Sukta 74

Mantra 1

शिशुर्न जातोऽव चक्रदद्वने स्वर्यद्वाज्यरुषः सिषासति । दिवो रेतसा सचते पयोवृधा तमीमहे सुमती शर्म सप्रथः ॥

புதிதாய் பிறந்த குழந்தை போல அவன் காட்டில் அழைக்கிறான்; அருஷன்—வலமுடையவன்—ஒளி (ஸ்வர்) நாடும் போது. அவன் விண்ணின் ரேதஸுடன் இணைந்து, பயஸை—நிறைவின் பாலை—வளர்க்கிறான். அவனையே நாம் வேண்டுகிறோம்—விரிந்த அமைதிக்காகவும், சுமதி—ஒளிவிடும் நேர்மையான மனநிலை—எனும் சர்மம் (அடைக்கலம்) பெறவும்.

Mantra 2

दिवो यः स्कम्भो धरुणः स्वातत आपूर्णो अंशुः पर्येति विश्वतः । सेमे मही रोदसी यक्षदावृता समीचीने दाधार समिषः कविः ॥

வானத்தின் ஸ்கம்பம் (தூண்) என்றும் தருணம் (ஆதாரம்) என்றும் இருப்பவன், தன் சொந்த விரிவில் விரிந்தவன்—அந்த நிறைந்த அம்ʼஷு (கதிர்/ரசம்) எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் செல்கிறது. அவன் இந்த இரு மாபெரும் ரோதஸீ (த்யாவா–பிருதிவீ)யை அணைத்துக் கொண்டு, ஒன்றுக்கொன்று எதிர்நோக்குமாறு தாங்கி நிறுத்தினான்; கவி (தரிசி) சமிஷஃ—ஆனந்த-சக்திகளை—ஒற்றுமையில் ஒன்றாக்குகிறான்।

Mantra 3

महि प्सरः सुकृतं सोम्यं मधूर्वी गव्यूतिरदितेॠतं यते । ईशे यो वृष्टेरित उस्रियो वृषापां नेता य इतऊतिॠग्मियः ॥

மாபெரும் அது ஓடும் இயக்கம்—நன்கு அமைந்த, சோம்ய மது; அகன்றது அதிதியின் கவ்யூதி (மேய்ச்சல்-பாதை), முன்னே செல்கின்ற ருதம். இங்கிருந்தே மழையையும் ஒளிரும் மாடுகளையும் (கதிர்-தேன்) ஆள்பவன்; அவன் வ்ருஷபன், ஆபஃ (நீர்)களின் தலைவர்—இங்கிருந்து வரும் அவன் ஊதி (உதவி) ருக்ʼமிய (பாடத் தகுந்தது)।

Mantra 4

आत्मन्वन्नभो दुह्यते घृतं पय ऋतस्य नाभिरमृतं वि जायते । समीचीनाः सुदानवः प्रीणन्ति तं नरो हितमव मेहन्ति पेरवः ॥

ஆத்மன்வத் நபஸ் (சுயாதீன வானம்) இலிருந்து க்ருதமும் பயஃ (ஒளிமிகு இனிமை)யும் பால் போலக் கறக்கப்படுகிறது; ருதத்தின் நாபியிலிருந்து அம்ருதம் பிறந்து விரிகிறது. சமீசீனர்கள் (ருத-ஒத்திசைவு உடையோர்), சுதானவர்கள் (நல்ல தானம் அளிப்போர்) அவனை மகிழ்விக்கிறார்கள்; மனிதர்கள், அவனை உள்ளே நிறுவி, வளர்ப்புப் மழை போல அவனை கீழே பொழிகிறார்கள்।

Mantra 5

अरावीदंशुः सचमान ऊर्मिणा देवाव्यं मनुषे पिन्वति त्वचम् । दधाति गर्भमदितेरुपस्थ आ येन तोकं च तनयं च धामहे ॥

அம்சு (சோமக் கதிர்) அலைவுடன் சேர்ந்து நகர்ந்து முழங்கியது; அது மனிதனுக்காக தேவரை நாடும் ‘த்வச’ (வெளிப்புற ஆடை/இயல்பு)யை ஊட்டமளிக்கிறது. அது அதிதியின் மடியில் கருவை நிறுவுகிறது—அதனால் நாம் குழந்தையும் சந்ததியும், மேலும் அளவற்றதில் நிலைபெற்ற இல்லத்தையும் தாங்கிப் பெறுவோம்.

Mantra 6

सहस्रधारेऽव ता असश्चतस्तृतीये सन्तु रजसि प्रजावतीः । चतस्रो नाभो निहिता अवो दिवो हविर्भरन्त्यमृतं घृतश्चुतः ॥

ஆயிரம் ஓடைகள் கொண்ட ஊற்றிலிருந்து அவை கீழே இறங்கின—தடையின்றி ஓடுகின்றன; மூன்றாம் ரஜஸில் அவை சந்ததி-செழிப்புடையவையாக இருப்பனவாக. நான்கு ‘நாபிகள்’ வானத்தின் ஆதாரங்களாக நிறுவப்பட்டுள்ளன; அவை ஹவிஸை கொண்டு வருகின்றன—அமிர்தம், நெய்-சொரியும் (கிருத-ச்யுத) ஒளியுடன்.

Mantra 7

श्वेतं रूपं कृणुते यत्सिषासति सोमो मीढ्वाँ असुरो वेद भूमनः । धिया शमी सचते सेमभि प्रवद्दिवस्कवन्धमव दर्षदुद्रिणम् ॥

அவன் இயக்கப்பட விரும்பும் போது வெண்மையான வடிவத்தை எடுக்கிறான்—சோமன், வலிமைமிக்க கொடையாளர், பரந்ததை அறியும் அசுரன். ‘தியா’ (உள்ளுணர்வு/சிந்தனை) மூலம் அவன் ‘சமீ’ (அமைதி/அடக்க சக்தி)யுடன் இணைகிறான்; மேலும் அவன் முன்னே செலுத்துகிறான்—வானியக் கஸ்கை (பாத்திரம்) வெளிப்படுத்தி, உயர்த்தெழுந்த வெள்ளத்தை கீழே பொழிகிறான்.

Mantra 8

अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तं कार्ष्मन्ना वाज्यक्रमीत्ससवान् । आ हिन्विरे मनसा देवयन्तः कक्षीवते शतहिमाय गोनाम् ॥

அப்போது கோ-கதிர்களால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட வெண்கலசம், வெற்றிவேகத்தால்—ரசத்தைப் பிழிந்தபடியே—மேலே ஏறுகிறது. தேவரை நாடுவோர் மனத்தால் அதை முன்னே செலுத்துகின்றனர்—கக்ஷீவான் நோக்கி, கோ-செல்வத்தின் நூறு-குளிர் (நூறு ஆண்டுச்) செழிப்பிற்காக.

Mantra 9

अद्भिः सोम पपृचानस्य ते रसोऽव्यो वारं वि पवमान धावति । स मृज्यमानः कविभिर्मदिन्तम स्वदस्वेन्द्राय पवमान पीतये ॥

ஓ சோமா, நீருடன் கலந்த உன் ரசம்—மயிர்-வடிகட்டியில் வடிந்தது—ஓ பவமானா, வடிகட்டியைத் தாண்டி ஓடுகிறது. கவிகளால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு மிக மயக்கமூட்டும் ஆனந்தமாகி, இந்திரன் பருகுவதற்கு இனிமையாவாயாக—ஓ பவமானா.