The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: Makinig ka, Nārada; ipahahayag ko ang mga banal na mantra ni Narahari. Sa pagsamba sa mga ito, si Brahmā at ang iba pang mga sinaunang nilalang ay tunay na nakaganap ng mga gawain gaya ng paglikha at iba pa.

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

Siya ay si Saṃvartaka; Siya ang Candra-mauli (ang may buwan sa tuktok ng ulo); Siya si Manu, na pinalalamutian ng banal na apoy. Para sa mga sumasamba nang may bhakti, Siya’y inaalala bilang mantrang iisang pantig at bilang punong makalangit na tumutupad ng mga hangarin.

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

Ang ṛṣi (tagakita ng mantra) ay si Atri; ang sukat ay Jagatī, O pinakamainam sa mga marurunong. Ang namumunong diyos ay ipinahayag na si Nṛhari (Narasimha). Ang paglalapat nito ay para sa pag-abot ng lahat ng layunin.

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

Ang bīja (binhing pantig) ay “kṣaṃ”; ang śakti ay ipinahahayag na “ī”. Sa anim na mahabang patinig, nagiging ṣaḍaṅga (anim na bahagi) ito para sa nyāsa. Dapat pagnilayan ang Diyos na may mga matang gaya ng araw, buwan, at apoy, na nagniningning tulad ng buwan sa taglagas, na may mga kamay na makalangit.

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

Dapat pagnilayan si Nṛhari (Narasimha), na may hawak na busog, cakra, ang mudrā ng kawalang-takot, at ang kamay na nagbibigay-biyaya. Magsagawa ng japa na isang lakh (100,000) ulit, at pagkatapos ay mag-alay ng homa na ikasampu niyon gamit ang ghee at matamis na kaning-gatas.

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

Dapat magsamba sa pīṭha ng mga Vaiṣṇava, at isagawa ang aṅga-pūjā sa mga talulot ng lotus. Sa mga direksiyong nakapaligid, sambahin si Khageśa (Garuḍa), si Śaṅkara, si Śeṣa, at si Śatānanda.

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

Sambahin si Śrī, Hrī, Dhṛti, at Puṣṭi sa mga talulot sa sulok. Sa mga panlabas na tulis na tila ngipin, saka sambahin ang mga Narasiṃha sa kaparehong bilang, ayon sa wastong pagkakasunod-sunod.

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

Siya ay si Kṛṣṇa; Siya rin si Rudra—lubhang kakilakilabot at kahanga-hanga. Siya ay si Bhīma, nakatatakot ngunit maningning; Siya ang Karāla at Vikarāla—ang tagapuksa ng mga Daitya, si Madhusūdana.

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

Siya ay mapulang-mata; may matang kulay-dilaw-kayumanggi; maitim na parang anjana (kohl); maningning sa ningning; lubhang kakilakilabot; matibay ang panga; lumalaganap sa lahat; at tagapuksa ng mga rākṣasa (mga puwersang demonyo).

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(Siya) may malawak na katawan; buhok na tila usok; leeg na gaya ng kabayo; tinig na parang kulog; kulay na gaya ng ulap; taingang tila banga; at ningning na mabagsik na tulad ni Kāla (Kamatayan).

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

Pagkatapos ay binibigkas ang mga pangalang ito: Agnivarṇa, Mahogra, Viśvavibhūṣaṇa, Vighnakṣama, Mahāsena, at Siṁha—sa gayon ay naipahayag ang tatlumpu’t dalawang (pangalan).

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

Pagkatapos, sa labas ng panloob na ritwal, ang marunong na nagsasagawa ay dapat sumamba sa mga Lokapāla (Mga Tagapagbantay ng mga Direksiyon) kasama ang kanilang mga sagisag at sandata. Kapag ganito nang ganap ang mantra, natatamo ng mantrin ang lahat ng ninanais.

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

Pagkatapos (siya’y nagmumuni sa) Viṣṇu—tagapagdala ng busog na Śārṅga, kaisa ni Pradyumna—kasama si Agni. Sumunod, sa dakilang Bayani; saka kay Viṣṇu bilang ningning na nagliliyab; saka sa panginoon ng angkan ni Bhṛgu; saka sa Tubig; at saka sa Nakaupo sa Loto (Brahmā).

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

Si Hari ay pinupuri rin bilang Vāsudeva; bilang Vaikuṇṭha na kaisa ni Viṣṇu; bilang tagapagdala ng pamalo (Gadī); bilang (S)Indu-Nṛsiṃha; at bilang Bhīṣaṇa at Bhadra rin.

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

Kasunod ay ang mantra na “Mṛtyu-mṛtyu”; pagkatapos ang mantra ni Śauri; at saka ang mantra ni Bhānu na iniugnay sa pangalang Nārāyaṇa. Ito ang dalawampu’t dalawang pantig na mantra ni Nṛhari (Nṛsiṃha), tagapagkaloob ng paghahari at kapangyarihan.

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

Para sa mantra/pagsasagawang ito, si Brahmā ang ipinahahayag na tagakita (ṛṣi); ang sukat ng tula ay sinasabing Anuṣṭubh; at ang diyos na pinupuri ay si Nṛhari (Viṣṇu na Taong-Leon), na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng ninanais.

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

Ang pantig na binhi (bīja) ay “haṃ”, at ang pantig na lakas (śakti) ay “iṃ”. Ang viniyoga (paglalapat) nito ay para sa pag-abot ng lahat ng layon. (Ito’y itinuturo) sa pamamagitan ng apat na Veda, ng walong Vasu, ng anim na Vedāṅga, at ng anim-na-pantig na pormula ng Yuga.

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

Pagkaraan, matapos isagawa ang nyāsa ng anim na sangkap (ṣaḍ-aṅga), ilagay ito sa tuktok ng ulo, sa noo, at sa dalawang mata; saka sa bibig, sa dalawang bisig, at sa mga dugtungan sa unahang bahagi ng paa/bukong-bukong; at pagkatapos ay sa tiyan at gayundin sa puso.

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

Ang pinakamainam na sādhaka ay dapat magsagawa ng nyāsa sa paglalagay, sa lalamunan, sa magkabilang tagiliran, at sa likod, ng mga pantig na nagmumula kay Manu—na ang bawat pantig ay hinihiwalay at pinangungunahan ng praṇava na “Oṁ”.

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

Ang nyāsa na nagdudulot ng malapit na presensya ng Panginoong Nṛsiṁha ay may sampung uri, ayon sa itinakda—ginagawa nang hiwa-hiwalay sa walong daliri ng kamay at paa, sa unang at huling kasukasuan.

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

Pagkatapos ilagak (ang mantra/banal na lakas) sa lahat ng daliri, ilagak ang nalalabi sa dalawang palad; gayundin sa ulo at noo, sa pagitan ng mga kilay, sa mga mata, at pati sa mga tainga.

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

Sa pisngi at ugat ng tainga; sa baba at sa itaas at ibabang labi; sa lalamunan at ilong; sa dalawang braso; sa dako ng puso; at sa payat na baywang at bilog ng pusod—iyan ang mga itinakdang punto.

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

Ilagak ang mga pantig na nagsisimula sa “da” sa talampakan ng mga paa; saka sa balakang, ari, hita, tuhod, at binti; sa bukung-bukong; sa mga daliri ng paa at kamay; sa lahat ng kasukasuan; at sa mga balahibo ng katawan.

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

Ang masinop na nagsasanay ay dapat maglagak ng mga banal na pantig sa katawan—sa dugo, mga buto, at utak-buto; at ilagak ang mga pantig sa mga paa, bukung-bukong, tuhod, balakang, pusod, at sa dako ng puso.

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

Ilagay (ang itinakdang mga tanda/paghipo) sa magkabilang bisig, sa lalamunan, sa baba, sa mga labi, at sa mga pisngi; gayundin sa mga tainga, sa bibig, sa mga butas ng ilong, sa mga mata, at sa tuktok ng ulo.

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

Isagawa ang nyāsa ng mga banal na salita sa bibig, sa tuktok ng ulo, sa ilong, sa mga mata at sa mga tainga; gayundin sa mukha, sa puso at sa pusod—at saka ilagay sa lahat ng mga sangkap ng katawan.

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

Ilagay ang dalawang kalahati (ng mantra) sa ulo; at mula sa puso hanggang sa mga paa, italaga ito sa kaukulang mga sangkap. Dito, sa mga salitang nagsisimula sa “Ugra…”, ako’y yumuyuko kay Mṛtyuṃmṛtyu—ang Manlulupig sa kamatayan.

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

Kaya nito, matapos makumpleto ang naunang nyāsa, ilagay (ang mantra o mga bahagi nito) sa bibig, ilong, mga mata, mga tainga at sa mga pilikmata; sa puso, sa pusod, at mula baywang pababa hanggang dulo ng mga paa—siyam na paglalagay sa kabuuan.

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

Ang marunong na nagsasagawa ay dapat ding magsagawa ng nyāsa sa mga mantra/anyo na nagsisimula sa “Vīra” sa kaparehong paraan gaya ng dati; at gayundin, ang mga nagsisimula sa “Nṛsiṃha” ay ilagay ayon sa naunang itinakda.

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

Dapat ilagay nang sunud-sunod sa kani-kaniyang wastong puwesto ang mga pantig ng mantra na hinati at itinalaga sa Buwan, Apoy, mga Veda, anim na sangkap, Rāma, mga mata, mga direksiyon, mga bisig, at sa lupa.

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

Mula sa ugat (mūla) hanggang pusod; mula pusod hanggang sa dako ng puso; mula puso hanggang sa dulo sa pagitan ng mga kilay; at saka sa ‘ikatlong mata’ sa ulo—ganyan ang sunud-sunod na panloob na himpilan na dapat pagnilayan.

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

Ang marunong na nagsasanay ay dapat magsagawa ng nyāsa sa paglalagay ng mga banal na Pangalan—mula sa mga bisig at mga daliri, sa mga prāṇa (hiningang-buhay), at mula sa ulo pababa hanggang sa mga paa. Ito ang itinuturo bilang Hari-nyāsa.

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

Ang tunay na kadakilaan ng nyāsa na ito ay tanging si Hari mismo ang nakaaalam. Kaya, matapos isagawa ang paraan ng nyāsa nang ganito, pagnilayan si Nṛhari sa loob ng puso.

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

Taglay ang kumikislap na mga bisig na nakayakap sa leeg, ang buhok ay gusot dahil sa tunggalian, tangan ang lotus at ang cakra, pinilas niya ang panginoon ng mga Daitya sa dulo ng kanyang mga kuko—napalilibutan ng kuwintas ng naglalagablab na apoy.

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

Nawa’y laging ipagtanggol kami ni Narasiṃha—may dila na nagliliyab, tatlong mata, at mukhang nakapanghihilakbot dahil sa matutulis na pangil—na dumaraan sa lupa, tubig, at himpapawid.

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

Pagkatapos magnilay nang ganito, dapat ipakita ang mudrā ng dakilang-loob na Narasiṃha—ilagay nang pantay ang baba at mga labi sa puwang sa pagitan ng dalawang tuhod.

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

Nakadiin sa lupa ang dalawang kamay, siya’y nanginginig nang paulit-ulit; ibinuka nang malaki ang bibig at paulit-ulit na dumila.

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

Ang mudrā na ito ay ipinahayag na Nārasimhī Mudrā, ang pinakapanguna sa mga mudrā. Binubuo ito sa pagbibigkis ng tatlong daliri ng kaliwang kamay—mula sa hinlalaki hanggang sa kalingkingan.

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

Itaas ang dalawang kamay sa harap na hugis tulad ng trisula, at buuin ang Narasiṃha-mudrā; at sa mga hinlalaki ng dalawang kamay, idiin din ang mga kalingkingan.

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

Pagkaraan, ayusin nang wasto ang natitirang mga daliri at ituro pababa para kay Nṛhari; panatilihing nakaharap pababa ang dalawang kamay at iunat patungo sa bahagi ng pusod.

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

Gamit ang dalawang hintuturo, ituro (o idampi) sa mga balikat; ito ang ipinahayag na Āntraṇa-mudrā. Pagkatapos, iharap paitaas ang mga kamay at pagdugtungin ang mga palad sa gitna.

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

Sa palasingsingan ng kaliwang kamay, ilagay ang kanan (kamay/daliri). Pagdugtungin mula sa likuran ang dalawang hintuturo, at ipahinga ang dalawang hinlalaki na nakasandal sa mga hintuturo.

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

Ito ang itinuturing na Cakra-mudrā sa harap ni Nṛhari (Panginoong Narasiṃha). Pagkabuo ng Cakra-mudrā, ilagay ito sa gitna sa pamamagitan ng dalawang hintuturo (ayon sa itinakda).

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

Isagawa ang Daṃṣṭrā-mudrā na ito; ito ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan. Ang mga mudrā ni Nṛsiṃha ay pinahihintulutan at pinupuri sa lahat ng mantra.

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

Dapat ulitin ang mantra hanggang isang lakh (isandaang libo) na pantig; at pagkatapos, bilang ikasampung bahagi ng bilang na iyon, maghandog sa apoy ng pāyasa (lugaw na gatas) na hinaluan ng ghee, at ilagay ang inihandang alay sa pīṭha o dambana na naitakda na noon.

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

Matapos isagawa nang wasto ang aṅga-nyāsa at sambahin ang Diyos, muli siyang mag-alay sa mga talulot na itinakda para sa mga direksiyon; sa mga pagitaning direksiyon (vidik) ay sambahin si Garuḍa at ang mga tagapaglingkod na may mapalad na mukha; at sa labas ng lotus/maṇḍala ay sambahin ang mga Lokapāla, mga tagapagbantay ng mga daigdig.

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

Ang mantrang ganap na napasakdal sa ganitong paraan ay makatutupad ng lahat ng ninanais. Sa mga gawaing banayad, alalahanin ang banayad na anyo; sa mga gawaing mabagsik, ang marunong ay alalahanin ang mabagsik na anyo.

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

Sa sandaling nalalapit ang kamatayan, ilagay muna sa isip ang pangalan ng kaaway, at saka alalahanin si Hari Mismo—iniisip na nilalapa Niya ang kaaway sa pamamagitan ng matutulis na kuko at dulo ng Kanyang pangil.

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

Araw-araw, nang walang pagpapabaya, bigkasin ang mantra nang isang daan at walo. Sa gayon, sa harap ng bilog na panangga (maṇḍala), maging ang kaaway ay tunay na nagiging panauhing napapayapa.

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

Ngayon ay ilalarawan ko ang iba’t ibang paraan ng pagninilay na nagkakaloob ng lahat ng tagumpay. Ang nagnanais ng kasaganaan ay dapat laging magnilay sa naunang inilarawang Nṛhari (Panginoong Tao-Leon), maningning at putî ang anyo.

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

Yakap Siya ni Lakṣmī na nakaupo sa Kanyang kaliwa at may hawak na lotus. Kaya Siya ang pumupuksa sa lahat ng kapahamakan—gaya ng di-napapanahong kamatayan, karamdaman, at iba pang pagdurusa.

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

Pinagninilayan ko si Narasiṃha—lubhang kakila-kilabot, nagniningning na gaya ng apoy ng Panahong pagkalipol; mabangis, may kuwintas na bituka, at may palamuting kuwintas sa Kanyang leeg.

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

Siya’y pinalamutian ng banal na sinulid (yajñopavīta) na anyong ahas, at lalong marikit sa limang mukha; may buwan sa tuktok bilang korona, bughaw ang lalamunan, at sa bawat mukha ay may tatlong mata.

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

Siya’y nagniningning na may sampung bisig, bawat isa’y tila pamalong bakal; tangan ang akṣa-sūtra (rosaryo), ang gada, ang lotus, at ang kabibe (śaṅkha) na putî na gaya ng gatas ng baka.

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

Nasdan niya si Nṛhari (Narasimha), na nag-anyong tulad ni Rudra, tangan ang busog at pamalo, taglay ang kataas-taasang cakra, espada, trisula, at palaso.

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

Ang kulay nito’y tulad ng indragopa (malalim na bughaw-pulang insekto), nagniningning na gaya ng buwan at wari’y ginto; mula sa silangan hanggang sa hilagang dako, nakaharap paitaas at nagpapakita ng lahat ng kulay.

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

Pagkatapos magnilay nang ganito, ang nagsasagawa ng mantra ay dapat mag-japa upang mapalaya sa lahat ng karamdaman. Ang banal na mantrang ito’y pumapawi sa bawat anyo ng kamatayan; sa pag-alaala nito, ipinagkakaloob ang lahat ng siddhi.

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

Tuwing magsasagawa ng dakilang ritwal, dapat pagnilayan si Narasiṁha—Panginoon ng lahat ng daigdig—na nabibihisan ng lahat ng hiyas at may labing-anim na kamay.

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

Dalawang kamay ang bihasa sa pagwasak at pagpunit; dalawang kamay ang may kapangyarihang iangat ang bilog ng buwan; dalawang kamay ang may hawak na shankha at cakra; at dalawang kamay ang may hawak na busog at mga palaso.

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

Dalawa ang may hawak na espada at kalasag; dalawa ang may dalang gada at bulaklak na lotus; dalawa ang may tangan sa lubid na panghuli (pāśa) at pang-udyok (aṅkuśa); at dalawa ang pinalamutian ng mga korona na inihandog ng kaaway.

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

Kaya nito, O Nārada, na may isip na iisang-tutok ay magnilay sa Panginoong Nṛhari na sumasaklaw sa lahat—pinalamutian ng labing-anim na bisig, bughaw na madilim ang kulay, at mabagsik sa Kanyang makapangyarihang mga gawa.

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

Sa pinakadakilang mga gawain, ang marurunong ay dapat magnilay kay Nṛsiṃha, ang Panginoong may tatlumpu’t dalawang kamay—ang Kataas-taasan, Hari ng lahat ng nilalang, at Tagapagkaloob ng bawat tagumpay at siddhi.

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

Sa mga kamay sa kanan ay ang cakra at lotus; naroon din ang palakol at lubid na panghuli; gayundin ang araro at pambayo; at ang mudrā ng walang-takot (abhaya) at ang aṅkuśa rin.

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

Hawak Niya ang pattisha at bhindipāla (sibat na inihahagis), pati espada, pamukpok (udgara) at sibat (tomara). Sa mga kamay sa kaliwa, dala Niya ang śaṅkha (banal na kabibe), kalasag, pāśa (lubid na panghuli) at triśūla (trident).

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

Taglay din Niya ang apoy; ang mudrā ng pagbibigay‑biyaya (varada); ang sibat na śakti; saka ang kuṇḍikā na banga ng tubig; ang busog; ang tarjanī mudrā (hintuturo na nananaway); ang gada; ang tambol na ḍamaru; at ang śūrpa na bilao/pang‑winnow.

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

Sa dalawang kamay, dinudurog Niya ang kaaway—pinipisil pababa ang tuhod at ulo ng kalaban; sa dalawang bisig na nakataas, binubuhat Niya ang Makapangyarihang Panginoon na may suot na kuwintas na antra‑mālā (garland ng laman‑loob).

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

Sa dalawang bisig na nakababa, pinupunit Niya si Hiraṇyaka; sa mga bhakta, Siya ang nagbibigay ng minamahal, ngunit sa mga Daitya, Siya’y nakapanghihilakbot.

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

Ganyan dapat alalahanin si Narasiṃha, ang nag-aalis ng takot sa dakilang kamatayan. Pagkatapos magnilay nang ganito, ang nagsasagawa ng mantra ay dapat mag‑japa upang magtagumpay ang layon ng lahat ng gawain.

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

Ngayon ay inilalarawan ang isa pang mapalad na pagninilay na nag-aalis ng mga sakit sa bibig: pagnilayan ang Panginoon na kulay‑ginto, nakaluklok sa Garuḍa (Suparṇa), pinalalamutian ng kuwintas na tila kidlat at may maningning na kiling/buhok.

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

Magnilay sa Panginoong Narasiṃha: ang kutis ay tila isang krodeng kabilugan ng buwan, may magandang mukha at titig na may tatlong mata; nakasuot ng dilaw na kasuotan at saganang alahas; payapa ang anyo, at sa malalambot na kamay na tulad ng talulot ng lotus ay tangan ang diskos, kabibe, mudra ng kawalang-takot, at mudra ng pagbibigay-biyaya.

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

Sa pamamagitan ng mga itinakdang pagninilay sa Kanya, dapat magsikap ang sādhaka na mapawi ang mga karamdaman gaya ng kṣveḍa—isang pagsasanay na pinupuri ng mga deva—at magsumikap din na pigilan ang hukbo ng kaaway.

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

Kapag ang apoy ay sinindihan gamit ang kahoy na akṣa, magnilay sa Panginoong Nṛsiṃha na dumudurog sa kaaway; at sambahin ang banal na Nṛsiṃha sa pamamagitan ng mga handog na bulaklak at iba pang paglilingkod-ritwal.

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

Gamit ang mga palaso (śara) na yari sa “samūlamūla” (kasama ang ugat), maghandog sa apoy nang magkakahiwalay, isang daan at sampu. Ibigkas ang mantra na parang nilalamon ang kaaway, at saka ihagis na parang sinusunog siya.

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

Matapos magsagawa ng mga handog sa apoy sa loob ng pitong araw, dapat ipalakad ng ministro ng hari ang hukbong minamahal ng pinuno sa isang mapalad na sandali, na may hangaring magwagi sa lupain ng kaaway.

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

Sa kanyang harapan, magnilay sa Nṛhari (Narasimha) na dumudurog sa bilog ng mga kaaway, at saka magsagawa ng japa ng mantra hanggang sa siya’y muling magbalik.

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

Matapos madaling magapi ang lahat ng kaaway, taglay ang ningning ng kabayanihan, ang hari—na may pusong nalulugod—ay dapat magbigay-lugod sa kanyang ministro sa pamamagitan ng mga handog at yaman.

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

Kahit maghandog ng elepante, kabayo, karwahe, hiyas, mga nayon, lupain, kayamanan at iba pa—kung hindi pa rin masiyahan ang ministro, kapahamakan ang darating sa hari.

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

Sa kanyang mga kaharian ay lilitaw ang malaking pangamba—higit pa sa takot mawalan ng buhay—kapag ang ritwal ay isinagawa gamit ang abong binasbasan ng ugat-mantra na binigkas nang isang daan at walo.

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

Winawasak nito ang lasong nagmumula sa daga, gagamba, alakdan at mga katulad. Kapag ipinahid sa mga bahagi ng katawan, napapalaya ang tao sa lahat ng karamdaman—walang pag-aalinlangan.

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

Sa pag-aalay ng mga ahuti sa banal na apoy gamit ang mga bulaklak ng sevantī, nakakamtan ang dakilang kasaganaan; at sa homa na may panggatong na audumbara, nagkakaroon ng saganang ani ng bigas at butil.

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

Sa pagsasagawa ng homa na may isang lakh (isandaang libo) na handog na apūpa (banal na keyk), nagiging kasingyaman ni Vaiśravaṇa (Kubera). At sa harap ng haring nagngangalit, dapat bigkasin ang mantra nang 108 ulit.

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

Agad na nakakamtan ang kadalisayan at natatamo rin ang banal na biyaya (prasāda). Sa pag-aalay ng mga bulaklak na kunda, may pag-angat at kasaganaan; sa pag-aalay ng bulaklak ng saging, nawawasak ang mga hadlang.

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

Sa pag-aalay ng mga ahuti ng dahon ng tulasī sa banal na apoy, nakakamtan ang dakilang katanyagan. Sa pag-aalay ng harina ng inihaw na butil na mula sa bigas, napapasailalim sa impluwensiya ang buong daigdig.

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

Ang inuming pinaasim o pinapaalsa (iṣṭa) na gawa sa mga bulaklak ng madhūka ay sinasabing kapaki-pakinabang; at ang mga piraso ng dhātrī (āmalakī) ay nagdudulot ng stambhana (pagpapatatag/pagpigil). Bukod dito, uminom ng guḍūcī na may sukat na apat na aṅgula, hinaluan ng yogurt, pulot, at ghee.

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

Ang sinumang magsagawa ng sampung libong handog sa apoy (homa) ay mabubuhay nang isang daang taon at magwawagi laban sa karamdaman. At sa araw ni Śanaiścara (Sabado), matapos hipuin ang banal na punong aśvattha, gawin ito nang isandaan at walo (108) na ulit.

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

Sa pamamagitan ng japa (pagbigkas ng mantra) na ito, napagwawagian niya ang apamṛtyu, ang kamatayang wala sa oras, at nabubuhay nang isang daang taon. Ngayon ay ipaliliwanag ko sa iyo nang ganap ang yantra na tinatawag na “Trailokya-mohana,” ang Tagapag-akit ng Tatlong Daigdig.

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

Sa pagdadala o pag-iingat lamang nito, lilitaw ang lahat ng kasaganaan. Iguhit ang isang lotus sa puting balat ng punong birch, na may tatlumpu’t dalawang leon bilang kasama.

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

Sa gitna, sa loob ng anyong leon, isulat ang sariling bīja, gaya ng naunang paglalarawan. Pagkaraan, basbasan ito sa pamamagitan ng Śrī-bīja at lagyan ng tatlong paikot na singsing.

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

Palibutan ito ng pisi (pāśa) at pang-udyok (aṅkuśa), at sambahin ang dakilang yantra. Ito’y tinatawag na “Trailokya-mohana,” na tumutupad sa lahat ng ninanais na layon at hangarin.

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

Sa pagsusuot o pagdadala ng Cakra-hari—ang Dakilang Hari, ang Panginoon sa lahat ng cakra—nakakamtan ang tagumpay. Ito’y katotohanan, katotohanang tunay; walang alinlangan.

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

Ngayon ay ilalarawan ko ang isa pang yantra; makinig, O Nārada—ito’y daan ng pagtatamo. Iguhit ang yantra na may walong sinag, makinis at maayos, na may gitnang pusod (karnikā).

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

Doon ay isulat ang ugat-mantra na kalakip ang praṇava (Oṁ). At sa gitna, isulat ang iisang pantig na Nārasiṁha, kasama ang layuning nais matupad.

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

Ang marunong na nagsasagawa ay mag-japa ng walong libong ulit, saka balutin sa labas ng sinulid; pagkatapos, ayon sa ayos, itali pa ng ginto, pilak, at tanso.

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

Pagkatapos balutin ng lak (lac), muli itong basbasan sa pamamagitan ng mantra. Pagkaraan, isuot ang dakilang yantra—sa leeg, sa braso, o sa tuktok na buhol ng buhok (śikhā).

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

Sa lupa, ang mga lalaki, babae, at maging ang mga hari ay napapasailalim sa kanyang impluwensiya. Hindi siya ginugulo ng masasama—ni ng mga piśāca, mga ahas/nāga, o mga rākṣasa.

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

Sa biyaya at bisa ng “Hari ng mga Yantra,” nakakamit ang tagumpay saanman. Ngayon ay ipahahayag ko pa ang isa pang yantra—yaong nagpapasailalim sa lahat ng nilalang.

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

Ang marunong na nagsasagawa ay dapat gumuhit, gaya ng naunang itinuro, ng isang dakilang gulong na may labindalawang sinag. Ang may kaalaman ay iguhit ito na may mga talulot na hinati sa labindalawang bahagi ayon sa tuntunin.

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

Sa gitna, ilagay ang mantra na may kalakip na Śakti, at saka palibutan ng mapalad na binhi-silaba na “śrī.” Ito ang cakra na tinatawag na Kālāntaka, na nagpapasuko at nagpapanginig maging sa mga deva at asura.

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

Isulat o ukitin ang cakra sa balat ng punong birch (bhūrja); ito’y nag-aalis ng lahat ng kaaway. Sa pagdadala o paghawak lamang nito, ang tao’y nagiging matagumpay saanman.

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

Ngayon ay ipahahayag ko ang mantrang tumutupad ng lahat ng ninanais, na tinatawag na “Jvālāmālī.” Ang binhing pantig nito ay ang mantra ng puso—“bhagavān …”—na lubos na iniaalay kay Panginoong Narasiṃha.

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

Sa Apoy na naglalagablab, may garlandang suot, at may pangil na maningning—“jvāline māline dīptadaṃṣṭrāya agnaye”—inihahandog ang banal na pormulang ito. Ingatan mo kami, O tagapagpuksa ng lahat ng masasamang espiritu mula pa sa simula; maging kanlungan at sandigan namin para sa lahat ng nilalang.

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

Sa wakas, dapat bigkasin ang “Hari” para sa pagwasak; Siya ang pumupuksa sa lahat ng lagnat. At sa dulo ng Banal na Pangalan, dapat sambitin ang pares na “daha” (sunugin, sunugin) at ang dobleng “paca” (lutuin, lutuin).

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

Ang dakilang mantrang iyon—nagsisimula sa mga tiyak na pantig (dhruva), may pares ng mga salitang pananggalang (rakṣā), at nagtatapos sa dalawang pantig na “ṭha” sa pormulang “baluti–sandata” (varma–astra)—ay itinuturo bilang “Jvālāmālī,” na binubuo ng animnapu’t walong pantig, O pinakamainam sa mga pantas.

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

Ang naunang binanggit na pormula na nagsisimula sa “puṇya” ay may labintatlong pantig. At ang pormulang inayos sa mga hanay, ayon sa bilang ni Rudra, ay may labingwalong pantig.

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

Sa pamamagitan ng mga “sinag” ng mantra at ng mga mudrā (kumpas ng kamay) sa ritwal, dapat ayusin ng nagsasagawa ang mga dakilang sangkap (ng Diyos sa nyāsa). Pagkaraan, magnilay siya kay Nṛhari—ayon sa anyong naunang inilarawan—na may kuwintas na apoy.

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

Dapat magsagawa ng japa na isang lakh (isandaang libo) at saka ihandog ang ikasampung bahagi bilang oblation sa apoy, gamit ang ghee mula sa kapilā (kayumangging) baka. Ang ritwal/mantrang “Raudrā” na ito, O pinakadakila sa mga pantas, ay pumupuksa sa epilepsiya at sa mga pighating dulot ng bhūta, espiritu, at iba pa.

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

“(Ang mga pantig nito ay sumasagisag sa) Prāṇa (hininga ng buhay), Māyā, Nṛsiṁha, at Sṛṣṭi (paglikha);” ipinahahayag itong Brahmāstra. Ang dakilang mantrang may anim na pantig ay nagkakaloob ng lahat ng minimithi.

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

Ang ṛṣi (tagakita) ay si Brahmā; ang sukat ay Paṅkti; ang namumunong Diyos ay si Nṛkeśarī (Nṛsiṁha). Sa bīja-mantra na may anim na mahabang patinig, dapat isagawa nang wasto ang paglalapat na may anim na sangkap (ṣaḍ-aṅga) (nyāsa).

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

Sa mismong paraang naunang sinabi, dapat isagawa nang wasto ang pagninilay at pagsamba. Sa pamamagitan ng mantrang ganap na ito, sumisibol sa mga tao ang lahat ng siddhi (kaganapan).

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

Nagsisimula sa binhing pantig ni Ramā (Lakṣmī), ang sukat ay Anuṣṭubh. Ang mantra ay binubuo ng tatlumpu’t tatlong yunit ng pantig; ang ṛṣi ay Prajāpati; ang chandas ay Anuṣṭubh; at ang namumunong diyos ay Lakṣmī–Nṛkesarī (Lakṣmī na kasama si Narasiṃha).

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

Sa ganitong paraan itinuro ang pagninilay at paglalagay ng Diyos sa lahat ng bahagi ng katawan—sa pamamagitan ng mga salitang itinakda. Matapos isagawa ang limang-bahaging nyāsa (pañcāṅga-nyāsa), dapat gawin ang sariling pag-iingat at pagprotekta.

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

Habang hinahaplos ang kanang braso, bigkasin ang mantra ni Śarabha: magsimula sa Praṇava na “Oṃ”, sundan ng “hṛt-śivāya”, at tapusin sa “para sa dakilang Śarabha”.

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

Ang mantra na nagtatapos sa salitang “vahnipriyā” ay itinakda para sa pag-iingat. O kaya, sa dulo ng mantra ni Rāma, bigkasin ang pantig na “kṣa” nang dalawang ulit.

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

O kaya, magsagawa nang masikap ng pananggalang sa pamamagitan ng mga pangalang nagsisimula kay Keśava: nawa’y ingatan ni Keśava ang aking mga paa; nawa’y bantayan ni Nārāyaṇa ang aking mga binti (binti sa ibaba).

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

Nawa’y ingatan ni Mādhava ang aking baywang; nawa’y ingatan ni Govinda ang aking lihim na bahagi rin. Nawa’y ingatan ni Viṣṇu ang aking pusod, at nawa’y ingatan ni Madhusūdana ang aking tiyan.

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

Nawa’y ingatan ni Trivikrama ang aking mga hita; nawa’y ingatan ni Nara ang aking puso. Nawa’y ingatan ni Śrīdhara ang aking lalamunan, at nawa’y ingatan ni Hṛṣīkeśa ang aking mukha.

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

Nawa’y ingatan ni Padmanābha ang aking dibdib; nawa’y ingatan ni Dāmodara ang aking ulo. Sa gayong paglalagay ng mga banal na Pangalan sa mga sangkap ng katawan, ang sādhaka ay dapat magsagawa ng japa sa tamang oras.

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

Sa gayon, siya’y nagiging walang takot sa mga bhūta, vetāla, graha, at rākṣasa. Pagkaraan, sa pagsisikap, dapat niyang ulitin ang nyāsa habang nakatuon ang isip at nagsasagawa ng dhyāna.

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

Nawa’y ingatan ako sa silangan ni Keśava, ang may hawak ng cakra, na nagniningning na tila dalisay na ginto; at nawa’y ingatan ako mula sa likuran (sa kanluran) ni Nārāyaṇa, ang may hawak ng śaṅkha, na maitim na gaya ng bughaw na ulap-ulan.

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

Sa itaas ay si Mādhava, maitim na tila bughaw na lotus, tangan ang pamalo (gada). Sa kanang panig ay si Govinda, dakila at maningning na gaya ng buwan, tangan ang busog.

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

Sa hilaga ay si Viṣṇu bilang Haladhṛk, tagapagdala ng araro, na may kulay na tila polen ng lotus. Sa timog-silangan (Āgneya) ay ang May-matang Lotus, si Madhusūdana, Musalī na may tangan na pambayo, ang pumatay kay Madhu.

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

Sa timog-kanluran (nairṛtya) ay si Trivikrama, may hawak na tabak, nagliliwanag na parang naglalagablab na apoy. Sa hilagang-kanluran (vāyavya) ay si Mādhava, may tangan na vajra, tulad ng bagong sumisikat na araw.

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

Sa hilagang-silangan (Īśāna), nawa’y ingatan ko si Puṇḍarīkākṣa—Śrīdhara, may sandatang paṭṭiśa—ang mag-ingat sa akin. Sa itaas, nawa’y si Hṛṣīkeśa Vidyutprabha, kislap na parang kidlat, tangan ang martilyo (samudgara), ang magtanggol sa akin.

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

Sa ibaba ko ay si Padmanābha, nagniningning na tila sanlibong araw—taglay ang lahat ng sandata, ang lahat ng kapangyarihan, ang pinagmulan ng lahat, at nakaharap sa lahat ng dako.

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

Nawa’y si Hari, ang Di-matatalo, na nagniningning na gaya ng Indragopa at may hawak na panali sa Kanyang kamay, ang magtanggol sa akin; nawa’y si Damodara ang mag-ingat sa aking katawan, sa labas at sa loob.

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

Sa gayon, nang makapasok ako sa lahat ng dako sa “hawla” na walang siwang ng Labindalawang Banal na Pangalan, wala na akong takot sa anuman—sa anumang panahon.

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

Sa gayon, matapos isagawa ang ritwal ng pag-iingat, ang tao ay nagiging di-masasalakay. Ito ang kinikilalang pamamaraan para sa lahat ng pangkat ng mga mantra ni Nṛhari (Panginoong Narasiṃha).

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

Ayon sa paraang naunang sinabi, isagawa ang lahat—pagmumuni, pagsamba, at iba pa. “Tagumpay sa Iyo, O Panginoong may matang-lotus; pagpupugay sa Iyo, O Tagapagtaguyod ng sansinukob.”

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

Pagpupugay sa Iyo, Hṛṣīkeśa; pagpupugay sa Iyo, O Mahāpuruṣa. Pagkaraang manalangin nang ganito, at matapos ang japa at pagbigkas, dapat tapusin ang ritwal at pormal na magpaalam sa Panginoong Laganap sa lahat.

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

Kapag ang mantrang ito ay ganap na napapaging perpekto, ang nagsasagawa ay natatatag sa kasaganaan at pag-abot ng layon. Ang dakilang mantrang may walong pantig ay: “jaya-dvayam—śrī-nṛsiṁha.”

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

Para sa mantrang ito, ang rishi ay si Brahmā; ang sukat ay Gāyatrī; at ang namumunong diyos ay ang maringal na Jaya-Nṛsiṁha, tagapagkaloob ng lahat ng ninanais na biyaya.

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

Ang maingat at matalinong bumibigkas ay hindi dapat bumuo ng ṣaḍaṅga (anim na yunit ng tunog) sa talatang nabibigatan ng anim na mahabang patinig; sa halip, ayon sa naunang tuntunin—na tinatandaan ng sunod na “sendu–govinda”—muling sukatin ang pagbigkas sa itinakdang pagitan.

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

Pagkatapos, magnilay sa loob ng puso sa Panginoong sumasaklaw sa lahat—si Nṛsiṁha—na may buwan sa kanyang tuktok bilang korona.

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

O maluwalhating Panginoon, na ang anyo’y Tao-Leon, tanging kamag-anak ng sansinukob; O Nīlakaṇṭha na bughaw ang lalamunan, hari ng karagatang habag; O may hawak ng busog na Pināka, na ang mabagsik na mata’y nagliliyab na wari’y apoy at buwan; O may suot na gasuklay na buwan; O Panginoon ni Ramā (Lakṣmī)—ingatan mo ako, O Viṣṇu.

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

Pagkatapos magnilay nang gayon, ang nagsasagawa ng mantra ay dapat mag-japa ng mantra nang 108,000 ulit; at saka, bilang ikasampung bahagi ng bilang na iyon, maghandog sa apoy ng oblation na may ghee at matamis na kaning-gatas (pāyasa), na isinasagawa ang pagsamba ayon sa naunang itinuro.

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

Gamit ang praṇava (oṃ) at ang Māyā (hrīṃ), na nagtatapos sa sariling bīja-silaba, bigkasin nang marahan ang “vīra” sa dulo ng tainga; saka banggitin at tawagin si Mahāviṣṇu—nagniningas at nakaharap sa lahat ng dako.

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

Kasunod nito, bigkasin ang pares na “sphurat” at ang pares na “prasphureti”; pagkatapos ay ang mga pantig na bumubuo sa salitang “ghora”. Pagkaraan, banggitin ang “ghoratara”; at sa huli, ang maselang anyong pantig, ang pares na “ṭha”.

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

Pagkasabi ng “pracaṭa” nang dalawang ulit, saka ang “kaha” bilang pares, at ang “ma” nang dalawang ulit; at pagkatapos, bigkasin nang dalawang ulit ang pananalitang “puksain ang dalawang gapos,” saka bigkasin ang Varmāstra—ang pananggalang na sandata-mantra.

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

Ako’y yumuyukod kay Nṛsiṃha—nakapanghihilakbot sa kasamaan, ngunit mapalad at mapagpala sa mga deboto; Siya ang “kamatayan ng kamatayan.” Ang mantrang may walumpu’t limang pantig na ito ay nagbibigay ng ninanais na bunga sa mga sumasamba at umaasa sa Kanya sa pag-japa.

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

Para sa mantrang/awit na ito, ang mga ṛṣi ay sina Aghora at Brahmā; ang mga sukat (chandas) ay Triṣṭubh at Anuṣṭubh. At ang diyos na kinikilalang pinuno ay ang mabagsik na Narasiṃha.

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

Ang marunong ay dapat ding magsagawa ng pagbigkas sa Anuṣṭubh para sa mantrang ito, kasama ang dhyāna (pagmumuni), arcana (pagsamba), at iba pang kaugnay na gawain. Ang dakilang mantrang ito ay lalo nang itinuturing na nagbibigay ng ganap na pag-iingat sa lahat ng panig.

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

Ang bīja (binhing pantig) nito ay sinasabing “jayayugam”; at pagkatapos ay dumarating ang walong-pantig na pormulang “nṛsiṁha”. Para sa mantrang ito, si Prajāpati ang ipinahahayag na ṛṣi, at ang sukat ay Anuṣṭubh.

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

Para sa mantrang/ritwal na ito, si Vidāraṇa-Nṛsiṁha ang ipinahahayag na namumunong diyos. Ang “jaṃ” ang bīja, ang “haṃ” ang śakti; at ang viniyoga nito ay para sa pag-abot ng lahat ng ninanais.

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

Gamit ang pinalawig na mantra ni Narasiṃha (sa mga pantig/pahayag), isagawa ang anim-na-bahaging nyāsa (ṣaḍaṅga-nyāsa). Pagkatapos, magnilay sa mabagsik at raudra na Narasiṃha—ang Dumudurog at Bumubukas sa dibdib ng mga kaaway.

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

Siya na ang sandata ay mga kuko at pangil; tagapagkaloob ng kawalang-takot sa mga deboto; tahanan ni Śrī (Lakṣmī); ang dulo ng Kanyang buhok ay kumikislap na parang pinainit na ginto, at ang Kanyang mga mata’y nagliliyab na parang apoy.

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

O Banal na Leon, na ang dampi ng Iyong mga kuko ay higit na malakas kaysa vajra—pagpupugay sa Iyo. Para sa mantra/taludtod na ito, ang rishi ay ipinahahayag na si Brahmā, at ang sukat ng tula ay Anuṣṭubh.

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

Ang namumunong diyos ng pangkat ng pantig na “radārṇa” ay si Nṛsiṃha, na ang unahan ay ang banal na pantig. Sa paggamit ng lahat ng apat na pāda ng mantra, dapat isagawa nang wasto ang limang-bahaging (pañcāṅga) pamamaraan ng ritwal.

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

O panginoon sa mga pantas, ang lahat ng gawain na nagsisimula sa pagninilay at pagsamba ay naipaliwanag na gaya ng dati; at ang lahat ng pamamaraang naunang sinabi ay dumarating sa ganap na katuparan.

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

Om. Pagpupugay sa Bhagavān Narasiṃha. Nawa’y manahan Ka sa aking puso. O mapagtagumpay na liwanag, magpahayag—muli’t muli—sa pamamagitan ng dulo ng Iyong mga kukong tulad ng vajra.

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

Sa pagtatapos ng ritwal, bigkasin ang “Vrajadaṃṣṭra”; saka sa “Tvāsā” ay pasigawin ang pares (ng handog/pagbigkas); pagkatapos, sa “Tamo-grasa” ay “lunukin” ang pares, ibig sabihi’y ritwal na pag-alis ng dilim; at sa dulo ng pormulang svāhā, bigkasin ang “Abhaya” upang ipagkaloob ang kawalang-takot.

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

Ilagay ang titik ‘ā’ sa simula at ang ‘ma’ sa wakas, at punuin ang gitna lalo na ng natitirang mga tunog. Ang ‘dhruva’ ang nakapirming ubod; ang ‘bīja’ ang binhing pantig; at ang ‘manu’ ang pangwakas na pormula. Ang vidyā/mantra na ito ay may animnapu’t dalawang pantig; at ang ṛṣi at iba pang sangkap ay unawain ayon sa naunang sinabi.

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

Una ay ang Tāraka, ang pantig na Oṃ; kasunod ang bīja ng Narasiṃha; pagkatapos ang pariralang “namo bhagavate.” Saka bigkasin ang “narasiṃhāya”; at kapag binabanggit ang bīja ng mantrang ito, ilagay muli ang Tāraka sa hulihan.

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

Para sa banal na Anyo (Rūpa), ang pantig na Tāra ang bīja ng kalangitan; para sa Anyo ng Kūrma (Pagkakatawang-Tao na Pagong), ang Tāraka ang bīja; para sa Anyo ng Varāha (Babangis na Baboy-ramo), itinatakda rin ang bīja; at para kay Narasiṃha, ang Tāra mismo ang bīja.

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

Para sa diyos na ‘Rūpa’, ang bīja ay ang Tārā (oṃ); at gayundin para sa ‘Rūpa’ sa dulo ng bahagi ng Vāmana. Para naman kay ‘Rāma’, ang bīja ay ang tatluhang ‘pāpa–dhruva’, gaya ng itinuro mula pa sa simula sa Nigama (Veda).

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

Idagdag ang pantig-binhi (bīja) para kay Kṛṣṇa na nagtatapos sa “Tārā” (tāra-praṇava); saka idagdag ang bīja para kay Kalkin. Pagkaraan nito, idugtong ang dobleng pagbubunyi “jaya, jaya”; at sa huli, idagdag: “sa Naninirahan sa loob sa Śālagrāma.”

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

Para sa Banal na Leon (Divya-siṁha), ang itinakdang pantig ay “ḍentaḥ”; para kay Svayambhū (Brahmā) at kay Puruṣa (ang Kosmik na Persona), ito’y ilagay sa puso. Ipinahahayag na ang “Tārā” ang sarili nitong bīja-mantra. Ang ganitong pag-aayos ng mantra ay nagkakaloob ng dakilang kapangyarihang pangkaharian.

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

Ipinahahayag na ang mantra ni Nṛsiṁha ay yaong nagsisimula sa pantig na “khāṅ”; ang ṛṣi nito ay si Muni Atri. Ang sukat (chandas) ay itinuturo bilang Atijagatī, at ang namumunong diyos ng mantra ay sinasabing si Manas (ang Isip).

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

Sa pagninilay kay Nṛhari (Narasimha) bilang bīja-mantra at sa “kha” bilang di-nasisirang śakti, dapat isagawa ang aṅga-nyāsa at pagbulayan ang mga banal na sangkap ng katawan sa pamamagitan ng bīja na may anim na mahahabang patinig.

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

Nawa’y si Nṛhari, ang Panginoong Tao-Leon, na nagniningning na tila maraming buwan, na ang titig ay mapagmahal na nakatuon sa mukha ni Lakṣmī, at kasama ang sampung avatāra, ay magkaloob ng ligaya.

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

Dapat gawin ang japa nang sampung libong ulit; at bilang ikasampung bahagi nito, magsagawa ng homa na may matamis na kanin (pāyasa). Pagkaraan, sa pīṭha o luklukan ng dambana na nabanggit na, sambahin ang anyo ng Diyos—na unang itinatag sa saṅkalpa mula sa ugat, mula sa mūla-mantra at pangunahing layon.

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

Una, ayusin muna ang mga aṅga (mga sangkap/kaputol) at ilagay ang mga sagisag na nagsisimula sa Isda (Matsya) at iba pa sa mga talulot ng mga direksiyon. Pagkatapos, sambahin si Indra at ang iba pang mga diyos, kasama ang kanilang mga tanda gaya ng vajra (kulog na sandata), at makakamtan ang ninanais na bunga.

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

Ipahahayag ko ang dakilang mantra na may sanlibong pantig, na itinago sa loob ng mga Tantra. Ang mga bīja (binhing pantig) nito ay: Tāra, Māyā, Ramā, Kāma, at pagkatapos ay ang salitang tumutukoy sa Krodha (poot).

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

Sa dulo ng salitang “mūrti”, bigkasin ang “nṛsiṃha”; sa dulo ng “nṛsiṃha”, bigkasin ang “mahāpuruṣa”. At sa dulo ng sunod na “pradhāna–dharma–adharma”, sabihin ang salitang “nigaḍeti”.

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

Pagkatapos, sa pagtatapos ng ritwal ng pagpapalaya (nirmocana), bigkasin ang salitang “kāla” (Panahon). Ang tubig na ito ay tulad ni Kālāntaka, ang Tagapagwakas ng Panahon; at sa huling hangganang itinakda ng sariling Panginoon, ang tubig ay nagiging kapangyarihang nagtatapos din.

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

Sa dulo ng isang yunit ng sukat, ang salita ay tinatanggap bilang “niviṣṭa” (naipuwesto, nanahan). Pagkaraan, nauunawaan ito bilang “caitanya-cit-sadā” (laging gising na kamalayan, dalisay na pagdama). Sa pagtatapos ng maliwanag na yunit (bhāsaka), tinatawag pa itong “kālādi-atīta-nitya-udita” (walang-hanggang sumisikat, walang-kupas, lampas sa panahon at sa mga pasimula nito).

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

“Nalulukob ng pagsikat at paglubog” at “Ang Dakilang Mahabagin”—ang mga ito’y binibigkas ding apat (na pagtatalaga) sa loob ng lotus ng puso; at Siya’y nananahan sa dulo ng talulot nito.

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

Ang Sarili (Ātman) ay sinasabing Kamalayan (caitanya); bilang apat-na-sarili; saka bilang labindalawang-sarili; pagkaraan bilang dalawampu’t-apat-na-sarili; at sa wakas, bilang walang-hanggang ikadalawampu’t-limang Sarili.

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

Sa dulo ng bilang na sanlibo, si Hari—na nahayag sa anyong Baka—ay tinawag sa mismong bigkas na “Halika, halika!”: “O Bhagavān, O Narasiṃha-Puruṣa, O Panginoon ng poot—dumating Ka kasama ang rasa, ang mahalagang diwa at lakas.”

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

O Mahādeva, ayon sa sampung uri ng pag-uuri ng mga salita, sinasabing “pāda” sa dulo ng dumadaloy na pagbigkas; at sa wakas ng kalpa, ito’y nagniningas na tila sanlibong apoy—tunay na kumikislap na parang di-mabilang na koṭi.

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

Alamin ang pook na tinatawag na Śatayajñātala; at pagkaraan nito ay naroon ang magkaparis na Amala. Doon nananahan ang mga nilalang na may matang kulay-dilaw-kayumanggi, may kiling at pangil—ang pangil ang kanilang sandata at ang mga kuko ang kanilang sandata.

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

Pagkaraan, ito’y nauunawaang landas na may bahid-dugo ng apoy na pumupuksa sa panginoon ng mga Dānava; at sa wakas ng sagupaan na mahigpit ang pagkakadikit, tumutukoy ito sa mga nilalang gaya ng bhūta, mga pagdurusang tulad ng apasmāra, at mga yātudhāna (mapanirang espiritu).

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

Sa pamamagitan ng tunog na nagpapahayag ng mga paang-lotus na sinasamba kapwa ng mga deva at asura, ang Mapalad na Panginoon—tagapaghari ng makalangit na gulong—sa dulo ng paglalakbay ay nagpapalubog sa pagkalusaw ng lahat ng nahayag na kapangyarihan.

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

Bumangon sa iyong tunay na anyo—bumangon, bumangon! Sunugin ang naipong bunton ng kamangmangan. Pagkatapos, sa apoy ng kaalaman, magningas sa kapangyarihan; at pagkaraan, liwanagin ang kapanahunan (ang daigdig) sa liwanag na iyon.

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

Dapat bigkasin ang pantig na “Oṃ”: matapos ang salitang “Sarvajña”, sa dulo ng “Aroṣa”, kasama ang “Jambha–Ājṛmbhya–avatāraka”; at matapos ang “Satya-puruṣa”, bigkasin ito sa gitna sa pagitan ng “sat” at “asat”.

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

Dahil sa tunog ng mga tanikala, sinakmal ako ng takot mula sa masamang panaginip. Sa dulo ng ugong ng gubat ay may takot; at sa pagbigkas ng salitang “lason” ay sumisibol din ang takot.

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

Sa pagtatapos ng lagnat, may takot sa mga Ḍākinī, sa masasamang ritwal na kṛtyā, at kay Adhvarevatī. Pagkaraan, sa paghupa ng kulog at kidlat ay may takot; at mula sa masamang huni ng mārī ay sumisibol ang takot sa taggutom.

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

Sa dulo ng salitang “mārīca” ay may pahiwatig ng takot; at sa salitang “chāyā” ay gayon din, may takot. Sa dulo ng “skanda–apasmāra” ay may takot; at pagkaraan nito’y sumisibol ang takot sa mga magnanakaw.

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

Sumisibol ang takot mula sa tubig, mula sa panaginip, at mula sa apoy; gayundin mula sa elepante, leon, at ahas. At sa dulo ng pagsilang at pagtanda, sa takot ay binibigkas ang mga salitang gaya ng “kamatayan,” mga salitang may masamang pahiwatig.

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

Pagkatapos, sa pamamagitan ng Nṛsiṁha Br̥hat-sāman, isagawa ang magkapares na ritwal: ang pares na nagpapalaya sa takot at ang pares na nagpapatahimik nito. At sa pagtatapos ng pag-aangkin sa anyong pinagninilayan (na dapat makilala), ilapat ito nang nararapat.

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

Sa dulo ng mantra na “Puruṣa,” bigkasin ang salitang nag-aalis ng lahat ng takot; pagkaraan nito, bigkasin ang “walong-walo” at ang “animnapu’t apat,” at ipahayag ang pormulang nagtataboy sa pangamba mula sa masasamang ceṭikā na mga tagasunod na espiritu.

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

Na nababalot ng banal na kaalaman, bigkasin ito sa mga salitang tumatawag sa tatlumpu’t tatlong koṭi ng mga diyos; at sa wakas—pagkaraang yumukod sa pagpupugay—bigkasin ito nang salita-sa-salita, na pinalalamutian ng larawan ng lotus.

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

Sa dulo ng pariralang “libong-mukha,” bigkasin ang “libong-tiyan.” At sa dulo ng salitang “libong-mata,” bigkasin ang “libong-paa.”

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

Pagkabigkas muna ng “libong-braso,” saka bigkasin ang “libong-dila.” Sa wakas, sabihin ang “noo na libong ulit,” at pagnilayan Siya bilang Tagapagdala ng libong sandata.

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

Ito ang aral/mantra na nagpapaliwanag at nag-aalis ng kadiliman; at sa pagtatapos ng ritwal na “tagawasak ng lungsod,” dapat din itong ilapat sa lahat ng paraan. Sa mantra, ang bahaging nagsisimula sa salitang “rājeśvara” ay nagkakaloob ng landas tungo sa makalangit na hantungan (dakilang pag-abot).

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

Sa pagtatapos ng pormulang nagbibigay-daan patungong Pātāla, bigkasin ang mantrang tinatawag na “Yantra-mardana.” Pagkaraan nito, bigkasin ang padang mantriko na “Ghōrāṭṭahāsa-hasita–Viśvā-vāsa.”

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

Pagkatapos, (Siya’y pinupuri bilang) Vāsudeva; pagkatapos bilang Akrūra; at pagkatapos bilang Hayamukha. (Siya ang) Paramahaṃsa, ang Kataas-taasang Sisne; ang Viśveśa, Panginoon ng sansinukob; at sa wakas ng kosmos, (Siya’y lumilitaw bilang) Viḍambana, ang Nagpapalito sa pamamagitan ng kababalaghang tila salungat.

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

Pagkatapos, sa pagtatapos ng ritong pag-upo, bigkasin ang panawagang nagdudulot ng pagpapakita. Pagkaraan nito, isagawa ang itinakdang nyāsa, (tinatawag) si Hṛṣīkeśa at ang Panginoong malayang may kalooban, at iluklok ang kapangyarihan ng mantra sa lahat ng nilalang na may buhay, nang walang maiiwan.

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

Sa dulo ng (itinakdang) subo, bigkasin ang dakilang mantra na “piśitāsṛk.” Sa dulo ng ritong “laṃpaṭa,” bigkasin ang “khecarī.” Sinasabing ang mga ito’y nagkakaloob ng siddhi (tagumpay na espirituwal).

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

“Ajeya” (Di-matatalo), “Avyaya” (Di-nasisira), “Avyakta” (Di-nahahahayag), at gayundin “Brahmāṇḍodara” (Ang Loob o Sinapupunan ng Kosmikong Itlog). Pagkatapos, sa dulo ng isang libong siklo ni Brahmā, sumisilang ang tunog na tinatawag na “koṭi-sragruṇḍa.”

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

Dapat bigkasin nang sunod-sunod ang mga banal na pangalan: “Māla, Paṇḍita, Muṇḍa”; saka ang mga pangalan ng avatāra na “Matsya” at “Kūrma.” Pagkatapos, sa dulo ng “Varāha” ay banggitin ang “Nṛsiṃha,” at sa dulo ng “Vāmana” ay bigkasin ang kasunod na pangalan ayon sa tuntunin.

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

Sa pagtatapos ng “paglakad na sumasaklaw sa tatlong daigdig,” bigkasin ang salitang pananda na “pādaśālika.” Pagkaraan ng tanda ng “tatlong Rāma,” at sa dulo ng yunit na “anyo ni Viṣṇu,” banggitin din ang “dhara.”

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

Sa dulo ng “tatlong tattva,” na sinasandigan ng pantig na Oṃ, ilagay ang salitang may tanda bilang “śikhā.” Sa dulo kung saan inilalagak ang sangkap na “isinilang sa apoy,” idagdag ang “svadhā”; at pagkatapos nito, ang “vaṣaṭ.”

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

Pagkabigkas ng mga mantra ng “netra” (panangga ng mata), “varman” (baluti), at “astra” (sandata), saka bigkasin ang pormulang “prāṇādhāra,” ang sandigan ng hiningang-buhay. Pagkatapos, mula sa kalagayan ng Ādi-deva, ilagay ang prāṇa at apāna sa wastong pagkakasunod sa loob ng katawan ayon sa turo.

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

Ayon sa gamit ng Pāñcarātra, ang salitang “kareti” ay nabubuo sa pagdaragdag ng hulaping “-vinidhana” pagkatapos ng “ditija.” Gayundin, pagkatapos ng “mahāmāyā” ay ikinakabit ang “-amogha”; at pagkatapos ng “daryaṃ” ay nagiging “daityendra”—ganito itinuturo sa bisa ng śabda (patotoo ng wika/balarila).

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

Sa dulo ng “daryā,” sinasabing nagiging “dalana.” Sa tambalang “tejo-rāśi,” ang tiyak na tuntunin ay “smara.” Sa dulo ng “tejasvara,” nagiging “puruṣpaṃṅa”; at sa wakas, pinagtitibay bilang “satya-pūruṣa.”

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

Ang pantig na “tāra,” kapag iniugnay sa sandata-mantra ni Acyuta, ay nagiging astra-mantra. Kapag iniugnay sa vācā (pananalita), ito ang “Sudeva phaṭ.” Kapag iniugnay sa anyong Māyā, ito ang “(tāra)… phaṭ.” At ang “vaḥ” ay sinasabing si Kāma, na nagsisimula sa mga patinig.

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

Para sa Diyos na may anyong nahahayag (mūrti), ang di-nasisirang binhi ay “tram”; para sa Panginoong may Anyong Sansinukob (Viśva-mūrti), ang di-nasisirang binhi ay “trim.” Para sa Kanya na Sarili ng daigdig sa pamamagitan ng Māyā, may anim na pantig. Ang “tāra” (Oṃ) ay para sa panloob na Sarili; at ang “sauca” (kadalisayan) ay para sa ikaapat na Sarili, ang lampas-sa-lahat.

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

Bigkasin muna ang “phaṭ,” saka ang (pantig) “tārohaṁ”; kasunod ang sandata-mantra ng “viśvarūpin.” Pagkaraan nito, sa dulo ng kataas-taasang “tāra-uhrai,” bigkasin ang “hraṁsa,” “phaṭ,” at pagkatapos ay ang praṇava (Oṁ).

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

Ang pantig na “hraḥ” ay tiyak na itinakda upang bigkasin sa dulo ng dhāraṇā para sa anyo ni Hiraṇyagarbha, kalakip ang sigaw na “phaṭ.” Pagkatapos, gayundin, ang “hrauṁ” ay itinakda bilang astra-mantra na nag-aangkin ng anyong walang kapantay.

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

“kṣauṁ—O tagapagdala ng anyo ni Nṛsiṃha; oṁ; klaṁ; śla”—simulan ayon sa mga patinig. Sa gayon, ang anyo ng Diyos ay naitatatag sa pamamagitan ng anim-na-bahaging nyāsa; at saka bigkasin ang “phaṭ”.”