The Exposition of the Maheśa Mantra (Mahēśa-mantra-prakāśana)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महेशस्य मन्त्रं सर्वार्थसाधकम् । यं समाराध्य मनुजो भुक्तिं मुक्तिं च विंदति ॥ १ ॥

Sinabi ni Sanatkumāra: Ngayon ay ituturo ko ang mantra ni Maheśa, ang tumutupad sa lahat ng layon; sinumang sumamba rito nang ganap na bhakti ay magkakamit ng ligaya sa daigdig at ng kalayaan (moksha).

Verse 2

हृदयं सबकः सूक्ष्मो लांतोऽनन्तान्वितो मरुत् । पंचाक्षरो मनुः प्रोक्तस्ताराद्योऽयं षडक्षरः ॥ २ ॥

Ang “mantra ng puso” (hṛdaya) ay yaong tinatawag na Sabaka, na likás na maselan; ang mantra ni Marut ay kaugnay ng “Ananta” at nagtatapos sa pantig na “lāṃ”. Ang “manu” ay sinasabing limang pantig; at ang mantrang ito, na nagsisimula sa “tārā,” ibig sabihi’y “oṃ,” ay anim na pantig.

Verse 3

वामदेवी मुनीश्छन्दः पंक्तिरीशोऽस्य देवता । षड्भिर्वर्णैः षडङ्गानि कुर्यान्मंत्रेण देशिकः ॥ ३ ॥

Para sa mantrang ito, si Vāmadevī ang ṛṣi (tagakita), si Munīś ang chandas (sukat), at si Paṅkti ang namumunong diyos. Sa anim na titik/pantig ng mantra, ang gurong may dikṣā ay dapat magsagawa ng ṣaḍaṅga-nyāsa, ang paglalagay ng anim na sangkap.

Verse 4

मंत्रवर्णादिकान्न्यस्येन्मंत्रमूर्तिर्यथाक्रमम् । तर्जनीमध्ययोरंत्यानामिकांगुष्ठके पुनः ॥ ४ ॥

Dapat isagawa ang nyāsa sa paglalagay ng mga pantig ng mantra at iba pang bahagi ayon sa wastong ayos, upang maitatag ang anyo ng mantra. Muli, gawin ang paglalagay sa hintuturo at gitnang daliri, at sa palasingsingan at hinlalaki.

Verse 5

ताः स्युस्तत्पुरुषाघोरभववामेशसंज्ञिकाः । वक्त्रहृत्पादगुह्येषु निजमूर्द्धनि ताः पुनः ॥ ५ ॥

Ang mga kapangyarihan/penempatan ng mantra na ito ay tinatawag na Tatpuruṣa, Aghora, Bhava, at Vāmeśa; at dapat ilagak sa pamamagitan ng nyāsa sa bibig, puso, mga paa, at sa lihim na bahagi—at muli sa sariling tuktok ng ulo.

Verse 6

प्राग्याम्यवारुणोदीच्यमध्यवक्त्रेषु पंचसु । मन्त्रांगानिन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ ६ ॥

Pagkatapos, sa limang mukha—silangan, timog, kanluran, hilaga, at ang gitnang mukha—ilagak ang mga sangkap ng mantra; at pagkaraan nito, ayon sa wastong pagkakasunod, italaga ang anim na bahagi kasama ang kani-kanilang ‘jāti’ (uri/pag-uuri ng tunog).

Verse 7

कुर्वीत गोलकन्यासं रक्षायै तदनन्तरम् । हृदि वक्त्रेंऽसयोरूर्वोः कंठे नाभौ द्विपार्श्वयोः ॥ ७ ॥

Pagkatapos, para sa pag-iingat, isagawa ang paglalagak na tinatawag na “golaka-nyāsa”; at saka ilagay sa puso, mukha, dalawang balikat, dalawang hita, lalamunan, pusod, at sa magkabilang tagiliran ng katawan.

Verse 8

पृष्ठे हृदि तथा मूर्ध्नि वदने नेत्रयोर्नसोः । दोःपत्संधिषु साग्रेषु विन्यसेत्तदनन्तरम् ॥ ८ ॥

Pagdaka, isagawa ang nyāsa sa likod, puso, at tuktok ng ulo; sa mukha, sa dalawang mata, at sa ilong; at gayundin sa mga kasukasuan ng mga braso at mga binti, kasama ang kanilang mga dulo.

Verse 9

शिरोवदनहृत्कुक्षिसोरुपादद्वये पुनः । हृदि वक्त्रांबुजे टंकमृगा भयवरेष्वथ ॥ ९ ॥

Muli, sa pares ng (banal) paa, sa mga hita, sa tiyan, sa puso, sa mukha, at sa ulo—at saka sa puso at sa lotus ng bibig—dapat pagnilayan ang mga itinakdang sagisag: ang aṅkuśa (pangsungkit), ang usa, ang mudrā ng kawalang-takot (abhaya), at ang mudrā ng pagbibigay-biyaya (varada).

Verse 10

वक्त्रांसहृत्सपादोरुजठरेषु क्रमान्न्यसेत् । मूलमन्त्रस्य षड वर्णान्यथावद्देशिकोत्तमः ॥ १० ॥

Ang dakilang guro ay dapat, ayon sa wastong pagkakasunod, isagawa ang nyāsa ng anim na pantig ng ugat-mantra sa bibig, mga balikat, puso, kasama ang mga paa, mga hita, at tiyan, ayon sa itinakda.

Verse 11

मूर्ध्नि भालोदरांसेषु हृदये ताः पुनर्न्यसेत् । पश्चादनेन मन्त्रेण कुर्वीत व्यापकं सुधीः ॥ ११ ॥

Muli niyang ilagay ang mga iyon sa tuktok ng ulo, noo, tiyan, mga balikat, at puso. Pagkaraan, sa pamamagitan ng mantrang ito, ang marunong ay magsagawa ng nyāsa na lumalaganap sa lahat (vyāpaka).

Verse 12

नमोस्त्वनंतरूपाय ज्योतिर्लिंगामृतात्मने । चतुर्मूर्तिवपुश्छायाभासितांगाय शंभवे ॥ १२ ॥

Pagpupugay sa Iyo, O Śambhu, na may walang-hanggang mga anyo; ang Iyong diwa ay ang Jyotirliṅga na tulad-amṛta, at ang Iyong mga sangkap ay nagniningning, tinatanglawan ng liwanag at paglalaro ng anino ng katawang may apat na pagpapakita (catur-mūrti).

Verse 13

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिन्तयेत्पार्वतीपतिम् । ध्यायेन्नित्यं महेशानं रौप्यपर्वतसन्निभम् ॥ १३ ॥

Sa gayon, kapag ang katawan ay naitakda na sa nyāsa, pagnilayan ang Panginoon, ang asawa ni Pārvatī. Laging magnilay kay Maheśāna, na kumikislap na tila bundok na pilak.

Verse 14

चारुचंद्रावतंसं च रत्नाकल्पोज्ज्वलांगकम् । परश्वधवराभीतिमृगहस्तं शुभाननम् ॥ १४ ॥

May kaakit-akit na gasuklay na buwan sa Kanyang ulo; ang Kanyang mga sangkap ay kumikislap sa hiyas na alahas. Sa Kanyang mga kamay ay ang palakol (paraśu), ang mudrā ng pagbibigay-biyaya (varada), ang mudrā ng kawalang-takot (abhaya), at isang usa; ang Kanyang mukha’y payapa at mapalad.

Verse 15

पद्मासीनं समंतात्तु स्तुतं सुमनसां गणैः । व्याघ्रकृत्तिं वसानं च विश्वाद्यं विश्वरूपकम् ॥ १५ ॥

Nakaupo Siya sa lotus, pinupuri sa lahat ng panig ng mga pangkat ng may dalisay na isip; nakabalot sa balat ng tigre—Siya ang pasimula ng sansinukob at ang May-anyong siyang mismong sansinukob.

Verse 16

त्रिनेत्रं पंचवक्त्रं च सर्वभीतिहरं शिवम् । तत्त्वलक्षं जपेन्मंत्रं दीक्षितः शैववर्त्मना ॥ १६ ॥

Ang tumanggap ng diksha sa landas na Śaiva ay dapat mag-japa ng mantrang nagpapahiwatig ng mga tattva, habang nagmumuni kay Śiva—ang Panginoong may tatlong mata at limang mukha na nag-aalis ng lahat ng takot.

Verse 17

तावत्संख्यसहस्राणि जुहुयात्पायसैः शुभैः । ततः सिद्धो भवेन्मन्त्रः साधकाऽभीष्टसिद्धिदः ॥ १७ ॥

Ihandog sa apoy ang bilang na iyon, sa libu-libo, bilang oblation ng mapalad na pāyasa (kaning may gatas). Pagkaraan nito, nagiging ganap ang mantra at nagbibigay sa sādhaka ng ninanais na mga siddhi.

Verse 18

देवं संपूजयेत्पीठे वामादिनवशक्तिके । वामा ज्येष्ठा तथा रौद्री काली कलपदादिका ॥ १८ ॥

Sa banal na pīṭha na may siyam na Śakti na nagsisimula kay Vāmā, sambahin nang ganap ang Diyos. Ang mga Śakti ay sina Vāmā, Jyeṣṭhā, Raudrī, Kālī, Kalapadā, at iba pa.

Verse 19

विकारिण्याह्वया प्रोक्ता बलाद्या विकरिण्यथ । बलप्रमथनी पश्चात्सर्वभूतदमन्यथ ॥ १९ ॥

Siya ay ipinahayag sa pangalang Vikāriṇī, ang Kapangyarihang Nagbabago. Sumunod si Balā (Lakas), saka Vikāriṇī; pagkatapos ay Balapramathanī (Tagapagpasuko ng lakas), at saka Sarvabhūtadamanī (Tagapagpaamo sa lahat ng nilalang).

Verse 20

मनोन्मनीति संप्रोक्ताः शैवपीठस्य शक्तयः । नमो भगवते पश्चात्सकलादि वदेत्ततः ॥ २० ॥

Ito ang mga Śakti ng pīṭha na Śaiva na ipinahayag, na nagsisimula sa (kalagayan/kapangyarihang) tinatawag na Manonmanī. Pagkaraan nito, bigkasin ang mantra na “namo bhagavate”, at saka sambitin ang hanay na nagsisimula sa “Sakala” at iba pa.

Verse 21

गुणात्मशक्तिभक्ताय ततोऽनंताय तत्परम् । योगपीठात्मने भूयो नमस्तारादिको मनुः ॥ २१ ॥

Pagkaraan, maghandog ng pagpupugay sa deboto ng Śakti na ang diwa ay ang mga guṇa; saka sa Walang-Hanggan; at sa Kataas-taasang Katotohanang iyon. Muli, ang Tārā-mantra at iba pa ay nag-aalay ng pagyukod sa Kanya na ang likas na anyo ay ang Yogapīṭha, ang luklukan ng Yoga.

Verse 22

अमुना मनुना दद्यादासनं गिरिजापतेः । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य तत्रावाह्य यजेच्छिवम् ॥ २२ ॥

Sa mismong mantra na ito, maghandog ng āsana (luklukan) kay Panginoon ng Girijā (Śiva). Sa pagninilay sa anyo ng Diyos sa pamamagitan ng ugat-mantra, anyayahan Siya roon at saka sambahin si Śiva.

Verse 23

कर्णिकायां यजेन्मूर्तिरीशमीशानदिग्गजम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं दिक्षु तत्पुरुषादिका ॥ २३ ॥

Sa karnikā, ang ubod ng lotus, sambahin ang anyo ng Diyos bilang Īśa, ang Panginoon, kasama ang elepanteng tagapagbantay ng direksiyong Īśāna (hilagang-silangan). Gunigunihin Siya na kumikislap na gaya ng dalisay na kristal; at sa iba pang direksiyon ay ilagay si Tatpuruṣa at ang iba pang anyo ng Panginoon.

Verse 24

पीतांजनश्वेतरक्ताः प्रधानसदृशायुधाः । चतुर्वक्त्रसमायुक्ता यथावत्ताः प्रपूजयेत् ॥ २४ ॥

Sambahin sila nang wasto: may dilaw (damit/pahid), puti at pula; may mga sandatang kahawig ng sa pangunahing Diyos; at may apat na mukha.

Verse 25

कोणेष्वर्चेन्निवृत्त्याद्यास्तेजोरूपाः कलाः क्रमात् । अङ्गानि केसरस्थानि विघ्नेशान्पन्नगान्यजेत् ॥ २५ ॥

Sa mga sulok ng mandala/dambana, sambahin nang sunod-sunod ang maningning na mga banal na lakas na nagsisimula kay Nivṛtti. Sambahin din ang mga sangkap na inilagay sa mga puwesto ng talulot, at maghandog ng pagsamba kay Vighneśa, ang Tagapag-alis ng hadlang, at sa mga diyos na ahas (Nāga).

Verse 26

अनंतं सुखनामानं शिवोत्तममनंतरम् । एकनेत्रमेकरुद्रं त्रिमूर्तिं तदनंतरम् ॥ २६ ॥

Siya ang Ananta, ang Walang-Hanggan—ang mismong pangalan ng kaligayahan; ang Kataas-taasang Mapalad na Panginoon, walang wakas. Siya ang May-Isang-Mata, ang Nag-iisang Rudra, at ang Panginoong Tatlong-Anyo; at ang pagpupuri sa Kanya’y nagpapatuloy na walang hangganan.

Verse 27

पश्चाच्छीकंठनामानं शिखंडिनमिति क्रमात् । रक्तपीतसितारक्तकृष्णरक्तांजनासितान् ॥ २७ ॥

Kasunod, ayon sa pagkakasunod, binabanggit bilang “may pangalang Śīkaṇṭha” at bilang “Śikhaṇḍin.” At higit pa, inuuri ayon sa kulay: pula, dilaw, puti, pula, itim, pula, maitim na parang kohl, at itim.

Verse 28

किरीटार्पितबालेंदून्पद्मस्थान्भूषणान्वितान् । त्रिनेत्राञ्छूलवज्रास्त्रचापहस्तान्मनोरमान् ॥ २८ ॥

Namataan ang mga kaakit-akit na diyos—may batang gasuklay na buwan na nakalagay sa kanilang korona, nakaupo sa mga lotus, napapalamutian ng mga hiyas, may tatlong mata, at may hawak na trisula, sandatang vajra, at busog.

Verse 29

उत्तरादि यजेत्पश्चाद्रुद्रं चंडेश्वरं पुनः । ततो नंदिमहाकालौ गणेशं वृषभं पुनः ॥ २९ ॥

Pagkatapos sambahin ang mga diyos na nagsisimula sa hilagang direksiyon, saka sambahin si Rudra at muli si Caṇḍeśvara. Pagkaraan nito, sambahin sina Nandin at Mahākāla, pagkatapos si Gaṇeśa, at muli ang Vṛṣabha (ang Baka/Nandin).

Verse 30

अथ भृंगिं रिटिं स्कंदमेतान्पद्मासनस्थितान् । स्वर्णतोयारुणश्याममुक्तेंदुसितपाटलान् ॥ ३० ॥

Pagkaraan, dapat pagnilayan (o iguhit) sina Bhṛṅgī, Riṭi, at Skanda—mga diyos na nakaluklok sa mga trono ng lotus—na may mga kulay na gaya ng ginintuang tubig, pulang bukang-liwayway, at bughaw na madilim; gayundin ang kislap ng perlas, puting gaya ng buwan, at mapusyaw na rosas.

Verse 31

इंद्रादयस्ततः पूज्या वज्राद्यायुधसंयुताः । इत्थं संपूजयेद्देवं सहस्रं नित्यशो जपेत् ॥ ३१ ॥

Pagkatapos nito, dapat sambahin si Indra at ang iba pang mga diyos na may dalang mga sandata gaya ng vajra (kidlat) at iba pa. Sa ganitong paraan na ganap na pagsamba sa Panginoon, dapat araw-araw bigkasin sa japa ang (mantra) nang isang libong ulit.

Verse 32

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नुयाद्वांछितं श्रियम् । द्विसहस्रं जपन् रोगान्मुच्यते नात्र संशयः ॥ ३२ ॥

Malaya sa lahat ng kasalanan, matatamo niya ang kasaganahang minimithi. Sa pag-japa nang dalawang libong ulit, mapapalaya siya sa mga karamdaman—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 33

त्रिसन्मंत्रं जपन्मंत्रं दीर्घमायुरवाप्नुयात् । सहस्रवृद्धया प्रजपन्सर्वकामानवाप्नुयात् ॥ ३३ ॥

Sa pagbigkas ng mantra nang tatlong ulit, matatamo ang mahabang buhay. At sa pag-japa na dinaragdagan nang isang libong ulit, matatamo ang lahat ng ninanais.

Verse 34

आज्यान्वितैस्तिलैः शुद्धैर्जुहुयाल्लक्षमादरात् । उत्पातजनितान् क्लेशान्नाशयेन्नात्र संशयः ॥ ३४ ॥

Gamit ang malilinis na buto ng linga na hinaluan ng ghee, dapat maghandog sa homa ng isang daang libong alay nang may pag-iingat at debosyon; sa gayon, mawawasak ang mga pagdurusang dulot ng masasamang palatandaan—walang pag-aalinlangan.

Verse 35

शतलक्षं जपन्साक्षाच्छिवो भवति मानवः । षडक्षरः शक्तिरुद्धः कथितोऽष्टाक्षरो मनुः ॥ ३५ ॥

Sa pag-uulit nito nang isang daang libong beses, ang tao ay nagiging tulad ni Śiva nang tuwiran. Ang anim-na-pantig ay ipinahayag na Śakti na nakaselyo at napipigil sa loob; ang walong-pantig ay itinuturo bilang manu, ang banal na mantra.

Verse 36

ऋषिश्छन्दः पुरा प्रोक्तो देवता स्यादुमापतिः । अंगानि पूर्वमुक्तानि सौम्यमीशं विचिंतयेत् ॥ ३६ ॥

Ang rishi at ang sukat (chandas) ay naipahayag na noon; ang namumunong diyos dito ay si Umāpati (Śiva). Matapos isagawa ang mga aṅga gaya ng itinuro, dapat pagnilayan ang maamo at mapalad na Panginoon.

Verse 37

बंधूकाभं त्रिनेत्रं च शशिखंडधरं विभुम् । स्मेरास्यं स्वकरैः शूलं कंपालं वरदाभये ॥ ३७ ॥

Ninilay-nilay ko ang Panginoong sumasaklaw sa lahat—nagniningning na gaya ng bulaklak na bandhūka, may tatlong mata, may gasuklay na buwan sa tuktok; may ngiting mukha, at sa sariling mga kamay ay tangan ang trident, ang mangkok-bungo (kapāla), at ang mga mudrā ng pagbibigay-biyaya at kawalang-takot.

Verse 38

वहंतं चारुभूपाढ्यं वामोरुस्थाद्रिकन्यया । भुजेनाश्लिष्टदेहं तं चिंतयेन्मनसा हृदि ॥ ३८ ॥

Dapat pagnilayan sa puso ang marikit na Panginoon, hitik sa karangyaang gaya ng hari, na karga ang Kanyang minamahal; at ang dalagang isinilang sa bundok (Pārvatī), nakaupo sa Kanyang kaliwang hita, ay yumayakap sa Kanyang katawan sa pamamagitan ng kanyang bisig.

Verse 39

मनुलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं यथाविधि । जुहुयान्मान्मधुससिक्तैरारग्वधसमिद्वरैः ॥ ३९ ॥

Dapat bigkasin ang mantra nang isang daang libong ulit; pagkaraan, ayon sa itinakdang paraan, magsagawa ng isang libong paghahandog sa apoy (homa), na iniaalay ang mahuhusay na sanga ng āragvadha na binudburan ng pulot.

Verse 40

प्राक्प्रोक्ते पूजयेत्पीठे गंधपुष्पैरुमापतिम् । अंगावृतैर्बहिः पूज्या हृल्लेखाद्या यथापुरा ॥ ४० ॥

Sa pīṭha na naipaliwanag na noon, sambahin si Umāpati (Śiva) sa pamamagitan ng pabango at mga bulaklak. Sa labas ng pangunahing luklukan, sambahin din ang mga diyos na nagsisimula kay Hṛllekhā at iba pa—na nababalutan ng kani-kanilang takip ng ‘mga sangkap ng katawan’—gaya ng itinuro noon.

Verse 41

मध्यप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु विधानतः । यजेत्पूर्वादिपत्रेषु वृषभाद्याननुक्रमात् ॥ ४१ ॥

Ayon sa itinakdang paraan, isagawa ang pagsamba sa gitna, sa silangan, sa timog, sa hilaga, at sa kanluran. At sa mga talulot na nagsisimula sa talulot sa silangan, sambahin nang sunud-sunod mula kay Vṛṣabha (Taurus) at ang iba pang mga tanda ng zodiako.

Verse 42

शूलटंकाक्षवलयकमंडलुलसत्करम् । रक्ताकारं त्रिनयनं चंडेशमथ पूजयेत् ॥ ४२ ॥

Pagkatapos, sambahin si Caṇḍeśa, na ang mga kamay ay kumikislap habang may hawak na trident, palakol-pandigma, mālā (rosaryo), pulseras, at kamaṇḍalu (banga ng tubig); mapula ang anyo at may tatlong mata.

Verse 43

चक्रशंखाभयाभीष्टकरां मरकतप्रभाम् । दुर्गां प्रपूजयेत्सौम्यां त्रिनेत्रां चारुभूषणाम् ॥ ४३ ॥

Dapat na sambahin nang wasto ang maamong Diyosa Durgā, na kumikislap na tila esmeralda. Sa kanyang mga kamay ay ang cakra at conch, nagbibigay siya ng kawalang-takot at ng mga biyayang ninanais; siya’y may tatlong mata at may maririkit na palamuti.

Verse 44

कल्पशाखांतरे घंटां दधानं द्वादशेक्षणम् । बालार्काभं शिशुं कांतंषण्मुखं पूजयेत्ततः ॥ ४४ ॥

Pagkatapos, sa gitnang sangay ng kaayusang ritwal (kalpa), sambahin ang kaibig-ibig na diyos na tila sanggol—nagniningning na parang sumisikat na araw—na may hawak na kampana, may labindalawang mata at anim na mukha.

Verse 45

नंदितं च यजेत्सौम्यां । रत्नभूषणमंडितम् परश्वधवराभीतिटंकिनं श्यामविग्रहम् ॥ ४५ ॥

Dapat ding sambahin ang mahinahong anyo (Saumyā) na tinatawag na Nandita—pinalamutian ng mga hiyas—may hawak na palakol, nagbibigay ng biyaya, nagpapakita ng mudrā ng kawalang-takot, may hawak na munting kampanilya, at may maitim na katawan.

Verse 46

पाशांकुशवराभीष्टधारिणं कुंकुमप्रभम् । विघ्ननायकमभ्यर्चेच्चंद्रार्द्धकृतशेखरम् ॥ ४६ ॥

Sambahin ang Panginoong may hawak na tali (pāśa) at pang-udyok (aṅkuśa), na nagkakaloob ng biyaya at minimithing hangarin; nagniningning na parang kulay-kunkuma—si Gaṇeśa, pinuno sa mga hadlang, na may palamuting kalahating buwan sa tuktok ng ulo.

Verse 47

श्यामं रक्तोत्पलकरं वामांकन्यस्ततत्करम् । द्विनेत्रं रक्तवस्त्राढ्यं सेनापतिमथार्चयेत् ॥ ४७ ॥

Pagkaraan, sambahin ang Kumandante (Senāpati), na ninanamnamang maitim ang anyo, may hawak na pulang lotus; ang kaliwang kamay ay nakapatong sa kaliwang hita; may dalawang mata at maringal sa pulang kasuotan.

Verse 48

ततोऽष्टमातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । इंद्रादिकान्लोकपालान्स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् ॥ ४८ ॥

Pagkatapos, dapat sambahin ang Walong Ina-Diyosa, simula kay Brāhmī, ayon sa mga katangiang naipahayag. Dapat ding sambahin si Indra at ang iba pang mga tagapagbantay ng mga daigdig (Lokapāla), bawat isa sa kani-kanilang direksiyon.

Verse 49

वज्रादीनि तदस्त्राणि तद्बहिः क्रमतोऽर्चयेत् । एवं यो भजते मन्त्री देवं शंभुमुमापतिम् ॥ ४९ ॥

Pagkatapos, sambahin nang sunod-sunod ang mga banal na sandata, simula sa Vajra, na inilalagay sa labas ng (panloob na pook) na iyon. Sa ganitong paraan, ang nakaaalam ng mantra ay sumasamba kay Śambhu, ang kabiyak ni Umā.

Verse 50

स भवेत्सर्वलोकानां सौभाग्यश्रेयसां पदम् । सांतसद्यांतसंयुक्तो बिन्दुभूषितमस्तकः ॥ ५० ॥

Siya ay nagiging tahanan ng pagpapala at tunay na kasaganaan para sa lahat ng daigdig—taglay ang wastong tunog na panimula at pangwakas, at ang ulo’y pinalamutian ng banal na bindu/tilaka.

Verse 51

प्रासादाख्यो मनुः प्रोक्तो भजतां सर्वसिद्धिदः । षड्दीर्घयुक्तबीजेन षडंगविधिरीरितः ॥ ५१ ॥

Ang mantra na tinatawag na “Prāsāda” ay ipinahayag; para sa mga sumasamba nang may bhakti, ito’y nagkakaloob ng lahat ng siddhi. Sa bīja na iniugnay sa anim na mahabang patinig, itinuturo ang anim-na-bahaging pamamaraan (ṣaḍaṅga-vidhi).

Verse 52

षडर्णवत्तु मुन्याद्याः प्रोक्ताश्चास्यापि नारद । ईशानाद्या न्यसेन्मूर्तीरंगुष्ठादिषु देशिकः ॥ ५२ ॥

O Nārada, ang mga muni at iba pa ay itinuro rin dito, gaya sa pagsasanay ng anim-na-pantig. Gayundin, ang guro (deśika) ay dapat magsagawa ng nyāsa, inilalagay ang mga banal na anyo mula kay Īśāna sa hinlalaki at sa iba pang mga daliri.

Verse 53

ईशानाख्यं तत्पुरुषमघोरं तदनंतरम् । वामदेवाह्वयं सद्योजातबीजं क्रमाद्विदुः ॥ ५३ ॥

Sa wastong pagkakasunod, kinikilala nila: una si Īśāna, kasunod si Tatpuruṣa, pagkatapos si Aghora, saka ang tinatawag na Vāmadeva, at sa huli ang bīja-mantra ni Sadyojāta.

Verse 54

उकाराद्यैः पञ्चह्रस्वौर्विलोमान्संयुतं च यत् । तत्तदंगुलिभिर्भूयस्तत्तदिकान्न्यसेत् ॥ ५४ ॥

Gamit ang limang maiikling patinig na nagsisimula sa ‘u’, at pati ang mga pantig na nabubuo sa pagsasanib na baligtad ang ayos, dapat muling isagawa ang nyāsa: ilagay ang bawat pantig sa kaukulang daliri, ayon sa tamang pagkakasunod.

Verse 55

शिरोवदनहृद्गुह्यपाददेशे यथाक्रमात् । उर्द्धप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु च ॥ ५५ ॥

Ayon sa wastong pagkakasunod—sa ulo, sa bibig, sa puso, sa lihim na bahagi (pag-aanak), at sa bahagi ng mga paa—may mga “mukha” rin na nakaharap nang sunod-sunod: paitaas, silangan, timog, hilaga, at kanluran.

Verse 56

ततः प्रविन्यसेद्विद्वानष्टत्रिंशत्कलास्तनौ । ईशानाद्या ऋचः सम्यगंगुलीषु यथाक्रमात् ॥ ५६ ॥

Pagkaraan nito, ang marunong na nagsasagawa ay dapat maingat na ilagay sa pamamagitan ng nyāsa ang tatlumpu’t walong kalā sa katawan; at mula kay Īśāna, itakda nang wasto ang mga talatang ṛc sa mga daliri ayon sa pagkakasunod.

Verse 57

अंगुष्ठादिकनिष्ठांतं न्यसेद्देशिकसत्तमः । मूर्द्धास्यहृदयांभोजगुह्यपादे तु ताः पुनः ॥ ५७ ॥

Ang pinakadakilang na guro ay dapat magsagawa ng nyāsa mula sa hinlalaki hanggang sa kalingkingan; at pagkatapos ay muling ilagay ang mga iyon sa ulo, bibig, lotus ng puso, lihim na bahagi, at sa mga paa.

Verse 58

वक्त्रे मूर्धादिषु न्यस्य भूयोऽङ्गानि प्रकल्पयेत् । तारपंचकमुच्चार्य सर्वज्ञाय हृदीरितम् ॥ ५८ ॥

Sa paglalagay (ng mantra) sa bibig, ulo, at iba pang bahagi sa pamamagitan ng nyāsa, ay muling isaayos ang aṅga-nyāsa. Pagkasambit ng limang ‘tāra’, bigkasin mula sa puso ang mantra na iniaalay sa Panginoong Ganap na Nakaaalam.

Verse 59

अमृते तेजो मालिनि तृप्तायेति पदं पुनः । तदंते ब्रह्मशिरसे शिरोगं ज्वलितं ततः ॥ ५९ ॥

Muli, bigkasin ang mga salita ng mantra: “amṛte, tejaḥ, mālini, tṛptāya.” Pagkaraan nito, sa dulo, ilapat sa Brahma-śiras (mantra ng ulo), ilagay sa ulo; at saka ito magningas sa maningning na liwanag.

Verse 60

शिखिं शिखाय परतोऽनादिबोधाय तच्छिखा । वज्रिणे वज्रहस्ताय स्वतंत्राय तनुच्छदम् ॥ ६० ॥

Pagpupugay sa May Tuktok na Korona, sa Kanya na may bunót ng buhok; sa Kataas-taasang lampas sa lahat, tagapagpagising ng kamalayang walang pasimula, na ang Kanyang tuktok ay yaong banal na liwanag. Pagpupugay sa may hawak ng Vajra, sa Kanya na may vajra sa kamay; sa Panginoong Malaya at Sarili, na siyang tabing at sandigan ng pag-iral na may katawan.

Verse 61

सौं सौं हौमिति संभाष्य परतो तों गुह्यशक्तये । नेत्रमुक्तं श्लीपशुं हुं फडंते नेत्रं शक्तये ॥ ६१ ॥

Pagkasambit ng mga binhing pantig na “sauṃ, sauṃ, haum” ayon sa tuntunin, saka ilapat ang “toṃ” para sa lihim na kapangyarihan (guhya-śakti). Pagkatapos, upang pagpalain at palakasin ang ‘mata’ (netra-śakti), gamitin ang netra-mantra na nagtatapos sa “huṃ phaṭ” bilang pormulang nagpapalaya at nagpapakilos sa lakas ng paningin.

Verse 62

अस्त्रमुक्तं षडंगानि कुर्यादेवं समाहितः । पूर्वदक्षिणपश्चात्प्राक्सौम्यमध्येषु पंचसु ॥ ६२ ॥

Matapos ilunsad (o ilapat) ang astrā-mantra, ang nagsasanay—na nakatuon at mapagmatyag—ay dapat isagawa ang anim na pantulong na gawain (ṣaḍaṅga) sa limang pook: silangan, timog, kanluran, hilaga, at gitna.

Verse 63

वक्त्रेषु पंच विन्यस्येदीशानस्य कलाः क्रमात् । ईशानः सर्वविद्यानां शशिनी प्रथमा कला ॥ ६३ ॥

Sa paglalagay ng limang kalā sa limang mukha, ayusin nang sunod-sunod ang mga kalā ni Īśāna. Si Īśāna ang panginoon ng lahat ng vidyā (mga sagradong kaalaman), at si Śaśinī ang unang kalā niya.

Verse 64

ईश्वरः सर्वभूतानां मंगला तदनंतरम् । ब्रह्माधिपतिः शब्दांते ब्रह्मणोऽधिपतिः पुनः ॥ ६४ ॥

Siya ang Panginoon ng lahat ng nilalang; kasunod nito, Siya’y tinatawag na “Maṅgala,” ang Mapagpala. Sa wakas ng Banal na Salita, Siya’y pinupuri bilang “Brahmādhipati”; at muli, Siya ang “Brahmaṇo’dhipati,” ang Panginoon maging ng Brahman.

Verse 65

ब्रह्मेष्टदा तृतीयास्याच्छिवो मे अस्तु तत्परा । मरीचिः कथिता विप्र चतुर्थी च सदाशिवे ॥ ६५ ॥

Ang “Brahmeṣṭadā” ay ilalagay/iaawit bilang ikatlong pagtalaga; nawa’y si Śiva ay maging lubos na deboto sa Kataas-taasan. O brāhmaṇa, ipinahayag si Marīci sa pagkakasunod na ito, at ang ikaapat na pagtalaga ay kay Sadāśiva.

Verse 66

अंशुमालिन्यथ परा प्रणवाद्या नमोन्विताः । पूर्वपश्चिमयाम्योदग्वक्त्रेषु तदनंतरम् ॥ ६६ ॥

Pagkaraan nito, (ang hanay ng mantra) na nagsisimula sa “Aṃśumālinī”; at kasunod pa, ang pangkat na nagsisimula sa praṇava (Oṃ) at may kalakip na pagpupugay na “namaḥ”, ay ilalagay pagkatapos sa mga mukha na nakaharap sa silangan, kanluran, timog, at hilaga.

Verse 67

चतस्रो विन्यसेन्मंत्री पुरुषस्य कलाः क्रमात् । आद्या तत्पुरुषायेति विद्महे शांतिरीरिता ॥ ६७ ॥

Ang nagsasanay na may kaalaman sa mantra ay dapat maglagay (magsagawa ng nyāsa) ng apat na kalā, ang mga aspeto ng Puruṣa, nang sunud-sunod. Ang una ay inuusal: “tatpuruṣāya iti vidmahe”; ito ang ipinahayag bilang pormulang śānti (pampapayapa).

Verse 68

महादेवाय शब्दांते धीमहि स्यात्ततः परम् । विद्या द्वितीया कथिता तन्नो रुद्रः पदं ततः ॥ ६८ ॥

Sa dulo ng banal na tunog (Śabda), magnilay tayo kay Mahādeva; mula roon ay sumisilang ang Kataas-taasan. Ito ang itinuro bilang ikalawang Vidyā; mula roon, nawa’y ipagkaloob ni Rudra sa atin ang kalagayang iyon (pada).

Verse 69

प्रतिष्ठा कथिता पश्चात्तृतीया स्यात्प्रचोदयात् । निवृत्तिस्तत्परा सर्वा प्रणवाद्या नमोन्विता ॥ ६९ ॥

Matapos maipaliwanag ang pratiṣṭhā (pagtatatag), ang ikatlong pagbigkas ay dapat gamitin bilang “pracodayāt” (pag-uudyok). Ang lahat ng nivṛtti—paglayo sa makamundong pagkakapit—ay nakasentro sa Kataas-taasan; nagsisimula ito sa praṇava (Oṃ) at may kalakip na “namaḥ”.

Verse 70

हृदि चांसद्वये नाभिकुक्षौ पृष्ठेऽथ वक्षसि । अथोरसि कला न्यस्येदष्टौ मंत्री यथाविधि ॥ ७० ॥

Pagkaraan, sa puso, sa dalawang balikat, sa pusod at tiyan, sa likod at sa dibdib—sa buong katawan—ang bihasa sa mantra ay dapat magsagawa, ayon sa tuntunin, ng nyāsa ng walong kalā (banal na lakas).

Verse 71

अघोरेभ्यस्तथा पूर्वमीरिता प्रथमा कला । अथ घोरेभ्य इत्यंते मोहास्यात्तदनंतरम् ॥ ७१ ॥

Noon pa, itinuro ang unang kalā na nagsisimula sa “aghorebhyaḥ”. Pagkatapos, kapag tinapos sa “ghorebhyaḥ”, kaagad na sumusunod ang mohā—ang pagkalito at pagkaligaw ng isip.

Verse 72

अघोरांते क्षमा पश्चात्तृतीया परिकीर्तिता । घोरतरेभ्यो निद्रा स्यात्सर्वेभ्यः सर्वतत्परा ॥ ७२ ॥

Pagkaraan ng Aghorā, ang Kṣamā (pagtitiis at pagpapatawad) ay ipinahayag bilang ikatlo. Lampas sa higit pang nakapanghihilakbot na kalagayan, naroon ang Nidrā (pagtulog); siya’y lubos na nakatuon sa prinsipyong iyon at pinakamataas sa lahat.

Verse 73

व्याधिस्तु पंचमी प्रोक्ता शर्वेभ्यस्तदनंतरम् । मृत्युर्निगदिता षष्ठी नमस्ते अस्तु तत्परम् ॥ ७३ ॥

Ang “Vyādhi” (karamdaman) ay ipinahayag na ikalima, kaagad kasunod ng lahat ng yaon. Ang “Mṛtyu” (kamatayan) ay sinabing ikaanim. Sa Iyo—na lubos na nakatuon sa Kataas-taasang Katotohanan—nawa’y maging ang aking pagyukod.

Verse 74

क्षुधा स्यात्सप्तमी रुद्ररूपेभ्यः कथिता तृषा । अष्टमी कथिता एताध्रुवाद्या नमसान्विताः ॥ ७४ ॥

Sa mga anyo ni Rudra, ang ikapito ay tinatawag na Kṣudhā (gutom), at ang ikawalo ay ipinahayag na Tṛṣā (uhaw). Ang mga ito—mula kay Dhruvā at iba pa—ay dapat bigkasin na kalakip ang pagbati ng pagyukod: “namaḥ”.

Verse 75

गुह्ययुग्मोरुयुग्मेषु जानुजंघास्फिजोः पुनः । कट्यां पार्श्वद्वये वामकला न्यस्येत्त्रयोदश ॥ ७५ ॥

Dapat isagawa ang nyāsa: ilagay ang kaliwang kalā sa pares ng lihim na sangkap at sa pares ng hita; muli sa mga tuhod, sa mga binti (ibabang bahagi), at sa puwitan; at saka sa baywang at sa magkabilang tagiliran—sa gayon natatapos ang ikalabintatlong paglalagay.

Verse 76

प्रथमा वामदेवाय नमोंते स्याद्रुजा कला । स्याज्ज्येष्ठाय नमो रक्षा द्वितीया परिकीर्तिता ॥ ७६ ॥

Ang unang pormula ay: “Pagpupugay kay Vāmadeva”; ito ang kalā na nagtataboy ng karamdaman. Ang ikalawa, na ipinahahayag bilang pag-iingat, ay: “Pagpupugay kay Jyeṣṭha.”

Verse 77

कलकामा पंचमी स्यात्ततो विकरणाय च । नमः संयमनी षष्ठी कथिता तदनन्तरम् ॥ ७७ ॥

Ang ikalima ay tinatawag na Kalakāmā; pagkatapos nito ay dumarating ang (kalā) para kay Vikaraṇa. Sumunod, ang ikaanim ay ipinahayag bilang Namaḥ-saṃyamanī.

Verse 78

बलक्रिया सप्तमीष्टा कला विकरणाय च । नमो वृद्धिस्त्वष्टमी स्याद्बलांते च स्थिरा कला ॥ ७८ ॥

Ang ikapitong kalā ay iginagalang bilang Balakriyā, na para sa pag-aalis ng mga kapintasan at kaguluhan. Ang ikawalong kalā ay tinatawag na Namo-vṛddhi; at sa kaganapan ng lakas ay naroon ang matatag na kalā, Sthirā.

Verse 79

पश्चात्प्रमथनायांते नमो रात्रिरुदीरिता । सर्वभूतदमनाय नमोंते भ्रामणी कला ॥ ७९ ॥

Pagkaraan, sa huling yugto, pagpupugay sa Iyo na nagdudulot ng pangwakas na pag-uga at pagkalusaw—kaya Ikaw ay ipinahahayag bilang Gabi. Pagpupugay sa Iyo, ang kalā na Bhāmraṇī, ang umiikot na kapangyarihang nagpapasuko sa lahat ng nilalang.

Verse 80

नमोंते मोहिनी प्रोक्ता मन्त्रज्ञैर्द्वादशी कला । मनोन्मन्यै नमः पश्चाज्ज्वरा प्रोक्ता त्रयोदशी ॥ ८० ॥

Pagpupugay sa Iyo—bilang Mohinī, na ipinahayag ng mga nakaaalam ng mantra bilang ikalabindalawang kalā (kapangyarihan). Pagkaraan nito, pagpupugay kay Manonmanī; at si Jvarā ay ipinahayag bilang ikalabintatlong kalā.

Verse 81

प्रणवाद्याश्चतुर्थ्यंता नमोंतास्तु प्रकीर्तिताः । पाददोस्तननासासु मूर्ध्नि बाहुयुगे न्यसेत् ॥ ८१ ॥

Sinasabing ang mga mantra ay nagsisimula sa Praṇava (Oṁ), nagtatapos sa anyong datibo (ikaapat na kaso), at isinasara sa “namaḥ”. Dapat gawin ang nyāsa sa paglalagay nito sa mga paa, mga kamay, dibdib, butas ng ilong, ulo, at sa dalawang bisig.

Verse 82

सद्योजातभवाः सम्यगष्टौ मन्त्राः कलाः क्रमात् । सद्योजातं प्रपद्यामि सिद्धिः स्यात्प्रथमा कला ॥ ८२ ॥

Sa wastong pagkakasunod, may walong mantra na nagmumula kay Sadyōjāta, kasama ang katumbas na mga kalā (yugto/kapangyarihan). Ako’y sumasaklolo kay Sadyōjāta; ang unang kalā ay sinasabing Siddhi (banal na pagtatamo).

Verse 83

सद्योजाताय वै भूयो नमः स्याद् वृद्धिरीरिता । भवेद्युतिस्तृतीया स्यादभवे तदनन्दरम् ॥ ८३ ॥

Muli, para kay Sadyōjāta ay dapat gamitin ang “namaḥ”—ito ang ipinahayag na vṛddhi (paglago). Ang ikatlong paglalapat ay yuti; at kapag ito’y wala, gamitin ang agad na sumusunod pagkatapos nito.

Verse 84

लक्ष्मी चतुर्थी कथिता ततो नातिभवेपदम् । मेधा स्यात्पञ्चमी प्रोक्ता कलाभूयो भवस्व माम् ॥ ८४ ॥

Sa gayon, naipaliwanag na ang Lakṣmī-Caturthī; mula rito, hindi nahuhulog sa kasawian. Ipinahayag din ang Medhā-Pañcamī—nawa’y para sa akin ay pagkalooban Mo ng higit pang talino at banal na pagtatamo.

Verse 85

प्राज्ञा समीरिता षष्ठी भवांते स्यात्प्रभा कला । उद्भवाय नमः पश्चात्सुधा स्यादष्टमी कला ॥ ८५ ॥

Ang “Prājñā” ay ipinahayag bilang ikaanim na kalā; sa dulo ng nauna ay naroon ang kalā na tinatawag na “Prabhā”. Pagkaraan nito ay ang banal na pagpupugay na “namaḥ udbhavāya”; at ang “Sudhā” ay sinasabing ikawalong kalā.

Verse 86

प्रणवाद्याश्चतुर्थ्यंता कलाः सर्वा नमोन्विताः । अष्टात्रिंशत्कलाः प्रोक्ताः पंच ब्रह्मपदादिकाः ॥ ८६ ॥

Ang lahat ng kalā—mula sa Praṇava (Oṁ) hanggang sa caturthī—ay dapat bigkasin na may kasamang “namo”. Ang mga ito’y ipinahayag na tatlumpu’t walong kalā, na nagsisimula sa limang Brahma-pada.

Verse 87

इति विन्यस्तदेहोऽसौ भवेद्गंगाधरः स्वयम् । ततः समाहितो भूत्वा ध्यायेदेवं सदाशिवम् ॥ ८७ ॥

Sa gayon, matapos ayusin at patatagin ang katawan ayon sa itinakdang paraan, ang tao’y nagiging si Gaṅgādhara (Śiva, tagapagdala ng Gaṅgā) sa kanyang sarili. Pagkaraan, kapag ganap nang natipon ang isip, dapat niyang pagnilayan si Sadāśiva sa ganitong paraan.

Verse 88

सितपीतासितश्वेतजपाभैः पंचभिर्मुखैः । अक्षैर्युतं ग्लौमुकुटं कोटिपूर्णेंदुसंप्रभम् ॥ ८८ ॥

May limang mukha Siya, nagniningning sa mga kulay na puti, dilaw, madilim (bughaw-itim), matingkad na puti, at rosas na kislap na gaya ng bulaklak na japa; taglay Niya ang mālā, at suot ang maringal na korona, na kumikislap na tila sampung milyong kabilugan ng buwan.

Verse 89

शूलं टंकं कृपाणं च वज्राग्न्यहिपतीन्करैः । दधानंभूषणोद्दीप्तं घण्टापाशवराभयान् ॥ ८९ ॥

Sa Kanyang mga kamay ay taglay Niya ang trisula, palakol, at espada—kasama ang vajra, apoy, at panginoon ng mga ahas; nagniningning sa mga hiyas, hawak din Niya ang kampana, lubid na pāśa, ang mudrā ng pagbibigay-biyaya, at ang mudrā ng kawalang-takot.

Verse 90

एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्रं पञ्चलक्षं मधुप्लुतैः । प्रसूनैः करवीरोत्थैर्जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९० ॥

Pagkatapos magnilay nang gayon, bigkasin ang mantra nang limang daang libong ulit; at gamit ang mga bulaklak na karavīra na binasa sa pulot, maghandog ng mga alay sa apoy na katumbas ng ikasampu ng bilang na iyon.

Verse 91

पूर्वोदिते यजेत्पीठे मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् । आवाह्य पूजयेत्तस्यां मूर्तावावरणैः सह ॥ ९१ ॥

Sa itinakdang mapalad na oras, magsagawa ng pagsamba sa pīṭha (luklukan ng dambana). Likhaing ang anyo ng Diyos sa pamamagitan ng mūla-mantra; at matapos ang āvāhana, sambahin ang anyong iyon kasama ang mga āvaraṇa, ang mga kalakip na saklaw.

Verse 92

शक्तिं डमरुकाभीतिवरान्संदधतं करैः । ईशानं त्रीक्षणं शुभ्रमैशान्यां दिशि पूजयेत् ॥ ९२ ॥

Sambahin si Īśāna—maningning at may tatlong mata—na may hawak na śakti (sibat), tambol na ḍamaru, mudrā ng kawalang-takot, at kamay na nagbibigay-biyaya, sa hilagang-silangan (Aiśānya).

Verse 93

परश्वेणवराभीतीर्दधानं विद्युदुज्ज्वलम् । चतुर्मुखं तत्पुरुषं त्रिनेत्रं पूर्वतोऽर्चयेत् ॥ ९३ ॥

Nakaharap sa silangan, sambahin si Tatpuruṣa—may apat na mukha at tatlong mata—kumikinang na parang kidlat, may hawak na palakol (paraśu) at nagpapakita ng mudrā ng pagbibigay-biyaya at kawalang-takot.

Verse 94

अक्षस्रजं वेदपाशौ ऋषिं डमरुकं ततः । खट्वांगं निशितं शूलं कपालं बिभ्रतं करैः ॥ ९४ ॥

Pagkaraan, (siya) ay may hawak sa mga kamay: kuwintas ng rosaryo (akṣa-sraj), tali-silo ng Veda (veda-pāśa), sagisag ng isang ṛṣi, at tambol na ḍamaru; at may hawak din na tungkod na khaṭvāṅga, matalim na trident (śūla), at isang bungo.

Verse 95

अंजनाभं चतुर्वक्त्रं भीमदंतं भयावहम् । अघोरं त्रीक्षणं याम्ये पूजयेन्मंत्रवित्तमः ॥ ९५ ॥

Sa dakong timog, ang pinakadakilang nakaaalam ng mga mantra ay dapat sumamba sa banal na anyong maitim na gaya ng koliryo, may apat na mukha, may nakapanghihilakbot na mga ngipin, nakapangingilabot sa pagkamangha, ngunit sa diwa ay Aghora—hindi nakatatakot—at may tatlong mata.

Verse 96

कुंकुमाभचतुर्वक्त्रं वामदेवं त्रिलोचनम् । हरिणाक्षगुणाभीतिवरहस्तं चतुर्मुखम् ॥ ९६ ॥

Siya’y may apat na mukha, nagniningning sa kulay ng safron; ang mapalad na Vāmadeva, may tatlong mata—mga matang gaya ng usa—taglay sa mga kamay ang mga mudrā ng kabutihan, ng kawalang‑takot, at ng pagbibigay‑biyaya: yaong Panginoong may apat na mukha.

Verse 97

बालेंदुशेखरोल्लासिमुकुटं पश्चिमे यजेत् । कर्पूरेंदुनिभं सौम्यं सद्योजातं त्रिलोचनम् ॥ ९७ ॥

Sa kanluran ay dapat sambahin ang anyong ang korona’y kumikislap sa gasuklay na buwan; ang mahinahong Sadyojāta, may tatlong mata, nagniningning na parang kampor at buwan.

Verse 98

वराभयाक्षवलयकुठारान्दधतं करैः । विलासिनं स्मेरवक्त्रं सौम्ये सम्यक्समर्चयेत् ॥ ९८ ॥

Dapat sambahin nang wasto ang mahinahong at mapagpala, nakangiting mukha at kaakit-akit na Diyos; sa Kanyang mga kamay ay taglay ang mudrā ng pagbibigay‑biyaya, mudrā ng pag-alis ng takot, rosaryo, pulseras, at palakol.

Verse 99

कोणेष्वर्चेन्निवृत्त्याद्यास्तेजोरूपाः कलाः क्रमात् । विघ्नेश्वराननन्ताद्यान्पत्रेषु परितो यजेत् ॥ ९९ ॥

Sa mga sulok (ng altar/mandala), sambahin ayon sa pagkakasunod ang mga nagliliwanag na kalā na nagsisimula kay Nivṛtti. Sa palibot, sa mga dahon/ talulot, sambahin si Vighneśvara at ang iba pa na nagsisimula kay Ananta.

Verse 100

उमादिकास्ततो बाह्ये शक्राद्यानायुधैः सह । इति संपूज्य देवेशं भक्त्या परमया युतः ॥ १०० ॥

Pagkaraan, sa labas ng banal na santuwaryo, si Umā at ang iba pang mga diyos—kasama si Indra at ang iba pa, taglay ang kanilang mga sandatang makalangit—ay sumamba sa Panginoon ng mga diyos; at sa sukdulang bhakti, natapos nang wasto ang pagsamba.

Verse 101

प्रणीयेन्नृत्यगीताद्यैः स्तोत्रमैर्त्रीं मनोहरैः । तारो मायावियद्बिंदुमनुस्वरसमन्वितः ॥ १०१ ॥

Dapat itong isagawa sa sayaw, awit, at iba pa, gamit ang mga kaaya-ayang himno na nagbubunsod ng pagkakaibigan. At ang banal na pantig na “Tāra” (Oṁ) ay gamitin kasama ng mga sangkap na māyā, viyat, at bindu, na may kasamang tunog na anusvāra.

Verse 102

पञ्चाक्षरसमायुक्तो वसुवर्णो मनुर्मतः । पंचाक्षरोक्तवत्कुर्यादंगन्यासादिकं बुधः ॥ १०२ ॥

Ang mantrang pinagsama sa limang pantig at may tatak ng pangkat ng mga titik na “vasu” ang itinuturing na itinakdang mantra. Ang marunong na nagsasanay ay dapat magsagawa ng aṅga-nyāsa at iba pang paglalagay-ritwal ayon mismo sa itinuro para sa limang-pantig na mantra.

Verse 103

सिंदूराभं लसद्रत्नमुकुटं चन्द्रमौलिनम् । दिव्यभूषांगरागं च नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ १०३ ॥

Siya’y mapulang gaya ng sindūra, suot ang makinang na koronang hitik sa hiyas; may buwan sa tuktok ng ulo; pinalamutian ng makalangit na alahas at mababangong pahid; at may ahas bilang sagradong sinulid (yajñopavīta).

Verse 104

वामोरुस्थप्रियोरोजन्यस्तहस्तं च बिभ्रतम् । वेदटंकेष्मभयं ध्यायेत्सर्वेश्वरं शिवम् ॥ १०४ ॥

Dapat pagnilayan si Śiva, ang Panginoon ng lahat—na ang kamay ay nakapatong sa minamahal na nakaupo sa kanyang kaliwang hita, at hawak ang mga Veda sa kanyang kandungan—malaya sa takot.

Verse 105

अष्टलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं घृतान्वितैः । पायसैर्जुहुयात्पीठेमूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ १०५ ॥

Dapat niyang ulitin ang mantra nang walong daang libong beses; at pagkatapos ay maghandog ng isang libong homa sa apoy, na hinaluan ng ghee at payasa (gatas-kanin). Bago iyon, sa pīṭha (luklukan ng dambana), itakda sa saṅkalpa at itatag ang anyo ng Panginoon mula sa pinakapinagmulan ng layon ng ritwal.

Verse 106

अंगैरावरणं पूर्वमनंताद्यैरनन्तरम् । उमादिभिः समुद्दिष्टं तृतीयं लोकनायकैः ॥ १०६ ॥

Una, ang unang āvaraṇa ay ang paglalagom na binubuo ng mga aṅga (mga sangkap/kapangyarihan). Ikalawa, yaong inilarawan na nagsisimula kay Ananta at sa iba pa. Ikatlo—na ipinahayag ni Umā at ng mga kasama—ay itinuturo ng mga pinuno ng mga daigdig.

Verse 107

चतुर्थं पंचमं तेषामायुधैः परिकीर्तितम् । एवं प्रतिदिनं देवं पूजयेत्साधकोत्तमः ॥ १०७ ॥

Ang ikaapat at ikalima sa mga iyon ay dapat bigkasin bilang may katangian ng mga banal na sandata. Kaya, araw-araw, ang pinakamainam na sādhaka ay dapat sumamba sa Panginoon sa ganitong paraan.

Verse 108

पुत्रपौत्रादिगां लक्ष्मीं संप्राप्यह्यत्र मोदते । तारः स्थिरा सकर्णेंदुर्भघृगुः सर्गसमन्वितः ॥ १०८ ॥

Matapos makamtan dito ang Lakṣmī (kasaganaan) sa anyo ng mga anak, apo, at iba pa, siya ay nagagalak. Sa bahaging ito ay binabanggit: Tārā, Sthirā, Sakarṇendu, Bhāgṛgu, at Sarga—kasama ang mga kaugnay na pag-uuri.

Verse 109

अक्षरात्मा निगदितो मंत्रो मृत्युञ्जयात्मकः । ऋषइः कहोलो देव्यादिगायत्री छन्द ईरितम् ॥ १०९ ॥

Ang mantrang ito ay ipinahayag na ang di-nasisirang pantig (akṣara) ang mismong diwa nito, at taglay ang kalikasan ni Mṛtyuñjaya—ang Mananakop sa Kamatayan. Ang ṛṣi nito ay si Kahola, at ang chandas (sukat) ay sinasabing Devyādi-Gāyatrī.

Verse 110

मृत्युञ्जयो महादेवो देवतास्य समीरितः । भृगुणा दीर्घयुक्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ११० ॥

Para sa mantrang/ritong ito, ang diyos na itinatakda ay si Mṛtyuñjaya Mahādeva; at kapag wasto ang paglalapat ng ‘bhṛgu’ (mahabang patinig), isagawa ang anim na pantulong na ritwal (ṣaḍaṅga).

Verse 111

चंद्रार्कहुतभुङ्नेत्रं स्मितास्यं युग्मपद्मगम् । मुद्रापाशैणाक्षसूत्रलसत्पाणिं शशिप्रभम् ॥ १११ ॥

Ang Kanyang mga mata ay ang Buwan, ang Araw, at ang apoy ng paghahandog; ang mukha’y may banayad na ngiti; nakaluklok sa magkapares na lotus. Nagniningning ang Kanyang mga kamay, tangan ang mudrā, lubid na panilo, usa, at rosaryo; at kumikislap Siya sa liwanag ng buwan.

Verse 112

भालेंदुविगलंत्पीयूषप्लुतांगमलंकृतम् । हाराद्यैर्निजकांत्या तु ध्यायेद्विश्वविमोहनम् ॥ ११२ ॥

Magnilay sa Panginoong umaakit sa buong sansinukob—marikit na pinalamutian, ang Kanyang mga sangkap ay binabaha ng amṛta na tumutulo mula sa buwan sa Kanyang noo; at lalo pang gumaganda sa mga kuwintas at iba pang alahas na kumikislap sa sariling liwanag Niya.

Verse 113

गुणलक्षं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं हुनेत्सुधीः । अमृताशकलैः शुद्धदुग्धाज्यसमभिप्लुतैः ॥ ११३ ॥

Ang marunong na nagsasagawa ay dapat magjapa ng mantra hanggang sa bilang na “guṇa-lakṣa”, at saka mag-alay sa apoy ng ikasampung bahagi niyon, gamit ang mga piraso ng amṛtāśaka na lubusang binasa ng dalisay na gatas at ghee.

Verse 114

शैवे संपूजयेत्पीठे मूर्तिं संकल्पमूलतः । अंगावरणमाराध्यपश्चाल्लोकेश्वरान्यजेत् ॥ ११४ ॥

Sa isang Śaiva pīṭha (banal na luklukan/altar), dapat sambahin nang ganap ang anyong-mūrti, simula sa wastong saṅkalpa (panatang layon ng ritwal). Pagkatapos mapayapa ang mga diyos ng mga sangkap at mga nakapaligid na balabal (aṅgāvaraṇa), saka naman sambahin ang mga Lokēśvara, ang mga Panginoon na namamahala sa mga dako at daigdig.

Verse 115

तदस्त्राणि ततो बाह्ये पूजयेत्साधकोत्तमः । जपपूजादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्मुनिसत्तम ॥ ११५ ॥

Pagkatapos, sa labas ng pangunahing pook-samba, ang pinakadakilang sādhaka ay dapat sumamba sa mga kasamang astra. O pinakamarangal na muni, kapag ang mantrang ito ay naging ganap sa pamamagitan ng japa, pūjā, at mga kaugnay na pagtalima, nagiging mabisa ang ritwal.

Verse 116

कुर्यात्प्रयोगान्कल्योक्तानभीष्टफलसिद्धये । दुग्धसिक्तैः सुधाखंडैर्हुत्वा प्रत्यहमादरात् ॥ ११६ ॥

Upang matamo ang ninanais na bunga, isagawa ang mga mapalad na itinakdang paraan ng ritwal. Araw-araw nang may pag-iingat, maghandog sa apoy ng mga piraso ng asukal-kendi na binasa ng gatas.

Verse 117

सहस्रमासपर्यंतं लभेदायुर्धनं सुतान् । सुधावटतितान्पूर्वा पयः सर्पिः पयो हविः ॥ ११७ ॥

Sa loob ng isang libong buwan, makakamtan ang mahabang buhay, yaman, at mga anak na lalaki. Sa naunang salaysay, may mga handog na gaya ng gatas, ghee, gatas muli, at havis; at binanggit din ang sudhā-vaṭa na tila amṛta.

Verse 118

सप्त द्रव्याणि वारेषु क्रमाद्दशशतं हुनेत् । सप्ताधिकान् द्विजान्नित्यं भोजयेन्मधुरान्वितम् ॥ ११८ ॥

Sa magkakasunod na araw ng linggo, maghandog sa apoy—gamit ang pitong itinakdang sangkap—ayon sa wastong pagkakasunod, nang isang libong ulit; at araw-araw, pakainin ang mga dvija (Brahmin) na pito o higit pa, na may kasamang matatamis.

Verse 119

ऋत्विग्भ्यो दक्षिणां दद्यादरुणां गां पयस्विनीम् । गुरुं संप्रीणयेत्पश्चाद्धनाद्यैर्देवताधिया ॥ ११९ ॥

Ibigay sa mga ṛtvij (mga pari ng yajña) ang dakṣiṇā: isang pulang-kayumangging baka na sagana sa gatas. Pagkaraan, na itinuturing ang guru na karapat-dapat sa paggalang na gaya ng isang diyos, pasiyahin siya sa yaman at iba pang kaloob.

Verse 120

अनेन विधिना साध्यः कृत्याद्रोहज्वंरादिभिः । विमुक्तः सुचिरं जीवेच्छरदां शतमञ्जसा ॥ १२० ॥

Sa itinakdang paraang ito, ang nagsasagawa na pinahirapan ng kṛtyā (mapanirang ritwal), masasamang paglusob, lagnat at iba pa ay napapalaya, at nabubuhay nang mahaba—madaling umaabot sa ganap na sandaang taglagas.

Verse 121

अभिचारे ज्वरे स्तंभघोरोन्मादे शिरोगदे । असाध्यरोगे क्ष्वेडार्तौ मोहे दाहे महाभये ॥ १२१ ॥

Sa mga kalagayang may abhicāra (salamangka ng pagkapoot), lagnat, pamamanhid/pagkaparalisa, nakapanghihilakbot na pagkabaliw, sakit sa ulo, karamdamang di magamot, pagdurusa sa kagat na may lason, pagkalito, paghapdi, at sa malaking takot—(nararapat gamitin ang ritwal/mantrang ito).

Verse 122

होमोऽयं शांतिदः प्रोक्तः सर्वाभयप्रदायकः । द्रव्यैरेतैः प्रजुहुयात्त्रिजन्मसु यथाविधि ॥ १२२ ॥

Ang homang ito ay ipinahayag na tagapagkaloob ng kapayapaan at tagapagbigay ng kalayaan mula sa lahat ng takot. Sa mismong mga handog na ito, dapat isagawa nang wasto ang mga alay sa apoy ayon sa itinakdang ritwal, sa loob ng tatlong kapanganakan.

Verse 123

भोजयेन्मधुरैर्भोज्यैर्ब्राह्मणान्वेदपारगान् । दीर्घमायुरवाप्नोति वांछितां विंदति श्रियम् ॥ १२३ ॥

Sa pagpapakain sa mga brāhmaṇa na dalubhasa sa Veda ng matatamis at kaaya-ayang pagkain, nakakamit ang mahabang buhay at natatamo ang ninanais na kasaganaan (śrī).

Verse 124

एकादशाहुतीर्नित्यं दूर्वाभिर्जुहुयाद् बुधः । अपमृत्युजिदेव स्यादायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ १२४ ॥

Ang marunong ay dapat laging maghandog ng labing-isang alay sa apoy gamit ang damong dūrvā. Sa paggawa nito, tunay siyang nagiging mananakop ng kamatayang wala sa oras, at nadaragdagan ang haba ng buhay at kalusugang walang sakit.

Verse 125

त्रिजन्मसु सुधावल्लीकाश्मीरीबकुलोद्भवैः । समिद्वरैः कृतो होमः सर्वमृत्युगदापहः ॥ १२५ ॥

Kapag ang homa ay isinasagawa sa tatlong magkakasunod na buhay gamit ang mahuhusay na panggatong mula sa mga halamang gaya ng sudhāvallī, kāśmīrī, at yaong nagmula sa punong bakula, ito’y nagiging tagapag-alis ng bawat panganib na nakamamatay at ng lahat ng karamdaman.

Verse 126

सिद्धार्थैर्विहितो होमो महाज्वरविनाशनः । अपामार्गसमिद्धोमः सर्वामयनिषूदनः ॥ १२६ ॥

Ang homa na isinasagawa gamit ang mga butil na siddhārtha (puting mustasa) ay sinasabing pumupuksa sa matitinding lagnat; at ang homa na pinasisiklab sa panggatong na apāmārga ay tagapagwasak ng lahat ng karamdaman.

Verse 127

दक्षिणामूर्तये पूर्वं तुभ्यं पदमनंतरम् । वटमूलपदस्यांते प्रवदेच्च निवासिने ॥ १२७ ॥

Una, bigkasin muna ang salitang pagpupugay para kay Dakṣiṇāmūrti; kaagad pagkatapos ay ang salitang “sa Iyo.” Pagkaraan, sa dulo ng pariralang “sa ugat ng punong balete,” ipahayag na ito’y iniuukol sa Naninirahan sa Loob, ang nananahan doon.

Verse 128

ध्यानैकनिरतांगाय पश्चाद् ब्रूयान्नमः पदम् । रुद्राय शंभवे तारशक्तिरुद्धोऽयमीरितः ॥ १२८ ॥

Sa taong ang buong katawan ay lubos na nakalubog sa pagninilay (dhyāna), saka bigkasin ang salitang “namaḥ”; (na nagsasabing) “kay Rudra, kay Śambhu”—ito ang ipinahahayag bilang mantrang ‘uddha’, na hinubog at pinigil ng Tārā-śakti, ang kapangyarihan ng pantig na Oṃ.

Verse 129

षट्त्रिंशदक्षरो मंत्रः सर्वकामफलप्रदः । मुनिः शुकः समुद्दिष्टश्छंदोऽनुष्टुप्प्रकीर्तितम् ॥ १२९ ॥

Ito ay isang mantrang may tatlumpu’t anim na pantig na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng ninanais. Ang ṛṣi nito ay ipinahahayag na si muni Śuka, at ang chandas (sukat) ay itinatanyag na Anuṣṭubh.

Verse 130

देवता दक्षिणामूर्तिर्नाम्ना शंभुरुदीरितः । तारशक्तियुक्तैः पूर्वं ह्रीमाद्यंतैश्च मंत्रजैः ॥ १३० ॥

Ang namumunong diyos ay si Dakṣiṇāmūrti, na binibigkas din sa pangalang Śambhu. Una, gamitin ang mga mantra na kaisa ng kapangyarihang Tāra, at gayundin ang mga pormulang mantra na nagsisimula at nagtatapos sa “Hrīm”.

Verse 131

षट्षष्ठाष्टेषु वह्न्यर्णैर्हृदयाद्यंगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोः श्रोत्रे गंडयुग्मे सनासिके ॥ १३१ ॥

Sa pamamagitan ng mga pantig ng apoy (vahni-arṇa), isagawa ang paglalagay ng mga bahagi (aṅga-kalpanā/nyāsa) mula sa puso, ayon sa mga pangkat na anim, anim, at walo—ilagay sa ulo, noo, dalawang mata, mga tainga, magkabilang pisngi, at kasama ang ilong.

Verse 132

आस्यदोःसंधिषु गले स्तनहृन्नाभिमंडले । कट्यां गुह्ये पुनः पादसंधिष्वर्णान्न्यसेन्मनोः ॥ १३२ ॥

Ilagay (nyāsa) ang mga pantig ng mantra sa mga kasukasuan ng bibig at mga bisig, sa lalamunan, sa bahagi ng dibdib, sa puso at sa palibot ng pusod; saka sa baywang at sa lihim na bahagi, at muli sa mga kasukasuan ng mga paa.

Verse 133

व्यापकं तारशक्तिभ्यां कुर्याद्देहे ततः परम् । हिमाचलतटे रम्ये सिद्धिकिन्नरसेविते ॥ १३३ ॥

Pagkaraan nito, sa pamamagitan ng dalawang kapangyarihang kaugnay ng Tāra, gawin na ang lakas na iyon ay lumaganap sa buong katawan. Pagkatapos, sa maririkit na dalisdis ng Himālaya—na dinadalaw ng mga Siddha at Kinnara—(ipagpatuloy ang pagsasanay).

Verse 134

विविधद्रुमशाखाभिः सर्वतो वारितातपे । सुपुष्पितैर्लताजालैराश्लिष्टकुसुमद्रुमे ॥ १३४ ॥

Doon, ang init ng araw ay napipigil sa lahat ng panig ng mga sanga ng sari-saring punò. At ang mga punòng hitik sa bulaklak ay niyayakap ng mga lambat ng masaganang baging na namumulaklak.

Verse 135

शिलाविवरनिर्गच्छन्निर्झरानिलशीतले । गायद्देवांगनासंघे नृत्यद्बर्हि कदम्बके ॥ १३५ ॥

Malamig sa simoy na mula sa talon na lumalabas sa mga siwang ng bato—doon umaawit ang mga pangkat ng dalagang makalangit, at sumasayaw ang mga paboreal sa gitna ng mga punong kadamba.

Verse 136

कूजत्कोकिलसंघेन मुखरीकृतदिङ्मुखे । परस्परविनिर्मुक्तमात्सर्यमृगसेविते ॥ १३६ ॥

Kung saan ang mga kawan ng kukong umaawit at pinapaugong ang bawat dako, at ang mga usa’y gumagala nang walang inggitan sa isa’t isa.

Verse 137

जलजैः स्थलजैः पुष्पैरामोदिभिरलंकृते । आद्यैः शुकाद्यैर्मुनिभिरजस्रसुखसेविते ॥ १३७ ॥

Pinapalamutian ng mababangong bulaklak na tumutubo sa tubig at sa lupa; at laging dinadalaw sa walang humpay na ligaya ng mga sinaunang rishi—si Śuka at ang iba pa.

Verse 138

पुरंदरमुखैर्देवैः सांगनाद्यैर्विलोकिते । वटवृक्षं महोच्छ्रायं पद्मरागफलोज्ज्लम् ॥ १३८ ॥

Naroon ang isang mataas na punong balete, nagniningning sa mga bungang tila rubi; minamasdan ito ng mga deva na pinangungunahan ni Purandara (Indra), kasama ang kanilang mga kasama at tagasunod.

Verse 139

गारुत्मतमयैः पत्रैर्निबिडैरुपशोभितम् । नवरत्नमयाकल्पैर्लंबमानैरलंकृतम् ॥ १३९ ॥

Lalong gumanda ito sa masinsing mga dahong wari’y yari sa esmeralda, at pinalamutian ng mga palamuting nakabiting hinubog mula sa siyam na hiyas (navaratna).

Verse 140

संसारतापविच्छेदकुशलच्छायमद्भुतम् । तस्य मूले सुसंक्लृप्तरत्नसिंहासने शुभे ॥ १४० ॥

Kamangha-mangha ang banal na punong iyon; ang napakahusay nitong lilim ay marunong pumutol sa nag-aapoy na dalamhati ng saṃsāra. Sa paanan nito ay may mapalad na trono ng mga hiyas, maingat at maringal na inayos.

Verse 141

आसीनमसिताकल्पं शरच्चंद्रनिभाननम् । कैलासाद्रिनिभं त्र्यक्षं चंद्रांकितकपर्दकम् ॥ १४१ ॥

Nasdan niya Siya na nakaupo—maitim ang anyo, ang mukha’y tulad ng buwan sa taglagas; kahawig ng Bundok Kailāsa, may tatlong mata, at may gasuklay na buwan sa Kanyang nakapulupot na buhok.

Verse 142

नासाग्रालोकनपरं वीरासनसमास्थितम् । भद्राटके कुरंगाढ्यजानुस्थकरपल्लवम् ॥ १४२ ॥

Matatag Siyang nakaupo sa vīrāsana, nakatuon ang tingin sa dulo ng ilong; at nananatili sa mapalad na bhadrā-āsana, inilalapat ang mga kamay na tila malalambot na usbong sa mga tuhod na matibay na parang tindig ng usa.

Verse 143

कक्षाबद्धभुजंगं च सुप्रसन्नं हरं स्मरेत् । अयुतद्वयसंयुक्तगुणलक्षं जपेन्मनुम् ॥ १४३ ॥

Dapat pagnilayan si Hara (Śiva) na lubhang payapa, na may ahas na nakapulupot sa Kanyang bisig; at dapat bigkasin sa japa ang mantra na may mga mapalad na katangian, nang dalawampung libong ulit.

Verse 144

तद्दशांशं तिलैः शुद्धैर्जुहुयात्क्षीरसंयुतैः । पंचाक्षरोदिते पीठे तद्विधानेन पूजयेत् ॥ १४४ ॥

Pagkaraan, maghandog sa apoy ng ikasampung bahagi (ng bilang na iyon) gamit ang dalisay na linga na hinaluan ng gatas; at sa pīṭha na itinakda ng limang-pantig na mantra, isagawa ang pagsamba ayon sa gayong pamamaraan.

Verse 145

भिक्षाहारो जपेन्मासं मनुमेनं जितेंद्रियः । नित्यं सहस्रमष्टार्द्धं परां विंदति वाक्छ्रियम् ॥ १४५ ॥

Namumuhay sa limos at napagtagumpayan ang mga pandama, dapat bigkasin ang mantrang ito sa loob ng isang buwan. Sa araw-araw na pagbigkas nang isang libo at walo, matatamo ang kataas-taasang ningning ng pananalita (vāk-śrī).

Verse 146

त्रिवारं जप्तमेतेन पयस्तु मनुना पिबेत् । दक्षिणामूर्तिंसंध्यानाच्छास्त्रव्याख्यानकृद्भवेत् ॥ १४६ ॥

Pagkabigkas ng mantrang ito nang tatlong ulit, dapat uminom ng gatas habang inuulit ang mantra. Sa pagninilay kay Dakṣiṇāmūrti sa pagsamba ng saṁdhyā sa dapithapon, nagiging karapat-dapat siyang magpaliwanag ng mga śāstra.

Verse 147

प्रणवो हृदयं पश्चाद्वदेद्भगवतेपदम् । ङेयुतं दक्षिणामूर्तिं मह्यंमेधामुदीरयेत् ॥ १४७ ॥

Una, bigkasin ang Praṇava na “Oṁ” bilang binhi ng puso; saka sabihin ang salitang “bhagavate.” Pagkaraan, tawagin si Dakṣiṇāmūrti kasama ang tunog na pang-ilong na “ṅ,” at bigkasin: “Ipagkaloob Mo sa akin ang talino (medhā).”

Verse 148

प्रयच्छ ठद्वयांतोऽयं द्वाविंशत्यक्षरो मनुः । मुनिश्चतुर्मुखश्छंदो गायत्री देवतोदिता ॥ १४८ ॥

Ang mantrang ito ay ibinibigay na nagtatapos sa pares ng pantig na “ṭha”; binubuo ito ng dalawampu’t dalawang pantig. Ang ṛṣi nito ay si Caturmukha (Brahmā), ang sukat ay Gāyatrī, at ang namumunong diyos ay ipinahayag na.

Verse 149

ताररुद्धैः स्वरैर्दीर्घैः षड्भिरंगानि कल्पयेत् । पदैर्मंत्रभवैर्वापिध्यानाद्यं पूर्ववन्मतम् ॥ १४९ ॥

Sa anim na pinahahabang tono na pinipigil sa mataas na himig (tāra), dapat ayusin ang anim na aṅga (pantulong na bahagi) ng pagsasanay. O kaya, gamit ang mga salitang (pada) isinilang sa mantra, ang pagkakasunod na nagsisimula sa pagninilay (dhyāna) ay itinuturing na gaya rin ng naunang sinabi.

Verse 150

लोहितोग्र्यासनः सद्यो बिंदुमान्प्रथमं ततः । द्वितीयं वह्निबीजस्था दीर्घा शांतीन्दुभूषिता ॥ १५० ॥

Nakaupo sa pulang at makapangyarihang āsana, bigkasin agad ang unang anyo na may bindu. Pagkaraan, bigkasin ang ikalawang anyo na nasa “binhi ng apoy”; ito’y pinahahaba (dīrgha), may tanda ng śānti, at pinalalamutian ng tandang tulad ng buwan.

Verse 151

तृतीया लांगलीशार्णमंत्रो बीजत्रयान्वितः । नीलकंठात्मकः प्रोक्तो विषद्वयहरः परः ॥ १५१ ॥

Ang ikatlong pormula ay ang Lāṅgalīśāraṇa-mantra, na may tatlong binhing pantig. Ipinahayag na ito’y may kalikasan ni Nīlakaṇṭha, ang Panginoong Bughaw ang Lalamunan, at lubhang makapangyarihan sa pag-alis ng dalawang uri ng lason.

Verse 152

हरद्वयं वह्निजाया हृदयं परिकीर्तितम् । कपर्द्दिने पदयुगं शिरोमंत्र उदाहृतः ॥ १५२ ॥

Ang “dalawang Hara” ay ipinahahayag na Hṛdaya, ang pusong-mantra ng kabiyak ng Apoy. Ang “Kapardin” ay itinuturo bilang dalawang paa; at ang “Śiromantra” ay sinasabi bilang mantra ng ulo.

Verse 153

नीलकंठाय ठद्वंद्वं शिखामंत्रोऽयमीरितः । कालकूटपदस्यांते विषभक्षणङेयुतम् ॥ १५३ ॥

Para kay Nīlakaṇṭha (Śiva), itinatakda ang pinagsamang “ṭha-dvandva”—ito ang śikhā-mantra, ang mantra ng tuktok ng buhok. Sa dulo ng salitang “kālakūṭa,” unawain na ito’y kasama ng pahayag na tumutukoy sa “paglunok ng lason.”

Verse 154

हुं फट् कवचमुद्दिष्टं नीलकंठिन इत्यतः । स्वाहांतमस्त्रमेतानि पंचागानि मनोर्विदुः ॥ १५४ ॥

Ang “huṃ phaṭ” ay itinuturo bilang kavaca, ang baluting-mantra. Mula sa pormulang “nīlakaṇṭhinī” pataas, ang pagwawakas na “svāhā” ay inuunawa bilang astra, ang sandatang-mantra. Nalalaman ng mga pantas na ito ang limang sangkap (pañcāṅga) ng mantra.

Verse 155

मूर्ध्नि कंठे हृदंभोजे क्रमाद्वीजत्रयं न्यसेत् । बालार्कायुतवर्चस्कं जटाजूटेंदुशोभितम् ॥ १५५ ॥

Sa wastong pagkakasunod, ilagak ang tatlong “dalawang-beses-na-isinilang” sa tuktok ng ulo, sa lalamunan, at sa lotus ng puso; pagnilayan itong nagliliwanag na parang di-mabilang na sumisikat na araw, at pinapaganda ng buwan na nakasabit sa bunton ng buhok na jaṭā.

Verse 156

नागाभूषं जपवटीं शूलं ब्रह्यकपालकम् । खट्वांगं दधतं दोर्भिस्त्रिनेत्रं चिंतयेद्धरम् ॥ १५६ ॥

Pagbulayan si Hara (Śiva): pinalamutian ng mga ahas, may suot na kuwintas ng rosaryo para sa japa, tangan ang trisula at ang bungo ni Brahmā, at yakap sa mga bisig ang khaṭvāṅga; may tatlong mata at nakapanghihilakbot sa kabanalan.

Verse 157

लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं ससर्पिषा । हविषा जुहुयात्सम्यक्संस्कृते हव्यवाहने ॥ १५७ ॥

Ulitin ang mantra nang tatlong lakṣa na beses; saka, bilang ikasampu ng bilang na iyon, maghandog nang wasto ng ghee at havis sa apoy na lubos na naitalaga—si Agni, tagapagdala ng mga handog.

Verse 158

शैवं पीठे यजेद्देवं नीलकंठं समाहितः । मृत्युं जयविधानेन विषद्वयविनाशनम् ॥ १५८ ॥

Sa pusong nakatuon, sambahin si Panginoong Nīlakaṇṭha (Śiva) sa upuang Śaiva; sa pamamagitan ng ritong tinatawag na Mṛtyuñjaya-vidhāna, napapawi ang dalawang uri ng lason.

Verse 159

अग्निः संवर्तकादित्यरानिलौ षष्टिबिंदुमान् । चिंतामणिरिति ख्यातं बीजं सर्वसमृद्धिदम् ॥ १५९ ॥

“Agni, Saṃvartaka, Āditya, Ra, at Anila—kasama ang animnapung bindu”: ang binhing pantig na ito’y tanyag bilang “Cintāmaṇi”; nagkakaloob ito ng lahat ng kasaganaan at mga siddhi.

Verse 160

कश्यपो मुनिराख्यातश्छंदोऽनुष्टुबुदाहृतम् । अर्द्धनारीश्वरः प्रोक्तो देवता जगतां पतिः ॥ १६० ॥

Ang ṛṣi ay ipinahayag na si Muni Kaśyapa; ang chandas ay Anuṣṭubh. Ang devatā ay sinasabing si Ardhanārīśvara—Panginoon ng lahat ng daigdig.

Verse 161

रेफादिव्यंजनैः षड्भिः कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । त्रिनेत्रं नीलमणिभं शूलपाशं कपालकम् ॥ १६१ ॥

Gamit ang anim na katinig na nagsisimula sa “ra” (repha), gawin nang sunod-sunod ang anim na aṅga-nyāsa. Magnilay sa devatā na may tatlong mata, kumikislap na tila bughaw na hiyas, may hawak na śūla (trident), pāśa (lambat), at kapāla (mangkok na bungo).

Verse 162

रक्तोत्पलं च हस्ताब्जैर्दधतं चारुभूषणम् । बालेंदुबद्धमुकुटमर्द्धनारीश्वरं स्मरेत् ॥ १६२ ॥

Gunita si Ardhanārīśvara: marikit sa magagandang hiyas, may hawak na pulang lotus sa mga kamay na tila lotus, at may koronang nakagapos sa gasuklay na buwan.

Verse 163

एकलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिशतं मधुराप्लुतैः । तिलैर्हुनेद्यजेत्पीठे शैवेंगावरणैः सह ॥ १६३ ॥

Dapat bigkasin ang mantra nang isang lakh (100,000) ulit; saka magsagawa ng 300 handog sa apoy (homa) gamit ang mga alay na binasa sa pulot. Maghandog ng linga sa apoy at sumamba sa banal na pīṭha, kasama ang mga pantulong na ritong Śaiva at mga aṅga-āvaraṇa na panangga.

Verse 164

वृषाद्यैर्मातृभिः पश्चाल्लोकपालैस्तदायुधैः । प्रासादाद्यं जपेन्मंत्रमयुतं रोगशांतये ॥ १६४ ॥

Kapag ang mga Ina (Mātṛ) na nagsisimula kay Vṛṣā ay inilagay sa likuran, at ang mga Lokapāla kasama ang kani-kanilang sandata, bigkasin ang mantra na nagsisimula sa “prāsāda-” nang sampung libong ulit upang mapayapa ang karamdaman.

Verse 165

स्वाहावृत्तमिदं बीजं विगलत्परमामृतम् । चन्द्रबिंबस्थितं मूर्ध्नि ध्यातं क्ष्वेडगदापहम् ॥ १६५ ॥

Ang pantig-binhi na ito, na napalilibutan ng pagbigkas na “svāhā,” ay tumutulo ng kataas-taasang amṛta. Kapag minumuni bilang nananahan sa bilog ng buwan sa tuktok ng ulo, inaalis nito ang karamdaman ng kṣveḍa, ang lason na pagdurusa.

Verse 166

प्रतिलोमस्वराढ्या च बीजं वह्निगृहे स्थितम् । रेफादिव्यंजनोल्लासिषट्कोणाभिवृतं बहिः ॥ १६६ ॥

Ang bīja na yaon, na pinayaman ng mga patinig na nakaayos nang pabaligtad, ay ilagay sa “bahay ng apoy,” ang luklukan ni Agni. Sa labas, palibutan ito ng anim-na-sulok na anyo, na kumikislap sa mga katinig na nagsisimula sa “ra” (repha).

Verse 167

भूतार्तस्य स्मृतं मूर्ध्नि भूतमाशु विनाशयेत् । पीडितांगे स्मृतं तत्तत्पीडां शमयति ध्रुवम् ॥ १६७ ॥

Kapag inalaala o binigkas sa ibabaw ng ulo ng taong pinahihirapan ng bhūta (pag-atake ng espiritu), mabilis nitong winawasak ang bhūta na iyon. Kapag inalaala sa bahaging may sakit, tiyak nitong pinapawi ang mismong kirot na iyon.

Verse 168

प्रणवो हृदयं पश्चान् ङेंतः पशुपतिः पुनः । तारो नमो भूतपदं ततोऽधिपतये ध्रुवम् ॥ १६८ ॥

Una, ilagak ang Praṇava na “Oṃ” sa puso; kasunod ang pang-ilong na hulíng tunog na “ṅeṃ”. Muli, bigkasin ang “Paśupati”. Pagkaraan, idagdag ang Tāraka na “Oṃ”, saka “namo”, saka ang salitang “bhūta”; at sa huli, sabihin nang matatag: “adhipataye,” sa Panginoong Tagapamahala.

Verse 169

नमोरुद्राय युगलं खङ्गरावण शब्दतः । विहरद्वितयं पश्चान्नरीनृत्ययुगं पृथक् ॥ १६९ ॥

Ang pares na nagsisimula sa “namo rudrāya” ay bigkasin na parang kalansing ng mga espada. Pagkaraan, bigkasin ang dalawang yunit na “viharad-”; at pagkatapos, nang hiwalay, ang pares na kaugnay ng “narī-nṛtya,” ang sayaw ng mga babae.

Verse 170

श्मशानभस्माचितांते शरण्याय ततः परम् । घंटाकपालमालादिधरायेति पदं पुनः ॥ १७० ॥

Pagkaraan nito, bigkasin ang pormulang-mantra: “Sa Kanya na Kanlungan, na ang katawan ay pinahiran ng abo ng pook ng pagsusunog ng bangkay”; at pagkatapos ay muli: “Sa Kanya na may tangan ng kampana, bungo, kuwintas na mala, at iba pa.”

Verse 171

व्याघ्रचर्मपदस्यांते परिधानाय तत्परम् । शशांककृतशब्दांते शेखराय ततः परम् ॥ १७१ ॥

Pagkatapos ng salitang “vyāghracarma” (balat ng tigre), ang kasunod na salita ay unawain bilang “kasuutan/isinusuot”. Gayundin, pagkatapos ng “śaśāṅkakṛta” (ginawa ng buwan), ang kasunod ay unawain bilang “śekhara”, ang koronang hiyas sa tuktok ng ulo.

Verse 172

कृष्णसर्पपदात्पश्चाद्वदेद्यज्ञोपवीतिने । बलयुग्मं चलायुग्ममनिवर्तकपालिने ॥ १७२ ॥

Matapos bigkasin ang pormulang nagsisimula sa “kṛṣṇa-sarpa”, ang may suot ng yajñopavīta (banal na sinulid) ay saka bumigkas: “ang dalawang lakas, ang dalawang kapangyarihang gumagalaw—O Tagapagtanggol na hindi lumilingon.”

Verse 173

हनुयुग्मं ततो भूतांस्त्रासयद्वितयं पुनः । भूयो मंडलमध्ये स्यात्कटयुग्मं ततः परम् ॥ १७३ ॥

Pagkatapos, buuin ang pares ng panga; saka muli, iguhit ang dalawang nilalang na nagdudulot ng pangamba. At sa gitna ng bilog na maṇḍala, ilagay naman ang pares ng balakang.

Verse 174

रुद्रांकुशेन शमय प्रवेशययुगं ततः । आवेशययुगं पश्चाञ्चंडासिपदमीरयेत् ॥ १७४ ॥

Pagkatapos, sa paggamit ng Rudrāṅkuśa (ang panggabay na panghila ni Rudra), payapain at papasukin sa pamamagitan ng pag-uulit ng pares ng mga pormulang-mantra; saka, ulitin ang pares ng mga pormula para sa pagpasok/paglalagak ng kapangyarihan, at sa huli bigkasin ang salitang-mantra na “Caṇḍāsi.”

Verse 175

धाराधिपतिरुद्रोऽयं ज्ञापयत्यग्निसुंदरी । खड्गरावणमंत्रोऽयं सप्तत्यूर्द्धशताक्षरः ॥ १७५ ॥

Ang mantrang ito ay tinatawag na “Rudra, Panginoon ng Dhārā (mga agos)”. Ipinahahayag at itinuturo ito ni Agnisundarī. Ito ang Khaḍga–Rāvaṇa mantra na may isang daan at pitumpung pantig.

Verse 176

भूताधिपतये स्वाहा पूजामन्त्रोऽयमीरितः । सिद्धमंत्रोऽयमुदितो जपादेव प्रसिद्ध्यति ॥ १७६ ॥

“Svāhā sa Bhūtādhipati, Panginoon ng mga nilalang”—ito ang ipinahayag bilang mantrang pangsamba. Ang napatunayang (siddha) mantrang ito ay naituro na; sa japa lamang ito nagiging mabisa at tanyag.

Verse 177

अयुतद्वितयात्पश्चाद्भूतादिग्रहणे क्षमः । माया स्फुरद्वयं भूयः प्रस्फुरद्वितयं पुनः ॥ १७७ ॥

Pagkaraan ng “dalawang dalawampung-libo” (ayuta-dvitaya) ay dumarating ang prinsipyong may kakayahang umunawa sa mga elemento at iba pa. Pagkatapos, ang Māyā ay lumilitaw bilang isang pares ng pagpitik; at muli, lumalawak ito bilang isa pang pares ng pagpitik.

Verse 178

घातयद्वितयं वर्मफडंतः समुदीरितः । एकपंचाशदर्णोऽयमघोरास्त्रं महामनुः ॥ १७८ ॥

Kapag binibigkas na may dalawang pag-usal na “ghātaya” at nagtatapos sa “varma-phaṭ”, ang dakilang mantrang ito—na may limampu’t isang pantig—ay tinatawag na Aghorāstra, ang “sandata-mantra” ni Aghora.

Verse 179

अघोरोऽस्य नुनिः प्रोक्तस्त्रिवृच्छंदं उदाहृतम् । अघोररुद्रः संदिष्टो देवता मन्त्रनायकः ॥ १७९ ॥

Para sa mantrang ito, ang ṛṣi ay ipinahahayag na si Aghora; ang chandas (sukat) ay sinasabing Tri-vṛc; at ang diyos na namumuno, ang panginoong tagapangasiwa ng mantra, ay itinalagang Aghora-Rudra.

Verse 180

हृदयं पंचभिः प्रोक्तं शिरः षड्भिरुदाहृतम् । शिखा दशभिराख्याता नवभिः कवचं मतम् ॥ १८० ॥

Ang mantra ng Puso (Hṛdaya) ay ipinahayag na may limang pantig; ang mantra ng Ulo (Śiras) ay itinuro na may anim. Ang mantra ng Tuktok na Buhok (Śikhā) ay sinasabing may sampung pantig, at ang mantra ng Baluti (Kavaca) ay nauunawaang may siyam.

Verse 181

वसुवर्णैः स्मृतं नेत्रं दशार्णैरस्त्रमीरितम् । मूर्ध्नि नेत्रास्यकंठेषु हृन्नाभ्यामूरुषु क्रमात् ॥ १८१ ॥

Ang “Mata” (Netra) ay inaalala na may walong pantig, at ang “Sandata” (Astra) ay ipinahahayag na may sampung pantig. Ilagay ito ayon sa wastong ayos: sa ulo; sa mga mata, bibig, at lalamunan; sa puso at pusod; at sa mga hita.

Verse 182

जानुजंघापदद्वंद्वे रुद्रभिन्नाक्षरैर्न्यसेत् । पञ्चषट्काष्टवेदांगद्विव्द्यब्धिरसलोचनैः ॥ १८२ ॥

Sa magkapares na tuhod, binti, at mga paa, gawin ang nyāsa sa pamamagitan ng paglalagay ng mga pantig na itinatangi bilang mga titik ni Rudra—ayon sa sunod-sunod na bilang na ipinahihiwatig ng lima, anim, walo, mga Vedāṅga, dalawa, karagatan, rasa, at mga mata.

Verse 183

श्यामं त्रिनेत्रं सपार्ढ्यं रक्तवस्त्रांगरांगकम् । नानाशस्त्रधरं ध्यायेनदघोराख्यं सदाशिवम् ॥ १८३ ॥

Dapat pagnilayan si Sadāśiva na kilala bilang Aghora—maitim ang kulay, may tatlong mata, pinalamutian ng mga hiyas; ang katawan ay pinahiran at nabihisan ng pulang kasuotan, at may tangan na sari-saring sandata.

Verse 184

भूतवेतालकादीनां क्षयोऽयं निग्रहे मनुः । तारो वांतो धरासंस्थो वामनेत्रेंदुभूषितः ॥ १८४ ॥

Para sa pagpigil sa mga bhūta, vetāla, at mga katulad, ito ang mantra na nagdadala ng kanilang pagkalipol. Ang ṛṣi (tagakita ng mantra) ay si Manu; ang diyos/anyo na kaugnay ay si Tāra; ang gamit nito ay “nakatindig sa lupa”; at ang palatandaang anyo ay ang buwan bilang palamuti sa kaliwang mata.

Verse 185

पाशी बकः कर्णनेत्रवर्मास्त्रांतः षडक्षरः । मनुः पाशुपतास्त्राख्यो ग्रहक्षुद्रनिवारणः ॥ १८५ ॥

(Ito ang) mga mantra: “Pāśī”, “Baka”, at “Karṇa-netra-varma-astrānta”; ang anim-na-pantig na mantra; at ang mantrang tinatawag na “Pāśupata-astra”—lahat ay para itaboy ang mga pighating dulot ng mga planeta at maliliit na mapaminsalang puwersa.

Verse 186

षड्भिर्वर्णैः षडंगानि हुंफडंतैः सजातिभिः । मध्याह्नार्कप्रभं भीमं त्र्यक्षं पन्नगभूषणम् ॥ १८६ ॥

Sa anim na pantig, ilagak (nyāsa) ang anim na sangkap—kasama ang mga binhing tunog na nagsisimula sa “huṃ” at “phaṭ” at ang mga kaugnay na pantig—pagkaraan ay magnilay sa Nakapanghihilakbot, maningning na gaya ng araw sa katanghaliang-tapat, may tatlong mata, at pinalamutian ng mga ahas.

Verse 187

नानाशस्त्रं चतुर्वक्त्रं स्मरेत्पशुपतिं हरम् । वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ १८७ ॥

Gunigunihin si Hara, si Paśupati—may apat na mukha at may sari-saring sandata. Ulitin ang mantra hanggang umabot sa isang daang libong (pantig/titik), at saka maghandog sa apoy ng mga alay na katumbas ng ikasampu ng bilang na iyon.

Verse 188

गव्येन सर्पिषा मन्त्रो संस्कृते हव्यवाहने । शैवे पीठे यजेदंगमातृलोकेश्वरायुधैः ॥ १८८ ॥

Sa ghee na mula sa baka, ihandog ang mantra sa apoy ng paghahandog na naitalaga at nalinis nang wasto. Sa banal na luklukan (pīṭha) ng Śaiva, magsagawa ng pagsamba gamit ang mga sangkap ng ritwal, ang mga Ina-diyosa (Mātṛkā), ang mga Panginoon ng mga daigdig, at ang kanilang mga sandata (bilang sagisag/kagamitan).

Verse 189

अनेन मन्त्रितं तोयं भूतग्रस्तमुखे क्षिपेत् । सद्यः स मुंचति क्रंदान्महामंत्रप्रभावतः ॥ १८९ ॥

Ang tubig na binasbasan ng mantrang ito ay iwisik sa bibig ng taong sinapian ng espiritu. Sa bisa ng dakilang mantra, agad niyang bibitawan ang kanyang pagdaing at pag-iyak.

Verse 190

अनेन मन्त्रितान्बाणान्विसृजेद्युधि यो नरः । जयेत्क्षणेन निखिलाञ्छत्रून्पार्थ इवापरः ॥ १९० ॥

Sinumang tao na sa digmaan ay magpapakawala ng mga palasong binasbasan ng mantrang ito, sa isang kisapmata’y dadaigin ang lahat ng kaaway—na parang isa pang Pārtha (Arjuna).

Verse 191

वर्णान्तिमो बिन्दुयुतः क्षेत्रपालाय हृन्मनुः ॥ १९१ ॥

Ang mantrang-puso para kay Kṣetrapāla ay binubuo mula sa huling pantig (ng itinakdang hanay), na sinamahan ng bindu (tuldok na pang-ilong), at iniuukol kay Kṣetrapāla.

Verse 192

ताराद्यो वसुवर्णोऽयं क्षेत्रपालस्य कीर्तितः । षड्दीर्घयुक्तबीजेन षडंगं न्यस्य चिन्तयेत् ॥ १९२ ॥

Ang mantrang ito na nagsisimula sa “tārā” at kumikislap na tila ginto ay ipinahayag na ukol kay Kṣetrapāla. Sa pamamagitan ng pantig-binhi na may anim na mahabang patinig, isagawa ang nyāsa ng anim na sangkap at saka magnilay sa diyos.

Verse 193

नीलाचलाभं दिग्वस्त्रं सर्पभूषं त्रिलोचनम् । पिंगोर्ध्वकेशान्दधतं कपालं च गदां स्मरेत् ॥ १९३ ॥

Dapat pagnilayan si (Śiva): bughaw-itim na gaya ng bundok na sapiro, nakadamit ng mga direksiyon (hubad na parang langit), pinalamutian ng mga ahas, may tatlong mata, may buhok na kayumangging nakatindig, at may hawak na bungo at pamalo (gada).

Verse 194

लक्षमेकं जपेन्मन्त्रं जुहुयात्तद्दशांशतः । चरुणा घृतसिक्तेन ततः क्षेत्रे समर्चयेत् ॥ १९४ ॥

Dapat bigkasin ang mantra nang isang lakh (100,000) ulit; saka maghandog sa apoy ng mga alay na katumbas ng ikasampung bahagi niyon, gamit ang caru (nilutong handog) na binasa ng ghee; pagkatapos, magsagawa ng wastong pagsamba sa banal na pook/templo.

Verse 195

धर्मादिकल्पिते पीठे सांगावरणमादरात् । तस्मै सपरिवाराय बलिमेतेन निर्हरेत् ॥ १९५ ॥

Sa luklukang inayos ayon sa Dharma at sa itinakdang tuntunin, dapat maghandog nang may paggalang ng bali kasama ang nararapat na mga kasangkapan; sa paraang ito, ihandog ang bali sa diyos na iyon kasama ang kanyang mga kasama at tagasunod.

Verse 196

पूर्वमेहिद्वयं पश्चाद्विद्विषं पुरुषं द्वयम् । भञ्जयद्वितयं भूयो नर्तयद्वितयं पुनः ॥ १९६ ॥

Una, papaharapin ang unang pares; saka (ilapit) ang pares ng mga lalaking kaaway. Pagkaraan, muling pabagsakin ang pares, at muli ring pasayawin ang pares.

Verse 197

ततो विघ्नपदद्वन्द्वं महाभैरव तत्परम् । क्षेत्रपालबलिं गृह्णद्वयं पावकसुन्दरी ॥ १९७ ॥

Pagkatapos, O Mahābhairava—na masigasig sa pag-aalis ng mga hadlang—tanggapin mo ang bali na inihahandog para kay Kṣetrapāla, ang tagapagbantay ng banal na pook, O Pāvakasundarī.

Verse 198

बलिमन्त्रोऽयमाख्यातः सर्वकामफलप्रदः । सोपदेशं बृहत्पिण्डे कृत्वा रात्रिषु साधकः ॥ १९८ ॥

Ito ang Bali-mantra na itinuro; nagbibigay ito ng bunga ng lahat ng minimithing layon. Matapos itong isagawa nang may wastong tagubilin sa ibabaw ng malaking piṇḍa na handog, ang sādhaka ay dapat magsagawa ng pagsasanay sa gabi.

Verse 199

स्मृत्वा यथोक्तं क्षेत्रेशँ तस्य हस्ते बलिं हरेत् । बलिनानेन सन्तुष्टः क्षेत्रपालः प्रयच्छति ॥ १९९ ॥

Sa pag-alaala at pagtawag sa Panginoon ng banal na pook ayon sa itinuro, ilagay ang bali sa kanyang kamay; si Kṣetrapāla, na nalulugod sa handog na ito, ay magkakaloob ng hinihiling.

Verse 200

कांतिं मेधां बलायोग्यं तेजः पुष्टिं यशः श्रियम् । उद्धरेद्बटुकं ङेंतमापदुद्धारणं तथा ॥ २०० ॥

Nagkakaloob ito ng ningning, talino, pagiging angkop sa lakas, sigla, sustansiya, dangal, at kasaganaan; at inililigtas din ang batang mag-aaral (baṭuka) mula sa dalamhati—kaya ito’y paraan ng pagsagip sa oras ng kapahamakan.