Sukta 74

Mantra 1

शिशुर्न जातोऽव चक्रदद्वने स्वर्यद्वाज्यरुषः सिषासति । दिवो रेतसा सचते पयोवृधा तमीमहे सुमती शर्म सप्रथः ॥

ನವಜಾತ ಶಿಶುವಿನಂತೆ ಅವನು ವನದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾನೆ, ಅರುಣ—ವಾಜ್ಯ (ಬಲವಂತ) —ಸ್ವರ್ (ಪ್ರಕಾಶ)ವನ್ನು ಬಯಸುವಾಗ. ಅವನು ದಿವ್ಯದ ರೇತಸ್ (ಬೀಜ)ದೊಂದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ, ಪಯೋವೃಧಾ—ಕ್ಷೀರಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನು—ಆಗುತ್ತಾನೆ; ವಿಶಾಲ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಸುಮತಿ (ಸದ್ಬುದ್ಧಿ)ಗಾಗಿ ಅವನನ್ನು ನಾವು ಆಮಂತ್ರಿಸುತ್ತೇವೆ.

Mantra 2

दिवो यः स्कम्भो धरुणः स्वातत आपूर्णो अंशुः पर्येति विश्वतः । सेमे मही रोदसी यक्षदावृता समीचीने दाधार समिषः कविः ॥

ಯಾವನು ದಿವ್ಯದ ಸ್ಕಂಭ—ಆಧಾರವೂ ಧಾರಕವೂ—ಆಗಿ, ತನ್ನದೇ ವಿಶಾಲತೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿರುವನೋ; ಆ ಪೂರ್ಣ ಅಂಶು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಪರ್ಯಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ಈ ಎರಡು ಮಹಾ ರೋದಸಿ (ದ್ಯಾವಾ-ಪೃಥಿವಿ)ಗಳನ್ನು ಯಕ್ಷದ್-ಆವೃತ—ಆಲಿಂಗಿಸಿ—ಸಮೀಚೀನವಾಗಿ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿದನು; ಕವಿ ಸಮಿಷಃ—ಆನಂದಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು—ಸಮರಸತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Mantra 3

महि प्सरः सुकृतं सोम्यं मधूर्वी गव्यूतिरदितेॠतं यते । ईशे यो वृष्टेरित उस्रियो वृषापां नेता य इतऊतिॠग्मियः ॥

ಮಹಾನ್ ಆಗಿದೆ ಹರಿಯುವ ಚಲನೆ—ಸುಕೃತ, ಸೋಮ್ಯ ಮಧು; ಅದಿತಿಯ ಗವ್ಯೂತಿ—ವಿಶಾಲ ಮೇವು-ಮಾರ್ಗ—ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವ ಋತ. ಯಾರು ಇಲ್ಲಿಂದ ವೃಷ್ಟಿಯನ್ನೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಉಸ್ರಿಯಃ—ಗೋವುಗಳು/ಕಿರಣ-ಧೇನುಗಳು—ಅನ್ನೂ ಆಳುತ್ತಾನೋ; ಅವನು ವೃಷಾ, ಆಪಾಂ ನೇತಾ; ಅವನ ಇಲ್ಲಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಊತಿ ಋಗ್ಮಿಯ—ಸ್ತುತಿ-ಯೋಗ್ಯ—ವಾಗಿದೆ.

Mantra 4

आत्मन्वन्नभो दुह्यते घृतं पय ऋतस्य नाभिरमृतं वि जायते । समीचीनाः सुदानवः प्रीणन्ति तं नरो हितमव मेहन्ति पेरवः ॥

ಆತ್ಮನ್ವತ್ ನಭಃ—ಸ್ವಾಧೀನ ಆಕಾಶ—ದಿಂದ ಘೃತವೂ ಪಯಸ್ಸೂ ದೋಹಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಋತಸ್ಯ ನಾಭಿಯಿಂದ ಅಮೃತ ಜನಿಸಿ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮೀಚೀನಾಃ—ಯೋಗ್ಯ ಸಮನ್ವಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ—ಸುಧಾನವಃ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ನರಃ ಅವನನ್ನು ಹಿತ—ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ—ಮಾಡಿ, ಪೇರವಃ ಪೋಷಕ ವೃಷ್ಟಿಯಂತೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Mantra 5

अरावीदंशुः सचमान ऊर्मिणा देवाव्यं मनुषे पिन्वति त्वचम् । दधाति गर्भमदितेरुपस्थ आ येन तोकं च तनयं च धामहे ॥

ಅಂಶು (ಸೋಮಕಿರಣ) ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತದೆ; ದೇವಾಭಿಲಾಷಿಯ ಮಾನವನಿಗಾಗಿ ಅದು ತ್ವಚೆ—ಬಾಹ್ಯ ಆವರಣ—ವನ್ನು ಪುಷ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಅದಿತಿಯ ಉಪಸ್ಥದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ನಾವು ತೋಕ (ಮಗು) ಮತ್ತು ತನಯ (ಸಂತಾನ), ಹಾಗೆಯೇ ಅನಂತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಧಾಮವನ್ನು ಧರಿಸಬಲ್ಲೆವು.

Mantra 6

सहस्रधारेऽव ता असश्चतस्तृतीये सन्तु रजसि प्रजावतीः । चतस्रो नाभो निहिता अवो दिवो हविर्भरन्त्यमृतं घृतश्चुतः ॥

ಸಹಸ್ರಧಾರೆಯ ಮೂಲದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಅವು ಅಖಂಡವಾಗಿ ಹರಿದುಬಂದಿವೆ; ತೃತೀಯ ರಜಸದಲ್ಲಿ ಅವು ಪ್ರಜಾವತಿಗಳಾಗಿರಲಿ. ನಾಲ್ಕು ನಾಭಿಗಳು ದಿವದ ಆಧಾರಗಳಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ; ಅವು ಹವಿಸನ್ನು ತರುತ್ತವೆ—ಅಮೃತ, ಘೃತದಿಂದ ಚುಟುವ (ಘೃತಶ್ಚುತ).

Mantra 7

श्वेतं रूपं कृणुते यत्सिषासति सोमो मीढ्वाँ असुरो वेद भूमनः । धिया शमी सचते सेमभि प्रवद्दिवस्कवन्धमव दर्षदुद्रिणम् ॥

ಅವನು ಚಲನೆಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಲು ಬಯಸುವಾಗ ಶ್ವೇತ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಸೋಮ, ದೃಢ ದಾತ, ಭೂಮನ (ವಿಶಾಲತೆ) ತಿಳಿದ ಅಸುರ. ಧಿಯಾ ಮೂಲಕ ಅವನು ಶಮಿ (ಶಾಂತಿಕಾರಕ ಶಕ್ತಿ) ಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಅವನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾನೆ—ದಿವ್ಯ ಕವಂಧ (ಪಾತ್ರ/ಕಾಸ್ಕ)ವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ—ಉನ್ನತ ಉದ್ರಿಣ (ಏರಿದ ಪ್ರವಾಹ)ವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Mantra 8

अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तं कार्ष्मन्ना वाज्यक्रमीत्ससवान् । आ हिन्विरे मनसा देवयन्तः कक्षीवते शतहिमाय गोनाम् ॥

ಅನಂತರ ಗೋಗಳ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಭಿಷಿಕ್ತವಾದ ಶ್ವೇತ ಕಲಶವನ್ನು ಜಯಶಾಲಿ ಬಲವು ಏರಿ, ಒತ್ತುತ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವರನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾರೆ—ಕಕ್ಷೀವಾನ್ ಕಡೆಗೆ, ಗೋಗಳ (ಕಿರಣಗಳು/ಜ್ಞಾನಕಿರಣಗಳು) ಶತ-ಹಿಮ (ನೂರು ಚಳಿಗಾಲಗಳ) ಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ.

Mantra 9

अद्भिः सोम पपृचानस्य ते रसोऽव्यो वारं वि पवमान धावति । स मृज्यमानः कविभिर्मदिन्तम स्वदस्वेन्द्राय पवमान पीतये ॥

ಹೇ ಸೋಮ, ಜಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತವಾದ ನಿನ್ನ ರಸವು—ಅವ್ಯ (ಊನ) ಗಾಳಣದಿಂದ ಗಾಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟದು—ಹೇ ಪವಮಾನ, ನೀನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳ್ಳುವಾಗ ಚರಟೆಯ ಮೂಲಕ ಹರಿದು ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಕವಿಗಳಿಂದ ಪರಿಮಾರ್ಜಿತನಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಮದಿರ ಆನಂದರೂಪನಾಗಿ, ಹೇ ಪವಮಾನ, ಇಂದ್ರನ ಪಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಧುರನಾಗು.