയില്ല.

Mantra 7

सहस्रधारे वितते पवित्र आ वाचं पुनन्ति कवयो मनीषिणः । रुद्रास एषामिषिरासो अद्रुहः स्पशः स्वञ्चः सुदृशो नृचक्षसः ॥

സഹസ്രധാരകളായി വിശാലമായി വിരിഞ്ഞ പവിത്രത്തിൽ കവികളും മനീഷികളും വാചിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. അവരുടെ ശക്തികൾ രുദ്രസദൃശം—വേഗവാൻ, അദ്രുഹ (ദ്വേഷമില്ലാത്ത); അവരുടെ സ്പശഃ—കാവൽക്കാരൻമാർ—സ്വയംനേരായ, സുദൃശ, നൃചക്ഷസഃ—മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിയുന്ന ദൃഷ്ടിയുള്ളവർ.

Mantra 8

ऋतस्य गोपा न दभाय सुक्रतुस्त्री ष पवित्रा हृद्यन्तरा दधे । विद्वान्त्स विश्वा भुवनाभि पश्यत्यवाजुष्टान्विध्यति कर्ते अव्रतान् ॥

ഋതത്തിന്റെ ഗോപാ—കാവൽക്കാരൻ—വഞ്ചിക്കപ്പെടാത്തവൻ, ശുക്രതു (ശുദ്ധസങ്കൽപവാൻ) ആകുന്നു; ഹൃദയത്തിനകത്ത് മൂന്നു പവിത്രകരമായ പവിത്രങ്ങളെ അവൻ സ്ഥാപിക്കുന്നു. എല്ലാഭുവനങ്ങളെയും അറിഞ്ഞവൻ അവയെല്ലാം നിരീക്ഷിക്കുന്നു; അവാജുഷ്ടർ—അസ്വീകാര്യർ—അവ്രതർ, അക്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നവർ—അവരെ അവൻ പ്രഹരിച്ച് വീഴ്ത്തുന്നു.

Mantra 9

ऋतस्य तन्तुर्विततः पवित्र आ जिह्वाया अग्रे वरुणस्य मायया । धीराश्चित्तत्समिनक्षन्त आशतात्रा कर्तमव पदात्यप्रभुः ॥

ഋതത്തിന്റെ തന്തു പവിത്രമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; വരുണന്റെ മായ (രചനാശക്തി)കൊണ്ട് ജിഹ്വയുടെ അഗ്രത്തിൽ അത് സ്ഥാപിതമാണ്. ധീരന്മാരും അതിലേക്കു തന്നെ ചേർന്നു നിൽക്കണം; അവർ അതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഇവിടെ വക്രതയുടെ കർത്താവ് പടിപടിയായി വീഴുന്നു—അപ്രഭു, ശക്തിഹീനൻ.