Tritiya Pada
Sanatkumāra’s Bhāgavata Tantra: Tattvas, Māyā-Bonds, Embodiment, and the Necessity of Dīkṣā
Pinuri ni Śaunaka si Sūta sa pagbabahagi ng Kṛṣṇa-kathā at tinanong kung anong pag-uusap ang lumilitaw kapag nagtitipon ang mga Sanakādi na pantas. Isinalaysay ni Sūta ang mga kasunod na tanong ni Nārada matapos marinig kay Sanandana ang aral ng paglaya: paano sasambahin si Viṣṇu sa pamamagitan ng mantra; aling mga diyos ang iginagalang ng mga deboto ni Viṣṇu; at ang pamamaraang guru–śiṣya ng Bhāgavata Tantra, kabilang ang dīkṣā, pang-araw-araw na ritwal sa umaga, mga buwan, pagbigkas, at homa na nakalulugod sa Kataas-taasan. Sumagot si Sanatkumāra sa paglatag ng Mahātantra na may apat na pāda (Bhoga, Mokṣa, Kriyā, Caryā), ipinakilala ang paśupati–paśu–pāśa, at ipinaliwanag ang mga gapos mula sa mala/karma/māyā. Sinundan ito ng antas-antás na tattva-kosmolohiya: Śakti, Nāda-Bindu, Sadāśiva–Īśvara–Vidyā at Śuddhādhvā; saka ang maruming landas na lumilikha ng panahon, niyati, kalā, rāga, puruṣa, prakṛti, guṇa, isip at mga pandama, mga elemento, katawan, mga uri ng nilalang, at pagsilang bilang tao. Sa wakas, itinatagubilin na dīkṣā lamang ang pumuputol sa pāśa; ang mokṣa ay nakasalalay sa guru-bhakti at tapat na pagsunod sa nitya–naimittika ayon sa varṇa–āśrama; at ang maling paggamit ng mantra ay may prāyaścitta na pananagutan ng guro.
Dīkṣā, Mantra-Types, Mantra-Doṣas, and Qualifications of Ācārya–Śiṣya
Tinuturuan ni Sanatkumāra si Nārada na ang dīkṣā ay banal na ritwal ng pagsisimula na sumisira sa kasalanan, nagbibigay ng maka-Diyos na panloob na direksiyon, at nagpapalakas sa mantra. Ipinaliwanag ang “mantra” mula sa manana (pagmumuni-muni) at trāṇa (pag-iingat/pagprotekta). Inuuri ang mga mantra ayon sa palatandaang pangwika (pambabae/panlalaki/panggitnang hulihan; namo-anta; pagkakaiba ng mantra at vidyā na may panlalaki o pambabaeng kapangyarihang namumuno) at ayon sa daloy ng ritwal-enerhiya (āgneya at saumya) na inuugnay sa galaw ng prāṇa sa piṅgalā at sa kaliwang daluyan. Ibinigay ang mga tuntunin sa pagkakasunod at pagsasama ng mantra, mga kundisyon ng japa, at pagpapalakas ng gawain sa pamamagitan ng huṃ/phaṭ. Pinakadiwa ang malawak na tala ng mantra-doṣa—mga depektong estruktural, ponetiko, at batay sa bilang ng pantig—gaya ng chinna, dagdha, bhīta, aśuddha, nirbīja, sthāna-bhraṣṭa, na humahadlang sa siddhi at maaari pang makapinsala sa nagsasagawa. Ang pagwawasto ay itinuturo sa disiplinadong japa sa yoni-mudrā/āsana at sa mahigpit na etikal, ritwal, at pedagogikong kwalipikasyon ng ācārya at ng huwarang alagad.
Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana
Inilatag ni Sanatkumāra ang isang patong-patong na manwal ng sādhana. Una, sinusuri ng guru ang alagad at isinasagawa ang mantraśodhana: inaayos ang mga titik ng mantra sa direksiyonal na grid (nṛpa-koṣṭhaka) at tinitiyak ang ayos ng mga pantig. Itinatakda ang mga kategorya ng bunga—siddha, sādhya, su-siddha, ari at mga halong kalagayan—bilang panukat ng bisa ng mantra at mga hadlang. Pagkaraan ay dīkṣā: svasti na ritwal, Sarvatobhadra maṇḍala, pagpasok sa bulwagan, pag-aalis ng balakid, paghahanda ng kumbha na may mga halamang-gamot, navaratna at pañcapallava, at paglilinis ng alagad (bhūtaśuddhi, nyāsa, pagwiwisik). Ipinapasa ng guru ang mantra (108 bigkas; 8 ulit na pagbigkas sa tainga), nagbibigay-basbas, at iniuutos ang guru-sevā at dakṣiṇā. Inilalarawan ang araw-araw na pagsamba sa pañcadevatā sa ayos na gitna/palibot. Nagtatapos sa Guru-pādukā mantra at stotra, kasunod ang pag-akyat ng Kuṇḍalinī sa anim na cakra hanggang brahmarandhra, at Ajapā/Haṃsa-Gāyatrī na japa sa hininga na may ṛṣi, chandas, devatā, ṣaḍaṅga at mga handog ayon sa cakra, na humahantong sa mga pahayag ng di-dalawang mokṣa-dharma.
The Explanation of Sandhyā and Related Daily Observances (Saṅdhyā-ādi Nitya-karma-Vidhi)
Itinuturo ni Sanatkumāra ang wastong nitya-karma araw-araw: paggalang sa Inang-Lupa bago humakbang; tamang asal sa pagdumi at paglinis (śauca) gamit ang lupa at tubig; pagmumog at panalangin kay Vanaspati sa ritwal ng pamalong pang-ngipin; paghahanda ng dambana at ārati sa mga mantra na astra/mūla. Pagligo sa ilog gamit ang luwad na binasbasan ng mantra, pagninilay ng panloob na paliligo sa brahma-randhra, at pagpapanatag na ayon sa śrauta. Sa mantra-snāna: saṅkalpa ng oras/lugar, prāṇāyāma, pag-anyaya sa mga tīrtha (Gaṅgā, Yamunā, atbp.), sudhā-bīja, mga panangga na kavaca/astra, at mga siklo ng pagpapabanal. Kapag may karamdaman, Aghamarṣaṇa ang pangsisi at pag-alis ng kasalanan; Sandhyā na may pag-invoke kina Keśava–Nārāyaṇa–Mādhava; detalyadong Vaiṣṇava ācamana/nyāsa at mga anyong Śaiva/Śākta; tuntunin sa tilaka at tripuṇḍra; pagsamba sa pintuan na may paglalagay ng mga diyos at tala ng mga tagapagbantay; malawak na mātṛkā at śakti-nyāsa, aral ng bīja/śakti, at pagtatapos: magsimula ng pagsamba matapos ang ṣaḍaṅga-nyāsa.
Devapūjā-krama: Ārghya-saṃskāra, Maṇḍala–Nyāsa, Mudrā-pradarśana, Āvaraṇa-arcana, Homa, Japa, and Kṣamāpaṇa
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada ang ganap at sunod-sunod na paraan ng Devapūjā. Nagsisimula ito sa pag-aayos ng sagradong lugar at maṇḍala (tatsulok/anim-na-sulok/parisukat), pagtatatag ng ādhāra at agni-maṇḍala, at pagpapabanal sa tubig na ārghya upang maging amṛta sa pamamagitan ng go-mudrā at kavaca. Inilalarawan ang aṅga-nyāsa, pagsamba sa mga kalā ng araw at buwan, pag-anyaya sa mga tīrtha, at pagse-seal ng ritwal gamit ang matsya-mudrā at astra. Sinusundan ito ng buong hanay ng upacāra pūjā (pādya, ārghya, ācamanīya, madhuparka, snāna, vastra, yajñopavīta, gandha, puṣpa, dhūpa, dīpa, naivedya, tāmbūla), kasama ang mahigpit na pagbabawal ng ilang handog ayon sa diyos. Lumalawak ang pagsamba sa āvaraṇa-arcana: mga dikpāla, kanilang vāhana at sandata, saka ārati, pagpapatirapa, at homa na 25 alay na may vyāhṛti. Sa wakas ay may bali para sa mababangis na tagapaglingkod, pag-aalay ng bunga ng japa, mga tuntunin ng pradakṣiṇā, at mahahabang panalangin ng kṣamāpaṇa. Itinuturo rin ang mga paraan sa kagipitan (āturī/sautikī/trāsī), na inuuna ang pagsambang pang-isip kapag may sakit, karumihan, o takot, at nagbababala laban sa anukalpa na pamalit na ritwal na may maling layon.
Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada ang ganap na paraan ng sādhana kay Gaṇeśa. Nagsisimula ito sa mga mantra ni Gaṇeśa na nagbibigay ng bhoga at mokṣa, saka inilalahad ang pagbuo ng mantra para sa pagpapaamo/pagkontrol at ang 28-pantig na anyo (ṛṣi, chandas, devatā). Sinusundan ng tiyak na nyāsa: ṣaḍaṅga-nyāsa, bhuvana-nyāsa sa Bhūr/Bhuvar/Svar, at varṇa/pada-nyāsa ayon sa tradisyunal na mga kodigo ng bilang. Ibinibigay ang Mahāgaṇapati Gāyatrī (vidmahe/dhīmahi/pracodayāt), ang dhyāna at anyong sinasamba, bilang ng japa, at homa gamit ang walong sangkap. Inilalarawan ang yantra/maṇḍala (heksagon–tatsulok–lotus na walong talulot–bhūpura), ang pīṭha worship, mga diyos at śakti ng mga āvaraṇa, at ang paglalagay sa mga direksiyon ng iba’t ibang anyo ni Gaṇeśa kasama ang mga kabiyak. Tinutukoy ang mga bunga at ang pagdadalubhasa ayon sa handog (bulaklak, samidh, ghee, pulot, atbp.). Idinadagdag ang buwanang panata ng Caturthī, pagsamba sa panahon ng eklipse, at mga tuntuning pangprotekta; saka ipinakikilala ang hiwalay na mantra ni Vakratuṇḍa na may datos at āvaraṇa. Nagtatapos sa mga kundisyon ng inisasyon, mga pagtalima para sa kasaganaan, mga ritwal para sa pag-aanak at tila panghuhula, utos ng pag-iingat ng lihim, at katiyakan ng siddhi at kalayaan sa tapat na pagsamba.
Śeṣoditya-Sūrya-nyāsa, Soma-sādhana, Graha-pūjā, and Bhauma-vrata-vidhi
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Brahmā ang ritwal na “Tatlong Anyo” (tri-rūpa) na nakasentro kay Sūrya (Śeṣoditya) at pinalalawak sa Soma at sa mga Graha. Inilalatag ng kabanata ang datos ng mantra (ṛṣi/chandas/devatā): Devabhāga–Gāyatrī–Ravi para sa solar vidyā; Bhṛgu–Paṅkti–Soma para sa lunar mantra; Virūpākṣa–Gāyatrī–Kuja para kay Mars. Pagkaraan ay iniuutos ang ṣaḍaṅga-nyāsa, maṇḍala-nyāsa (Soma–Sūrya–Agni), vyāpaka na pagbigkas, dhyāna kay Ravi sa lotus ng puso, malawakang japa at daśāṁśa homa. Tinalakay ang pīṭha-worship, mga diyos at śakti ng āvaraṇa, paglalagay ayon sa mga direksiyon at pagitan-direksiyon, at ang araw-araw na arghya bilang payak ngunit makapangyarihang pagsasanay. Sa huli, ibinigay ang buwanang Soma arghya at ang buong Bhauma-vrata (panata tuwing Martes) para sa anak at pag-alis ng utang, kasama ang pulang gamit, 21 ulit na ayos, mga papuri, pradakṣiṇā, at pagtatapos sa handog/dakṣiṇā. Nagtatapos ito sa balangkas ng mantra-pūjā para kina Budha, Guru, at Śukra at sa mga tuntunin ng lihim at karapat-dapat na pagpapasa ng aral.
Mahāviṣṇu-Mantras: Aṣṭākṣarī, Sudarśana-Astra, Nyāsa Systems, Āvaraṇa-Pūjā, and Prayogas
Itinuro ni Sanatkumāra kay Nārada ang mga bihirang mantra ni Mahāviṣṇu na nagbibigay-lakas maging sa paglikha. Itinatakda ng kabanata ang aṣṭākṣarī na “Nārāyaṇa” kasama ang ṛṣi–chandas–devatā–bīja–śakti–viniyoga, at pinalalawak sa mga ritwal ng pag-iingat at pagsasakatawan sa katawan: mga ayos na pañcāṅga/ṣaḍaṅga, ang labindalawang-pantig na astra-mantra ni Sudarśana, at pagbigkis sa mga direksiyon. Inilalarawan ang Vibhūti-pañjara nyāsa (maramihang siklong paglalagay), tattvābhidha/tattva-nyāsa (walong prakṛti at labindalawang tattva), at ang pag-install ng labindalawang mūrti na ipinares sa labindalawang Āditya (Keśava–Padmanābha atbp.). Ang pagninilay kay Nārāyaṇa kasama sina Śrī at Bhū ay humahantong sa antas-antasing bunga ng japa (mula lakhs hanggang mokṣa), at sa homa at mga mantra ng upuan na may pagsamba sa diyagramang lotus (Vāsudeva–Saṅkarṣaṇa–Pradyumna–Aniruddha; mga Śakti gaya ng Śānti/Śrī). Sa huli, tinipon ang mga prayoga: panlaban sa lason at ritwal sa kagat ng ahas (Garuḍa/Nṛsiṃha), pagpapagaling at pagpapahaba ng buhay, kasaganaan/pagkamit ng lupa, at mga natatanging mantra para kina Puruṣottama, Śrīkara, Ādi-Varāha, Dharaṇī, at Jagannātha (kabilang ang mga pormulang pang-akit/panglito), at nagtatapos sa pahayag na ang ganap na mantra ay nagbibigay ng lahat ng layon hanggang Viṣṇu-sāmya (pagkakatulad kay Viṣṇu).
The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada ang isang masinsing, patong-patong na kalipunan ng ritwal para sa pagsamba kay Narahari/Nṛhari (Nṛsiṁha). Nagsisimula ito sa mantra-lakṣaṇa para sa isang pantig na mantra at kaugnay na mga pormula (ṛṣi Atri; metrong Jagatī; devatā Nṛhari; bīja/śakti; viniyoga “lahat ng layunin”), kasunod ang dhyāna at anyong-ikonograpiya, at ang pamantayang sādhanā (1 lakh na japa; 1/10 homa na may ghee at pāyasa). Inilalarawan ang pagsamba sa lotus-maṇḍala sa isang Vaiṣṇava pīṭha, kasama ang mga diyos ng mga direksiyon, mga kasamang diyos, at 32 mababangis na epithets. Malaking bahagi ang nagsasaayos ng iba’t ibang nyāsa (ṣaḍaṅga, sampung bahagi, siyam na paglalagay, Hari-nyāsa) at mga panloob na himpilan (mūla→nābhi→hṛd→bhrūmadhya→ikatlong mata). Itinatakda rin ang mga mudrā gaya ng Narasiṁhī, Cakra, Daṃṣṭrā, at ang tuntunin ng śānta/raudra para sa mahinahon o marahas na gawain, kabilang ang pagpigil sa kaaway. Pinalalawak pa sa gamit na panggagamot at panghari (pag-alis ng sakit, pagluwag ng graha afflictions, stambhana/ritwal ng tagumpay) sa pamamagitan ng abo, handog, at japa sa takdang oras. Ipinakikilala ang mga yantra (Trailokya-mohana; walong-spoke; labindalawang-spoke Kālāntaka; “Hari ng mga Yantra”), at nagtatapos sa mga kavaca/varmāstra na pananggalang at sa Nṛsiṁha Gāyatrī, kasama ang phalaśruti: siddhi, proteksiyon, kasaganaan, at kawalang-takot.
Hayagrīva-pūjā-vyākhyāna (Worship Procedure and Mantra-Siddhi of Hayagrīva)
Inilalahad ni Sanatkumāra ang isang sistemang mantra na nakasentro sa praṇava (Oṃ) at kaugnay ni Viṣṇu, kasama ang mga tanda ng ritwal: ṛṣi Indu, chandas Virāṭ, devatā Dadhivāmana; bīja Tāra/Oṃ; śakti Vahnijāyā. Itinatakda niya ang nyāsa sa iba’t ibang bahagi ng katawan at ang paglalagay ng labingwalong mantra, saka ang masusing pūjā at homa: japa na tatlong lakhs at homa na ikasampu nito gamit ang handog na binasa sa ghee; at mga alternatibong oblation (pāyasa, kaning may yogurt, pulang lotus, apāmārga) para sa kasaganaan, pag-alis ng takot, ginhawa sa sakit, pagtaas ng impluwensiya, paglaya sa pagkakagapos, at pagdami ng pagkain. Pinalalawak pa ang anyo ng yantra/maṇḍala: pagsamba sa gitna ng lotus, ṣaḍaṅga-pūjā sa hibla at talulot, paglalagay ng apat na Vyūha, mga Śakti, mga sandata, dikpāla, walong elepanteng pangdireksiyon at kanilang mga kabiyak. Ang ikalawang daloy ng mantra ay humahantong kay Hayagrīva (Turagānana), na may Brahmā bilang ṛṣi at Anuṣṭubh bilang chandas, at mga panlabas na singsing (Vedāṅga, mga Ina, Bhairava, mga avatāra, mga ilog, graha, mga bundok, nakṣatra). Sa huli, inilalarawan ang binasbasang tubig at mga ritwal sa eklipse gamit ang paghahandang binhi upang magkamit ng Sarasvata-siddhi—kahusayan sa pananalita at pagkatuto.
The Description of the Worship of Rāma and Others (Rāmādi-pūjā-vidhāna)
Itinuturo ni Sanatkumāra ang kataas-taasang halaga ng mga mantra ni Rāma sa mga sistemang mantra ng Vaiṣṇava, at ang kapangyarihang magpawi ng kasalanan at magtungo sa mokṣa. Ibinibigay niya ang mga “kredensiyal” ng mantra (ṛṣi, chandas, devatā, bīja, śakti, viniyoga), itinatakda ang ṣaḍaṅga-nyāsa at paglalagay ng mga titik sa iba’t ibang bahagi ng katawan, at itinuturo ang pagninilay na nakasentro sa puso kay Rāma kasama sina Sītā at Lakṣmaṇa. Inilalarawan ng kabanata ang balangkas ng pūjā: mga kasamang diyos, mga sandata (Śārṅga at mga palaso), mga kapanalig (Hanumān, Sugrīva, Bharata, Vibhīṣaṇa, atbp.), at pagsamba sa mandala na nakabatay sa lotus. Pagkatapos ay tinatalakay ang mga tuntunin ng puraścaraṇa at homa, na may tiyak na handog para sa kasaganaan, kalusugan, paghahari, talinong makata, at pagpapayapa ng karamdaman, at nagbababala laban sa ritwalismong para lamang sa pansariling pakinabang at lumilimot sa kabilang-buhay. Isang malaking bahagi ang tungkol sa Yantra-rāja (hari ng mga yantra): heksagon/lotus/araw-talulot na heometriya, mga materyales sa pag-ukit, paraan ng pagsusuot, at mga ritong isinasagawa sa mapalad na araw at nakṣatra. Iba’t ibang anyo ng mantra (6, 8, 10, 13, 18, 19 pantig at iba pa) ang inililista sa iisang hulma ng ritwal, na nagtatapos sa sub-pagsamba kina Sītā at Lakṣmaṇa at sa mga gamit mula sa paglaya hanggang sa pagpapanumbalik ng kaharian.
Hanumān-mantra-kathana: Mantra-bheda, Nyāsa, Yantra, and Prayoga
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada (sa balangkas ng Sanakādi) ang sunud-sunod na kalipunan ng mga mantra ni Hanumān at ang tuntuning pang-ritwal nito: pagbuo ng bīja, ang pangunahing 12-pantig na “Mantra-rāja” na nagtatapos sa hṛdaya, at mga baryanteng 8/10/12/18 pantig na may ṛṣi/chandas/devatā at pagtatalaga ng bīja–śakti. Inilalarawan ang ṣaḍaṅga at aṅga-nyāsa sa ulo, mata, lalamunan, mga bisig, puso, pusod at mga paa; at ang dhyāna kay Āñjaneya na maningning na parang araw at nagpapayanig sa daigdig. Itinatakda ang pagsamba sa pīṭha ng Vaiṣṇava, limb-worship sa hibla/dahon, at mga handog sa mga vānara at lokapāla. Ibinibilang ang mga prayoga: pag-alis ng takot sa hari/kaaway, paggaling sa lagnat, lason at karamdamang tulad ng pangingisay; mga ritwal ng abó/tubig na panangga, proteksiyon sa paglalakbay at sa panaginip, at tagumpay sa labanan. Tinutukoy ang iba’t ibang yantra (magkakapatong na bilog, bhūpura na may trisula/vajra, ayos na heksagon/lotus, at banner-yantra) kasama ang materyales, tinta, prāṇa-pratiṣṭhā, tuntunin sa pagsusuot at mga panahon (aṣṭamī, caturdaśī, Martes/Linggo). Nagtatapos sa pangakong siddhi, kasaganaan, at kalaunang mokṣa sa pamamagitan ng disiplinadong japa, homa, at bhakti kay Hanumān, sugo ni Rāma.
Dīpa-vidhi-vyākhyānam (Procedure for Lamp-Offering to Hanumān)
Itinuturo ni Sanatkumāra ang natatanging ritwal ng pag-aalay ng ilawan kay Śrī Hanumān (dīpa-dāna / nitya-dīpa) na may “panloob na lihim” (rahasya). Ang kabanata ay parang manwal ng pagsamba: itinatakda ang sisidlan ng ilawan at sukat ng langis; iniuugnay ang mga uri ng langis, butil, harina, kulay, at pabango sa mga prayoga para sa layuning kasaganaan, pag-akit, pag-alis ng sakit, uccāṭana, vidveṣa, māraṇa, at pagbabalik mula sa paglalakbay. Ipinapaliwanag ang sinaunang sukat (pala, prasṛta, kuḍava, prastha, āḍhaka, droṇa, khārī), bilang at kulay ng mitsa, at mga tuntunin sa paghawak ng langis at sa paggiling/pagmasa. Tinutukoy ang wastong lugar (larawan ni Hanumān, templo ni Śiva, sangandaan, pook ng mga planeta/espiritu; kristal na liṅga at śālagrāma), pagsambang may diagram (heksagon, lotus na walong talulot; paglalagay ng ṣaḍaṅga; Vasu-lotus na pagsamba sa mahahalagang vānara), at paggamit ng mantra (kavaca, mālā-mantra, labindalawang-pantig na vidyā, pantig ng araw). May dalawang mahabang gamit para sa proteksiyon at digmaan, kasunod ang mantra-lakṣaṇa para sa 26-pantig na tattva-jñāna mantra (ṛṣi Vasiṣṭha; anuṣṭubh) at sandatang-mantra na nagpapalayas ng graha/espiritu (ṛṣi Brahmā; gāyatrī), at nagtatapos sa mga tuntunin ng pagiging lihim at karapat-dapat na alagad.
Mantra-Māhātmya and Sādhana of Kārtavīryārjuna (Nyāsa, Yantra, Homa, and Dīpa-Vrata)
Napansin ni Nārada na ang mga hari ay sumisibol at nawawala ayon sa karma, kaya’t tinanong niya kung bakit si Kārtavīryārjuna ay natatanging pinaglilingkuran ng daigdig. Ipinaliwanag ni Sanatkumāra na siya’y pagkakatawang-tao ng Sudarśana-cakra, sumamba kay Dattātreya at nagkamit ng sukdulang tejas; ang pag-alaala lamang sa kanya’y nagbibigay ng tagumpay at pagbawi ng nawala. Pagkaraan, ibinunyag ang dating nakatagong mga pamamaraan ng tantra: masusing nyāsa/kavaca na paglalagay sa katawan, pagsusuri ng mantra at viniyoga (ṛṣi Dattātreya, sukat na Anuṣṭubh, devatā Kārtavīryārjuna, bīja/śakti Dhruva), kasama ang pagmamapa ng katawan at anyong pagninilay. Sinundan ito ng mga tuntunin ng sādhana: bilang ng japa, bahagi ng homa at mga handog, mga sangkap ng diyagramang heksagram/tatsulok, pagsamba sa walong śakti, at ganap na balangkas ng yantra na may bunga ng kumbha-abhiṣeka at gamit na panangga sa nayon. Tinalakay rin ang mga sangkap ng homa ayon sa layon (uccāṭana, vaśya, śānti, stambhana, kasaganaan, laban sa pagnanakaw) at mga tuntunin sa dami ng oblation. Inilista ang mga pamilya ng mantra at mga sukat, may pag-iingat sa pagbigkas ng Gāyatrī at babala sa pagbigkas sa gabi. Nagtatapos sa malawak na dīpa-vrata: mapalad na buwan/tithi/nakṣatra/yoga, sukat ng sisidlan ng ilawan, bilang ng mitsa, pag-aayos, saṅkalpa-mantra, mga palatandaan, mga bawal, pahintulot ng guru, at pagwawakas sa pagpapakain sa mga brāhmaṇa at pagbibigay ng dakṣiṇā, kasama ang kolopon.
The Account of Kārtavīrya’s Protective Kavaca (Kārtavīrya-kavaca-vṛttānta)
Pinuri ni Nārada si Sanatkumāra sa pagbubunyag ng nakatagong pamamaraan ng tantra at hiniling ang kavaca ni Kīrtavīrya/Kārtavīrya. Itinuro ni Sanatkumāra ang kahanga-hangang himno ng “baluting pananggalang” na nagbibigay ng siddhi sa mga gawain. Nagsisimula ang teksto sa pangitain ng haring may sanlibong bisig, may mga sandata, sakay ng maningning na karwahe; saka itinuturo ang pagninilay sa anyong bumaba mula sa Cakra ni Hari at ang pagbigkas ng “rakṣā.” Inilalatag ang pag-iingat ayon sa mga direksiyon, mga tagapagbantay at kapangyarihang āvaraṇa, kasunod ang masusing pagprotekta sa bawat bahagi ng katawan at mga puntong marma. Ipinapairal ang kavaca laban sa magnanakaw, kaaway, kulam at salamangka, salot, bangungot, graha, bhūta/preta/vetāla, lason, ahas, mababangis na hayop, masasamang palatandaan at mga pighati ng mga planeta. May stotra-ring tala ng mga katangian ni Kārtavīrya, na nagtatapos sa phalaśruti at prayoga: tiyak na bilang ng pagbigkas para maibalik ang ninakaw, magwagi sa alitan, gumaan ang sakit, makalaya sa pagkagapos, at maging ligtas sa paglalakbay. Iniuugnay ni Sanatkumāra ang aral kay Dattātreya at inuutusan si Nārada na ingatan ito bilang tagatupad ng ninanais.
The Exposition of Hanumān’s Protective Kavaca (Māruti-kavaca)
Sinabi ni Sanatkumāra kay Nārada na matapos ituro ang Kārtavīrya-kavaca, ipapasa niya ngayon ang matagumpay na Māruti (Hanumān) kavaca na sumisira sa pagkalito at nag-aalis ng mga hadlang. Isinalaysay niya ang dating pagdalaw kay Śrī Rāma sa Ānandavanikā, kung saan si Rāma—na sinasamba ng mga diyos—ay nagkaloob ng kavaca sa dulo ng salaysay hanggang sa pagpaslang kay Rāvaṇa, at nagbilin na huwag itong ibunyag nang walang pagpili. Pagkatapos ay inilatag ang kavaca bilang mapa ng pag-iingat: tinatawag si Hanumān upang bantayan ang mga direksiyon, ang itaas/ibaba/gitna, at bawat bahagi ng katawan mula ulo hanggang mga daliri ng paa, pati ang proteksiyon sa mga gawain at kapaligiran (lupa/langit/apoy/karagatan/gubat; digmaan at oras ng panganib). Ang mga banta gaya ng ḍākinī-śākinī, Kālarātri, piśāca, mga ahas, rākṣasī, sakit, at masasamang mantra ay napapawi sa nakapanghihilakbot na banal na anyo ni Hanumān. Nagtatapos ang himno sa malawak na aral: si Hanumān ay pinupuri bilang anyo ng Veda at Praṇava, bilang Brahman at hininga ng buhay, at bilang Brahmā–Viṣṇu–Maheśvara. Sa wakas, may tagubilin sa pag-iingat ng lihim, pagsulat gamit ang walong mababangong sangkap, pagsuot sa leeg o kanang bisig, at pahayag na ang japa-siddhi ay nagpapangyari kahit sa “imposible”.
Hanūmaccarita (The Account of Hanumān)
Isinalaysay ni Sanatkumāra ang “nakapupuksa ng kasalanan” na salaysay na binigkas ni Śrī Rāma sa Ānandavana. Ikinuwento ni Rāma ang sariling landas ng Rāmāyaṇa hanggang sa pagbabalik sa Ayodhyā, saka lumipat sa isang pangyayaring nakasentro kay Śiva sa kapulungan ni Gautama sa Bundok Tryambaka: paglalagak at pagsamba sa liṅga, bhūtaśuddhi na pagninilay, at masusing mga paraan ng liṅga-pūjā. Napatay ang huwarang alagad na “mad-yogin” (Śaṅkarātman) kaya nagkaroon ng kosmikong karumihan; namatay rin sina Gautama at Śukra. Namagitan ang Trimūrti, binuhay ang mga deboto at nagkaloob ng mga biyaya. Pinagtibay ang dakilang katayuan ni Hanumān bilang anyong pinagtatagpuan nina Hari at Śaṅkara; tinuruan siya ng wastong pagsamba sa Śiva-liṅga (paliligo sa abo, nyāsa, saṅkalpa, muktidhārā abhiṣeka, at mga upacāra). Isang pagsubok tungkol sa nawawalang pīṭha ang nagpasiklab sa pagliyab ng daigdig ni Vīrabhadra, ngunit ibinalik ni Śiva ang kaayusan, pinatutunayan ang bhakti ni Hanumān. Sa huli, pinaligaya ni Hanumān si Śiva sa awit at pagsamba, tumanggap ng mahabang buhay hanggang wakas ng kalpa, kapangyarihang manaig sa hadlang, pagkamahusay sa śāstra, at lakas; ang pakikinig/pagbigkas sa salaysay na ito’y sinasabing nagpapadalisay at nagbibigay ng mokṣa.
The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
Isinalaysay ni Sūta na matapos marinig ang mga naunang himnong pananggalang, muling nagtanong si Nārada kay Sanatkumāra. Sinimulan ni Sanatkumāra ang malawak na pagtuturo tungkol sa mga Kṛṣṇa-mantra na nagbibigay kapwa ng bhoga (kaginhawahang makamundo) at mokṣa (kalayaan). Ibinigay niya ang pormal na pagkakakilanlan ng mantra (ṛṣi, chandas, devatā, bīja, śakti, niyoga) at ang mahigpit na nyāsa: paglalagay ng seer/metro/diyos, pañcāṅga at tattva-nyāsa mula jīva hanggang mahābhūta, kasunod ang mātṛkā-nyāsa, vyāpaka-nyāsa, at mga paglalagay ng sṛṣṭi-sthiti-saṃhāra. Itinuro rin ang mga ritong panangga gaya ng Sudarśana digbandhana at mga mudrā (veṇu, bilva, varma, pagpapakawala ng sandata). Ginabayan ang sādhaka sa masusing dhyāna ng Vṛndāvana at Dvārakā, kasama ang āvaraṇa-arcana (mga kasamang diyos, mga reyna, sandata, lokapāla), itinakdang bilang ng japa/homa, at mga tuntunin ng tarpaṇa gamit ang tiyak na sangkap at mga pagbabawal. Nariyan din ang mga kāmya-homa para sa kasaganaan, pag-amo/pagkontrol, pagpapahinuhod ng ulan o lagnat, mga ritong paghingi ng supling, at pagtaboy sa kaaway—ngunit may babala laban sa mga ritong pagpatay. Nagtatapos ito sa paggawa ng Gopāla-yantra at isang sampung-pantig na “hari ng mga mantra” na may sariling nyāsa. Ipinangakong bunga: mantra-siddhi, aṣṭa-siddhi, yaman, at pag-abot sa tahanan ni Viṣṇu.
Kṛṣṇādi-mantra-varga-varṇana (Classification of Krishna and Related Mantras)
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada ang isang maayos na hirarkiya ng mga sistemang mantra ni Kṛṣṇa/Govinda. Sa simula, binabanggit ang tatlong Manu na kaugnay ng Daśārṇā at itinatakda ang karaniwang mantra-lakṣaṇa: ṛṣi si Nārada, chandas ang Gāyatrī, at devatā si Kṛṣṇa/Govinda. Pagkatapos ay inilalarawan ang pagbuo ng ritwal: nyāsa sa mga bahagi ng katawan na may mga sagisag ng cakra, sukat ng korona, dig-bandhana sa pamamagitan ng Sudarśana, at sunod-sunod na pagsasanay (pagmamasid sa Daśārṇā at Hari-dhyāna). Maraming dhyāna ang naglalarawan kay Kṛṣṇa sa masalimuot na anyo: may sandata at plauta; Bāla-Kṛṣṇa na tinatanggap ang handog na gatas; Kṛṣṇa bilang guro na may aklat at mātṛkā-rosaryo; Līlā-daṇḍa-hari; at Govallama. Ang bawat pangkat ng mantra ay may takdang japa (100k, 800k, 3.2M) at homa na ikasampu, na may mga alay na pāyasa, gatas na may asukal, linga, bulaklak, at tarpaṇa para sa anak, yaman, husay sa pananalita, at pag-alis ng karamdaman. Pinalalawak din ang gamit sa pag-iingat at paggagamot (lagnat, pag-aasawa, pag-alis ng lason sa ritwal ni Garuḍa), at nagtatapos sa pagpapatunay ng siddhi at maging ng di-konseptuwal na kaalamang Upaniṣad bilang bunga ng ganap na pagsasanay.
The Recitation of the Thousand Names of Rādhā and Kṛṣṇa (Yugala-Sahasranāma) and Śaraṇāgati-Dharma
Hinihikayat ni Sanatkumāra si Nārada na bawiin ang kaalamang mula sa naunang kalpa: ang lihim na Kṛṣṇa-mantra na minsang tinanggap niya nang tuwiran mula kay Śiva sa anyong magkapares (Yugala). Sa pamamagitan ng pagninilay, naalaala ni Nārada ang mga gawa sa dating kapanganakan; at inilugar ni Sanatkumāra ang aral sa mas naunang ikot ng Sarasvata-kalpa, isinasalaysay kung paanong “si Nārada bilang Kāśyapa” ay nagtanong kay Śiva sa Kailāsa tungkol sa Kataas-taasang Katotohanan. Ibinunyag ni Śiva ang pormula ng mantra at ang datos ng ritwal—ṛṣi (Manu), chandas (Surabhi/Gāyatrī), devatā (ang Panginoong sumasaklaw sa lahat, minamahal ng mga gopī), at viniyoga na nakasentro sa pagkanlong (śaraṇāgati)—at binigyang-diin na hindi kailangan ang mga paunang hakbang sa siddhi, mga paglilinis, o nyāsa; ang taimtim na pagninilay lamang ang nagbubukas ng nitya-līlā. Itinatakda rin ang panloob na dharma ng sumuko: debosyon sa guru, pag-aaral ng mga dharma ng śaraṇāgata, paggalang sa mga Vaiṣṇava, walang patid na pag-alaala kay Kṛṣṇa at arcā-sevā, pagkalas sa pagkakapit sa katawan, at mahigpit na pag-iwas sa paglabag sa guru/sādhu/Vaiṣṇava at sa pagkakasala sa Banal na Pangalan. Ang sentrong liturhiya ay ang Yugala Sahasranāma: ang mga pangalan ni Kṛṣṇa ay sumusunod sa mga lila sa Vraja hanggang Mathurā at mga gawa sa Dvārakā; ang mga pangalan ni Rādhā ay nagpapahayag ng Kanyang kataas-taasan bilang rasa, śakti, at kosmikong lumikha-tagapag-ingat-tagapagwasak. Nangangako ang phalaśruti ng pagwasak ng kasalanan, ginhawa sa kahirapan at sakit, kaloob na supling, at bhakti kay Rādhā–Mādhava, at nagtatapos sa kolopon ng kabanata.
Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
Pinuri ni Śaunaka si Sūta sa pagbubunyag ng bihirang pamamaraang Tantriko na itinuro ng mga Kumāra. Si Nārada, matapos marinig ang isang libong magkapares na pangalan, ay yumukod kay Sanatkumāra at humiling ng pinakadiwa ng mga Śākta Tantra—lalo na ang kaluwalhatian at mga paglalangkap (emanation) ni Rādhā, kasama ang wastong mga mantra. Isinalaysay ni Sanatkumāra ang teogoniyang nakasentro sa Goloka: si Rādhā ay lumitaw bilang katapat ni Kṛṣṇa; si Nārāyaṇa ay sumibol mula sa kaliwang panig ni Kṛṣṇa; si Mahālakṣmī mula sa kaliwa ni Rādhā; ang mga gopa at gopī ay nagmula sa mga butas ng balahibo nina Kṛṣṇa at Rādhā; si Durgā ay nahayag bilang walang-hanggang Māyā ni Viṣṇu; si Brahmā ay lumitaw mula sa pusod ni Hari; hinati ni Kṛṣṇa ang sarili bilang Śiva (kaliwa) at Kṛṣṇa (kanan); si Sarasvatī ay lumitaw at ipinadala sa Vaikuṇṭha. Pagkaraan, inilalarawan ang limang anyo ni Rādhā at itinatakda ang mga hakbang ng sādhanā (mantra, dhyāna, arcana), kasama ang mga parametro ng mantra at ganap na ayos ng ritwal para kina Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, at Sāvitrī—mga guhit ng yantra/āvaraṇa, tala ng mga diyos, bilang ng japa, mga sangkap ng homa, at mga gamit na siddhi (tagumpay ng hari, pag-aanak, lunas sa pighati ng graha, mahabang buhay, kasaganaan, husay sa tula). Nagtatapos ito sa Sāvitrī Pañjara, pananggalang sa mga direksiyon, pagmamapa ng kosmos sa katawan, at talaan ng mga pangalan ni Sāvitrī at mga biyaya nito.
Bhuvaneśī (Nidrā-Śakti) Mantra-vidhi, Nyāsa–Āvaraṇa Worship, Padma-homa Prayogas, and the Opening of Śrī-Mahālakṣmī Upāsanā
Itinuturo ni Sanatkumāra sa isang brāhmaṇa (sa daloy ng pagtuturo mula Sanakādi tungo kay Nārada) ang ritwal sa pamamagitan ng pag-uugnay nito sa alamat ng pralaya: sina Madhu at Kaiṭabha ay lumitaw mula sa dumi sa tainga ni Viṣṇu habang si Brahmā ay nasa ibabaw ng lotus, kaya’t pinupuri si Jagadambikā bilang Nidrā-Śakti sa paningin ni Nārāyaṇa. Pagkaraan, inilalahad ang isang maayos na tala ng sādhana para kay Bhuvaneśvarī/Bhuvaneśī: mga kredensiyal ng bīja-mantra (ṛṣi/chandas/devatā), ṣaḍaṅga-nyāsa at paglalagay ng mātṛkā, mantra-nyāsa sa mga bahagi ng katawan na may kaugnay na mga diyos (Brahmā, Viṣṇu, Rudra, Kubera, Kāma, Gaṇapati), dhyāna/paggunita, bilang ng japa, at homa na may itinakdang dravya. Inilalarawan ang yantra/maṇḍala (mga talulot ng lotus, heksagon, siyam na śakti, mga āvaraṇa) at ang pagsamba ayon sa mga direksiyon sa mga pares na diyos at mga kasamang śakti. Sa wakas, ibinibigay ang mga prayoga (pag-akit o impluwensiya, kasaganaan, talinong makata, pag-aasawa, pag-aanak) at lumilipat sa salaysay ni Mahiṣāsura at sa datos ng Śrī-bīja mantra (Bhṛgu bilang ṛṣi; Nivṛt bilang chandas; Śrī bilang devatā).
The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)
Itinuturo ni Sanatkumāra ang isang sistemang mantra na nakasentro sa Śakti bilang Vāk (Banal na Pananalita): una ang Kālī bilang pagpapakita ng Diyosa ng Pananalita, saka ang isang vidyā na nakatuon kay Tārā. Inilalahad ng kabanata ang mga sangkap ng mantra (ṛṣi, chandas, devatā, bīja, śakti), ang aṅga-nyāsa at paglalagay ng mātṛkā, mga ritwal na panangga, at dhyāna sa anyo ni Kālī. Ipinapaliwanag ang paggawa ng yantra (heksagon, magkakabuhol na tatsulok, lotus, bhūpura), binibilang ang mga kasamang śakti/mātṛkā, at ang mga bilang ng japa/homa para sa siddhi kasama ang handog na pulang lotus, bilva, at karavīra. Malaking bahagi ang tumutukoy sa labing-anim na anyo ng nyāsa ni Tārā: paglalagay ng mga planeta, lokapāla, Śiva–Śakti, at mga cakra, pati digbandha at mga pananggalang na tulad ng kavaca. May paalalang etikal na iwasan ang pananakit at mabagsik na pananalita, bagaman binabanggit ang mga motibong cremation-ground na karaniwan sa ilang Tantra. Nagtatapos ito sa gamit ng anting-anting/yantra para sa proteksiyon, pagkatuto, tagumpay, at kasaganaan.
Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa (Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā)
Ipinagpapatuloy ni Sanatkumāra ang pagtuturo kay Nārada, mula sa mga pagpapakita ni Sarasvatī tungo sa mga paglusong ng mantra ni Lakṣmī na tumutupad sa mga layunin ng tao. Binubuksan ang kabanata sa tatlong bīja-mantra at sa pagtatakda ng kredensiyal ng mantra (ṛṣi Dakṣiṇāmūrti, chandas Paṅkti, devatā Tripurā Bālā). Inilalahad ang mga patong-patong na nyāsa (sa bahagi ng katawan, sa mga kamay, pag-uulit na nava-yonīpa), mga epithets ng diyosa para sa paglalagak, at ang balangkas na Kāmeśī na limang bīja kasama ang mga pangalan ni Kāma at mga diyos ng mga palaso. Sumusunod ang masusing programa ng yantra (ubod na nava-yoni, kulungang walong talulot, gilid na Mātr̥kā, pīṭha-śakti, pīṭha, bhairava, dikpāla), na nagtatapos sa bilang ng japa/homa at mga prayoga ayon sa bunga (paghahari sa pananalita, kasaganaan, mahabang buhay, ginhawa sa sakit, pag-akit/pagkontrol). Kasama ang pag-alis ng sumpa (utkīlana) at pangangailangang dīpinī/pagpapaliyab, pati paggalang sa linya ng guru. Sa huling bahagi, ipinakikilala ang dalawampung-pantig na vidyā ni Annapūrṇā na may diyagramang ritwal at hanay ng śakti, saka lumilipat sa stambhana ni Bagalāmukhī: pagbalangkas ng mantra, pagninilay-anyo, mga uri ng yantra, sangkap sa homa, at mga natatanging gawaing ritwal (pagpapatigil, pagpapaalis, pag-iingat, panlunas sa lason, mabilis na paglalakbay, pagiging di-nakikita), at nagwawakas sa kolofon.
The Description of the Four Durgā Mantras
Ipinagpapatuloy ni Sanatkumāra ang pagtuturo sa mga dvija, mula sa mga pagpapakita ni Lakṣmī tungo kay Durgā. Una niyang inilalarawan ang mahabang sistema ng mantra ni Chinnamastā: mga sangkap ng mantra, pagtukoy sa ṛṣi–chandas–devatā, bīja/śakti, ṣaḍaṅga at mga nyāsa na pananggalang, at isang malinaw na dhyāna ng Diyosa na pinugutan ang sarili kasama ang mga tagapaglingkod. Itinatakda ang malakihang japa at homa, saka ang sunod-sunod na pagsamba sa maṇḍala/pīṭha na may mga diyos ng mga direksiyon, mga bantay-pinto, at mga diyos ng mga bahagi ng katawan; kasunod ang tala ng mga sangkap sa homa at mga siddhi (kasaganaan, kapangyarihan ng pananalita, pag-akit, stambhana, uccāṭana, mahabang buhay). Pagkaraan ay itinuturo ang mantra ni Tripurabhairavī (tatlong bīja na bumubuo ng limang kūṭa), malalawak na nyāsa (navayoni, bāṇa-nyāsa), at dhyāna na nagniningning na gaya ng araw, kasama ang mga alituntunin ng homa. Sumunod ang Mātaṅgī: masalimuot na paglalagay sa katawan, “baluting” pananggalang ayon sa bilang ng pantig, anyo ng lotus-maṇḍala na 8/16 talulot, mga kasamang diyosa, at mga ritwal para sa impluwensiya, pag-ulan, pag-alis ng lagnat, at kasaganaan. Sa huli, ipinakikilala si Dhūmāvatī na may ṛṣi/chandas/devatā, isang mahigpit na dhyāna, at mga ritwal na panlaban para sa paghadlang at lagnat, at tinatapos na apat na hanay ng mga mantra ng Durgā ang naituro.
Rādhā-sambaddha-mantra-vyākhyā (Rādhā-Related Mantras Explained)
Isinalaysay ni Sūta na matapos marinig ang mga pamamaraan ng paghahandog at pagsamba, tinanong ni Nārada si Sanatkumāra tungkol sa wastong pagdarasal at pag-aalay kay Śrī Rādhā bilang Sinaunang Ina, at tungkol sa mga kalā ng banal na pagpapakita. Sinimulan ni Sanatkumāra ang “pinakalihim” na paliwanag: binanggit ang mahahalagang sakhī gaya nina Candrāvalī at Lalitā, at inilista ang mas malawak na lupon ng tatlumpu’t dalawang kasama. Ipinahayag niya ang aral ng labing-anim na kalā at mga kalā na pantulong na lumalaganap sa sagradong pananalita. Pagkaraan, lumipat ang kabanata sa teknikal na mantra-śāstra: mga kodigong tunog at pagtukoy sa mga elemento sa pagbuo ng mantra, pag-uuri ng Haṃsa na metro/paraan ng pagbigkas, at ugnay sa mga linya ng Tripurasundarī/Śrīvidyā. Itinatakda ang nyāsa (aṅga at vyāpaka), pagbuo ng yantra (mga lotus na may talulot, heksagon, parisukat, mga bhūpura), at masusing dhyāna na anyo (kulay, mga bisig, sandata, palamuti). Malaking bahagi ang nagtatapat ng mga tiyak na vidyā at mantra sa mga Nityā na diyosa ayon sa mga tithi ng buwan (hal. Kāmeśvarī, Bhagamālinī, Nityaklinnā, Bheruṇḍā, Mahāvajreśvarī, Dūtī/Vahnivāsinī, Tvaritā, Nīlapatākā, Vijayā, Jvālāmālinī, Maṅgalā), at nagwawakas na ang pagsamba ay nagdudulot ng siddhi, kasaganaan, at pagkapawi ng kasalanan.
The Account of the Lalitā Hymn, the Protective Armor (Kavaca), and the Thousand Names (Sahasranāma)
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada ang sunud-sunod na Śākta-Śrīvidyā: una, ang mga paunang tuntunin ng samaya at kamalayan sa āvaraṇa na nakaugat sa guru-dhyāna; ikalawa, ang Guru-stava na kumikilala kay Śiva bilang Guru at pinagmumulan ng banal na kaalamang bumababa sa linya ng pagtuturo; ikatlo, ang pagninilay sa Devī bilang mantra-mātṛkā, na ang mga pantig at titik ang bumubuo at nagtataguyod sa tatlong daigdig, at pinupuri ang mantra-siddhi bilang kapangyarihang nakapagbabago ng mundo; ikaapat, ang Lalitā-kavaca na may larawan ng siyam na hiyas at mga panangga sa mga direksiyon at sa itaas-ibaba, hanggang sa loob—isip, pandama, prāṇa at mga pagpipigil na etikal; ikalima, ang pag-anunsiyo at bahagyang pagbubukas ng sahasranāma at ng labing-anim na ayos (ṣoḍaśī), na naglilista ng mga anyo ni Devī, śakti, siddhi, mga uri ng tunog/titik, mga bilog ng yoginī, mga lugar ng cakra at aral sa antas ng pananalita; at ikaanim, ang phalaśruti na nagsasaad ng unti-unting bunga ng paulit-ulit na pagbigkas—mula kasaganaan at proteksiyon hanggang pagkapangibabaw, tagumpay, at katuparang nakaugat sa pagkakakilanlan—na nagwawakas sa pahayag na ang sanlibong pangalan ay tumutupad ng layon at tumutulong sa mokṣa.
Nityā-paṭala-prakaraṇa (The Exposition of the Nityā-paṭala)
Itinuturo ni Sanatkumāra kay Nārada ang isang “ilawan” ng araw-araw na pagsamba na nakasentro sa pagkakaisa ni Ādyā Lalitā bilang Śivā–Śakti. Nagsisimula ang kabanata sa metapisika ng mantra: ang pangalang Lalitā bilang siksik na kahulugan, ang sansinukob bilang hṛllekhā, at ang ganap na tunog sa pamamagitan ng patinig na ī at bindu. Pagkaraan ay lumilipat sa praktikal na ritwal: pag-uuri ng Piṇḍakartṛ bīja-mālā at mga paraan ng pag-aayos ng teksto, kasunod ang pagninilay sa paglitaw (Devī) at pamamahinga (Śiva) hanggang sa di-dalawang liwanag ng Sarili (sphurattā). May detalyadong gabay sa paghahanda ng āsava (gauḍī, paiṣṭī, mādhvī at mga pampaalsang mula sa halaman) para sa arghya at pagsamba, kasama ang mahigpit na babala sa etika ng pag-inom. Sinusundan ito ng mga kalendaryong kāmya ayon sa buwan at araw ng linggo, mga ritwal ayon sa pook (bundok, gubat, dalampasigan, cremation ground), at pagtutugma ng bulaklak/sangkap sa bunga (kalusugan, kasaganaan, pananalita, tagumpay, pagpapasunod). Itinatakda rin ang paggawa ng cakra/yantra (mga tatsulok, pigment, pangangailangan ng saffron), binabanggit ang mga epithets ni Devī (Vivekā, Sarasvatī, atbp.), at iniuutos ang mga proporsyon ng japa–homa–tarpaṇa–mārjana–brāhmaṇa-bhojana, mga bilang ayon sa yuga, at mga quota ng japa para sa siddhi ng iba’t ibang anyo ng Śrīvidyā—na nagtatapos sa paglalagay na ang lahat ng prayoga ay nakasalalay sa handang yantra at sa disiplina ng sādhanā.
The Exposition of the Maheśa Mantra (Mahēśa-mantra-prakāśana)
Itinuro ni Sanatkumāra kay Nārada ang isang ganap na sistemang Śaiva mantra-sādhana na nangangakong magbibigay ng kapakinabangan sa daigdig at ng kalayaan (moksha). Tinutukoy ng kabanata ang mga anyo ng mantra na limang-, anim-, at walong-pantig, itinatakda ang ṛṣi–chandas–devatā, at iniuutos ang nyāsa na may mga patong: ṣaḍaṅga-nyāsa, finger-nyāsa na kaugnay ng limang mukha (Īśāna, Tatpuruṣa, Aghora, Vāmadeva, Sadyojāta), paglalagay ng jātis/kalā kabilang ang tatlumpu’t walong kalā, at mga panangga na golaka/vyāpaka. Isinasalaysay ang dhyāna kay Maheśvara—limang mukha, tatlong mata, may buwan sa tuktok, may mga sandata—at saka ang mga tuntunin ng japa–homa at mga handog (pāyasa, linga/linga?—sesame, aragvadha, karavīra, asukal na kristal, dūrvā, mustard, apāmārga). Inilalarawan din ang āvaraṇa pūjā kasama ang mga Śakti, Mātṛkā, Lokapāla, mga astra, at mga katuwang na diyos (Gaṇeśa, Nandin, Mahākāla, Caṇḍeśvara, Skanda, Durgā). May mga natatanging ritwal para kina Mṛtyuñjaya, Dakṣiṇāmūrti (vāk-siddhi/kakayahang magsalita at magpaliwanag), Nīlakaṇṭha (pag-alis ng lason), Ardhanārīśvara, Aghorāstra (pagsupil sa bhūta-vetāla), Kṣetrapāla at Baṭuka (bali/proteksiyon), at Caṇḍeśvara; nagwawakas sa isang Śiva-stotra na nagpapatunay sa kosmikong pagkaparoon at kapangyarihang magligtas ni Śiva.