The Account of the Lalitā Hymn, the Protective Armor (Kavaca), and the Thousand Names (Sahasranāma)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथासामावृतिस्थानां शक्तीनां समयेन च । नाम्नां सहस्रं वक्ष्यामि गुरुध्यानपुरः सरम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Sanatkumāra: Ngayon, ayon sa wastong pagkakasunod, ipahahayag ko ang sanlibong pangalan ng mga banal na Kapangyarihang ito—kasama ang kanilang mga pook ng paglalambong (āvaraṇa-sthāna) at ang mga tuntuning samaya—na pinangungunahan ng pagninilay sa Guru.

Verse 2

नाथा नव प्रकाशाद्याः सुभगांताः प्रकीर्तिताः । भूम्यादीनिशिवांतानि विद्धि तत्त्वानि नारद ॥ २ ॥

Ang siyam na Nātha ay ipinahayag na, mula kay Prakāśa hanggang kay Subhagā. Alamin mo, O Nārada, na ang mga tattva (mga simulain ng katotohanan) ay umaabot mula sa Bhūmi (Daigdig) at iba pa hanggang kay Śiva.

Verse 3

गुरुजन्मादिपर्वाणि दर्शान्तानि च सप्त वै । एतानि प्राहमनोवृत्त्या चिंतयेत्साधकोत्तमः ॥ ३ ॥

Ang pitong banal na pagtalima—mula sa araw ng kapanganakan ng Guru hanggang sa ritong Darśa—ay dapat pagnilayan sa kalooban; ang pinakamainam na sādhaka ay magnilay nito nang may disiplinadong layon ng isip.

Verse 4

गुरुस्तोत्रं जपेच्चापि तद्गतेनांतरात्मना । नमस्ते नाथ भगवञ्शिवाय गुरुरूपिणे ॥ ४ ॥

Dapat ding bigkasin ang himno para sa Guru, na ang panloob na sarili ay lubos na nakalubog sa Kanya. “Pagpupugay sa Iyo, O Nātha, Bhagavān Śiva, na nagpapakita sa anyo ng Guru.”

Verse 5

विद्यावतारसंसिद्ध्यै स्वौकृतानेकविग्रह । नवाय नवरूपाय परमार्थैकरूपिणे ॥ ५ ॥

Pagpupugay sa Kanya na nagpapaganap ng ganap na pagbaba ng banal na kaalaman; na sa sariling kalooban ay nag-aanyong marami; na laging bago at may mga bagong pagpapakita, subalit ang tunay na kalikasan ay iisa—ang dalisay na Kataas-taasang Katotohanan.

Verse 6

सर्वाज्ञानतमोभेदभानवे चिद्धनाय ते । स्वतंत्राय दयाक्लृप्तविग्रहाय शिवात्मने ॥ ६ ॥

Pagpupugay sa Iyo—araw na nagpapawi sa dilim ng lahat ng kamangmangan; kayamanan ng kamalayan; Panginoong malaya at nagsasarili, na dahil sa habag ay nag-aanyong may anyo; na ang Sarili ay Śiva, ang mapalad at mapagpala.

Verse 7

परतंत्राय भक्तानां भव्यानां भव्यरूपिणे । विवेकिनां विवेकाय विमर्शाय विमर्शिनाम् ॥ ७ ॥

Pagpupugay sa Kanya na nagiging tila nakasalalay sa Kanyang mga bhakta; sa Kanya na may mapalad na anyo para sa mga mapalad; sa Kanya na siyang viveka para sa mga may pag-unawa; at sa Kanya na siyang vimarśa, mapagnilay na pagsisiyasat, para sa mga nagmumuni.

Verse 8

प्रकाशानां प्रकाशाय ज्ञानिनां ज्ञानरूपिणे । पुरस्तात्पार्श्वयोः पृष्ठे नमः कुर्यामुपर्यधः ॥ ८ ॥

Pagpupugay sa Kanya na Liwanag ng lahat ng liwanag, ang mismong anyo ng kaalaman para sa mga marunong. Sa harap ko, sa magkabilang panig, sa likod, sa itaas at sa ibaba—nawa’y maghandog ako ng paggalang sa bawat dako.

Verse 9

सदा मञ्चित्तसदने विधेहि भवदासनम् । इति स्तुत्वा गुरुं भक्त्या परां देवीं विचिंतयेत् ॥ ९ ॥

“Lagi’t lagi, itatag Mo ang Iyong luklukan sa dambana ng aking isipan.” Pagkatapos purihin ang Guru nang may bhakti, nararapat pagnilayan ang Kataas-taasang Diyosa.

Verse 10

गणेशग्रहनक्षत्रयोगिनीराशिरूपिणीम् । देवीं मंत्रमयीं नौमि मातृकापीठरूपिणीम् ॥ १० ॥

Ako’y yumuyuko sa Diyosa na nagtataglay ng anyo ni Gaṇeśa, ng mga planeta, ng mga nakṣatra, ng mga Yoginī, at ng mga tanda ng zodiako. Sinasamba ko ang Devi na mismong binubuo ng mantra, na nahahayag bilang banal na pīṭha ng mga Mātr̥kā.

Verse 11

प्रणमामि महादेवीं मातृकां परमेश्वरीम् । कालहृल्लोहोलोल्लोहकलानाशनकारिणीम् ॥ ११ ॥

Ako’y nagpupugay sa Mahādevī—sa Mātṛkā, sa Kataas-taasang Reyna—na pumupuksa sa mga di-mabuting yugto at mga pighating ipinahihiwatig ng mabagsik na tunog-mantra na “kāla-hṛt, loho, lolloha.”

Verse 12

यदक्षरै कमात्रेऽपि संसिद्धे स्पर्द्धते नरः । रवितार्क्ष्येंदुकन्दर्पैः शंकरानलविष्णुभिः ॥ १२ ॥

Kapag kahit isang pantig (akṣara), bagama’t sukat lamang ng isang mātrā, ay naging ganap sa pamamagitan ng mantra-siddhi, ang tao’y makakatunggali sa lakas ang Araw, si Garuḍa, ang Buwan, si Kāma, si Śaṅkara, ang Apoy, at si Viṣṇu.

Verse 13

यदक्षरशशिज्योत्स्नामंडितं भुवनत्रयम् । वन्दे सर्वेश्वरीं देवीं महाश्रीसिद्धमातृकाम् ॥ १३ ॥

Ako’y yumuyukod sa Diyosa, ang Kataas-taasang Reyna ng lahat—Mahāśrī, ang ganap na Ina ng mga banal na titik; sa pamamagitan ng Kanyang mga pantig, ang tatlong daigdig ay napapalamutian na parang liwanag ng buwan.

Verse 14

यदक्षरमहासूत्रप्रोतमेतज्जगत्त्रयम् । ब्रह्यांडादिकटाहांतं तां वन्दे सिद्धमातृकाम् ॥ १४ ॥

Ako’y yumuyukod sa Siddha-Mātṛkā, ang ganap na banal na pinagmulan ng mga titik; sa Kanyang dakilang sinulid ng di-nasisirang mga pantig, ang buong tatluhang sansinukob ay nakasabit—mula sa kosmikong itlog hanggang sa gilid ng kosmikong kaldero.

Verse 15

यदेकादशमाधारं बीजं कोणत्रयोद्भवम् । ब्रह्यांडादिकटाहांतं जगदद्यापि दृश्यते ॥ १५ ॥

Hanggang ngayon, ang sansinukob ay nakikita bilang prinsipyo ng binhi: nakasalig sa labing-isang sandigan, sumisibol mula sa tatsulok na may tatlong sulok, at umaabot hanggang sa gilid ng kosmikong itlog—ang sinaunang kaldero ng paglikha.

Verse 16

अकचादिटतोन्नद्धपयशाक्षरवर्गिणीम् । ज्येष्ठांगबाहुहृत्कंठकटिपादनिवासिनीम् ॥ १६ ॥

Siya’y nakaayos sa mga pangkat ng pantig—nagsisimula sa ‘a’, saka ‘ka’ at iba pa—na parang kuwintas ng maningning na mga titik; Siya’y nananahan sa mga pangunahing bahagi: katawan, mga bisig, puso, lalamunan, baywang, at mga paa.

Verse 17

नौमीकाराक्षरोद्धारां सारात्सारां परात्पराम् । प्रणमामि महादेवीं परमानंदरूपिणीम् ॥ १७ ॥

Ako’y nagpupugay kay Mahādevī—Siya na nahahayag sa banal na pantig na “Naumī”, ang diwa ng lahat ng diwa, ang Kataas-taasan lampas sa kataas-taasan, na ang likas ay ang sukdulang kaligayahan.

Verse 18

अथापि यस्या जानंति न मनागपि देवताः । केयं कस्मात्क्व केनेति सरूपारूपभावनाम् ॥ १८ ॥

Kahit ang mga diyos ay hindi man lamang siya nakikilala—kung sino siya, saan siya nagmumula, saan siya nananahan, at kanino siya nagaganap—siya na ang likas ay pinagninilayan bilang may anyo at walang anyo.

Verse 19

वंदे तामहमक्षय्यां क्षकाराक्षररूपिणीम् । देवीं कुलकलोल्लोलप्रोल्लसन्तीं शिवां पराम् ॥ १९ ॥

Sumasamba ako sa Diwatang di-nasisira at di-nauubos—na ang anyo mismo ay ang pantig na “kṣa”; ang kataas-taasang mapalad na Devī na nagniningning, umaalon at kumikislap sa gitna ng mga alon at pag-ugong ng maraming angkan at kapulungan.

Verse 20

वर्गानुक्रमयोगेन यस्याख्योमाष्टकं स्थितम् । वन्दे तामष्टवर्गोत्थमहासिद्ध्यादिकेश्वरीम् ॥ २० ॥

Sumasamba ako sa kataas-taasang Devī—Ginang ng Mahāsiddhi at ng iba pang mga siddhi—na sumisibol mula sa Aṣṭavarga; at sa Kanya, ang walong pangkat (ang oktad ng “oṃ”) ay naitatatag sa pamamagitan ng maayos na pagkakasunod ng mga varga ng mga titik.

Verse 21

कामपूर्णजकाराख्य सुपीठांतर्न्निवासिनीम् । चतुराज्ञाकोशभूतां नौमि श्रीत्रिपुरामहम् ॥ २१ ॥

Sumasamba ako kay Śrī Tripurā—siya na nananahan sa loob ng dakilang banal na luklukan na tinatawag na “Kāmapūrṇa-ja-kāra”, at siya mismo ang katawan ng apat na balabal ng utos (ājñā).

Verse 22

एतत्स्तोत्रं तु नित्यानां यः पठेत्सुसमाहितः । पूजादौ तस्य सर्वाता वरदाः स्युर्न संशयः ॥ २२ ॥

Sinumang bumibigkas ng himnong ito araw-araw nang may matatag na pagninilay—sa oras ng pagsamba at iba pang ritwal—ay pagkakalooban ng mga pagpapala ng lahat ng banal na tagapagkaloob ng biyaya; walang pag-aalinlangan.

Verse 23

अथ ते कवचं देव्या वक्ष्ये नवरतात्मकम् । येन देवासुरनरजयी स्यात्साधकः सदा ॥ २३ ॥

Ngayon ay ipahahayag ko sa iyo ang kavaca, ang banal na baluting pananggalang ng Diyosa na binubuo ng siyam na hiyas; sa pamamagitan nito, ang sādhaka ay laging nagwawagi laban sa mga deva, asura, at mga tao.

Verse 24

सर्वतः सर्वदात्मानं ललिता पातु सर्वगा । कामेशी पुरतः पातु भगमाली त्वनंतरम् ॥ २४ ॥

Nawa’y si Lalitā—na lumalaganap sa lahat ng dako—ay magtanggol sa akin sa lahat ng panig, sa lahat ng oras, at sa bawat kalagayan ng pagkatao. Nawa’y si Kāmeśī ang mag-ingat sa harapan, at si Bhagamālī ang magbantay na kasunod na malapit.

Verse 25

दिशं पातु तथा दक्षपार्श्वं मे पातु सर्वदा । नित्यक्लिन्नाथं भेरुण्डादिशं मे पातु कौणपीम् ॥ २५ ॥

Nawa’y (ang Panginoon) ang magbantay sa mga dako, at nawa’y lagi Niyang ingatan ang aking kanang tagiliran. Nawa’y si Nityaklinnātha ang magtanggol sa akin, at nawa’y si Kauṇapī ang mag-ingat sa akin sa direksiyong pinamumunuan ni Bheruṇḍa.

Verse 26

तथैव पश्चिमं भागं रक्षताद्वह्निवासिनी । महावज्रेश्वरी नित्या वायव्ये मां सदावतु ॥ २६ ॥

Gayundin, nawa’y ang Diyosang nananahan sa apoy, si Vahni-vāsinī, ang magbantay sa kanlurang dako; at nawa’y ang laging naroroon na Mahāvajreśvarī ang magtanggol sa akin sa Vāyavya (hilagang-kanluran) magpakailanman.

Verse 27

वामपार्श्वं सदा पातु इतीमेलरिता ततः । माहेश्वरी दिशं पातु त्वरितं सिद्धिदायिनी ॥ २७ ॥

Pagkaraan, matapos bigkasin ang pormulang, “Nawa’y lagi nitong ingatan ang aking kaliwang tagiliran,” (dapat manalangin): “Nawa’y si Māheśvarī, ang kapangyarihan ni Śiva, ang magbantay sa direksiyon at agad magbigay ng tagumpay at siddhi.”

Verse 28

पातु मामूर्ध्वतः शश्चद्दैवताकुलसुंदरी । अधो नीलपताकाख्या विजया सर्वतश्च माम् ॥ २८ ॥

Nawa’y ang laging mapalad at marikit na Ginang, na napalilibutan ng mga pangkat ng mga deva, ay magtanggol sa akin mula sa itaas; at nawa’y si Vijayā, na kilala bilang Nīlapatākā, ay magtanggol sa akin mula sa ibaba—at nawa’y ingatan niya ako sa lahat ng panig.

Verse 29

करोतु मे मंगलानि सर्वदा सर्वमंगला । देहंद्रियमनः प्राणाञ्ज्वालामालिनिविग्रहा ॥ २९ ॥

Nawa’y ang Lubos na Mapalad ay magkaloob sa akin ng mga pagpapala sa lahat ng panahon—siya na ang anyong katawan ay napalilibutan ng kuwintas ng mga liyab, at siyang namamahala sa katawan, sa mga pandama, sa isip, at sa mga hininga ng buhay.

Verse 30

पालयत्वनिशं चित्ता चित्तं मे सर्वदावतु । कामात्क्रोधात्तथा लोभान्मोहान्मानान्मदादपि ॥ ३० ॥

Nawa’y ang mapagbantay na kamalayang panloob ang mag-ingat sa aking isipan nang walang patid; nawa’y lagi niya akong ipagsanggalang—mula sa pagnanasa, mula sa galit, mula sa kasakiman, mula sa pagkalito, mula sa pagmamataas, at maging mula sa pagkalasing at pagyayabang.

Verse 31

पापान्मां सर्वतः शोकात्संक्षयात्सर्वतः सदा । असत्यात्क्रूरचिंतातोहिंसातश्चौरतस्तथा । स्तैमित्याच्च सदा पांतु प्रेरयंत्यः शुभं प्रति ॥ ३१ ॥

Nawa’y lagi nila akong ipagsanggalang sa lahat ng panig—mula sa kasalanan, mula sa dalamhati, at mula sa bawat uri ng pagkapariwara; mula sa kasinungalingan, mula sa malulupit na pag-iisip, mula sa karahasan, mula sa pagnanakaw, at mula sa katamaran—at nawa’y palagi nila akong itulak tungo sa mapalad at banal.

Verse 32

नित्याः षोडश मां पांतु गजारूढाः स्वशक्तिभिः । तथा हयसमारूढाः पांतु मां सर्वतः सदा ॥ ३२ ॥

Nawa’y ang labing-anim na walang hanggang kapangyarihang banal, na nakasakay sa mga elepante at taglay ang kani-kanilang lakas, ay magtanggol sa akin; gayundin, nawa’y ang mga nakasakay sa mga kabayo ay mag-ingat sa akin palagi, mula sa lahat ng panig.

Verse 33

सिंहारूढास्तथा पांतु पांतु ऋक्षगता अपि । रथारूढाश्च मां पांतु सर्वतः सर्वदा रणे ॥ ३३ ॥

Nawa’y ang mga banal na kapangyarihang nakasakay sa leon ang magtanggol sa akin; nawa’y ang mga nakasakay sa oso ay magtanggol din. Nawa’y ang mga nakaluklok sa karwahe ang mag-ingat sa akin—sa lahat ng panig, sa lahat ng oras, sa digmaan.

Verse 34

तार्क्ष्यारूढाश्च मां पांतु तथा व्योमगताश्च ताः । भूतगाः सर्वगाः पांतु पांतु देव्यश्च सर्वदा ॥ ३४ ॥

Nawa’y ang mga Diyosa na nakasakay kay Tārkṣya (Garuḍa) ang magtanggol sa akin; gayundin ang mga gumagalaw sa kalangitan. Nawa’y ang mga lumalakad sa gitna ng mga nilalang at ang mga laganap sa lahat ng dako ang mag-ingat sa akin; nawa’y ang mga Banal na Diyosa ang magtanggol sa akin sa lahat ng panahon.

Verse 35

भूतप्रेतपिशाचाश्च परकृत्यादिकान् गदान् । द्रावयंतु स्वशक्तीनां भूषणैरायुधैर्मम ॥ ३५ ॥

Nawa’y ang mga bhūta, preta, at piśāca ay magtaboy ng mga karamdaman gaya ng masamang kulam ng kaaway at iba pa—sa pamamagitan ng mga palamuti at sandatang siyang sariling kapangyarihan ko.

Verse 36

गजाश्वद्वीपिपंचास्यतार्क्ष्यारूढाखिलायुधाः । असंख्याः शक्तयो देव्यः पांतु मां सर्वतः सदा ॥ ३६ ॥

Nawa’y ang di-mabilang na mga Diyosa-Śakti—na nakasakay sa elepante, kabayo, leopardo, anyong may mukhang leon, at Garuḍa, at may taglay na lahat ng uri ng sandata—ang magtanggol sa akin palagi, sa lahat ng panig.

Verse 37

सायं प्रातर्जपन्नित्याकवचं सर्वरक्षकम् । कदाचिन्नाशुभं पश्येत्सर्वदानंदमास्थितः ॥ ३७ ॥

Ang sinumang palagiang bumibigkas ng kavaca na ganap na pananggalang na ito sa dapithapon at sa bukang-liwayway ay hindi kailanman makakakita ng masamang palatandaan; laging nananahan sa kagalakan, siya’y nananatiling ligtas.

Verse 38

इत्येतत्कवचं प्रोक्तं ललितायाः शुभावहम् । यस्य शंधारणान्मर्त्यो निर्भयो विजयी सुखी ॥ ३८ ॥

Sa ganito, ipinahayag ang kavaca, ang banal na pananggalang ni Lalitā na nagdudulot ng pagpapala. Ang mortal na nagdadala o nag-iingat nito ay nagiging walang takot, nagtatagumpay, at masaya.

Verse 39

अथ नाम्नां सहस्रं ते वक्ष्ये सावरणार्चनम् । षोडशानामपि मुने स्वस्वक्रमगतात्मकम् ॥ ३९ ॥

Ngayon ay sasabihin ko sa iyo ang sanlibong Banal na Pangalan, kasama ang paraan ng pagsamba sa mga āvaraṇa, ang mga pabilog na saklaw ng pag-iingat. O pantas, ilalahad ko rin ang kaayusang labing-anim, ayon sa wastong pagkakasunod, bawat bahagi sa nararapat nitong hanay.

Verse 40

ललिता चापि वा कामेश्वरी च भगमालिनी । नित्यक्लिन्ना च भेरुंडा कीर्तिता वह्निवासिनी ॥ ४० ॥

Siya’y pinupuri rin bilang Lalitā, bilang Kāmeśvarī, at bilang Bhagamālinī; bilang Nityaklinnā at bilang Bheruṇḍā—at ipinagdiriwang din bilang Vahnivāsinī, ang Naninirahan sa apoy.

Verse 41

वज्रेश्वरी तथा दूती त्वरिता कुलसुंदरी । नित्या संवित्तथा नीलपताका विजयाह्वया ॥ ४१ ॥

Vajreśvarī, Dūtī, Tvaritā, Kulasundarī, Nityā, Saṃvit, Nīlapatākā, at Siya na tinatawag na Vijayā—ito ang mga banal na pangalan.

Verse 42

सर्वमंगलिका चापि ज्वालामालिनिसंज्ञिता । चित्रा चेति क्रमान्नित्याः षोडशपीष्टविग्रहाः ॥ ४२ ॥

Gayundin si Sarvamaṅgalikā, na tinatawag ding Jvālāmālinī, at ang may pangalang Citrā—sa ganitong pagkakasunod, ito ang walang hanggang labing-anim na anyo, na hinubog mula sa piṣṭa, ang masang pang-ritwal.

Verse 43

कुरुकुल्ला च वाराही द्वे एते चेष्टविग्रहे । वशिनी चापि कामेशी मोहिनी विमलारुणा ॥ ४३ ॥

Si Kurukullā at si Vārāhī—ang dalawang ito ang mga anyong banal na namamahala sa gawa at sa masiglang pagkilos. Kasama rin nila sina Vaśinī, Kāmeśī, Mohinī, at Vimalāruṇā.

Verse 44

तपिनी च तथा सर्वेश्वरी चाप्यथ कौलिनी । मुद्राणंतनुरिष्वर्णरूपा चापार्णविग्रहा ॥ ४४ ॥

Siya ay Tapinī; gayundin Siya ang Sarveśvarī, at Siya rin ang Kaulinī. Siya ang mismong katawan ng mga banal na mudrā; Siya ang anyo ng Panginoon na kumikislap na ginto; at Siya na ang katawan ay ang di-masukat na karagatan.

Verse 45

पाशवर्णशरीरा चाकुर्वर्णसुवपुर्द्धरा । त्रिखंडा स्थापनी सन्निरोधनी चावगुंठनी ॥ ४५ ॥

May katawan Siya na kulay kayumangging dilaw at may marikit na anyong maningning. Siya ay tatluhan: ang Tagapagtatag, ang Tagapigil, at ang Tagapagtakip (na nagkukubli).

Verse 46

सन्निधानेषु चापाख्या तथा पाशांकुशाभिधा । नमस्कृतिस्तथा संक्षोभणी विद्रावणी तथा ॥ ४६ ॥

Sa mga ritwal ng pagpapalapit (ng isang diyos o kapangyarihan), may paraang tinatawag na Cāpa; gayundin yaong kilala bilang Pāśa at Aṅkuśa. Mayroon ding Namaskṛti, at ang mga ritwal na Saṃkṣobhaṇī (pagpukaw) at Vidrāvaṇī (pagpapalayas).

Verse 47

आकर्षणी च विख्याता तथैवावे शकारिणी । उन्मादिनी महापूर्वा कुशाथो खेचरी मता ॥ ४७ ॥

Kilala rin ang Ākarṣaṇī (kapangyarihan ng pag-akit), at gayundin ang Āveśakāriṇī (na nagdudulot ng pagpasok o pagdaig na impluwensiya). Naroon din ang Unmādinī (nagpapasiklab ng pagkabaliw), ang sinaunang Mahāpūrvā, Kuśāthā, at Khecarī—gaya ng itinuturo.

Verse 48

बीजा शक्त्युत्थापना च स्थूलसूक्ष्मपराभिधा । अणिमा लघिमा चैव महिमा गरिमा तथा ॥ ४८ ॥

Binanggit din ang mga siddhi na tinatawag na Bījā at Śakty-utthāpana, kasama ang mga kapangyarihang tinatawag na Sthūla, Sūkṣma, at Parā; gayundin ang mga klasikong siddhi na Aṇimā, Laghimā, Mahimā, at Garimā.

Verse 49

प्राप्तिः प्रकामिता चापि चेशिता वशिता तथा । भुक्तिः सिद्धिस्तथैवेच्छा सिद्धिरूपा च कीर्तिता ॥ ४९ ॥

‘Prāpti (pagkakamit), Prākāmitā (pagkaganap ng ninanais na kaluguran), Īśitā (pagiging panginoon), at Vaśitā (kapangyarihang magpasuko); gayundin ang Bhukti (pagtatamasa) at Siddhi—at pati ang Icchā-siddhi (siddhi ng kalooban)—ay ipinahahayag na mga anyo ng siddhi.’

Verse 50

ब्राह्मी माहेश्वरी चैव कौमारी वैष्णवी तथा । वाराहींद्राणी चामुंडा महालक्ष्मीस्वरूपिणी ॥ ५० ॥

Si Brahmī, Māheśvarī, Kaumārī, at gayundin si Vaiṣṇavī; si Vārāhī, Indrāṇī, at Cāmuṇḍā—ang lahat ng ito ay tunay na kalikasan at anyo ni Mahālakṣmī.

Verse 51

कामा बुद्धिरहंकारशब्दस्पर्शस्वरूपिणी । रूपरूपा रसाह्वा च गंधवित्तधृतिस्तथा ॥ ५१ ॥

Inaangkin niya ang anyo ng kāma (pagnanasa), buddhi (talino), at ahaṅkāra (pagkamakasarili); at nagiging diwa ng tunog at haplos. Nagiging anyo rin siya ng anyong-nakikita, tinatawag na lasa, at gayundin ay nagiging amoy, kamalayan/pag-iisip, at dhṛti (katatagang nag-iingat).

Verse 52

नाभबीजामृताख्या च स्मृतिदेहात्मरूपिणी । कुसुमा मेखला चापि मदना मदनातुरा ॥ ५२ ॥

At tinatawag din siya na Nābhabījāmṛtā; inaangkin niya ang anyo ng alaala, ng katawan, at ng ātman (sarili). Siya rin ay pinangalanang Kusumā at Mekhalā—gayundin Madana, at Madanāturā (yaong nababagabag ng pag-ibig).

Verse 53

रेखा संवेगिनी चैव ह्यंकुशा मालिनीति च । संक्षोभिणी तथा विद्राविण्याकर्षणरूपिणी ॥ ५३ ॥

Sila ay tinatawag na Rekhā, Saṃveginī, Aṅkuśā, at Mālinī; gayundin ang Saṃkṣobhiṇī, Vidrāviṇī, at yaong ang mismong anyo ay Ākarṣaṇa—ang kapangyarihang humihila at umaakit.

Verse 54

आह्लादिनीति च प्रोक्ता तथा समोहिनीति च । स्तंभिनीजंभिनीचैव वशंकर्यथ रंजिनी ॥ ५४ ॥

Siya’y tinatawag na Āhlādinī—kapangyarihang nagbibigay-galak, at Samohinī—kapangyarihang lumilito at umaakit. Gayundin ang Stambhinī—kapangyarihang nagpapahinto, Jambhinī—kapangyarihang nagpaparalisa o dumudurog, Vaśaṃkarī—kapangyarihang nagpapasunod, at Raṃjinī—kapangyarihang nagpapabighani.

Verse 55

उन्मादिनी तथैवार्थसाधिनीति प्रकीर्तिता । संपत्तिपूर्णा सा मंत्रमयी द्वंद्वक्षयंकरी ॥ ५५ ॥

Siya’y pinupuri bilang Unmādinī at bilang Artha-sādhinī. Hitik sa kasaganaan, siya’y may likas na mantra, at pinapawi niya ang dwandwa—ang pagkakahating dalawahan.

Verse 56

सिद्धिः संपत्प्रदाचैव प्रियमंगलकारिणी । कामप्रदा निगदिता तथा दुःखविमोचिनी ॥ ५६ ॥

Sinasabi na siya’y nagkakaloob ng siddhi at kasaganaan, nagdudulot ng minamahal at mapalad na kabutihan, nagbibigay ng ninanais na kagalakan, at nagpapalaya rin mula sa dalamhati.

Verse 57

मृत्युप्रशमनीचैव तथा विघ्ननिवारिणी । अंगसुंदरिका चैव तथा सौभाग्यदायिनी ॥ ५७ ॥

Siya nga ang nagpapayapa sa kamatayan, at ang nag-aalis ng mga hadlang; ipinagkakaloob din niya ang kagandahan ng mga sangkap ng katawan, at nagbibigay ng mabuting kapalaran.

Verse 58

ज्ञानैश्वर्यप्रदा ज्ञानमयी चैव च पंचमी । विंध्यवासनका घोरस्वरूपा पापहारिणी ॥ ५८ ॥

Si Pañcamī ang nagkakaloob ng kaalaman at kapangyarihang espirituwal; siya mismo ay anyo ng karunungan. Naninirahan sa lupain ng Vindhya, may anyong nakapanghihilakbot at marilag, at nag-aalis ng mga kasalanan.

Verse 59

तथानंदमयी रक्षा रूपेप्सितफलप्रदा । जयिनी विमला चाथ कामेशी वज्रिणी भगा ॥ ५९ ॥

Gayundin, siya si Ānandamayī, ang puspos ng kaligayahang banal; si Rakṣā, ang Tagapangalaga; at ang Nagkakaloob ng minimithing bunga hinggil sa anyo at kagandahan. Siya rin si Jayinī, ang Mapagtagumpay; si Vimalā, ang Dalisay; at gayon din si Kāmeśī, Vajriṇī, at Bhagā.

Verse 60

त्रैलोक्यमोहना स्थाना सर्वाशापरिपूरणी । सर्वसक्षोभणगता सौभाग्यप्रदसंस्थिता ॥ ६० ॥

Siya ang tahanang umaakit at bumibighani sa tatlong daigdig; ang tumutupad sa bawat hangarin; ang kapangyarihang nakapagpapakilos at nakapagpapayanig sa lahat ng nilalang; at ang matatag na tagapagkaloob ng mapalad na kapalaran.

Verse 61

सर्वार्थसाधकागारा सर्वरोगहरास्थिता । सर्वरक्षाकरास्थाना सर्वसिद्धिप्रदस्थिता ॥ ६१ ॥

Siya’y nananatiling tahanang tumutupad sa bawat layunin; siya ang nag-aalis ng lahat ng karamdaman; siya ang luklukan ng ganap na pag-iingat at pagprotekta; at siya rin ang nagkakaloob ng bawat tagumpay at ganap na katuparan.

Verse 62

सर्वानंदमयाधारबिंदुस्थानशिवात्मिका । प्रकृष्टा च तथा गुप्ता ज्ञेया गुप्ततरापि च ॥ ६२ ॥

Siya ang mismong diwa ni Śiva, nananahan sa ādhāra, sa bindu, at sa sthāna—na pawang naliligo sa pangkalahatang kaligayahang banal. Siya’y kataas-taasan at gayon din ay nakatago; dapat makilalang higit pang lihim at malalim.

Verse 63

संप्रदायस्वरूपा च कुलकौलनिगर्भगा । रहस्यापरापरप्राकृत्तथैवातिरहस्यका ॥ ६३ ॥

Ito’y likas na anyo ng isang sampradāya (linyang pamana ng pagsisimula), at nakapaloob sa mga tradisyong Kula at Kaula. Itinuturo ito bilang “lihim,” “mas mataas at lalo pang mataas,” “sa likás na anyo (prākṛta),” at gayundin bilang “pinakamatinding lihim.”

Verse 64

त्रिपुरा त्रिपुरेशी च तथैव पुरवासिनी । श्रीमालिनी च सिद्धान्ता महात्रिपुरसुंदरी ॥ ६४ ॥

Siya si Tripurā; Siya si Tripureśī, ang Reyna ng tatlong lungsod; at Siya rin si Puravāsinī, ang nananahan sa banal na lunsod. Siya si Śrīmālinī, pinalamutian ng ningning; Siya si Siddhāntā, ang diwa ng itinatag na aral; Siya si Mahātripurasundarī, ang Kataas-taasang Kagandahan ng tatlong daigdig.

Verse 65

नवरत्नमयद्वीपनवखंडविराजिता । कल्पकोद्यानसंस्था च ऋतुरूपेंद्रियार्चका ॥ ६५ ॥

Siya’y nagniningning sa siyam na pook na wari’y mga pulong yari sa siyam na hiyas. Siya’y nananahan sa mga hardin ng mga punong tumutupad ng ninanais; at—sa pag-aanyong mga panahon—Siya’y sinasamba sa pamamagitan ng mga pandama.

Verse 66

कालमुद्रा मातृकाख्या रत्नदेशोपदेशिका । तत्त्वाग्रहगाभिधा मूर्तिस्तथैव विषयद्विपा ॥ ६६ ॥

Mayroon ding (mga disiplina ng pagsasanay) na tinatawag na Kālamudrā, Mātṛkā, Ratnadeśopadeśikā, Tattvāgrahagā; gayundin ang Mūrti at Viṣayadvipā.

Verse 67

देशकालाकारशब्दरूपा संगीतयोगिनी । समस्तगुप्तप्रकटसिद्धयोगिनिचक्रयुक् ॥ ६७ ॥

Siya’y nagkakatawang-tao bilang pook, panahon, anyo, tunog, at anyag; Siya ang Yoginī ng banal na musika. Siya’y kaisa ng buong cakra ng mga Yoginī at mga Siddha—yaong nakatago at yaong nahahayag.

Verse 68

वह्निसूर्येन्दुभूताह्वा तथात्माष्टाक्षराह्वया । पंचधार्यास्वरूपा च नानाव्रतसमाह्वया ॥ ६८ ॥

Siya’y tinatawag sa mga pangalang Apoy, Araw, Buwan, at mga Sangkap; gayundin ay nakikilala bilang Sarili (Ātman) at bilang mantrang may walong pantig (Aṣṭākṣara). Siya rin ang anyo ng “limang dapat isabuhay,” at binabanggit pa sa maraming pangalan ayon sa iba’t ibang panatang banal (vrata).

Verse 69

निषिद्धाचाररहिता सिद्धचिह्नस्वरूपिणी । चतुर्द्धा कूर्मभागस्था नित्याद्यर्चास्वरूपिणी ॥ ६९ ॥

Siya’y walang bahid ng ipinagbabawal na asal at nagtataglay ng mga tanda ng siddhi, ang ganap na kaganapan. Nanahan siya sa apat na bahagi ng Kūrma-bhāga, at nananatiling mismong anyo ng pagsamba (arcā)—mula sa araw-araw na ritwal (nitya) at iba pang itinakdang pagtalima.

Verse 70

दमनादिसमभ्यर्चा षट्कर्मसिद्धिदायिनी । तिथिवारपृथग्द्रव्यसमर्चनशुभावहा ॥ ७० ॥

Ang pagsamba na may handog na nagsisimula sa damanā na damo ay nagbibigay ng tagumpay sa anim na gawaing ritwal. At ang pagsamba na may magkakahiwalay na sangkap ayon sa tithi (araw sa buwan) at vāra (araw ng linggo) ay nagdudulot ng mapalad na bunga.

Verse 71

वायोश्यनंगकुसुमा तथैवानंगमेखला । अनंगमदनानंगमदनातुरसाह्वया ॥ ७१ ॥

Tinatawag din siya na Vāyośyanāṅgakusumā, at gayundin Anaṅgamekhalā; siya’y pinangalanang Anaṅgamadanā, Anaṅgamadanāturā, at Sāhvayā.

Verse 72

मददेगिनीका चैव तथा भुवनपालिनी । शशिलेखा समुद्दिष्टा गतिलेखाह्वया मता ॥ ७२ ॥

Gayundin, siya’y tinatawag na Madadeginīkā at Bhuvanapālinī; ipinahahayag siyang Śaśilekhā, at itinuturing na may pangalang Gatilekhā.

Verse 73

श्रद्धा प्रीति रतिश्चैव धृतिः कांतिर्मनोरमा । मनोहरा समाख्याता तथैव हि मनोरथा ॥ ७३ ॥

Si Śraddhā (pananampalataya), prīti (pagmamahal), rati (ligaya), dhṛti (katatagan), kānti (ningning), at Manoramā—ang mga ito’y tinatawag ding Manoharā; at gayundin, tunay nga, Manorathā.

Verse 74

मदनोन्मादिनी चैव मोदिनी शंखिनी तथा । शोषिणी चैव शंकारी सिंजिनी सुभगा तथा ॥ ७४ ॥

Siya ang Madanonmādinī—yaong nakalalasing sa pagnanasa; ang Modinī—tagapagkaloob ng galak; ang Śaṅkhinī—may tangan ng kabibe (śaṅkha); ang Śoṣiṇī—yaong nagpapatuyo sa mga pighati; ang mapagpala na Śaṅkarī; ang Siñjinī—tagapagpatunog ng kalansing; at ang Subhagā—ang mapalad at mapagpala.

Verse 75

पूषाचेद्वासुमनसा रतिः प्रीतिर्धृतिस्तथा । ऋद्धिः सौम्या मरीचिश्च तथैव ह्यंशुमालिनी ॥ ७५ ॥

Kung ang diyos ay si Pūṣan, ang mga kaugnay niyang kapangyarihan/kaakibat ay sina Vāsumanasā, Rati, Prīti, at Dhṛti; gayundin sina Ṛddhi, Saumyā, Marīci, at Aṃśumālinī.

Verse 76

शशिनी चांगिरा छाया तथा संपूर्णमंडला । तुष्टिस्तथामृताख्या च डाकिनी साथ लोकपा ॥ ७६ ॥

Sina Śaśinī, Āṅgirā, Chāyā, Saṃpūrṇamaṇḍalā, Tuṣṭi, ang tinatawag na Amṛtā, Ḍākinī, at gayundin ang mga Lokapā (mga tagapagbantay ng mga daigdig) ay binibilang din dito.

Verse 77

बटुकेभास्वरूपा च दुर्गा क्षेत्रेशरूपिणी । कामराजस्वरूपा च तथा मन्मथरूपिणी ॥ ७७ ॥

Siya ang mismong anyo ni Bhairava (Baṭukebha); siya si Durgā na nahahayag bilang Panginoon na namamahala sa banal na pook. Siya rin ay anyo ni Kāmarāja, at gayundin anyo ni Manmatha, ang diyos ng pag-ibig.

Verse 78

कंदर्प्परूपिणी चैव तथा मकरकेतना । मनोभवस्वरूपा च भारती वर्णरूपिणी ॥ ७८ ॥

Siya ay tunay na may anyo ni Kāma (Kandarpā) at siya rin ang may sagisag na makara; siya ang mismong katawan ng pagnanasang “isinilang sa isip”; at si Bhāratī (Sarasvatī) ang anyo ng mga pantig at titik (varṇa).

Verse 79

मदना मोहिनी लीला जंभिनी चोद्यमा शुभा । ह्लादिनी द्राविणी प्रीती रती रक्ता मनोरमा ॥ ७९ ॥

Siya si Madanā (tagapagpagising ng pagnanais), Mohinī (ang mapang-akit), Līlā (banal na paglalaro), Jambhinī (ang lumilito at pumipigil), Codyamā (ang nagtutulak), at Śubhā (ang mapalad). Siya rin si Hlādinī (tagapagbigay-ligaya), Drāviṇī (tagapagkaloob ng yaman), Prītī (pagmamahal), Ratī (pag-ibig), Raktā (pagkakapit/kapit-loob), at Manoramā (ang kaakit-akit).

Verse 80

सर्वोन्मादा सर्वमुखा ह्यभंगा चामितोद्यमा । अनल्पाव्यक्तविभवा विविधाक्षोभविग्रहा ॥ ८० ॥

Siya ang pinagmumulan ng lahat ng pag-igting na ekstasis, nakaharap sa bawat dako; tunay na hindi napuputol at may lakas na di-masukat. Ang kanyang kadakilaan ay malawak ngunit banayad at di-nahahantad; at ang kanyang anyo’y nagpapakita ng sari-saring nakapanghihilakbot na kamaharlikaan na di matinag.

Verse 81

रागशक्तिर्द्वेषशक्तिस्तथा शब्दादिरूपिणी । नित्या निरंजना क्लिन्ना क्लेदेनी मदनातुरा ॥ ८१ ॥

Siya ang kapangyarihan ng pagkakapit at kapangyarihan ng pag-ayaw; siya rin ay nag-aanyong tunog at iba pang bagay ng pandama. Walang hanggan, walang dungis, ngunit tila nababasa—nagpapabasa ng pagkapit—at ginugulo ng Kāma (pagnanasa).

Verse 82

मदद्रवा द्राविणी च द्रविणी चैति कीर्तिता । मदाविला मंगला च मन्मथानी मनस्विनी ॥ ८२ ॥

Siya’y pinupuri bilang Madadravā, Drāviṇī, at Draviṇī; at tinatawag din bilang Madāvilā, Maṅgalā, Manmathānī, at Manasvinī.

Verse 83

मोहा मोदा मानमयी माया मंदा मितावती । विजया विमला चैव शुभा विश्वा तथैव च ॥ ८३ ॥

Moha (pagkalito), Modā (kagalakan), Mānamayī (kapangyarihan ng pagmamataas), Māyā (ilusyon), Maṃdā (kabagalan ng isip), Mitāvatī (katamtaman), Vijayā (tagumpay), Vimalā (kadalisayan), Śubhā (mapalad), at gayundin Viśvā (pagiging pangkalahatan)—ito rin ang mga pangalang binibigkas.

Verse 84

विभूतिर्विनता चैव विविधा विनता क्रमात् । कमला कामिनी चैव किराता कीर्तिरूपिणी ॥ ८४ ॥

Siya’y tinatawag na Vibhūti; gayundin Vinatā; at saka, ayon sa pagkakasunod, Vividhā at muli Vinatā; gayundin Kamalā at Kāminī; pati Kirātā—yaong ang anyo mismo ay ang katanyagan (Kīrti-rūpiṇī).

Verse 85

कुट्टिनी च समुद्दिष्टा तथैव कुलसुंदरी । कल्याणी कालकोला च डाकिनी शाकिनी तथा ॥ ८५ ॥

Kabilang din sa pagbanggit si Kuṭṭinī, at gayundin si Kulasundarī; si Kalyāṇī, si Kālakolā, at pati sina Ḍākinī at Śākinī.

Verse 86

लाकिनी काकिनी चैव राकिनी काकिनी तथा । इच्छाज्ञाना क्रियाख्या चाप्यायुधाष्टकधारिणी ॥ ८६ ॥

Lakini at Kakini, gayundin Rakini at Kakini—ang mga Śakti na ito’y nakikilala bilang Icchā (kalooban), Jñāna (kaalaman), at Kriyā (gawa); at bawat isa’y inilalarawang may tangan na walong uri ng sandata.

Verse 87

कपर्दिनी समुद्दिष्टा तथैव कुलसुंदरी । ज्वालिनी विस्फुलिंगा च मंगला सुमनोहरा ॥ ८७ ॥

Ipinahahayag siyang Kapardinī, at gayundin Kulasundarī; bilang Jvālinī at Visphuliṅgā rin; bilang Maṅgalā—ang mapalad—at bilang Sumanoharā, ang umaakit sa isipan.

Verse 88

कनका किनवा विद्या विविधा च प्रकीर्तिता । मेषा वृषाह्वया चैव मिथुना कर्कटा तथा ॥ ८८ ॥

Ang aral na ito ng astrolohiya ay ipinahahayag sa maraming anyo—tinatawag mang “Kanakā” o “Kinavā”—bilang sari-saring kalipunan ng kaalaman; at saka binabanggit ang mga tanda: Meṣa (Aries), Vṛṣa (Taurus), Mithuna (Gemini), at Karkaṭa (Cancer) din.

Verse 89

सिंहा कन्या तुला कीटा चापा च मकरा तथा । कुम्भा मीना च सारा च सर्वभक्षा तथैव च ॥ ८९ ॥

Siṃha (Leo), Kanyā (Virgo), Tulā (Libra), Kīṭa (Scorpio), Cāpa (Sagittarius), Makara (Capricorn), Kumbha (Aquarius), Mīna (Pisces), at ang uring “Sāra” at gayundin ang uring “Sarvabhakṣa”—ito ang mga kategoryang binanggit.

Verse 90

विश्वात्मा विविधोद्भूतचित्ररूपा च कीर्तिता । निःसपत्ना निरातंका याचनाचिंत्यवैभवा ॥ ९० ॥

Siya’y pinupuri bilang Kaluluwa ng sansinukob (Viśvātmā), na lumilitaw sa mga kahanga-hangang anyong isinilang mula sa sari-saring pagpapakita. Wala siyang katunggali, malaya sa takot at kapighatian, at taglay ang di-maaarok na karangalan na hindi nangangailangan ng pagmamakaawa o pag-asa sa iba.

Verse 91

रक्ता चैव ततः प्रोक्ताविद्याप्राप्तिस्वरूपिणी । हृल्लेखा क्लेदिनी क्लिन्ना क्षोभिणी मदनातुरा ॥ ९१ ॥

Pagkaraan, siya’y tinatawag na “Raktā”—ang mismong anyo ng pagkamithiin at pagkatamo ng kaalaman; at bilang Hṛllekhā, ang nag-uukit sa puso; Kledinī, ang nagpapalambot at nagpapabasa; Klinnā, ang lubos na nabababad; Kṣobhiṇī, ang nagpapayanig; at Madanāturā, ang pinapaso ng pagnanasa.

Verse 92

निपंदना रागवती तथैव मदनावती । मेखला द्राविणी वेगवती चैव प्रकीर्तिता ॥ ९२ ॥

Nipaṃdanā, Rāgavatī, at gayundin Madanāvatī; at mayroon ding Mekhalā, Drāviṇī, at Vegavatī—ang mga ito’y ipinahahayag din bilang mga tanyag na katawagan.

Verse 93

कमला कामिनी कल्पा कला च कलिताद्भुता । किरता च तथा काला कदना कौशिका तथा ॥ ९३ ॥

Siya ay tinatawag na Kamalā, Kāminī, Kalpā at Kalā—gayundin Kalitādbhutā; gayon din Kirātā at Kālī; Kadānā at Kauśikā rin.

Verse 94

कंबुवादनिका चैव कातरा कपटा तथा । कीर्तिश्चापि कुमारी च कुंकुमा परिकीर्तिता ॥ ९४ ॥

Tinatawag din Siya na “Kambuvādanikā”; “Kātarā” at “Kapaṭā”; at gayundin “Kīrti”, “Kumārī”, at “Kuṅkumā”—na ipinahahayag dito.

Verse 95

भञ्जिनी वेगिनी नागा चपला पेशला सती । रतिः श्रद्धा भोगलोला मदोन्मत्ता मनस्विनी ॥ ९५ ॥

Siya si Bhañjinī (Tagapagwasak), Veginī (Mabilis), Nāgā (tulad ng ahas), Capalā (di mapakali), Peśalā (marikit at banayad), Satī (banal at marangal). Siya rin si Rati (pagnanasa), Śraddhā (pananampalataya), Bhogalolā (mahilig sa kaluguran), Madonmattā (lasing sa pagmamataas), at Manasvinī (matatag ang loob).

Verse 96

विह्वला कर्षिणी लोला तथा मदनमालिनी । विनोदा कौतुका पुण्या पुराणा परिकीर्तिता ॥ ९६ ॥

Siya’y ipinahahayag bilang Vihvalā (ang nagpapalito), Karṣiṇī (ang umaakit), Lolā (mapaglaro at di mapakali), at Madanamālinī (may kuwintas ng pag-ibig). Siya rin si Vinodā (mapagbigay-galak), Kautukā (mahilig sa hiwaga), Puṇyā (banal), at Purāṇā (sinauna at unang-una)—kaya Siya’y pinupuri.

Verse 97

वागीशी वरदा विश्वा विभवाविघ्नकारिणी । बीजविघ्नहरा विद्या सुमुखी सुंदरी तथा ॥ ९७ ॥

Siya si Vāgīśī (Panginoon ng pananalita), Varadā (Tagapagkaloob ng biyaya), Viśvā (ang sumasaklaw sa lahat); Siya’y nagbibigay ng kasaganaan at nag-aalis ng mga hadlang. Winawasak Niya ang sagabal mula pa sa binhi, Siya mismo ang Vidyā (tunay na kaalaman), at Siya rin si Sumukhī (may maamong mukha) at Sundarī (marikit).

Verse 98

सारा च सुमना चैव तथा प्रोक्ता सरस्वती । समया सर्वगा विद्धा शिवा वाणी च कीर्तिता ॥ ९८ ॥

Siya’y tinatawag ding Sārā at Sumanā; gayundin ay ipinahahayag na Sarasvatī. Nakikilala siya bilang Samayā at bilang Sarvagā, ang lumalaganap sa lahat; siya’y pinupuri bilang Śivā at bilang Vāṇī, ang Banal na Pananalita.

Verse 99

दूरसिद्धा तथा प्रोक्ताथो विग्रहवती मता । नादा मनोन्मनी प्राणप्रतिष्ठारुणवैभवा ॥ ९९ ॥

Sinasabi rin na siya’y “Dūrasiddhā”; at itinuturing na “Vigrahavatī” (may hayag na anyo). Siya ay “Nādā”, “Manonmanī”, “Prāṇapratiṣṭhā”, at “Aruṇavaibhavā”—ganito siya inilalarawan sa mga banal na pamagat na ito.

Verse 100

प्राणापाना समाना च व्यानोदाना च कीर्तिता । नागा कूर्मा तच कृकला देवदत्ता धनञ्जया ॥ १०० ॥

Ang Prāṇa, Apāna, Samāna, Vyāna, at Udāna ay ipinahahayag bilang limang pangunahing hininga-buhay. Gayundin, ang Nāga, Kūrma, Kṛkala, pati Devadatta at Dhanañjaya ay binabanggit bilang limang pantulong na hininga.

Verse 101

फट्कारी किंकराराध्या जया च विजया तथा । हुंकारी खेटचरी चंडाछेदिनी क्षपिणी तथा ॥ १०१ ॥

Siya ay Phaṭkārī (tinatawag sa pantig na “phaṭ”); sinasamba ng mga tagapaglingkod (kiṅkara); at siya rin si Jaya at Vijaya. Siya ay Huṅkārī (tinatawag sa “huṅ”); lumalakbay sa himpapawid (Kheṭacarī); pumuputol sa mababangis (Caṇḍāchedinī); at siya si Kṣapiṇī, ang Tagapaglipol.

Verse 102

स्त्रीहुंकारी क्षेमकारी चतुरक्षररूपिणी । श्रीविद्यामतवर्णांगी काली याम्या नृपार्णका ॥ १०२ ॥

Siya ang pambabaeng kapangyarihan ng “Huṃ”; ang tagapagkaloob ng pag-iingat at kagalingan; ang may anyong mantra na may apat na pantig. Siya’y may kalikasan ng Śrīvidyā, na ang katawan ay binubuo ng mga titik (varṇa). Siya si Kālī; siya si Yāmyā (kaugnay ng timog/Yama); at tinatawag na Nṛpārṇakā.

Verse 103

भाषा सरस्वती वाणी संस्कृता परा । बहुरूपा चित्तरूपा रम्यानंदा च कौतुका ॥ १०३ ॥

Ang pananalita ay si Sarasvatī mismo—ang Sanskrit ang kataasang pagbigkas: sari-saring anyo, hinubog ng isip, kaaya-aya, nagbibigay ng ānanda, at pinagmumulan ng pagkamangha.

Verse 104

त्रयाख्या परमात्माख्याप्यमेयविभवा तथा । वाक्स्वरूपा बिंदुसर्गरूपा विश्वात्मिका तथा ॥ १०४ ॥

Siya’y kilala bilang “Triad”, at tinatawag ding “Paramātman”, na may kadakilaang di-masukat. Siya ang mismong kalikasan ng Vāk; ang anyo ng paglikha na sumibol mula sa Bindu; at siya rin ang Kaluluwa ng sansinukob.

Verse 105

तथा त्रैपुरकंदाख्या ज्ञात्रादित्रिविधात्मिका । आयुर्लक्ष्मीकीर्तिभोगसौंदर्यारोग्यदायिका ॥ १०५ ॥

Gayundin, ang disiplina na tinatawag na Traipurakaṃda—na may tatluhang kalikasan, nagsisimula sa “nakaaalam”—ay nagkakaloob ng mahabang buhay, Lakṣmī (kasaganaan), kīrti (katanyagan), pag-enjoy, kagandahan, at kalusugan.

Verse 106

ऐहिकामुष्मिकज्ञानमयी च परिकीर्तिता । जीवाख्या विजयाख्या च तथैव विश्वविन्मयी ॥ १०६ ॥

Ipinahahayag din na ito’y binubuo ng kaalamang ukol sa pangmundo (buhay na ito) at pangkabilang-buhay (pagkaraan ng kamatayan). Tinatawag itong “Jīva”, “Vijayā”, at gayundin “Viśva-vinmayī”—na lumalaganap at pumupuno sa sansinukob.

Verse 107

हृदादिविद्या रूपादिभानुरूपाः जगदूपुः । विश्वमो हनिका चैव त्रिपुरामृतसंज्ञिका ॥ १०७ ॥

Ang mga kaalamang nagsisimula sa Hṛdādi, yaong tumutugma sa mga anyo ng Araw at iba pang liwanag; ang agham na tinatawag na Jagadūpu; gayundin ang Viśvamo, Hanikā, at ang kilala bilang Tripurāmṛta—lahat ng ito’y binibilang at binabanggit.

Verse 108

सर्वाप्यायनरूपा च मोहिनी क्षोभणी तथा । क्लेदिनी च समाख्याता तथैव च महोदया ॥ १०८ ॥

Siya ay may likas na ganap na pag-aaruga at pagpupuno; Siya ang Mohinī, ang Mapang-akit, at Siya rin ang Tagapagpagalaw. Tinatawag din Siyang Tagapagpabasa, at gayundin ang Mahodayā—ang Dakilang Tagapagkaloob ng kasaganaan.

Verse 109

संपत्करी हलक्षार्णा सीमामातृतनू रतिः । प्रीतिर्मनोभवा वापि प्रोक्ता वाराधिपा तथा ॥ १०९ ॥

Ipinahahayag Siya bilang Saṃpatkarī, Tagapagkaloob ng kayamanan; Halakṣārṇā, na ang anyo’y hinabi ng mga titik; Sīmāmātṛtanū, na ang katawan ay ang Ina ng mga hangganan; Rati, ligaya; Prīti, pag-ibig; Manobhavā, isinilang sa isip; at Vārādhipā, ang Reyna ng mga tubig.

Verse 110

त्रिकूटा चापि षट्कूटा पंचकूटा विशुद्धगा । अनाहत गता चैव मणिपूरकसंस्थिता ॥ ११० ॥

Tinatawag din Siya na Tri-kūṭā, Ṣaṭ-kūṭā, at Pañca-kūṭā; Siya’y dumaraan sa Viśuddha, sumusulong sa Anāhata, at nananatiling nakalagay sa Maṇipūraka.

Verse 111

स्वाधिष्ठानसमासीनाधारस्थाज्ञासमास्थिता । षट्त्रिंशत्कूटरूपा च पंचाशन्मिथुनात्मिका ॥ १११ ॥

Nakaupo Siya sa Svādhiṣṭhāna, nananahan sa Ādhāra (ugat na salalayan), at matatag sa Ājñā—kapangyarihan ng kaalaman; Siya’y may anyong tatlumpu’t anim na kūṭa at sa diwa’y binubuo ng limampung magkapares na yunit.

Verse 112

पादुकादिकसिद्धीशा तथा विजयदायिनी । कामरूपप्रदा वेतालरूपा च पिशाचिका ॥ ११२ ॥

Siya ang namumunong kapangyarihan ng mga siddhi na kaugnay ng pādukā (banal na sandalyas) at mga kahalintulad na anting; Siya ang nagbibigay ng tagumpay. Ipinagkakaloob Niya ang kakayahang mag-anyong ayon sa ninanais, at nagpapakita rin Siya sa anyong vetāla at bilang piśācikā.

Verse 113

विचित्रा विभ्रमा हंसी भीषणी जनरंजिका । विशाला मदना तुष्टा कालकंठी महाभया ॥ ११३ ॥

Siya’y kamangha-mangha at nakalilito; tulad ng sisne; nakatatakot ngunit nakalulugod sa mga tao—malawak, nagpapasiklab ng pagnanasa at nasisiyahan; maitim ang lalamunan at lubhang kakila-kilabot.

Verse 114

माहेंद्री शंखिनी चैंद्री मंगला वटवासिनी । मेखला सकला लक्ष्मीर्मालिनीविश्वनायिका ॥ ११४ ॥

Siya si Māhendrī; Śaṅkhinī; gayundin si Aindrī; Maṅgalā; ang Naninirahan sa punong balete; Mekhalā; Sakalā; Lakṣmī; Mālinī; at ang Maharlikang Ginang ng sansinukob.

Verse 115

सुलोचना सुशोभा च कामदा च विलासिनी । कामेश्वरी नंदिनी च स्वर्णरेखा मनोहरा ॥ ११५ ॥

Siya’y may magagandang mata, maningning na kagandahan; Tagapagkaloob ng ninanais na biyaya, at mapaglarong may lila; ang Ginang ng Kāma, Tagapagbigay ng ligaya; may guhit na ginto, at kaakit-akit sa puso.

Verse 116

प्रमोदा रागिणी सिद्धा पद्मिनी च रतिप्रिया । कल्याणदा कलादक्षा ततश्च सुरसुन्दरी ॥ ११६ ॥

Sila ay sina Pramodā, Rāgiṇī, Siddhā, Padminī, at Ratipriyā; Kalyāṇadā, Kalādakṣā; at saka Surasundarī.

Verse 117

विभ्रमा वाहका वीरा विकला कोरकाकविः । सिंहनादा महानादा सुग्रीवा मर्कटा शठा ॥ ११७ ॥

Vibhramā, Vāhakā, Vīrā, Vikalā, Korakākavi; Siṃhanādā, Mahānādā, Sugrīvā, Markaṭā, at Śaṭhā—ito ang mga pangalang binabanggit dito.

Verse 118

बिडालाक्षा बिडालास्या कुमारी खेचरी भवा । मयूरा मंगला भीमा द्विपवक्त्रा खरानना ॥ ११८ ॥

(Siya ay) matang-pusa, mukhang-pusa; dalagang birhen; ang lumilibot sa kalangitan—Bhavā; tulad ng paboreal; mapalad; nakapanghihilakbot; may dalawang mukha; at may mukhang-asno.

Verse 119

मातंगी च निशाचारा वृषग्राहा वृकानना । सैरिभास्या गजमुखा पशुवक्त्रा मृगानना ॥ ११९ ॥

At (siya ay) Mātaṅgī; ang gumagala sa gabi; ang dumadakip sa toro; mukhang-lobo; ang pananalitang gaya ng kalabaw; mukhang-elepante; bibig-hayop; at mukhang-usa.

Verse 120

क्षोभका मणिभद्रा च क्रीडका सिंहचक्रका । महोदरा स्थूलशिखा विकृतास्या वरानना ॥ १२० ॥

(Siya ay) Kṣobhakā, Maṇibhadrā at Krīḍakā; Siṃhacakrakā; Mahodarā; Sthūlaśikhā; Vikṛtāsyā; at Varānanā—ito ang mga pangalang binanggit dito.

Verse 121

चपला कुक्कुटास्या च पाविनी मदनालसा । मनोहरा दीर्घजंघा स्थूलदन्ता दशानना ॥ १२१ ॥

Siya’y pabagu-bago; may mukhang-tandang; tagapagpadalisay; nanlalambot dahil sa pagnanasa. Siya’y kaakit-akit, mahahaba ang binti, malalaki ang ngipin, at may sampung mukha.

Verse 122

सुमुखा पंडिता क्रुद्धा वराहास्या सटामुखा । कपटा कौतुका काला किंकरा कितवा खला ॥ १२२ ॥

Siya’y waring may magandang mukha at marunong, ngunit mapusok sa galit; mukhang-baboy-ramo at mukhang-toro; mapanlinlang at pabagu-bago; maitim at alipin ang asal; sugarol at masama.

Verse 123

भक्षका भयदा सिद्धा सर्वगा च प्रकीर्तिता । जया च विजया दुर्गा भद्रा भद्रकरी तथा ॥ १२३ ॥

Siya’y ipinahahayag bilang Bhakṣakā, Bhayadā, Siddhā, at Sarvagā; at gayundin bilang Jayā, Vijayā, Durgā, Bhadrā, at Bhadrakarī.

Verse 124

अम्बिका वामदेवी च महामायास्वरूपिणी । विदारिका विश्वमयी विश्वा विश्वविभंजिता ॥ १२४ ॥

Siya ay Ambikā at Vāmadevī, ang mismong anyo ng Mahāmāyā; siya rin si Vidārikā—na lumalaganap sa buong sansinukob; siya ang Sansinukob mismo, at ang kapangyarihang naghihiwalay at naglilinaw ng kosmos sa sari-saring anyo.

Verse 125

वीरा विक्षोभिणी विद्या विनोदा बीजविग्रहा । वीतशोका विषग्रीवा विपुला विजयप्रदा ॥ १२५ ॥

Ang banal na Vidyā ay may tapang ng bayani, inuuga at inaalis ang ligalig sa loob, at nagbibigay-galak sa isip; siya ang katawang-binhi (bīja-vigrahā) ng lahat ng kaganapan. Siya’y walang dalamhati, may viṣa-grīvā—‘lalamunang-lason’ na nagpapawi ng lason; siya’y malawak at nagkakaloob ng tagumpay.

Verse 126

विभवा विविधा विप्रा तथैव परिकीर्तिता । मनोहरा मंगली च मदोत्सिक्ता मनस्विनी ॥ १२६ ॥

Sinasabing siya ay Vibhavā, Vividhā, at Vīprā; at tinatawag ding Parikīrtitā, Manoharā, Maṅgalī, Madotsiktā, at Manasvinī.

Verse 127

मानिनी मधुरा माया मोहिनी च तथा स्मृता । भद्रा भवानी भव्या च विशालाक्षी शुचिस्मिता ॥ १२७ ॥

Siya’y inaalala bilang Mānīnī (marangal), Madhurā (matamis), Māyā (kapangyarihan ng pagpapakita), at Mohinī (mapang-akit); bilang Bhadrā (mapalad), Bhavānī (Ina ni Bhava), Bhavyā (mapagpala at masagana), Viśālākṣī (malalawak ang mata), at Śucismitā (may dalisay at banayad na ngiti).

Verse 128

ककुभा कमला कल्पा कलाथो पूरणी तथा । नित्या चाप्यमृता चैव जीविता च तथा दया ॥ १२८ ॥

Siya ay tinatawag na Kakubhā, Kamalā, Kalpā, Kalāthā, at gayundin Pūraṇī; Siya rin ay Nityā, Amṛtā, Jīvitā, at Dayā (habag at awa).

Verse 129

अशोका ह्यमला पूर्णा पूर्णा भाग्योद्यता तथा । विवेका विभवा विश्वा वितता च प्रकीर्तिता ॥ १२९ ॥

Siya ay ipinahahayag bilang Aśokā (walang dalamhati), Amalā (walang dungis), Pūrṇā—ganap na ganap—at Bhāgyodyatā (mapalad at laging masikap). Siya rin ay Vivekā (karunungang mapagkilatis), Vibhavā (kasaganaan), Viśvā (sumasaklaw sa lahat), at Vitatā (malawak na paglawak).

Verse 130

कामिनी खेचरी गर्वा पुराणापरमेश्वरी । गौरी शिवा ह्यमेया च विमला विजया परा ॥ १३० ॥

Siya ang Kāminī (mapang-akit), Khecarī (naglalakbay sa himpapawid), Garvā (marangal at maringal); Siya ang Purāṇā-Paramēśvarī, ang Kataas-taasang Ginang na inihayag sa mga Purāṇa. Siya ay Gaurī, Śivā, Ameyā (di masukat), Vimalā (dalisay), Vijayā (tagumpay), at Parā (pinakamataas).

Verse 131

पवित्रा पद्मिनी विद्या विश्वेशी शिववल्लभा । अशेषरूपा ह्यानंदांबुजाक्षी चाप्यनिंदिता ॥ १३१ ॥

Siya ay Pavitrā (tagapagpadalisay) at Padminī (tulad ng lotus); Siya mismo ang Vidyā, ang banal na kaalaman. Siya ang Viśveśī, ang Ginang ng sansinukob, minamahal ni Śiva; taglay Niya ang lahat ng anyo. Tunay, Siya’y puspos ng ānanda, may matang-lotus, at walang kapintasan.

Verse 132

वरदा वाक्यदा वाणी विविधा वेदविग्रहा । विद्या वागीश्वरी सत्या संयता च सरस्वती ॥ १३२ ॥

Si Sarasvatī ay Varadā (tagapagkaloob ng biyaya) at Vākyadā (tagapagkaloob ng wastong pananalita); Siya ang Vāṇī, ang banal na tinig sa sari-saring anyo, ang mismong katawan ng mga Veda. Siya ang Vidyā at Vāgīśvarī—Ginang ng mahusay na pananalita—tapat sa katotohanan at mapagpigil sa sarili.

Verse 133

निर्मलानन्दरूपा च ह्यमृता मनिदा तथा । पूषा चैव तथा पुष्टिस्तुष्टिश्चापि रतिर्धृतिः ॥ १३३ ॥

Siya ang anyo ng dalisay at walang dungis na kaligayahan; Siya ang Amrita, ang nektar ng walang-kamatayan; Siya ang tagapagkaloob ng mga hiyas. Siya rin si Pūṣā (tagapag-alaga), Puṣṭi (pagpapalusog), Tuṣṭi (kasiya-siya), Rati (pag-ibig/ligaya), at Dhṛti (katatagan).

Verse 134

शशिनी चैद्रिका कांतिज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगगदा । पूर्णा पूर्णामृता कामदायिनीन्दुकलात्मिका ॥ १३४ ॥

Siya si Śaśinī at Caidrikā, ang liwanag ng buwan ng maningning na kagandahan; Siya si Śrī (kasaganaan) at Prīti (pagmamahal), ang may tangan ng gada. Siya si Pūrṇā (kaganapan), Pūrṇāmṛtā (ganap na amrita), tagapagkaloob ng mga ninanais, at ang diwa ng mga kalā—mga bahagi ng buwan.

Verse 135

तपिनी तापिनी धूम्रा मरीचिर्ज्वालिनी रुचिः । सुषुम्णा भोगदा विश्वा बाधिनी धारिणी क्षमा ॥ १३५ ॥

Tapinī, Tāpinī, Dhūmrā, Marīci, Jvālinī, Ruci, Suṣumṇā, Bhogadā, Viśvā, Bādhinī, Dhāriṇī, at Kṣamā—ito ang mga banal na śakti, mga kapangyarihang binanggit nang sunud-sunod.

Verse 136

धूम्रार्चिरूष्मा ज्वलिनी ज्वालिनी विस्फुलिंगिनी । सुश्रीः स्वरूपा कपिला हव्यकव्यवहा तथा ॥ १३६ ॥

“May usok na liyab, Uṣmā—ang init mismo; nagliliyab, nag-aapoy, nagkakalat ng mga tilamsik na apoy; Suśrī—maningning at mapalad; Svarūpā—tunay ang anyo; Kapilā—kulay gintong kayumanggi; Havyakavyavahā—tagapagdala ng handog sa mga deva at ng alay sa mga ninuno”: ganyan ang mga pangalang ito.

Verse 137

घस्मरा विश्वकवला लोलाक्षी लोलजिह्विका । सर्वभक्षा सहस्राक्षी निःसंगा च गतिप्रिया ॥ १३७ ॥

Siya’y sakim, nilulunok ang buong sansinukob; ang kanyang mga mata’y gala at ang dila’y kumikislap. Nilalamon ang lahat, may sanlibong mata, walang pagkakapit, at umiibig sa walang-humpay na paggalaw—ganyan Siya.

Verse 138

अर्चित्याचाप्रमेया च पूर्णरूपा दुरासदा । सर्वा संसिद्धिरूपा च पावनीत्येकरूपिणी ॥ १३८ ॥

Siya ay dapat sambahin, di-masusukat, ganap sa anyo, at mahirap marating. Siya ang sagisag ng lahat ng siddhi, tagapaglinis at nagpapabanal, at iisa ang kanyang tunay na diwa.

Verse 139

तथा यामलवेधाख्या शाक्ते वेदस्वरूपिणी । तथा शांभववेधा च भावनासिद्धिसृचिनी ॥ १३९ ॥

Gayundin, sa tradisyong Śākta ay may paraang tinatawag na Yāmala-vedha, na may likas na kalikasan ng mismong Veda; at gayundin ay may Śāmbhava-vedha, na nagbubunga ng mga pagtatamo sa pamamagitan ng disiplinadong bhāvanā (mapagmuning pagninilay).

Verse 140

वह्निरूपा तथा दस्रा ह्यमाविघ्ना भुजंगमा । षण्मुखा रविरूपा च माता दुर्गा दिशा तथा ॥ १४० ॥

Siya ay nasa anyo ng Apoy; siya rin ang nagkakaloob ng lakas at paggaling; tunay na tagapag-alis ng mga balakid; at nananahan bilang kapangyarihang ahas (kuṇḍalinī). Siya ay may anim na mukha; may likas na katangian ng Araw; Siya ang Ina—Durgā; at siya rin ang naghaharing kapangyarihan ng mga direksiyon.

Verse 141

धनदा केशवा चापि यमी चैव हरा शशा । अश्विनी च यमी वह्नि रूपा धात्रीति कीर्तिता ॥ १४१ ॥

Siya rin ay pinupuri sa mga pangalang: Dhanadā, Keśavā, Yamī, Harā, Śaśā, Aśvinī, Yamī, Vahni, Rūpā, at Dhātrī.

Verse 142

चंद्रा शिवादितिर्जीवा सर्पिणी पितृरूपिणी । अर्यम्णा च भगा सूर्या त्वाष्ट्रिमारुतिसंज्ञिका ॥ १४२ ॥

Siya ay tinatawag na Caṃdrā, Śivā, Aditi, Jīvā, Sarpīṇī, at Pitṛrūpiṇī; at kilala rin bilang Aryamṇā, Bhagā, Sūryā, Tvāṣṭrī, at sa pangalang Mārutī.

Verse 143

इंद्राग्निरूपा मित्रा चापींद्राणी निर्ऋतिर्जला । वैश्वदेवी हरितभूर्वासवी वरुणा जया ॥ १४३ ॥

Siya ay nasa anyo nina Indra at Agni; Siya si Mitrā; Siya rin si Indrāṇī; Siya si Nirr̥ti; Siya si Jalā, ang may likas na tubig. Siya si Vaiśvadevī; Siya si Haritabhū, ang luntiang kulay ng lupa; Siya si Vāsavī; Siya si Varuṇā; at Siya si Jayā, ang Tagumpay.

Verse 144

अहिर्बुध्न्या पूषणी च तथा कारस्करामला । उदुंबरा जंबुका च खदिरा कृष्णारूपिणी ॥ १४४ ॥

Si Ahirbudhnyā, si Pūṣaṇī, at gayundin si Kāraśkarāmalā; pati Udumbarā, Jambukā, at Khadirā—ang lahat ng ito ay mga pagpapakitang nasa anyong Kṛṣṇā.

Verse 145

वंशा च पिप्पला नागा रोहिणा च पलाशका । पक्षका च तथाम्बष्ठा बिल्वाचार्जुनरूपिणी ॥ १४५ ॥

“(Sila’y tinatawag na) Vaṁśā, Pippalā, Nāgā, Rohiṇā, at Palāśakā; gayundin Pakṣakā at Ambaṣṭhā—na nagpapakita sa anyo ng mga punong bilva at arjuna.”

Verse 146

विकंकता च ककुभा सरला चापि सर्जिका । वंजुला पनसार्का च शमी हलिप्रियाम्रका ॥ १४६ ॥

Binanggit din (ang mga punong ito): vikaṅkatā, kakubhā, saralā, at sarjikā; gayundin vañjulā, panasā, ārkā, śamī, halipriyā, at āmrakā.

Verse 147

निम्बा मधूकसंज्ञा चाप्यश्वत्था च गजाह्वया । नागिनी सर्पिणी चैव शुनी चापि बिडालिकी ॥ १४७ ॥

Ang Nimbā ay tinatawag ding Madhūka; ang Aśvatthā ay tinatawag ding Gajāhvayā. Gayundin, ang Nāginī ay tinatawag na Sarpiṇī, at ang Śunī ay tinatawag ding Biḍālikī.

Verse 148

छागी मार्जारिका मूषी वृषभा माहिषी तथा । शार्दूली सैरिभी व्याघ्री हरिणी च मृगी शुनी ॥ १४८ ॥

Ang babaeng kambing, babaeng pusa, babaeng daga; ang toro at babaeng kalabaw din; ang tigresa, babaeng śarabha, babaeng lobo; ang inahing usa at babaeng mṛgī, at ang babaeng aso—ito ang mga binilang.

Verse 149

कपिरूपा च गोघंटा वानरी च नराश्विनी । नगा गौर्हस्तिनी चेति तथा षट्चक्रवासिनी ॥ १४९ ॥

Siya’y may anyong unggoy at tinatawag na Go-ghaṇṭā; siya rin ay Vānarī at Narāśvinī; siya’y Nagā, Gaur, at Hastinī—kaya siya ang nananahan sa loob, ang namumuno sa anim na cakra.

Verse 150

त्रिखंडा तीरपालाख्या भ्रामणी द्रविणी तथा । सोमा सूर्या तिथिर्वारा योगार्क्षा करणात्मिका ॥ १५० ॥

Ang Panahon (kāla) ay inilarawang tatluhan; tinatawag din na “tagapangalaga ng hangganan”; iniikot nito ang lahat ng nilalang at nagkakaloob ng yaman. Ito’y binibilang ayon sa Buwan at Araw—sa tithi, vāra, yoga, nakṣatra, at sa likas nitong anyo bilang mga karaṇa.

Verse 151

यक्षिणी तारणा व्योमशब्दाद्याप्रांणिनी च धीः । क्रोधिनी स्तंभिनी चंडोञ्चंडा ब्राह्यादिरूपिणी ॥ १५१ ॥

Yakṣiṇī, Tāraṇā, at Vyomaśabdā—kasama si Āprāṃṇinī at Dhī; si Krodhinī at Staṃbhinī; si Caṇḍā at Ati-caṇḍā—ang mga kapangyarihang ito’y nag-aanyong nagsisimula kay Brāhmī at iba pa.

Verse 152

सिंहस्था व्याघ्रगा चैव गजाश्वगरुडस्थिता । भौमाप्या तैजसीवायुरूपिणी नाभसा तथा ॥ १५२ ॥

Siya’y nakaluklok sa leon; lumalakad sa tigre; nakasakay sa elepante, kabayo, at Garuḍa. Inaanyuan niya ang lupa at tubig, ang apoy at hangin, at gayundin ang ākāśa (kalawakan).

Verse 153

एकावक्त्रा चतुर्वक्त्रा नवक्त्रा कलानना । पंचविंशतिवक्त्रा च षड्विंशद्वदना तथा ॥ १५३ ॥

Inilalarawan Siya na may isang mukha, apat na mukha, siyam na mukha, at bilang katawang-singaw ng mga sining; gayundin, Siya’y may dalawampu’t limang mukha, at mayroon ding dalawampu’t anim na mukha.

Verse 154

ऊनपंचाशदास्या च चतुःषष्टि मुखा तथा । एकाशीतिमुखा चैव शताननसमन्विता ॥ १५४ ॥

May ilan ang inilalarawan na may apatnapu’t siyam na mukha; ang iba’y may animnapu’t apat; ang ilan ay may walumpu’t isa; at ang iba nama’y pinagkalooban ng sandaang mukha.

Verse 155

स्थूलरूपा सूक्ष्मरूपा तेजोविग्रहधारिणी । वृणावृत्तिस्वरूपा च नाथावृत्तिस्वरूपिणी ॥ १५५ ॥

Tinatanggap Niya kapwa ang anyong magaspang at ang anyong maselan; taglay Niya ang maningning na katawan ng liwanag. Siya ang mismong kalikasan ng “vṛṇā-vṛtti”, at gayundin ang mismong kalikasan ng “nātha-vṛtti”.

Verse 156

तत्त्वावृत्तिस्वरूपापि नित्यावृत्तिवपुर्द्धरा ॥ १५६ ॥

Bagaman ang likas Niya ay ang pagliko (vṛtti) tungo sa mga tunay na prinsipyo (tattva), taglay Niya ang anyong laging kumikilos sa nitya-vṛtti, ang walang patid na pag-iral ng gawain.

Verse 157

अंगावृत्तिस्वरूपा चाप्यायुधावृत्तिरूपिणी । गुरुपंक्तिस्वरूपा च विद्यावृत्तितनुस्तथा ॥ १५७ ॥

Siya ang mismong anyo ng mga disiplina sa pagsasanay ng katawan, at gayundin ng mga disiplina sa sandata; Siya ang katawang-singaw ng hanay ng mga Guru (guru-pankti), at ang Kanyang katawan ay ang gumaganang lakas ng kaalaman (vidyā-vṛtti).

Verse 158

ब्रह्माद्यावृत्तिरूपा च परा पश्यतिका तथा । मध्यमा वैखरी शीर्षकण्ठताल्वोष्ठदन्तगा ॥ १५८ ॥

Ang «Parā», ang kata sa pinakamataas na antas, ay likas na unang panginginig na nagsisimula kay Brahmā; gayundin naroon ang «Paśyantī», ang panloob na salitang nakakakita. Pagkaraan ay «Madhyamā» at «Vaikharī»; ang huli’y naipapahayag sa pamamagitan ng ulo, lalamunan, ngalangala, labi, at mga ngipin.

Verse 159

जिह्वामूलगता नासागतोरः स्थलगामिनी । पदवाक्यस्वरूपा च वेदभाषास्वरूपिणी ॥ १५९ ॥

Ang Vāk ay sumisibol sa ugat ng dila, dumaraan sa ilong at dibdib, at lumalabas tungo sa pook ng pagbigkas. Siya’y nagiging anyo ng mga salita at pangungusap, at siya mismo ang anyo ng wika ng mga Veda.

Verse 160

सेकाख्या वीक्षणाख्या चोपदेशाख्या तथैव च । व्याकुलाक्षरसंकेता गायत्री प्रणवादिका ॥ १६० ॥

Ang Gāyatrī—na nagsisimula sa Pranava «Oṁ»—ay itinuturo sa ilang paraang teknikal: bilang «Sekā», bilang «Vīkṣaṇā», at bilang «Upadeśā»; at minamarkahan din ito ng natatangi at masalimuot na ayos at pahiwatig ng mga pantig.

Verse 161

जपहोमार्चनध्यानयंत्रतर्पणरूपिणी । सिद्धसारस्वता मृत्युंजया च त्रिपुरा तथा ॥ १६१ ॥

Siya’y nagkakatawang-tao bilang japa (paulit-ulit na pagbigkas), homa (handog sa apoy), arcana (ritwal na pagsamba), dhyāna (pagmumuni), yantra (sagradong diyagram), at tarpaṇa (pag-aalay ng tubig). Kilala rin siya bilang Siddha-Sārasvatā, Mṛtyuṃjayā (Tagapagwagi sa kamatayan), at Tripurā.

Verse 162

गारुडा चान्नपूर्णा चाप्यश्वरूढा नवात्मिका । गौरी च देवी हृदया लक्षदा च मतंगिनी ॥ १६२ ॥

Gāruḍā; Annapūrṇā; Aśvarūḍhā (ang Diyosa na nakasakay sa kabayo); Navātmikā (ang Siyam-na-Anyo); Gaurī; Devī; Hṛdayā (ang Naninirahan sa Puso); Lakṣadā (Tagapagkaloob ng mapalad na tanda at kasaganaan); at Mataṅginī—ito ang mga pangalan at anyo niya.

Verse 163

निष्कत्रयपदा चेष्टा वादिनी च प्रकीर्तिता । राजलक्ष्मीर्महालक्ष्मीः सिद्धलक्ष्मीर्गवानना ॥ १६३ ॥

Siya’y pinupuri bilang Niṣkatrayapadā, bilang Ceṣṭā (pagsisikap), at bilang Vādinī (matalinong pananalita). Kilala rin Siya bilang Rājalakṣmī (karangyaan ng hari), Mahālakṣmī (Dakilang Lakṣmī), Siddhalakṣmī (Lakṣmī ng katuparan), at Gavānanā (may mukhang gaya ng baka).

Verse 164

इत्येवं ललितादेव्या दिव्यं नामसहस्रकम् । सर्वार्थसिद्धिदं प्रोक्तं चतुर्वर्गफलप्रदम् ॥ १६४ ॥

Kaya nito, ang banal na Sanlibong Pangalan ng Diyosa Lalitā ay ipinahayag na nagbibigay ng tagumpay sa lahat ng layon at nagkakaloob ng bunga ng apat na mithiin ng buhay ng tao.

Verse 165

एतन्नित्यमुषःकाले यो जपेच्छुद्धमानसः । स योगी ब्रह्मविज्ज्ञानी शिवयोगी तथात्मवित् ॥ १६५ ॥

Sinumang may dalisay na isipan at palagiang bumibigkas nito sa bukang-liwayway, siya’y nagiging yogin, nakakakilala sa Brahman, isang marunong, tagapagsanay ng Śiva-yoga, at nakakabatid sa Sarili.

Verse 166

द्विरावृत्त्या प्रजपतो ह्यायुरारोग्यसंपदः । लोकानुरंजनं नारीनृपावर्जनकर्म च ॥ १६६ ॥

Sa nagdarasal nito nang dalawang ulit, sumisibol ang mahabang buhay, kalusugan, at kasaganaan—gayundin ang kakayahang makamit ang loob ng mga tao, at ang bisa ng mga ritwal para sa pag-akit sa kababaihan at sa pag-impluwensiya o pagtaboy sa mga hari.

Verse 167

अपृथक्त्वेन सिद्ध्यंति साधकस्यास्य निश्चितम् । त्रिरावृत्त्यास्य वै पुंसो विश्वं भूयाद्वशेऽखिलम् ॥ १६७ ॥

Tiyak na para sa nagsasanay na ito, ang mga katuparan ay nagaganap sa pamamagitan ng di-pagkakahiwalay (pagkakaisa sa diyos). At sa pag-uulit nito nang tatlong beses, ang buong sansinukob ay napapasailalim sa kanyang kapangyarihan.

Verse 168

चतुरावृत्तितश्चास्य समीहितमनारतम् । फलत्येव प्रयोगार्हो लोकरक्षाकरो भवेत् ॥ १६८ ॥

Sa pag-uulit nito nang apat na ulit, ang ninanais na layunin ay tiyak na natutupad nang walang patid. Tunay, ang ganitong pagsasanay ay angkop sa ritwal at nagiging tagapangalaga ng daigdig.

Verse 169

पंचावृत्त्या नरा नार्यो नृपा देवाश्च जंतवः । भजंत्येनं साधकं च देव्यामाहितचेतसः ॥ १६९ ॥

Sa limang pag-uulit ng pagsasagawa, ang mga lalaki at babae, mga hari, mga deva, at lahat ng nilalang ay sasamba sa Kanya; at ang sādhaka rin—na ang isip ay matatag na nakatuon sa Devī—ay makakamit ang pagsambang puspos ng bhakti.

Verse 170

षडावृत्त्या तन्मयः स्यात्साधकश्चास्य सिद्धयः । अचिरेणैव देवीनां प्रसादात्संभवंति च ॥ १७० ॥

Sa anim na pag-uulit, ang sādhaka ay nagiging lubos na nakalapat sa Yaon (mantra/diyos). At ang mga siddhi ay sumisibol din para sa sādhaka na ito—mabilis nga—sa pamamagitan ng mapagpalang biyaya ng mga Devī.

Verse 171

सप्तावृत्त्यारिरोगादिकृत्यापस्मारनाशनम् । अष्टावृत्त्या नरो भूपान्निग्रहानुग्रहक्षमः ॥ १७१ ॥

Sa pitong pag-uulit, napapawi ang mga sakit na dulot ng kaaway, masasamang ritwal, at epilepsiya. Sa walong pag-uulit, ang tao ay nagkakaroon ng kakayahang tiisin ang parusa ng hari o tumanggap ng kanyang biyaya.

Verse 172

नवावृत्त्या मन्मथाभो विक्षोभयति भूतलम् । दशावृत्त्या पठेन्नित्यं वाग्लक्ष्मीकांतिसिद्धये ॥ १७२ ॥

Sa siyam na pag-uulit, ang kumikislap na gaya ni Manmatha (Kāma) ay nagpapakilos sa daigdig. Sa sampung pag-uulit, dapat itong bigkasin araw-araw upang makamit ang kasakdalan sa pananalita, kasaganaan, at ningning.

Verse 173

रुद्रावृत्त्याखिलर्द्धिश्च तदायत्तं जगद्भवेत् । अर्कावृत्त्या सिद्धिभिः स्याद्दिग्भिर्मर्त्यो हरोपमः ॥ १७३ ॥

Sa pagsunod sa vṛtti (disiplina) ni Rudra, nakakamit ang lahat ng kasaganaan at ang buong daigdig ay napapasailalim sa impluwensiya ng tao. Sa pagsunod sa vṛtti ng Araw (Arka), ang mortal ay nagkakamit ng mga siddhi at, sa pagkapanginoon sa mga direksiyon, nagiging kahambing ni Hara (Śiva).

Verse 174

विश्वावृत्त्या तु विजयी सर्वतः स्यात्सुखी नरः । शक्रावृत्त्याखिलेष्टाप्तिः सर्वतो मंगलं भवेत् ॥ १७४ ॥

Sa pagsasagawa ng Viśvā-vṛtti, ang tao ay nagiging matagumpay at masaya sa lahat ng paraan. Sa pagsasagawa ng Śakrā-vṛtti, natatamo ang lahat ng ninanais, at ang kabutihang-palad ay sumisibol mula sa bawat panig.

Verse 175

तिथ्यावृत्त्याखिलानिष्टानयन्तादाप्नुयान्नरः । षोडशावृत्तितो भूयान्नरः साक्षान्महेश्वरः ॥ १७५ ॥

Sa pag-uulit ng itinakdang pagtalima na kaugnay ng tithi (araw ng ritwal), naaalis ang lahat ng di-mabuti at natatamo ang ninanais na layon. Kapag isinagawa nang labing-anim na ulit, ang tao’y lubhang itinatanyag—na wari’y si Maheśvara (Mahādeva) mismo.

Verse 176

विश्वं स्रष्टुं पालयितुं संहतु च क्षमो भवेत् । मंडलं मासमात्रं वा यो जपेद्यद्यदाशयः ॥ १७६ ॥

Sinumang magsagawa ng japa sa loob ng buong maṇḍala (takdang siklo) o kahit isang buwan lamang, nagkakaroon ng kakayahang lumikha, magpanatili, at maglansag ng sansinukob—ayon sa layuning iniingatan sa puso.

Verse 177

तत्तदेवाप्नुयात्सत्यं शिवस्य वचनं यथा । इत्येतत्कथितं विप्र नित्यावृत्त्यर्चनाश्रितम् ॥ १७७ ॥

Tunay ngang natatamo ang yaong mismong bunga, ayon sa pahayag ni Śiva. Kaya, O brāhmaṇa, ito’y naipaliwanag na—na nakasalig sa araw-araw na japa at sa pagsamba (arcana).

Verse 178

नाम्नां सहस्रं मनसोऽभीष्टसंपादनक्षमम् ॥ १७८ ॥

Isang libong banal na Pangalan—may kapangyarihang tuparin ang minimithing layon ng isipan.

Verse 179

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे ललितास्तोत्र कवचसहस्रनामकथनं नामैकोननवतितमोऽध्यायाः ॥ ८९ ॥

Sa gayon nagwakas ang ika-89 na kabanata, na pinamagatang “Ang Paglalahad ng Himno kay Lalitā, ng Pananggaing-Baluti (Kavaca), at ng Sanlibong Pangalan (Sahasranāma),” sa Ikatlong Bahagi (Tṛtīya-pāda) ng Dakilang Salaysay (Bṛhad-upākhyāna) sa Pūrva-bhāga ng Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa.