Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa (Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । सरस्वत्यवतारास्ते कथिताः सिद्धिदा नृणाम् । अथ लक्ष्म्यवतारांस्ते वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदान् ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: Naipahayag na sa iyo ang mga pagkakatawang-tao ni Sarasvatī, na nagkakaloob ng siddhi sa mga tao. Ngayon ay sasabihin ko ang mga pagkakatawang-tao ni Lakṣmī, na nagbibigay ng ganap na katuparan ng lahat ng layon.

Verse 2

वाणीमन्मथशक्त्याख्यं बीजत्रितयमीरितम् । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिः पंक्तिश्छंदः प्रकीर्तितम् ॥ २ ॥

Ipinahayag ang tatlong bīja-mantra na tinatawag na Vāṇī, Manmatha, at Śakti. Ang ṛṣi ng hanay na ito ay si Dakṣiṇāmūrti, at ang sukat (chandas) ay ipinangangalandakang Paṅkti.

Verse 3

देवता त्रिपुरा बाला मध्यांते शक्तिबीजके । नाभेरापादमाद्यं तु नाभ्यंतं हृदयात्परम् ॥ ३ ॥

Ang namumunong diyos ay si Tripurā Bālā. Ang Śakti-bīja ay ilagay sa gitna at sa huli. Ang “unang” paglalagay ay mula sa pusod pababa hanggang sa mga paa; at ang paglalagay na nagtatapos sa pusod ay gawin sa itaas—mula sa puso pataas.

Verse 4

मृर्ध्नो ह्रदंतं तर्तीयं क्रमाद्देहेषु विन्यसेत् । आद्यं वामकरे दक्षकरे तदुभयोः परम् ॥ ४ ॥

Ang ikatlong paglalagay na mantriko ay ilagay nang sunod-sunod sa katawan, mula sa tuktok ng ulo pababa hanggang sa dulo sa puso. Ang una ay sa kaliwang kamay, ang ikalawa sa kanang kamay, at saka ang kasunod sa dalawang kamay nang sabay.

Verse 5

पुनर्बीजत्रयं न्यस्य मूर्ध्नि गुह्ये च वक्षसि । नव योन्पाभिधं न्यासे नवकृत्वो मनुं न्यसेत् ॥ ५ ॥

Pagkatapos, ilagay muli ang tatlong pantig-binhi (bīja-traya) at gawin ang nyāsa sa ulo, sa lihim na bahagi, at sa dibdib. Sa nyāsa na tinatawag na “nava-yonīpa,” ilagay ang mantra nang siyam na ulit.

Verse 6

कर्णयोश्चिबुके न्यस्येच्छंखयोर्मुखपंकजे । नेत्रयोर्नासिकायां च स्कंधयोरुदरे तथा ॥ ६ ॥

Gawin ang nyāsa sa paglalagay ng mga lakas ng mantra sa dalawang tainga at baba, sa mga sentido at sa mukhang tulad ng lotus, sa dalawang mata at ilong, at gayundin sa dalawang balikat at tiyan.

Verse 7

न्यसेत्कूर्परयोर्नाभौ जानुनोर्लिंगमस्तके । पादयोरपि गुह्ये च पार्श्वयोर्हृदये पुनः ॥ ७ ॥

Gawin ang nyāsa sa paglalagay ng mga bahagi ng mantra sa dalawang siko at sa pusod; sa dalawang tuhod, sa tuktok ng ulo. Ilagay din sa dalawang paa, sa lihim na bahagi, sa mga tagiliran ng katawan, at muli sa puso.

Verse 8

स्तनयोः कंठदेशे च वामांगादिषु विन्यसेत् । वाग्भवाद्यां रतिं गुह्ये प्रीतिमत्यादिकां हृदि ॥ ८ ॥

Dapat isagawa ang nyāsa (banal na paglalagay ng mantra) sa dalawang dibdib, sa bahagi ng lalamunan, at sa mga sangkap ng kaliwang panig. Ilagay ang Śakti na “Rati,” simula sa “Vāgbhavā,” sa lihim na bahagi, at ilagay ang “Prītimatī” at iba pa sa puso.

Verse 9

कामबीजादिकान्पश्येद्भूमध्ये तु मनोभवाम् । पुनर्वागकात्ममाद्यास्तिस्रएव च विन्यसेत् ॥ ९ ॥

Dapat pagmasdan sa pagninilay ang mga bīja-mantra na nagsisimula sa Kāma-bīja sa gitna ng lupa (sa loob ng maṇḍala) bilang kapangyarihang tinatawag na Manobhavā. Pagkaraan, muling isagawa ang nyāsa at ilagay lamang ang tatlong sinaunang kapangyarihan: Vāk, Kā, at Ātman.

Verse 10

अमृतेशीं च योगेशीं विश्वयोनिं तृतीयकाम् । मूर्ध्निं वक्त्रे हृदि न्यस्येद्गुह्ये चरणयोरपि ॥ १० ॥

Isagawa ang nyāsa sa paglalagay ng mga banal na pangalan/mantra: “Amṛteśī,” “Yogeśī,” “Viśvayonī,” at “Tṛtīyakāma” sa ulo, sa mukha, at sa puso; at gayundin sa lihim na bahagi at sa dalawang paa.

Verse 11

कामेशी पंचबीजाढ्यां स्मरात्पञ्चन्यसेत्क्रमात् । मायाकामौ च वाग्लक्ष्मी कामेशी पंचबीजकम् ॥ ११ ॥

Sa pagninilay kay Kāmeśī na puspos ng limang bīja, dapat isagawa nang sunod-sunod ang limang-anyo ng nyāsa. (Ang mga bīja ay:) Māyā at Kāma, saka Vāk at Lakṣmī—ito ang limang-bīja na pormula ni Kāmeśī.

Verse 12

मनोभवश्च मकरध्वजकंदर्पमन्मथाः । कामदेवः स्मरः पंच कीर्तितान्याससिद्धिदाः ॥ १२ ॥

Manobhava, Makaradhvaja, Kandarpa, Manmatha, Kāmadeva, at Smara—ang limang pangunahing bansag na ito ay ipinahayag; kapag ginamit sa nyāsa, ipinagkakaloob nila ang tagumpay sa ritwal na iyon.

Verse 13

शिरःपन्मुखागुह्येषु हृदये बाणदेवताः । द्राविण्याद्याः क्रमान्न्यस्येद्वाणेशीबीजपूर्वकः ॥ १३ ॥

Sa wastong pagkakasunod ng nyāsa, itanim ang mga diyos ng (limang) palaso sa ulo, sa dalawang talampakan, sa mukha, sa lihim na bahagi, at sa puso—simula kay Drāviṇī at iba pa—na nauuna ang binhing pantig (bīja) ni Vāṇeśī.

Verse 14

द्रांद्रीं क्लींजूंस इति वैबाणेशबीजकं च कम् । द्राविणी क्षोभिणी वशीकरण्यांकर्षणी तथा ॥ १४ ॥

“Drāṃ”, “drīṃ”, at “klīṃ-jūṃ-sa”—ito ang mga binhing pantig (bīja) na sinasabing ukol sa Vaibāṇeśa; at mayroon ding “kam”. Ang mga kapangyarihang mantriko ay tinatawag na: Drāviṇī (tagapagkaloob ng yaman), Kṣobhiṇī (tagapagpagalaw), Vaśīkaraṇī (tagapagpaamo/tagakontrol), at Āṃkarṣaṇī (tagahila/tagapag-akit).

Verse 15

संमोहनी च बाणानां देवताः पञ्च कीर्तिताः । तार्तीयवाग्मध्यगेन कामेन स्यात्षडंगकम् ॥ १५ ॥

Ipinahayag na lima ang mga namumunong diyos ng mga palaso (ni Kāma)—kabilang dito si Saṁmohanī, ang kapangyarihan ng pagkalito at pang-akit. At kapag inilagay si Kāma bilang yaong “gumagalaw sa gitnang pananalita,” ang ikatlong antas ng wika, ang aral na ito ay nagiging may anim na sangkap.

Verse 16

षड्दीर्घस्वरयुक्तेन ततो देवीं विचिंतयेत् । ध्यायेद्रक्तसरोजस्थां रक्तवस्त्रां त्रिलोचनम् ॥ १६ ॥

Pagkaraan, sa pamamagitan ng mantrang may anim na mahabang patinig, pagnilayan ang Diyosa. Magnilay sa Kanya na nakaupo sa pulang lotus, nakadamit ng pula, at may tatlong mata.

Verse 17

उद्यदर्कनिभां विद्यां मालाभयवरोद्वहाम् । लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं दशांशं किंशुकोद्भवैः ॥ १७ ॥

Magnilay sa Vidyā na nagniningning tulad ng sumisikat na araw, may hawak na rosaryo, nagbibigay ng kawalang-takot at nagkakaloob ng biyaya. Pagkaraan, bigkasin ang mantra nang tatlong lakṣa (300,000) ulit, at magsagawa ng handog-sa-apoy na ikasampu niyon gamit ang mga bulaklak ng kiṃśuka.

Verse 18

पुष्पैर्हयारिजैर्वापि जुहुयान्मधुरान्वितैः । नवयोन्यात्मकं यंत्रं बहिरष्टदलावृतम् ॥ १८ ॥

Dapat siyang maghandog ng mga oblation sa apoy gamit ang mga bulaklak (o mga bulaklak na hayārīja), na may kasamang matatamis na handog. Ang yantra ay may likas na siyam na “sinapupunan” (navayoni) at sa labas ay napapalibutan ng walong-talulot na bakod ng lotus.

Verse 19

केसरेषु स्वरान्न्यस्येद्वर्गानष्टौदलेष्वपि । दलाग्रेषु त्रिशूलानि पद्म तु मातृकावृतम् ॥ १९ ॥

Isagawa ang nyāsa: ilagay ang mga patinig sa mga hibla (kesarā) ng lotus, at ilagay rin ang walong pangkat ng katinig sa walong talulot. Sa dulo ng bawat talulot ay ilagay ang mga trident; sa gayon ang lotus ay napalilibutan ng Mātr̥kā, ang mga “ina” na titik ng alpabeto.

Verse 20

एवं विलिखिते यंत्रे पीठशक्तीः प्रपूजयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया चैव कामिनी कामदायिनी ॥ २० ॥

Kapag ang yantra ay naiguhit nang ganito, dapat sambahin nang wasto ang mga Pīṭha-Śakti: si Icchā (Kalooban), si Jñānā (Kaalaman), si Kriyā (Gawa), at sina Kāminī at Kāmadāyinī, ang kapangyarihang tumutupad ng pagnanasa.

Verse 21

रती रतिप्रिया नंदा मनोन्मन्यपि चोदिताः । पीठशक्तीरिमा इष्ट्वा पीठं तन्मनुना दिशेत् ॥ २१ ॥

Matapos sambahin nang wasto ang mga Pīṭha-Śakti na ito—Ratī, Ratipriyā, Nandā, at Manonmanī—ayon sa itinakda, saka itatalaga (iinstal) ang Pīṭha sa pamamagitan ng kani-kanilang manu, ang banal na mantra.

Verse 22

व्योमपूर्वे तु तार्तीयं सदाशिवमहापदम् । प्रेतपद्मासनं ङेंतं नमोंतः पीठमन्त्रकः ॥ २२ ॥

Pagkaraan, sa silangang dako na kaugnay ng Vyoma (Kalangitan), ipinahahayag ang ikatlong paglalagay: ang dakilang luklukan ni Sadāśiva. Ito ang padmāsana, ang luklukang lotus para sa anyong “Preta”; taglay ang pantig na “ṅeṃ” at nagtatapos sa “namo”, ito ang pīṭha-mantra, ang mantra ng banal na luklukan.

Verse 23

षोडशार्णस्ततो मूर्तौ क्लृप्तायां मूलमंत्रतः । आवाह्य प्रजपेद्देवीमुपचारैः पृथग्विधैः ॥ २३ ॥

Pagkatapos, sa pamamagitan ng labing-anim na pantig na mantra, dapat anyayahan ang Diyosa na manahan sa imaheng inihanda nang wasto ayon sa ugat-mantra, at sambahin Siya sa pagbigkas ng japa at sa pag-aalay ng iba’t ibang upacāra (mga paglilingkod na ritwal).

Verse 24

देवीमिष्ट्वा मध्ययोनौ त्रिकोणे रतिपूर्विकाम् । वामकोणे रतिं दक्षे प्रीतिमग्रे मनोभवाम् ॥ २४ ॥

Matapos sambahin ang Diyosa sa gitnang tatsulok na hugis-yoni, dapat ilagay at sambahin doon si Ratipūrvikā; sa kaliwang sulok ilagay si Rati, sa kanang sulok si Prīti, at sa harapang tuktok (apex) si Manobhavā.

Verse 25

योन्यन्तर्वह्निकोणादवंगान्यग्नेर्विदिक्ष्वपि । मध्ययोमेर्हहिः पूर्वादिषु चाग्रे स्मरानपि ॥ २५ ॥

Mula sa sulok ng apoy sa loob ng yoni, dapat ding pagnilayan ang mga sangay o bahagi ni Agni sa mga pagitaning direksiyon. Sa gitnang dako, alalahanin si Hari; at sa silangan at iba pang direksiyon, unahin ding gunitain si Smara (Kāma).

Verse 26

वाणदेवीस्तद्वदेव शक्तीरष्टसु योनिषु । सुभगाख्या भागा पश्चात्तृतीया भगसर्पिणी ॥ २६ ॥

Gayundin, ang mga kapangyarihan (Śakti) na kaugnay ng pananalita (Vāṇī) ay dapat maunawaang nananahan sa walong uri ng yoni. Sa mga ito, ang tinatawag na Subhagā ang “Bhāgā”; at pagkatapos niya, ang ikatlo ay si Bhagasarpiṇī.

Verse 27

भगमाला तथानंगा नगाद्या कुसुमापरा । अनंगमेखलानंगमदनेत्यष्टशक्तयः ॥ २७ ॥

Bhagamālā at Anaṅgā; Nagādyā at Kusumāparā; Anaṅgamekhalā at Anaṅgamadanā—ito ang walong śakti (kapangyarihan).

Verse 28

पद्मकेशरगा ब्राह्मी मुखाः पत्रेषु भैरवाः । दीर्घाद्या मातरः पूज्या ह्रस्वाद्याश्चाष्टभैरवाः ॥ २८ ॥

Sa gitnang himaymay ng lotus, ilagay at sambahin si Brahmī. Sa mga talulot, ilagay ang mga mukha ni Bhairava. Sambahin ang mga Ina (Mātṛ) na nagsisimula sa mahahabang patinig; at sambahin din ang walong Bhairava na nagsisimula sa maiikling patinig.

Verse 29

दलाग्रेष्वष्टपीठानि कामरूपाख्यमादिमम् । मलयं कोल्लगिर्य्याख्यं चौहाराख्यं कुलांतकम् ॥ २९ ॥

Sa mga dulo ng talulot ay naroon ang walong banal na pīṭha: una ang tinatawag na Kāmarūpa; kasunod ang Malaya; ang kilala bilang Kolla-giri; Cauhāra; at Kulāntaka.

Verse 30

जालंधरं तथोन्नासं कोटपीठमथाष्टमम् । भूगृहे दशदिक्ष्वर्चेद्धेतुकं त्रिपुरांतकम् ॥ ३० ॥

Gayundin, iluklok at sambahin si Jālandhara at si Unnāsa, at ang Koṭapīṭha bilang ikawalong luklukan. Sa dambanang nasa ilalim ng lupa (bhūgṛha), sambahin si Hetuka at si Tripurāntaka sa sampung direksiyon.

Verse 31

वैतालमग्नि जिह्वं च कमलांतकालिनौ । एकपादं भीमरूपं विमलं हाटकेश्वरम् ॥ ३१ ॥

Binabanggit din sina Vaitāla, Agni-jihva, at Kamalānta-kālin; gayundin sina Ekapāda, Bhīmarūpa, Vimala, at Hāṭakeśvara.

Verse 32

शक्राद्यानायुधैः सार्द्धं स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् । तद्बहिर्दिक्षु बटुकं योगिनीं क्षेत्रनायकम् ॥ ३२ ॥

Dapat na sambahin nang wasto si Indra (Śakra) at ang iba pang mga diyos ng mga direksiyon, kasama ang kani-kanilang sandata, sa kani-kanilang dako. Sa labas ng mga direksiyong iyon, sambahin si Baṭuka, ang mga Yoginī, at si Kṣetranāyaka, ang Panginoon ng banal na pook.

Verse 33

गणेशं विदिशास्वर्चेद्वसून्सूर्याच्छिवांस्तथा । भूतांश्चेत्थं भजन्बालामीशः स्याद्धनविद्ययोः ॥ ३३ ॥

Sa Vidiśā, sambahin si Gaṇeśa; sa Sūryā, sambahin ang mga Vasu; at gayundin, sambahin si Śiva. At sa pagsamba sa mga Bhūta sa ganitong paraan, nagiging panginoon ang sādhaka ng Bālā-vidyā (mantra) at nakakamit ang yaman at karunungan.

Verse 34

रक्तांभोजैर्हुतेर्नार्योवश्याः स्युः सर्षपैर्नृपाः । नंद्यावर्तै राजवृक्षैः कुंदैः पाटलचंपकैः ॥ ३४ ॥

Sa paghahandog ng pulang lotus sa apoy ng homa, ang mga babae ay nagiging madaling mapasunod. Sa paghahandog ng buto ng mustasa, ang mga hari at pinuno ay napapasailalim. Gayundin, ang mga handog ng nandyāvarta, bulaklak ng rājavṛkṣa, kunda (sampagita), pāṭala at campaka ay nagbubunga ng katulad na bisa.

Verse 35

पुष्पैर्बिल्वफलैर्वापि होमाल्लक्ष्मीः स्थिरा भवेत् । अपमृत्युं जयेन्मन्त्री गुडूच्या दुग्धयुक्तया ॥ ३५ ॥

Sa pag-aalay ng homa gamit ang mga bulaklak o bunga ng bilva, nagiging matatag si Lakṣmī—ang kasaganaan. At ang nagsasagawa ng mantra ay makalalampas sa apamṛtyu (kamatayang wala sa panahon) sa pamamagitan ng guḍūcī na inihanda kasama ng gatas.

Verse 36

यथोक्तदूर्वाहोमेन नीरोगायुः समश्नुते । ज्ञानं कवित्वं लभते चन्द्रागुरुसुरैर्हुतैः ॥ ३६ ॥

Sa pagsasagawa ng homa ng damong dūrvā ayon mismo sa itinakda, nakakamit ang mahabang buhay na walang karamdaman. At sa paghahandog ng oblation sa Buwan, sa Guru (Bṛhaspati), at sa mga diyos, natatamo ang kaalaman at galing sa tula.

Verse 37

पलाशपुष्पैर्वाक्सिद्धिरन्नाप्तिश्चान्नहोमतः । सुरभिक्षीरदध्यक्ताँल्लाजान्हुत्वा रुजो जयेत् ॥ ३७ ॥

Sa pag-aalay ng mga bulaklak ng palāśa, nakakamit ang vāk-siddhi—kaganapan ng kapangyarihan ng pananalita. Sa homa ng lutong pagkain, nakakamit ang kasaganaan ng pagkain. Sa pag-aalay ng lājā (piniritong butil) na pinahiran ng gatas ng baka at curd, napagwawagi ang mga karamdaman.

Verse 38

रक्तचन्दनकर्पूरकर्चूरागुरुरोचनाः । चन्दनं केशरं मांसीं क्रमाद्भागैनिंयोजयेत् ॥ ३८ ॥

Pulang sandal na pula, kampor, luyang-dilaw, agaru at gorocanā; saka sandal, saffron at māṁsī (spikenard): pagsamahin ang mga ito ayon sa wastong pagkakasunod, na may takdang sukat at bahagi.

Verse 39

भूमिचंद्रैकनन्दाब्धिदिक्सप्तनिगमोन्मितैः । श्मशाने कृष्मभूतस्य निशि नीहारपाथसा ॥ ३९ ॥

Ayon sa mga sukat na ipinahihiwatig sa mga salitang-bilang na may lihim na kahulugan—lupa (1), buwan (1), isa, Nandā (9), dagat (4), sampung direksiyon (10), pito, at ang mga Veda (4)—sa pook ng pagsusunog ng bangkay, para sa naging maitim na espiritu, sa gabi, sa landas na nababalot ng hamog at ulap.

Verse 40

कुमार्या पेषयेत्तानि मंत्रेणाथाभिमंत्र्य च । विदद्ध्यात्तिलकं तेन दर्शनाद्वशयेज्जनान् ॥ ४० ॥

Ipagiling ang mga sangkap na iyon sa isang dalagang hindi pa nag-aasawa; saka basbasan at gawing banal sa pamamagitan ng mantra, at ipahid bilang tilaka sa noo. Sa paglitaw pa lamang sa paningin, mapapasailalim niya ang mga tao sa kanyang impluwensiya.

Verse 41

गजसिंहादिभूतानि राक्षसाञ्छाकिनीरपि । प्रयोजनानां सिद्ध्यै तु देव्याः शापं निवर्त्य च ॥ ४१ ॥

Ang mga nilalang-espiritu na tulad ng elepante at leon, gayundin ang mga rākṣasa at maging ang mga chākinī, ay (pinakikiusapan/pinapapayapa) upang matupad ang mga layunin—at upang maalis din ang sumpa ng Diyosa.

Verse 42

विधायोत्कीलितां पश्चाज्जपमस्य समाचरेत् । यो जपेदादिमे बीजे वराहभृगुपावकान् ॥ ४२ ॥

Matapos isagawa ang ritwal ng “pagbubukas” (utkīlana), saka dapat isagawa nang wasto ang japa ng (mantrang) ito. Sinumang umuulit sa pangunahing pantig-buto (bīja) habang tinatawag si Varāha, Bhṛgu, at Pāvaka (Agni)…

Verse 43

मध्यमादौ नभोहंसौ मध्यमांते तु पावकम् । आदावंते च तार्तूयक्रमात्स्वं धूम्रकेतनम् ॥ ४३ ॥

Sa pasimula ng gitnang bahagi ay naroon ang “sisne ng kalangitan” (nābho-haṃsa); sa wakas ng gitna ay ang Apoy (pāvaka). At sa simula at sa dulo, ayon sa pagkakasunod na tārtūya, dapat ilagak o kilalanin ang sariling “may watawat ng usok” (dhūmraketu) na prinsipyo.

Verse 44

एवं जप्त्वा शतं विद्या शापहीना फलप्रदा । यद्वाद्ये चरमे बीजे नैव रेफं वियोजयेत् ॥ ४४ ॥

Sa ganitong paraan, kapag na-japa nang sandaang ulit, ang vidyā ay nawawalan ng sumpa at nagkakaloob ng bunga. At sa unang tunog at sa huling bīja, huwag kailanman paghiwalayin ang titik “ra” (repha).

Verse 45

शापोद्धारप्रकारोऽन्यो यद्वायं कीर्तितो बुधैः । आद्यमाद्यं हि तार्तीयं कामः कामोऽथ वाग्भवम् ॥ ४५ ॥

May isa pang paraan ng pag-alis ng sumpa na itinuro ng mga pantas: gamitin ang unang bīja, muli ang unang bīja, saka ang ikatlo; pagkatapos ay “kāma”, muli “kāma”, at saka “vāgbhava”.

Verse 46

अंत्यमंत्थमनंगश्च नवार्णः कीर्तितो मनुः । जप्तोऽयं शतधा शापं बालाया विनिवर्तयेत् ॥ ४६ ॥

Ipinahayag ang siyam-na-pantig na mantra—na nagsisimula sa “antya”, “manttha”, at “anaṅga”. Kapag ito’y na-japa nang sandaang ulit, inaalis nito ang sumpang dumadagan sa dalagang bata.

Verse 47

चैतन्याह्लादिनूमन्त्रौ जप्तौ निष्कीलताकरौ । त्रिस्वराश्चेतनं मन्त्री धरः शांतिरनुग्रहः ॥ ४७ ॥

Kapag na-japa ang mga mantrang tinatawag na “Caitanya” at “Āhlādinū”, nawawala ang mga hadlang. Ang tatlong tono ang buhay na lakas ng mantra; ang umaawit ang tagapagdala nito; at ang bunga ay kapayapaan at banal na biyaya.

Verse 48

तारादिहृदयांतः स्यात्काम आह्लादिनीमनुः । तथा त्रयाणां बीजानां दीपनैर्मनुभिस्त्रिभिः ॥ ४८ ॥

Sa puso ng mantra, na nagsisimula sa pantig na Tāra (Oṁ), nararapat ilagay ang Kāma-mantra, ang pormulang nagbibigay-galak. Gayundin, para sa tatlong pantig-binhi, may tatlong mantrang “pampaliyab” na gumigising at nagpapaliwanag sa mga ito.

Verse 49

सुदीप्तानि विधायादौ जपेत्तानीष्टसिद्धये । वदयुग्मं सदीर्घांबु स्मृतिवालावनंगतौ ॥ ४९ ॥

Pagkatapos munang pagningasin hanggang maging maningning ang liyab, dapat bigkasin sa japa ang mga iyon upang makamtan ang ninanais na siddhi. Ibigkas ang magkapares na pantig na may mahabang patinig na “ā”, ayon sa naaalalang ayos, at huwag lumihis sa itinakdang pagkakasunod.

Verse 50

सत्यः सनेत्रो नस्तादृग्वा वाग्वर्णाद्यदीपिनी । क्लिन्ने क्लेदिनि वैकुंठो दीर्घं स्वं सद्यगोंतिमः ॥ ५० ॥

“Siya ang Katotohanan; ang May mga mata; ang angking paningin ay hindi nalilimitahan ng karaniwang pagdama; ang Tagapagliwanag ng wika at ng mga uri ng tunog at titik. Sa kung ano ang mamasa—sa mismong prinsipyong nagpapamasa—Siya ay si Vaikuṇṭha; ang Matagal na Nanatili; ang sariling likas na diwa; at ang Yaong ang pagparoon ay biglaan at ganap.”

Verse 51

निद्रा सचंद्रा कुर्वीत शिवार्णा मध्यदीपिनी । तारो मोक्षं च कुरुते नायं वर्णास्यदीपिनी ॥ ५१ ॥

Buuin ang “Nidrā” kasama ang “candra” (buwan); ang pantig ni Śiva ang siyang nagniningning sa gitna. Ang pantig na “tāra” ay nagkakaloob ng mokṣa; hindi ito basta titik lamang na nagpapaliwanag sa bibig, ibig sabihi’y hindi lamang tunog-ponetiko.

Verse 52

दीपिनीमंतरा बाला साधितापि न सिद्ध्यति । वागंत्यकामान् प्रजयेदरीणा क्षोभहेतवे ॥ ५२ ॥

Kung wala ang (pantulong) Dīpinī, ang Bālā-mantra ay hindi nagtatamo ng tagumpay kahit naisagawa na. At kung mabigkas sa di-tamang panahon o maling paraan, maaari nitong pukawin ang mga kaaway at magdulot ng kaguluhan.

Verse 53

कामवागंत्यबीजानि त्रैलोक्यस्य वशीकृतौ । कामांत्यवाणीबीजानि मुक्तये नियतो जपेत् ॥ ५३ ॥

Upang mapasailalim sa impluwensiya ang tatlong daigdig, gamitin ang mga bīja-mantra na nagtatapos sa “kāma” at “vāk”; ngunit para sa mokṣa (kalayaan), ang disiplinadong sādhaka ay dapat mag-japa ng mga bīja-mantra na nagtatapos sa “kāma” at “vāṇī”.

Verse 54

पूजारंभे तु बालायास्त्रिविधानर्चयेद्गुरून् । दिव्यौघश्चैव सिद्धौघो मानवौघ इति त्रिधा ॥ ५४ ॥

Sa pagsisimula ng pagsamba, ang batang alagad ay dapat magpugay sa mga guru sa tatlong anyo: ang Banal na Daloy (Divyaugha), ang Daloy ng mga Siddha (Siddhaugha), at ang Daloy ng mga Tao (Mānavaugha)—sa tatlong pag-uuri.

Verse 55

परप्रकाशः परमे शानः परशिवस्तथा । कामेश्वरस्ततो मोक्षः षष्ठः कामोऽमृतोंऽतिमः ॥ ५५ ॥

Siya ang Kataas-taasang Liwanag; ang Kataas-taasang Panginoon; gayundin ang Paraśiva na lampas sa daigdig. Siya ang Kāmeśvara; at saka (Siya ang) Mokṣa. Ang ika-anim ay Kāma, at ang pinakahuli ay Amṛta (nektar ng kawalang-kamatayan).

Verse 56

एते दप्तैव दिव्यौघा आनन्दपदपश्चिमाः । ईशानाख्यस्तत्पुरुषोऽघोराख्योवामदेवकः ॥ ५६ ॥

Ito nga ang limang banal na daloy, na humahantong sa kalagayan ng ānanda (kagalakang espirituwal): Īśāna, Tatpuruṣa, Aghora, at Vāmadeva (kasama ang ikalima, Sadyojāta).

Verse 57

सद्योजात इमे पंच सिद्धौधाख्याः स्मृता मुने । मानवौघाः परिज्ञेयाः स्वगुरोः सम्प्रदायतः ॥ ५७ ॥

O pantas, ang limang ito ay inaalala bilang mga pangkat na Siddhaugha at tinatawag na “Sadyojāta” (bagong nahayag). Ngunit ang daloy ng mga gurong tao (Mānavaugha) ay dapat maunawaan sa pamamagitan ng buhay na sampradāya na ipinapamana mula sa sariling guru.

Verse 58

नवयोन्यात्मके यन्त्रे विलिखेन्मध्ययोनितः । प्रादक्षिण्येन बीजानि त्रिवारं साधकोत्तमः ॥ ५८ ॥

Sa isang yantra na binubuo ng siyam na “yoni” (mga bahaging tulad ng talulot), ang pinakadakilang sādhaka ay dapat isulat ang mga pantig-binhi (bīja) nang tatlong ulit, mula sa gitnang yoni at umikot pakanan.

Verse 59

त्रींस्त्रीन्वर्णांस्तु गायत्र्या अष्टपत्रेषु संलिखेत् । बहिर्मातृकयाऽवेष्ट्य तद्बहिर्भूपुरद्वयम् ॥ ५९ ॥

Sa walong talulot, isulat ang tig-tatatlong pantig ng Gāyatrī; balutin sa labas ng Mātṛkā (hanay ng mga titik), at sa labas pa nito ay iguhit ang dobleng bhūpura (dalawang parisukat na bakod).

Verse 60

कामबीजलसत्कोण व्यतिभिन्नं परस्परम् । पत्रे त्रैपुरमाख्यातं जपसंपातसाधितम् ॥ ६० ॥

Isang maningning na tatsulok na nabuo mula sa bīja-mantra na “kāma,” na magkakabagtas sa isa’t isa—kapag inilagay sa loob ng guhit ng talulot ng lotus, ito’y tinatawag na “Traipura,” at dapat pasiglahin sa pamamagitan ng japa at saṃpāta.

Verse 61

बाहुना विधृते दद्याद्धनं कीर्तिं सुखं सुतान् । कामांते त्रिपुरा देवी विद्महे कविषं भहिम् ॥ ६१ ॥

Kapag matatag na inaalalayan ng bisig (ibig sabihin, matibay na isinasagawa), ito’y nagkakaloob ng yaman, dangal, ligaya, at mga anak. Sa wakas ng kāma (kapag napapawi ang pagnanasa), nakikilala namin si Tripurā Devī; minumuni namin ang maningning na kapangyarihan ng kavi, ang makatang-manghuhula.

Verse 62

बकः खङ्गी समारूढः सनेत्रोऽग्निश्च धीमहि । तत्र क्लिन्ने प्रचोदांते यादित्येषा प्रकीर्तिता ॥ ६२ ॥

“Ninilay-nilayan namin (dhīmahi) ang baka (tagak/banog na tagak), ang may tabak na nakasakay (samārūḍha), at ang apoy na may mata. Sa gayong paggamit ng mantra—kapag ito’y ‘pinalambot/pinabasa’—sumisibol ang udyok sa pagkilos; ito’y ipinahahayag na kaugnay ni Āditya (prinsipyong solar).”

Verse 63

गायत्री त्रैपुरा सर्सिद्धिदा सुरसेविता । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते सिद्धिदो नृणाम् ॥ ६३ ॥

Si Gāyatrī—na iginagalang din bilang Tripurā—ay nagkakaloob ng lahat ng siddhi at sinasamba ng mga deva. Ngayon ay ilalarawan ang isa pang pagpapakita ni Lakṣmī na nagbibigay ng tagumpay sa mga tao.

Verse 64

वेदादिर्गिरिजा पद्मा मन्यथो हृदयं भृगुः । भगवति माहेश्वरी ङेन्तेऽन्नपूर्णे दहनांगना ॥ ६४ ॥

Ang mga Veda ang pasimula Niya; sina Girijā at Padmā ang Kanyang mga anyo; si Bṛghu ang itinuturing na Kanyang puso. O Bhagavatī, Mahēśvarī—O Annapūrṇā, minamahal na kabiyak ni Agni—nawa’y lagi Kang manahan sa aming pananalita at mga ritwal.

Verse 65

प्रोक्ता विंशतिवर्णेयं विद्या स्याद्द्रुहिणो मुनिः । धृतिश्छंदोऽन्नपूर्णेशी देवता परिकीर्तिता ॥ ६५ ॥

Ang Vidyā na ito ay ipinahayag na may dalawampung pantig. Ang ṛṣi nito ay si Druhiṇa (Brahmā); ang chandas ay Dhṛti; at ang namumunong diyos ay si Annapūrṇeśī (Annapūrṇā), ayon sa kaugalian.

Verse 66

षड्दीर्घाढ्येन हृल्लेखाबीऽजेन स्यात्षडंगकम् । मुखनासाक्षिकर्णांसगुदेषु नवसु न्यसेत् ॥ ६६ ॥

Gamit ang bīja na may “tanda ng puso” at may anim na mahabang patinig, buuin ang anim-na-bahaging pantulong na mantra (ṣaḍaṅga). Pagkaraan, isagawa ang nyāsa sa siyam na pook: bibig, ilong, mga mata, mga tainga, mga balikat, at sa puwit (anus).

Verse 67

पदानि नव तद्वर्णसंख्येदानीमुदीर्यते । भूमिचंद्रधरैकाक्षिवेदाब्धियुगबाहुभिः ॥ ६७ ॥

May siyam na salita; ngayon ay sasabihin ang bilang ng mga pantig/titik nito sa pamamagitan ng mga bilang na pang-alaala: lupa, buwan, bundok, isa, mata, Veda, karagatan, yuga, at mga bisig.

Verse 68

पदसंख्यामिता वर्णैस्ततो ध्यायेत्सुरेश्वरीम् । स्वर्णाभांगां त्रिनयनां वस्त्रालंकारशोभिताम् ॥ ६८ ॥

Pagkaraan, gamit ang mga pantig na sinukat ayon sa bilang ng mga paa ng sukat, magnilay ang deboto sa Diyosa, si Sureshvarī—Soberana ng mga diyos: may ginintuang anyo, may tatlong mata, at nagniningning sa kasuotan at mga hiyas.

Verse 69

भूरमासं युतां देवीं स्वर्णामत्रकरांबुजाम् । लक्षं जपोऽयुतं होमो घृताक्तचरुणा तथा ॥ ६९ ॥

Dapat sambahin ang Diyosa sa loob ng isang ganap na buwan, na iniisip na ang kaniyang mga kamay na tulad ng lotus ay may hawak na gintong sisidlan; magsagawa ng japa ng mantra nang isang lakh (100,000) at homa na sampung libo, gamit ang handog na bigas na pinahiran ng ghee.

Verse 70

जयादिनवशक्तयाढ्ये पीठे पूजा समीरिता । त्रिकोणा वेदपत्राष्टपत्रषोडशपत्रके ॥ ७० ॥

Itinakda ang pagsamba sa isang pīṭha na pinayaman ng siyam na śakti na nagsisimula kay Jayā; ang pīṭha ay hinubog na tatsulok at binuo sa mga hanay ng talulot na tulad ng lotus—ang tinatawag na mga talulot ng Veda, ang walong-talulot, at ang labing-anim-na-talulot na ayos.

Verse 71

भूपुरेण युते यंत्रे प्रदद्यान्मायया मनुम् । अग्न्यादिकोणत्रितये शिववाराहमाधवान् ॥ ७१ ॥

Sa isang yantra na may bhūpura (ang nakapaloob na parisukat), sa pamamagitan ng itinakdang māyā na pamamaraan, ilagak ang mantra; at sa tatluhang tatsulok na nagsisimula sa sulok ni Agni, itatag ang mga diyos: Śiva, Vārāha, at Mādhava.

Verse 72

अचर्ययेत्स्वस्वमंत्रैस्तु प्रोच्यंते मनवस्तु ते । प्रणवो मनुचन्द्राढ्यं गगनं हृदयं शिवा ॥ ७२ ॥

Dapat turuan ng guro ang bawat isa sa pamamagitan ng kani-kaniyang mantra; sa gayon ipinahahayag ang mga ‘manu’ na iyon. Ang Praṇava (Oṁ) ang mantra; si Śiva na pinalalamutian ng buwan ang Manu; ang kalangitan ang kaniyang luklukan; at ang puso ang kaniyang tahanan—doon pagnilayan si Śivā, ang mapalad na kapangyarihan.

Verse 73

मारुतः शिवमंत्रोऽयं सप्तार्णः शिवपूजने । वाराहनारायणयोर्मंत्रौ पूर्वमुदीरयेत् ॥ ७३ ॥

Sa pagsamba kay Śiva, ang pitong-pantig na mantra ni Śiva na ito ay tinatawag na “Māruta” (mantra ng Hangin). Bago ito, dapat munang bigkasin ang mga mantra nina Varāha at Nārāyaṇa.

Verse 74

षडंगानि ततोऽभ्यर्च्य वामे दक्षे धरां रमाम् । यजेत्स्वस्वमनुभ्यां तु तावुच्येते मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

Pagkaraan, matapos sambahin nang wasto ang anim na bahaging pantulong ng ritwal, sambahin si Dharā sa kaliwa at si Ramā sa kanan sa kani-kanilang mantra. Ganyan ang itinakda para sa dalawang ito, O panginoon sa mga muni.

Verse 75

अन्नं मह्यन्नमित्युक्त्वा मे देह्यन्नाधिपोर्णकाः । नयेममन्नं प्राणांते दापयानलसुंदरी ॥ ७५ ॥

Sa pagsasabi, “Pagkain—ipagkaloob mo sa akin ang pagkain,” O mga tagapaglingkod ng Panginoon ng Pagkain, dalhin ninyo ang pagkaing ito sa akin sa huling sandali ng buhay; at nawa’y tanggapin at lamunin ito ng marikit na Apoy—ang apoy ng pagtunaw.

Verse 76

द्वाविंशत्यक्षरो मंत्रो भूमीष्टौ भूमिसंपुटः । लक्ष्मीष्टौ श्रीपुटो विप्र स्नृतिर्लभनुचंद्रयुक् ॥ ७६ ॥

O brāhmaṇa, ang mantra ay may dalawampu’t dalawang pantig. Ito’y tinatawag na “Bhūmīṣṭā”, na nakapaloob sa “Bhūmi-saṃpuṭa”; at tinatawag ding “Lakṣmīṣṭā”, na nakapaloob sa “Śrī-puṭa”. Inaalaala itong may kaugnay na “Labhanu” at “Candra”.

Verse 77

भुवो बीजमिति प्रोक्तं श्रीबीजं प्रागुदाहृतम् । मंत्रादिस्थचतुर्बीजपूर्विकाः परिपूजयेत् ॥ ७७ ॥

Ang “Bhuvaḥ” ay ipinahayag na bīja (pantig-binhi), at ang Śrī-bīja ay naipahayag na rin noon. Pagkaraan, isagawa ang ganap na pagsamba, na nagsisimula sa apat na bīja na inilagay sa unahan ng mantra at sa iba pang sangkap nito.

Verse 78

शक्तीश्चतस्रो वेदास्रे परा च भुवनेश्वरी । कमला सुभगा चति ब्राह्म्याद्या अष्टपत्रगाः ॥ ७८ ॥

Sa “punto ng Veda” ay may apat na Śakti: Parā at Bhuvaneśvarī, gayundin si Kamalā at Subhagā. Ang mga ito, na nagsisimula kay Brāhmī, ay nananahan sa lotus na may walong talulot.

Verse 79

षोडशारे स्मृते चव मानदातुष्टिपुष्टयः । प्रीती रतिर्ह्नीः श्रीश्चापि स्वधा स्वाहा दशम्यथ ॥ ७९ ॥

Kapag pinagninilayan ang mandalang may labing-anim na sinag, naroon ang mga kapangyarihang namumuno: Mānadā, Tuṣṭi, Puṣṭi, Prīti, Rati, Hrī, at Śrī; at saka naroon din ang Svadhā at Svāhā.

Verse 80

ज्योत्स्ना हैमवती छाया पूर्णिमा संहतिस्तथा । अमावास्येति संपूज्या मंत्रेशे प्राणपूर्विका ॥ ८० ॥

Ang ‘Jyotsnā’, ‘Haimavatī’, ‘Chāyā’, ‘Pūrṇimā’, ‘Saṃhati’, at gayundin ang ‘Amāvāsyā’—ang mga ito’y dapat sambahin nang wasto sa Panginoon ng mga mantra, na inuuna ang pag-aalay ng prāṇa (hininga).

Verse 81

भूपुरे लोकपालाः स्युस्तदस्त्राणि तदग्रतः । इत्थं जपादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्धनसंचयैः ॥ ८१ ॥

Sa bhūpura (panlabas na parisukat na bakod ng diyagramang ritwal), ilagay ang mga Lokapāla, ang mga tagapagbantay ng mga direksiyon, at itapat sa kanila ang kanilang mga sandata. Sa gayon, sa pamamagitan ng japa at mga kaugnay na disiplina, kapag naging ganap ang mantrang ito, nagiging daan ito sa pag-iipon ng yaman.

Verse 82

कुबेरसदृशो मंत्री जायते जनवंदितः । अथ लक्ष्म्यवतारोऽन्यः कीर्त्यते मुनिसत्तम ॥ ८२ ॥

Isang ministro ang isisilang, na kahalintulad ni Kubera sa kayamanan at iginagalang ng mga tao. Ngayon, O pinakamainam sa mga muni, ilalarawan ang isa pang pagpapakita ni Lakṣmī.

Verse 83

प्रणवः शांतिररुणाक्रियाढ्याचन्द्रभूषिताः । बगलामुखसर्वांते इंधिकाह्रादिनीयुता ॥ ८३ ॥

“Praṇava” at “Śānti”; “Aruṇā” na sagana sa gawang-ritwal; “Candrabhūṣitā” na pinalamutian ng buwan; at ang kapangyarihang nagwawakas sa lahat sa pamamagitan ni “Bagalāmukhī”—kasama sina “Indhikā” at “Hrādinī”—ito ang mga pinangalanang anyong binanggit dito.

Verse 84

पीताजरायुक्प्रतिष्ठा पुनर्दीर्धोदसंयुता । वाचं मुखं पदं स्तंभयांते जिह्वापदं वदेत् ॥ ८४ ॥

Nakatatag sa dilaw-dilaw na tila lamad na sandigan, at muling may mahabang agos ng halumigmig; ang pananalita—na ang bibig ang luklukan—ay napipigil; saka dapat bigkasin ang tunog/“hakbang” na nakabatay sa dila (jihvā-pada).

Verse 85

कीलयेति च बुद्धिं विनाशयांते स्वबीजकम् । तारोऽग्निसुंदरी मंत्रो बगलायाः प्रकीर्तितः ॥ ८५ ॥

(Ang mantra) ay naglalaman ng bigkas na “kīlaya” at (pariralang) “wasakin ang isip,” kasama ang sarili nitong pantig-binhi. Ito ang ipinahahayag bilang mantra ni Bagalā—na tinatawag na Tāro’gnisundarī.

Verse 86

मुनिस्तु नारदश्छदो बृहती बगलामुखी । देवता नेत्रपंचेषुनवपंचदिगर्णकैः ॥ ८६ ॥

Ang ṛṣi (tagakita ng mantra) ay si Nārada; ang chandas (sukat) ay Bṛhatī; ang diyosang pinagtutuunan ay si Bagalāmukhī. (Ang mantra) ay dapat ayusin/bigkasin ayon sa limang “mata,” sa siyam, sa lima, sa mga direksiyon, at sa mga pantig (arṇa).

Verse 87

अंगानि कल्पयित्वा च ध्यायेत्पीताम्बरां ततः । स्वर्णासनस्थां हेमाभां स्तंभिनीमिंदुशेखराम् ॥ ८७ ॥

Matapos munang ayusin (sa isip) ang mga sangkap at ang kanilang paglalagyan, saka magnilay sa Diyosa na nakadamit ng dilaw—nakaluklok sa gintong trono, nagniningning na parang ginto, ang kapangyarihang nagpapapirmi (Stambhinī), at may buwan bilang korona sa tuktok ng ulo.

Verse 88

दधतीं मुद्गरं पाशं वज्रं च रसनां करैः । एवं ध्यात्वाजपेल्लक्षमयुतं चंपकोद्भवैः ॥ ८८ ॥

Sa ganitong pagninilay sa (Diyosa) na may hawak sa Kanyang mga kamay ng mudgara (pamukpok), pāśa (pisi/laso), vajra (kidlat), at rasanā (dila), saka isagawa ang japa—isang daang libo at sampung libong ulit—gamit ang mga bulaklak ng punong campaka.

Verse 89

कुसुमैर्जुहुयात्पीठे बालायाः पूजयेदिमाम् । चंदनागुरुचंद्राद्यैः पूजार्थं यंत्रमालिखेत् ॥ ८९ ॥

Sa pīṭha (luklukan ng dambana), maghandog ng homa sa pamamagitan ng mga bulaklak at sambahin ang Diyosang Bālā na ito. Para sa pagsamba, iguhit ang yantra gamit ang sandalwood, agaru, kamper, at iba pang mababangong sangkap.

Verse 90

त्रिकोणषड्दलाष्टास्रषोडशारे यजेदिमाम् । मंगला स्तंभिनी चैव जृंभिणी मोहिनी तथा ॥ ९० ॥

Sambahin Siya sa yantra na may tanda ng tatsulok, lotus na may anim na talulot, hugis na may walong sulok, at gulong na may labing-anim na sinag. (Siya’y tinatawag) na Maṅgalā, gayundin Stambhinī, Jṛmbhiṇī, at Mohinī.

Verse 91

वश्या चला बलाका च भूधरा कल्मषाभिधा । धात्री च कलना कालकर्षिणी भ्रामिकापि च ॥ ९१ ॥

“(Siya’y tinatawag) na Vashyā, Chalā, Balākā, Bhūdharā, at Kalmaṣābhidhā; gayundin Dhātrī, Kalanā, Kālakārṣiṇī, at Bhrāmikā.”

Verse 92

मंदगापि च भोगस्था भाविका षोडशी स्मृता । भूगृहस्य चतुर्दिक्षु पूर्वादिषु यजेत्क्रमात् ॥ ९२ ॥

Ang Mandagā, Bhogasthā, Bhāvikā, at Ṣoḍaśī ay inaalala rin (bilang mga anyong may pangalan). Sa bhūgṛha (lupang dambana/pook-ritwal), sambahin sila sa apat na direksiyon—nagsisimula sa Silangan—ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 93

गणेशं बटुकं चापि योगिनीः क्षेत्रपालकम् । इंद्रादींश्च ततो बाह्ये निजायुधसमन्वितान् ॥ ९३ ॥

Dapat niyang ilagak sa ritwal si Gaṇeśa, si Baṭuka, ang mga Yoginī, at ang Kṣetrapālaka; at pagkatapos, sa panlabas na bahagi, si Indra at iba pang mga diyos, na bawat isa’y may sariling sandata.

Verse 94

इत्थं सिद्धे मनौ मंत्री स्तंभयेद्देवतादिकान् । पीतवस्त्रपदासीनः पीतमाल्यानुलेपनः ॥ ९४ ॥

Sa ganitong paraan, kapag ganap na ang mantra, dapat isagawa ng nagsasanay ang stambhana (pagpapatigil/pagpapirmi) sa mga diyos at iba pang nilalang; nakaupo sa dilaw na tela, nakadamit ng dilaw, may dilaw na kuwintas ng bulaklak at pahid na dilaw na pamahid.

Verse 95

पीतपुष्पैर्यजेद्देवीं हरिद्रोत्थस्रजा जपेत् । पीतां ध्यायन्भगवतीं पयोमध्येऽयुतं जपेत् ॥ ९५ ॥

Sambahin ang Diyosa sa pamamagitan ng mga dilaw na bulaklak at magsagawa ng japa gamit ang mala na yari sa luyang-dilaw. Habang ninanamnam sa pagninilay ang Mapalad na Bhagavatī sa anyong dilaw, ulitin ang mantra nang sampung libong ulit habang nakaupo sa gitna ng gatas.

Verse 96

त्रिमध्वा ज्यतिलैर्होमो नॄणां वश्यकरो मतः । मधुरत्रितयाक्तैः स्यादाकर्षो लवर्णैर्ध्रुवम् ॥ ९६ ॥

Ang homa na inihahandog gamit ang tatlong matatamis na sangkap, kasama ang ghee at linga, ay itinuturing na nakapagpapasunod sa mga tao; kapag ang tatlong tamis ay hinalo, nagbubunga ito ng pag-akit; at kapag asin ang ginamit, tiyak na matatag at di pumapalya ang bisa.

Verse 97

तैलाभ्यक्तैर्निम्बपत्रैर्होमो विद्वेषकारकः । ताललोणहरिद्राभिर्द्विषां संस्तंभनं भवेत् ॥ ९७ ॥

Ang homa na may mga dahon ng neem na pinahiran ng langis ay nagbubunga ng pagkapoot at alitan; at sa paggamit ng asin ng palma (palmyra-salt) at luyang-dilaw, nagkakaroon ng stambhana sa mga kaaway—pagpigil at pagharang sa kanila.

Verse 98

आगारधूमं राजीश्च माहिषं गुग्गुलं निशि । श्मशाने पावके हुत्वा नाशयेदचिरादरीन् ॥ ९८ ॥

Sa gabi, ihulog bilang handog sa apoy sa pook ng pagsusunog ng bangkay ang uling-singaw ng bahay, rājī (mustasa), bagay na mula sa kalabaw, at dagta ng guggulu; sa handog na ito, mabilis na napapawi ang mga kaaway.

Verse 99

गरुतो गृध्रकाकानां कटुतैलं विभीतकम् । गृहधूमं चितावह्नौ हुत्वा प्रोच्चाटयेद्रिपून् ॥ ९९ ॥

Sa pag-aalay sa apoy ng punerarya ng balahibo ng buwitre at uwak, maanghang na langis, bungang bibhītaka (bahedā), at uling-singaw ng bahay, sa pamamagitan ng ritong proccāṭana ay naitataboy ang mga kaaway.

Verse 100

दूवार्गुडूचीलाजान्यो मधुरत्रितयान्वितान् । जुहोति सोऽखिलान् रोगान् शमयेद्दर्शनादपि ॥ १०० ॥

Ang nag-aalay sa banal na apoy ng damong dūrvā, jaggery (asukal na pula), guḍūcī, at inihaw na butil—kasama ang tatlong matatamis—ay nagpapahupa ng lahat ng karamdaman; kahit sa pagtanaw lamang sa kanya, napapawi ang sakit.

Verse 101

पर्वताग्रे महारण्ये नदीसंगे शिवालये । ब्रह्मचर्यरतो लक्षं जपेदखिलसिद्धये ॥ १०१ ॥

Sa tuktok ng bundok, sa malawak na gubat, sa tagpuan ng mga ilog, o sa templo ni Śiva—na nakatuon sa brahmacarya—dapat bigkasin ang mantra nang isang daang libong ulit upang makamtan ang lahat ng katuparan.

Verse 102

एक वर्णगवीदुग्धं शर्करामधुसंयुतम् । त्रिशतं मंत्रितं पीतं हन्याद्विषपराभवम् ॥ १०२ ॥

Gatas ng baka na iisang kulay, hinaluan ng asukal at pulot—kapag binasbasan ng mantra nang tatlong daang ulit at saka ininom—ay sumisira sa masamang bisa at pananaig ng lason.

Verse 103

श्वेतपालशकाष्ठेन रचिते रम्यपादके । अलक्तरंजिते लक्षं मन्त्रयेन्मनुनामुना ॥ १०३ ॥

Sa isang marikit na tuntungan ng paa na yari sa kahoy na śvetapālaśa at pinapula ng lak, dapat bigkasin at pagpalain ang mantra nang isang daang libong ulit ayon sa banal na manu.

Verse 104

तदारूढः पुमान् गच्छत्क्षणेन शतयोजनम् । पारदं च शिलां तालं पिष्टं मधुसमन्वितम् ॥ १०४ ॥

Kapag sumakay dito ang isang tao, makalalakbay siya ng sandaang yojana sa isang kisap. Itinatakda rin ang asoge (mercury), bato, at tāla na dinikdik at hinaluan ng pulot.

Verse 105

मनुना मन्त्रयेल्लक्षं लिंपेत्तेनाखिलां तनुम् । अदृश्यः स्यान्नृणामेष आश्चर्य्यं दृश्यतामिदम् ॥ १०५ ॥

Pagkatapos bigkasin ang manu upang pagpalain ang lak nang isang daang libong ulit, ipahid ito sa buong katawan; kung gayon, ang taong ito’y magiging di-nakikita ng mga tao—masdan ang kababalaghang ito.

Verse 106

षट्कोणं विलिखद्बीजं साध्यनामान्वितं मनोः । हरितालनिशाचूर्णैरुन्मत्तुरससंयुतैः ॥ १०६ ॥

Gumuhit ng isang heksagon at isulat ang bīja (binhing pantig), kasama ang mantra na may pangalan ng nilalayon, gamit ang pulbos na dilaw na orpiment at luyang-dilaw na hinaluan ng katas ng dattūra (thorn-apple).

Verse 107

शेषाक्षरैः समानीतं धरागेहविराजितम् । तद्यंत्रं स्थापितप्राणं पीतसूत्रेण वेष्टयेत् ॥ १०७ ॥

Pagka inayos gamit ang natitirang mga titik upang magningning sa lupa at sa loob ng bahay, ang yantra—matapos lagyan ng prāṇa, ang lakas-buhay—ay balutin ng dilaw na sinulid.

Verse 108

भ्राम्यत्कुलालचक्रस्थां गृहीत्वा मृत्तिकां तथा । रचयेदृषभं रम्यं यंत्रं तन्मध्यतः क्षिपेत् ॥ १०८ ॥

Kunin ang luwad na nasa umiikot na gulong ng magpapalayok; hubugin ang isang marikit na toro (ṛṣabha), at saka ilagay ang yantra sa gitna nito.

Verse 109

हरितालेन संलिप्य वृषं प्रत्यहमर्चयेत् । स्तंभयेद्विद्विषां वाचं गतिं कार्यपरंपराम् ॥ १०९ ॥

Pahiran ang toro ng haritāla (orpiment) at sambahin araw-araw; sa gayon, napipigil ang pananalita ng mga kaaway at nahahadlangan ang kanilang paggalaw at sunod-sunod na gawain.

Verse 110

आदाय वामहस्तेन प्रेतभूस्थितकर्परम् । अंगारेण चितास्थेन तत्र यंत्रं समालिखेत् ॥ ११० ॥

Sa kaliwang kamay, kunin ang bungo na nasa lupa na kaugnay ng bangkay; saka gamit ang baga mula sa punerarya, maingat na iguhit doon ang yantra.

Verse 111

मंत्रितं निहितं भूमौ रिपूणां स्तंभयेद्गतिम् । प्रेतवस्त्रे लिखेद्यंत्रं अंगारेणैव तत्पुनः ॥ १११ ॥

Kapag ito’y nabasbasan ng mantra at inilibing sa lupa, napipigil ang paggalaw ng mga kaaway. Muli, iguhit ang yantra sa telang pang-bangkay, gamit ang uling lamang.

Verse 112

मंडूकवदने न्यस्येत्पीतसूत्रेण वेष्टितम् । पूजितं पीतपुष्पैस्तद्वाचं संस्तंभयेद्द्विषाम् ॥ ११२ ॥

Ilagay ito sa bibig ng palaka at balutin ng dilaw na sinulid. Kapag sinamba gamit ang mga dilaw na bulaklak, sinasabing napapahinto ang pananalita ng mga kaaway.

Verse 113

यद्भूमौ भविता दिव्यं तत्र यंत्रं समालिखेत् । मार्जितं तद्द्विषां पात्रैर्दिव्यस्तम्भनकृद्भवेत् ॥ ११३ ॥

Sa lupang pagdarausan ng banal na ritwal, iguhit nang maingat ang yantra. Kapag pinunasan at nilinis gamit ang mga sisidlan ng kaaway, ito’y nagiging makalangit na paraan ng stambhana—pagpigil at pagpapatigil sa mapanirang puwersa.

Verse 114

इन्द्रवारुणिकामूलं सप्तशो मनुमंत्रितम् । क्षिप्तं जले दिव्यकृतं जलस्तंभनकारकम् ॥ ११४ ॥

Ang ugat ng indravāruṇikā, kapag inantingan nang pitong ulit sa Manu-mantra at saka inihagis sa tubig, ay nagiging makalangit ang bisa—nagbubunga ng kapangyarihang stambhana sa tubig, upang ito’y mapigil at mapatigil.

Verse 115

किं बहूक्त्या साधकेन मन्त्रः सम्यगुपासितः । शत्रूणां गतिबुद्ध्यादेः स्तंभनो नात्र संशयः ॥ ११५ ॥

Ano pa ang kailangang sabihin? Kapag ang sādhaka ay wasto at ganap na sumamba at nag-upāsanā sa mantra, tiyak na nagdudulot ito ng stambhana sa mga kaaway—pinatitigil ang galaw, talino, at iba pa; walang alinlangan.

Verse 116

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रसाधननिरूपणं नाम षडशीतितमोऽध्यायः ॥ ८६ ॥

Sa ganito nagtatapos, sa Śrī Bṛhan-Nāradīya Purāṇa—sa Pūrva-bhāga, sa Dakilang Salaysay (Bṛhad-upākhyāna), sa ikatlong Pada—ang ika-86 na kabanata na pinamagatang “Paglalahad ng Pagsasagawa ng mga Yakṣiṇī-mantra.”