
Sukta 9.74
Jagatī (probable; verify)
இந்த பவமான சோம ஸூக்தம் பிழிந்த சோமனைப் புகழ்கிறது—ஒளிரும், புதிதாய் பிறந்ததுபோன்ற சக்தியாக, ஸ்வர் (ஒளி) நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்து, மயிர் வடிகட்டியில் முழங்கிக் கொண்டு, நீருடன் கலந்து ஓடுவதாக வர்ணிக்கிறது. சோமன் விண்ணின் விதை என்றும், அதிதியின் கருப்புச் சக்தி என்றும் கூறப்பட்டு, யஜமானனுக்குப் பூரண வளம் (பால், வலிமை, சந்ததி) பெருகச் செய்கிறான். இறுதியில் சோமனின் கடைசி தூய்மைப்படுத்தல் கூறப்பட்டு, இந்திரன் அருந்துவதற்காக அவன் இனிமையும் உற்சாகமூட்டும் மதுவாகவும் ஆக வேண்டுமெனத் தெளிவாக வேண்டப்படுகிறது.
Mantra 1
शिशुर्न जातोऽव चक्रदद्वने स्वर्यद्वाज्यरुषः सिषासति । दिवो रेतसा सचते पयोवृधा तमीमहे सुमती शर्म सप्रथः ॥
புதிதாய் பிறந்த குழந்தை போல அவன் காட்டில் அழைக்கிறான்; அருஷன்—வலமுடையவன்—ஒளி (ஸ்வர்) நாடும் போது. அவன் விண்ணின் ரேதஸுடன் இணைந்து, பயஸை—நிறைவின் பாலை—வளர்க்கிறான். அவனையே நாம் வேண்டுகிறோம்—விரிந்த அமைதிக்காகவும், சுமதி—ஒளிவிடும் நேர்மையான மனநிலை—எனும் சர்மம் (அடைக்கலம்) பெறவும்.
Mantra 2
दिवो यः स्कम्भो धरुणः स्वातत आपूर्णो अंशुः पर्येति विश्वतः । सेमे मही रोदसी यक्षदावृता समीचीने दाधार समिषः कविः ॥
வானத்தின் ஸ்கம்பம் (தூண்) என்றும் தருணம் (ஆதாரம்) என்றும் இருப்பவன், தன் சொந்த விரிவில் விரிந்தவன்—அந்த நிறைந்த அம்ʼஷு (கதிர்/ரசம்) எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் செல்கிறது. அவன் இந்த இரு மாபெரும் ரோதஸீ (த்யாவா–பிருதிவீ)யை அணைத்துக் கொண்டு, ஒன்றுக்கொன்று எதிர்நோக்குமாறு தாங்கி நிறுத்தினான்; கவி (தரிசி) சமிஷஃ—ஆனந்த-சக்திகளை—ஒற்றுமையில் ஒன்றாக்குகிறான்।
Mantra 3
महि प्सरः सुकृतं सोम्यं मधूर्वी गव्यूतिरदितेॠतं यते । ईशे यो वृष्टेरित उस्रियो वृषापां नेता य इतऊतिॠग्मियः ॥
மாபெரும் அது ஓடும் இயக்கம்—நன்கு அமைந்த, சோம்ய மது; அகன்றது அதிதியின் கவ்யூதி (மேய்ச்சல்-பாதை), முன்னே செல்கின்ற ருதம். இங்கிருந்தே மழையையும் ஒளிரும் மாடுகளையும் (கதிர்-தேன்) ஆள்பவன்; அவன் வ்ருஷபன், ஆபஃ (நீர்)களின் தலைவர்—இங்கிருந்து வரும் அவன் ஊதி (உதவி) ருக்ʼமிய (பாடத் தகுந்தது)।
Mantra 4
आत्मन्वन्नभो दुह्यते घृतं पय ऋतस्य नाभिरमृतं वि जायते । समीचीनाः सुदानवः प्रीणन्ति तं नरो हितमव मेहन्ति पेरवः ॥
ஆத்மன்வத் நபஸ் (சுயாதீன வானம்) இலிருந்து க்ருதமும் பயஃ (ஒளிமிகு இனிமை)யும் பால் போலக் கறக்கப்படுகிறது; ருதத்தின் நாபியிலிருந்து அம்ருதம் பிறந்து விரிகிறது. சமீசீனர்கள் (ருத-ஒத்திசைவு உடையோர்), சுதானவர்கள் (நல்ல தானம் அளிப்போர்) அவனை மகிழ்விக்கிறார்கள்; மனிதர்கள், அவனை உள்ளே நிறுவி, வளர்ப்புப் மழை போல அவனை கீழே பொழிகிறார்கள்।
Mantra 5
अरावीदंशुः सचमान ऊर्मिणा देवाव्यं मनुषे पिन्वति त्वचम् । दधाति गर्भमदितेरुपस्थ आ येन तोकं च तनयं च धामहे ॥
அம்சு (சோமக் கதிர்) அலைவுடன் சேர்ந்து நகர்ந்து முழங்கியது; அது மனிதனுக்காக தேவரை நாடும் ‘த்வச’ (வெளிப்புற ஆடை/இயல்பு)யை ஊட்டமளிக்கிறது. அது அதிதியின் மடியில் கருவை நிறுவுகிறது—அதனால் நாம் குழந்தையும் சந்ததியும், மேலும் அளவற்றதில் நிலைபெற்ற இல்லத்தையும் தாங்கிப் பெறுவோம்.
Mantra 6
सहस्रधारेऽव ता असश्चतस्तृतीये सन्तु रजसि प्रजावतीः । चतस्रो नाभो निहिता अवो दिवो हविर्भरन्त्यमृतं घृतश्चुतः ॥
ஆயிரம் ஓடைகள் கொண்ட ஊற்றிலிருந்து அவை கீழே இறங்கின—தடையின்றி ஓடுகின்றன; மூன்றாம் ரஜஸில் அவை சந்ததி-செழிப்புடையவையாக இருப்பனவாக. நான்கு ‘நாபிகள்’ வானத்தின் ஆதாரங்களாக நிறுவப்பட்டுள்ளன; அவை ஹவிஸை கொண்டு வருகின்றன—அமிர்தம், நெய்-சொரியும் (கிருத-ச்யுத) ஒளியுடன்.
Mantra 7
श्वेतं रूपं कृणुते यत्सिषासति सोमो मीढ्वाँ असुरो वेद भूमनः । धिया शमी सचते सेमभि प्रवद्दिवस्कवन्धमव दर्षदुद्रिणम् ॥
அவன் இயக்கப்பட விரும்பும் போது வெண்மையான வடிவத்தை எடுக்கிறான்—சோமன், வலிமைமிக்க கொடையாளர், பரந்ததை அறியும் அசுரன். ‘தியா’ (உள்ளுணர்வு/சிந்தனை) மூலம் அவன் ‘சமீ’ (அமைதி/அடக்க சக்தி)யுடன் இணைகிறான்; மேலும் அவன் முன்னே செலுத்துகிறான்—வானியக் கஸ்கை (பாத்திரம்) வெளிப்படுத்தி, உயர்த்தெழுந்த வெள்ளத்தை கீழே பொழிகிறான்.
Mantra 8
अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तं कार्ष्मन्ना वाज्यक्रमीत्ससवान् । आ हिन्विरे मनसा देवयन्तः कक्षीवते शतहिमाय गोनाम् ॥
அப்போது கோ-கதிர்களால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட வெண்கலசம், வெற்றிவேகத்தால்—ரசத்தைப் பிழிந்தபடியே—மேலே ஏறுகிறது. தேவரை நாடுவோர் மனத்தால் அதை முன்னே செலுத்துகின்றனர்—கக்ஷீவான் நோக்கி, கோ-செல்வத்தின் நூறு-குளிர் (நூறு ஆண்டுச்) செழிப்பிற்காக.
Mantra 9
अद्भिः सोम पपृचानस्य ते रसोऽव्यो वारं वि पवमान धावति । स मृज्यमानः कविभिर्मदिन्तम स्वदस्वेन्द्राय पवमान पीतये ॥
ஓ சோமா, நீருடன் கலந்த உன் ரசம்—மயிர்-வடிகட்டியில் வடிந்தது—ஓ பவமானா, வடிகட்டியைத் தாண்டி ஓடுகிறது. கவிகளால் சுத்திகரிக்கப்பட்டு மிக மயக்கமூட்டும் ஆனந்தமாகி, இந்திரன் பருகுவதற்கு இனிமையாவாயாக—ஓ பவமானா.
Soma is introduced with vivid birth-and-forest imagery: like a newborn crying out, the ruddy force seeks svar and is invoked for wide peace and right-mindedness.
The hymn expands Soma’s cosmic generativity—joining heaven’s seed, swelling plenitude, and placing the embryo in Aditi—linking purification with fertility, home, and increase.
Soma’s roaring, wave-driven surge as a radiant aṃśu culminates in his fully clarified, inspired potency shaped by the kavis (seer-poets).
The hymn closes with a direct liturgical petition: as he runs through the wool-filter and is cleansed, Soma should become sweet and maximally exhilarating for Indra to drink.
शिशुर्न जातोऽव चक्रदद्वने स्वर्यद्वाज्यरुषः सिषासति । दिवो रेतसा सचते पयोवृधा तमीमहे सुमती शर्म सप्रथः ॥अरावीदंशुः सचमान ऊर्मिणा देवाव्यं मनुषे पिन्वति त्वचम् । दधाति गर्भमदितेरुपस्थ आ येन तोकं च तनयं च धामहे ॥svadasvendrāya pavamāna pītaye
The hymn praises Soma as Pavamāna—Soma juice that purifies itself as it flows through the woolen filter during the Soma sacrifice.
It uses birth and light imagery to show Soma’s fresh, living force: he ‘cries out’ as he is pressed and then rushes like a radiant beam seeking svar (the Light).
It describes the actual filtration—Soma mixed with water running through the wool strainer—and asks that the clarified Soma become sweet and power-giving for Indra to drink.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.