The Classification and Explanation of Yakṣiṇī Mantras (Kālī and Tārā Vidyās)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । वाग्देवता वतारोऽन्यः कालिकेति प्रकीर्तिता । तस्या मन्त्रं प्रवक्ष्यामि भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Sanatkumāra: Ang isa pang pagpapakita ng Diyosa ng Pananalita ay ipinupuri bilang Kālī. Ngayon ay ipahahayag ko ang Kanyang mantra, na nagkakaloob sa mga tao ng kapwa ginhawang makamundo at kalayaan (mokṣa).

Verse 2

सृष्टिक्रियान्विता शांतिर्बिद्वाढ्या च त्रिधा पुनः । अरुणाक्ष्यादीपिका च बिंदुयुक्ता द्विधा ततः ॥ २ ॥

Ang Śānti (pamamaraang mapayapa) ay uri na “may kasamang gawa ng paglikha”; at ang anyong tinatawag na Bidvāḍhyā ay muli namang tatluhan. Gayundin kinikilala ang Aruṇākṣī at Dīpikā; at pagkatapos, ang uri na Binduyuktā ay dalawahan.

Verse 3

मायाद्वयं ततः पश्चाद्दक्षिणे कालिके पदम् । पुनश्च सप्तबीजानि स्वाहांतोऽयं मनूत्तमः ॥ ३ ॥

Pagkatapos, ilagay ang dalawang pantig na “māyā”; saka, sa kanang panig, itakda ang salitang “Kālikā.” Muli, idagdag ang pitong pantig-binhi—ang dakilang mantrang ito ay nagtatapos sa “svāhā.”

Verse 4

भैरवोऽस्य ऋषिश्छन्द उष्णिक्काली तु देवता । बीजं मायादीर्घवर्त्म शक्तिरुक्ता मुनीश्वर ॥ ४ ॥

Para sa mantrang ito, si Bhairava ang ipinahahayag na ṛṣi (tagakita); ang sukat ay Uṣṇik; ang namumunong diyos ay si Kālī. Ang bīja ay “Māyā,” at ang śakti ay sinasabing “Dīrghavartma,” O pinakadakila sa mga pantas.

Verse 5

षड्दीर्धाढ्ये बीजेन विद्याया अंगमीरितम् । मातृकार्णान्दश दश हृदये भुजयोः पदोः ॥ ५ ॥

Sa pamamagitan ng bīja na may taglay na anim na mahabang patinig, itinatakda ang aṅga-nyāsa ng Vidyā. Ang mga titik ng Mātṛkā ay ilalagay—sampu at sampu—sa puso, sa mga bisig, at sa mga paa.

Verse 6

विन्यस्य व्यापकं कुर्यान्मूलमंत्रेण साधकः । शिरः कृपाणमभयं वरं हस्तैश्च बिभ्रतीम् ॥ ६ ॥

Matapos isagawa ang nyāsa, ang nagsasanay ay dapat, sa pamamagitan ng ugat na mantra, gawin ang laganap na ritong pananggalang, at magnilay sa Diyosa na may tangan na may hawak na pugot na ulo, espada, mudrā ng kawalang-takot, at mudrā ng pagbibigay-biyaya.

Verse 7

मुंडस्रङ्मस्तकां मुक्तकेशां पितृवनस्तिताम् । सर्वालंकृतवर्णां च श्यामांगीं कालिकां स्मरेत् ॥ ७ ॥

Dapat pagnilayan si Kālikā: ang ulo’y may kuwintas na mga bungo, ang buhok ay nakalugay, nananahan sa gubat ng Pitṛ (pook na kaugnay ng mga ninuno), saganang pinalamutian, at may katawang maitim ang mga sangkap.

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं जुहुयादयुतं ततः । प्रसूनैः करवीरोत्थैः पूजायंत्रमथोच्यते ॥ ८ ॥

Pagkatapos magnilay nang gayon, dapat bigkasin ang mantra nang isang daang libong ulit; saka maghandog ng sampung libong alay sa banal na apoy. Pagkaraan, gamit ang mga bulaklak ng karavīra (oleander), itinuturo ang paraan ng pagsamba sa yantra.

Verse 9

विलिख्य पूर्वं षट्कोणं त्रिकोणत्रितयं ततः । पद्ममष्टदलं बाह्ये भूपुरं तत्र पूजयेत् ॥ ९ ॥

Una, iguhit ang heksagon; pagkatapos ay iguhit ang tatlong tatsulok. Sa labas nito, iguhit ang lotus na may walong talulot, at sa pinakalabas ang bhūpura, ang parisukat na bakod. Sa loob ng diyagramang iyon isagawa ang pagsamba.

Verse 10

जया च विजया चापि अजिता चापराजिता । नित्या विलासिनी वापि दोग्ध्यघोरा च मंगला ॥ १० ॥

Jaya at Vijaya, Ajitā at Aparājitā; Nityā at gayundin si Vilāsinī; Dogdhrī, Aghorā, at Maṅgalā—ito ang mga banal na pangalan/anyo na binabanggit.

Verse 11

पीठस्य शक्तयो मायात्मने हृत्पीठमंत्रकः । शिवरूपशवश्थां च शिवाभिर्दिक्षु वेष्टिताम् ॥ ११ ॥

Ang mga Śakti ng pīṭha ay para sa yaong ang diwa ay Māyā; ang hṛt-pīṭha, ang luklukan ng puso, ay may sariling mantra. At dapat ding pagnilayan ang anyong bangkay na tila si Śiva, na napaliligiran sa lahat ng dako ng mga Śivā sa mga direksiyon.

Verse 12

महाकालरतासक्तां ध्यात्वांगान्यर्चयेत्पुरा । कालीं कपालिनीं कुल्लां कुरुकुल्लां विरोधिनीम् ॥ १२ ॥

Pagkatapos munang pagnilayan ang Diyosa na taimtim at masidhing nakaugnay kay Mahākāla, saka sambahin ang kanyang mga aṅga (mga pantulong na aspekto). Sambahin siya bilang Kālī, Kapālinī, Kullā, Kurukullā, at Virodhinī.

Verse 13

विप्रचित्तां च षट्कोणे नवकोणे ततोऽर्चयेत् । उग्रामुष्णप्रभां दीप्तां नीलाधानां बलाकिकाम् ॥ १३ ॥

Sa bahaging may anim na sulok, sambahin si Vipracittā; at pagkatapos, sa bahaging may siyam na sulok, sambahin si Balākikā—mabangis, nagliliyab sa mainit na liwanag, maningning, at may bughaw na kulay.

Verse 14

मात्रां मुद्रां तथा मित्रां पूज्याः पत्रेषु मातरः । पद्मस्यास्य सुयत्नेन ब्राह्मी नारायणीत्यपि ॥ १४ ॥

Sa mga dahon ng lotus, sambahin ang mga Ina-Diyosa—Mātrā, Mudrā, at Mitrā; at sa masusing pag-iingat, sambahin din si Brāhmī at si Nārāyaṇī kaugnay ng lotus na ito.

Verse 15

माहेश्वरी च चामुंडा कौमारी चापराजिता । वाराही नारसिंहा च पुनरेतास्तु भूपुरे ॥ १५ ॥

Si Māheśvarī, Cāmuṇḍā, Kaumārī, Aparājitā, Vārāhī, at Nārasiṃhī—ang mga ito naman ay muling ilagak sa bhūpura, ang panlabas na makalupang bakod ng banal na mandala.

Verse 16

भैरवीं महदाद्यां तां सिंहाद्यां धूम्रपूर्विकाम् । भीमोन्मत्तादिकां चापि वशीकरणभैरवीम् ॥ १६ ॥

Binanggit din niya si Bhairavī sa maraming anyo—Mahadādyā, Siṁhādyā, Dhūmrapūrvikā, at mga anyong gaya nina Bhīmā at Unmattā—kasama ang Vaśīkaraṇa-bhairavī, ang Bhairavī na kaugnay ng mga ritwal ng pagpapasuko o pagsupil.

Verse 17

मोहनाद्यां समाराध्य शक्रादीन्यायुधान्यपि । एवमाराधिता काली सिद्धा भवति मंत्रिणाम् ॥ १७ ॥

Matapos sambahin nang wasto si Mohanā, at gayundin ang mga sandata na nagsisimula sa mga sandata ni Indra (Śakra), sa ganitong pagsamba si Kālī ay nagiging ganap na natamo, at ipinagkakaloob ang mantra-siddhi sa mga nagsasanay ng mantra.

Verse 18

ततः प्रयोगान्कुर्वीत महाभैरवभाषितान् । आत्मनो वा परस्यार्थं क्षिप्रसिद्धिप्रदायकान् ॥ १८ ॥

Pagkaraan nito, dapat isagawa ang mga ritwal na pagsasanay (prayoga) na itinuro ni Mahābhairava, na nagbibigay ng mabilis na tagumpay—maging para sa sariling layon o para sa kapakanan ng iba.

Verse 19

स्त्रीणां प्रहारं निंदां च कौटिल्यं वाप्रियं वचः । आत्मनो हितमन्विच्छन् कालीभक्तो विवर्जयेत् ॥ १९ ॥

Upang hanapin ang tunay na kapakanan ng sarili, ang deboto sa panahon ng Kali ay dapat umiwas sa pananakit sa kababaihan, paninirang-puri, panlilinlang, at pagsasalita ng mabagsik o di-kaaya-ayang mga salita.

Verse 20

सुदृशो मदनावासं पश्यन्यः प्रजपेन्मनुम् । अयुतं सोऽचिरादेव वाक्पपतेः समतामियात् ॥ २० ॥

Kapag tumitingin sa isang babaeng napakaganda—tahanan ni Kāma, ang diyos ng pag-ibig—dapat bigkasin nang paulit-ulit ang mantra. Sa pagbigkas nito nang sampung libong ulit, mabilis niyang maaabot ang pagkakapantay kay Vākpati, ang Panginoon ng Pananalita.

Verse 21

दिगम्बरो मुक्तकेशः श्मशानस्थोऽधियामिनि । जपेद्योऽयुतमेतस्य भवेयुः सर्वसिद्धयः ॥ २१ ॥

Hubad (nakabalot sa langit), nakalugay ang buhok, nasa pook ng pagsusunog ng bangkay sa katahimikan ng gabi—sinumang bumigkas ng mantrang ito nang sampung libong ulit ay magkakamit ng lahat ng siddhi, lahat ng kaganapan.

Verse 22

शवस्य हृदये स्थित्वा निर्वासाः प्रेतभूमिगः । अर्कपुष्पसहस्रेणाभ्यक्तेन स्वीयरेतसा ॥ २२ ॥

Nanatili sa ibabaw ng puso ng bangkay—hubad, sa pook ng libing/cremation—pinapahiran niya ito ng isang libong bulaklak na arka na pinahiran ng sarili niyang semilya.

Verse 23

देवीं यः पूजयेद्भक्त्या जपन्नेकैकशो मनुम् । सोऽचरेणैव कालेन धरणीप्रभुतां व्रजेत् ॥ २३ ॥

Ang sinumang sumamba sa Diyosa nang may debosyon, at bumibigkas ng mantra nang paisa-isang pantig, ay sa di-kalaunan ay makakamit ang paghahari sa daigdig.

Verse 24

रजः कीर्णं भगं नार्या ध्यायन्यो ह्ययुतं जपेत् । सकवित्वेन रम्येण जनान्मोहयति ध्रुवम् ॥ २४ ॥

Ang sinumang magnilay sa ari ng babae na nabahiran ng dugo ng buwanang dalaw at umulit ng (mantra) nang sampung libong beses, ay tiyak na makalilinlang sa mga tao sa pamamagitan ng kaakit-akit na pananalitang makata.

Verse 25

त्रिपञ्चारे महापीठे शिवस्य हृदि संस्थिताम् । महाकालेन देवेन मारयुद्धं प्रकुर्वतीम् ॥ २५ ॥

Sa Tripañcāra, ang dakilang banal na luklukan, Siya’y nanahan sa puso ni Śiva at nakikipagdigma ng kamatayan laban sa diyos na Mahākāla.

Verse 26

तां ध्यायन्स्मेरवदनां विदधत्सुरतं स्वयम् । जपेत्सहस्रमपि यः स शंकरसमो भवेत् ॥ २६ ॥

Ang sinumang magnilay sa Kanya—na may banayad na ngiting mukha—at isagawa sa sarili ang ritwal ng masidhing pag-iisa, at bumigkas ng mantra kahit isang libong ulit, ay magiging kapantay ni Śaṅkara (Śiva).

Verse 27

अस्थिलोमत्वचायुक्तं मांसं मार्जारमेषयोः । उष्ट्रस्य महिषस्यापि बलिं यस्तु समर्पयेत् ॥ २७ ॥

Ang sinumang maghandog bilang bali ng laman ng pusa o tupa—na may kasamang buto, balahibo, at balat—o maghandog din ng bali ng kamelyo o kalabaw, ay kumikilos na salungat sa wastong tuntunin ng ritwal.

Verse 28

भूताष्टम्योर्मध्यरात्रे वश्याः स्युस्तस्य जन्तवः । विद्यालक्ष्मीयशःपुत्रैः स चिरं सुखमेधते ॥ २८ ॥

Sa hatinggabi ng Bhūtāṣṭamī, ang lahat ng nilalang ay napapasailalim sa kanyang kapangyarihan; at siya’y magtatamasa ng pangmatagalang ligaya, pinagkalooban ng karunungan, kasaganaan, dangal, at mga anak na lalaki.

Verse 29

यो हविष्याशनरतो दिवा देवीं स्मरन् जपेत् । नक्तं निधुवनासक्तो लक्षं स स्याद्धरापतिः ॥ २९ ॥

Ang sinumang namumuhay sa pagkaing havis, at sa araw ay umaalaala sa Diyosa at nagja-japa ng kanyang mantra, at sa gabi’y nakatuon sa paglalarong pag-ibig—siya’y magiging panginoon ng lupa, taglay ang napakalaking yaman at kapangyarihan na gaya ng “lakh.”

Verse 30

रक्तांभोजैर्हुनेन्मंत्री धनैर्जयति वित्तपम् । बिल्वपत्रैर्भवेद्राज्यं रक्तपुष्पैर्वशीकृतिः ॥ ३० ॥

Ang nakaaalam ng mantra ay dapat maghandog ng homa gamit ang pulang lotus; sa pag-aalay ng yaman, napagtatagumpayan niya ang panginoon ng kayamanan. Sa pag-aalay ng dahon ng bilva, nakakamit ang paghahari; sa pag-aalay ng pulang bulaklak, nagkakabisa ang vaśīkaraṇa, ang pagpapasunod.

Verse 31

असृजी महिषादीनां कालिकां यस्तु तर्पयेत् । तस्य स्युरचिरादेव करस्थाः सर्वसिद्धयः ॥ ३१ ॥

Sinumang maghandog ng tarpaṇa kay Kālikā gamit ang dugo ng kalabaw at mga katulad nito—sa kanya, ang lahat ng siddhi ay darating agad, na wari’y nasa sariling kamay na niya.

Verse 32

यो लक्षं प्रजपेन्मन्त्रं शवमारुह्य मन्त्रवित् । तस्य सिद्धो मनुः सद्यः सर्वेप्सितफलप्रदः ॥ ३२ ॥

Ang nakaaalam ng mantra na umuupo sa ibabaw ng bangkay at nagja-japa ng mantra nang isang daang libong ulit—ang kanyang mantra ay agad nagiging ganap, at nagbibigay ng lahat ng ninanais na bunga.

Verse 33

तेनाश्वमेधप्रमुखैर्यागौरिष्टं सुजन्मना । दत्तं दानं तपस्तप्तं उपास्ते यस्तु कालिकाम् ॥ ३३ ॥

Sa taong marangal ang kapanganakan, ang mga yajña na nagsisimula sa Aśvamedha ay naisagawa nang wasto; nagkaloob siya ng dāna at nagsagawa ng tapas—ngunit ang sumasamba kay Inang Kālikā ay nakakamit ang bunga ng lahat ng iyon.

Verse 34

ब्रह्मा विष्णुः शिवो गौरी लक्ष्मीर्गणपती रविः । पूजिताः सकला देवा यः कालीं पूजयेत्सदा ॥ ३४ ॥

Si Brahmā, Viṣṇu, Śiva, Gaurī, Lakṣmī, Gaṇapati, at ang Araw—oo, ang lahat ng mga deva—ay itinuturing na napupurihan na ng sinumang laging sumasamba kay Kālī.

Verse 35

अथापरः सरस्वत्या ह्यवतारो निगद्यते । यां निषेव्य नरा लोके कृतार्थाः स्युर्न संशयः ॥ ३५ ॥

Ngayon ay inilalarawan ang isa pang pagpapakita ni Sarasvatī; sa paglapit at pag-asa sa Kanya, ang mga tao sa mundong ito ay nagiging ganap ang layon—walang pag-aalinlangan.

Verse 36

आप्यायिनी चन्द्रयुक्ता माया च वदनांतरे । सकामिका क्रुधा शांतिश्चन्द्रालंकृतमस्तका ॥ ३६ ॥

Si Āpyāyinī, na kaisa ng Buwan; si Māyā, na nasa loob ng bibig; si Sakāmikā, si Krudhā, at si Śānti—sila’y inilarawang may ulo na pinalamutian ng Buwan.

Verse 37

दीपिका सासना चन्द्रयुगस्त्रं मनुरीरितः । मुनिरक्षोभ्य उद्दिष्टश्छन्दस्तु बृहती मतम् ॥ ३७ ॥

Para sa vidyā/mantra na tinatawag na Dīpikā, ang itinakdang paggamit ay “Candrayugāstra”; ang ṛṣi ay sinasabing si Manu, at ang muning itinalaga ay si Akṣobhya; at ang sukat (chandas) ay nauunawaang Bṛhatī.

Verse 38

ताराख्या देवता बीजं द्वितीयञ्च चतुर्थकम् । शक्तिः षड्दीर्घयुक्तेन द्वितीयेनांगकल्पनम् ॥ ३८ ॥

Ang namumunong diyos ay ang tinatawag na Tārā. Ang bīja (binhing pantig) ay binubuo sa pagsasanib ng ikalawang patinig at ng ikaapat na sangkap na katinig. Ang śakti (pantig ng kapangyarihan) ay nakukuha sa pagdurugtong ng ikalawa sa ikaanim na mahabang patinig; at ang mga aṅga (mga pantulong na bahagi para sa nyāsa) ay dapat ayusin na ang ikalawa ang maging saligan.

Verse 39

षोढा न्यासं ततः कुर्यात्तारायाः सर्वसिद्धिम् । श्रीकण्ठादीन्न्यसेद्रुद्रान्मातृकावर्णपूर्वकान् ॥ ३९ ॥

Pagkatapos nito, gawin ang nyāsa na may labing-anim na bahagi para kay Tārā, na nagkakaloob ng ganap na siddhi. Ilagay (anyayahan) ang mga Rudra na nagsisimula kay Śrīkaṇṭha, na pinangungunahan ng mga titik ng Mātṛkā (alpabeto).

Verse 40

मातृकोक्तस्थले माया तृतीयक्रोधपूर्वकान् । चतुर्थीनमसायुक्तान्प्रथमो न्यास ईरितः ॥ ४० ॥

Sa pook na itinuro ng Mātṛkā, ilagay sa nyāsa ang pantig na “māyā”. At ang mga pantig na nagsisimula sa “krodha” bilang ikatlong pangkat, ay pag-ugnayin sa hulaping caturthī (dative) at sa salitang “namaḥ”. Ito ang ipinahayag na unang nyāsa.

Verse 41

शवपीठसमासीनां नीलकांतिं त्रिलोचनाम् । अर्द्धेन्दुशेखरां नानाभूषणाढ्यां स्मरन्न्यसेत् ॥ ४१ ॥

Habang isinasagawa ang nyāsa, magnilay sa Kanya—nakaluklok sa upuang-bangkay, may bughaw na madilim na ningning, may tatlong mata, may koronang gasuklay na buwan, at hitik sa sari-saring alahas—at saka ilagay ang mga mantra ayon sa nararapat.

Verse 42

द्वितीये तु ग्रहन्यासं कुर्यात्तां समनुस्मरन् । त्रिबीजस्वरपूर्वं तु रक्तसूर्यं हृदि न्यसेत् ॥ ४२ ॥

Sa ikalawang hakbang, gawin ang nyāsa ng mga planeta habang patuloy na inaalala Siya. Pagkaraan, na pinangungunahan ng tatlong bīja at ng wastong bigkas ng mga ito, ilagay sa puso ang pulang Araw.

Verse 43

तथा पवर्गपूर्वं तु शुक्लं सोमं भ्रुवोर्द्वये । कवर्गपूर्वं रक्ताभं मंगलं लोचनत्रयम् ॥ ४३ ॥

Gayundin, ang mga pantig na nagsisimula sa pa-varga ay ilagay sa nyāsa bilang puting Buwan sa magkapares na kilay; at ang mga pantig na nagsisimula sa ka-varga, mapulang kulay, ay ilagay bilang Mars sa tatlong mata.

Verse 44

चवर्गाद्यं बुधं श्यामं न्यसेद्वक्षस्थले बुधः । ढवर्गाद्यं पीतवर्णं कण्ठकूपे बृहस्पतिम् ॥ ४४ ॥

Ang marunong na nagsasanay ay dapat maglagay (sa nyāsa) kay Budha—si Mercury na maitim ang kulay at kaugnay ng pangkat ng mga pantig na nagsisimula sa ‘ca’—sa bahagi ng dibdib. At ilagay si Bṛhaspati—si Jupiter na dilaw ang kulay at kaugnay ng pangkat na nagsisimula sa ‘ḍha’—sa hukay ng lalamunan (sa itaas ng dibdib).

Verse 45

तवर्गाद्यं श्वेतवर्णं घटिकायां तु भार्गवम् । नीलवर्णं पवर्गाद्यं नाभिदेशे शनैश्चरम् ॥ ४५ ॥

Ang pangkat na ‘ta’, puti ang kulay, ay dapat ilagay sa ghaṭikā (kasukasuan ng pulsuhan), na pinamumunuan ni Bhārgava (Venus). Ang pangkat na ‘pa’, bughaw ang kulay, ay dapat ilagay sa bahagi ng pusod, na pinamumunuan ni Śanaiścara (Saturn).

Verse 46

शवर्गाद्यं धूम्रवर्णं ध्यात्वा राहुं मुखे न्यसेत् । त्रिबीजपूर्वकश्चैवं ग्रहन्यासः समीरितः ॥ ४६ ॥

Sa pagninilay kay Rāhu na kulay-usok at kaugnay ng mga titik ng pangkat na ‘śa’, ilagay (sa nyāsa) sa bibig. Sa gayon, ang graha-nyāsa na pinangungunahan ng tatlong bīja (binhing pantig) ay naipaliwanag na.

Verse 47

तृतीयं लोकपालानां न्यासं कुर्यात्प्रयत्नतः । मायादिबीजत्रितयपूर्वकं सर्वसिद्धये ॥ ४७ ॥

Ikatlo, sa masusing pagsisikap, gawin ang nyāsa ng mga Lokapāla (mga tagapangalaga ng mga dako), na pinangungunahan ng tatluhang bīja na nagsisimula sa Māyā, upang matamo ang lahat ng siddhi.

Verse 48

स्वमस्तके ललाटादि दिक्ष्वष्टस्वधउर्द्ध्वतः । ह्रस्वदीर्घकादिकाष्टवर्गपूर्वान्दिशाधिपान् ॥ ४८ ॥

Sa sariling ulo—mula sa noo—dapat (sa isip) ilagak sa walong direksiyon at pati sa itaas ang mga diyos na namamahala sa mga direksiyon, ayon sa pagkakasunod na nagsisimula sa maiikli at mahahabang patinig, at saka sa mga pangkat ng katinig na nagsisimula sa “ka” (walong varga).

Verse 49

शिवशक्त्यभिधे न्यासं चतुर्थे तु समाचरेत् । त्रिबीजपूर्वकान्न्यस्येत्षट्शिवाञ्छक्तिसंयुतान् ॥ ४९ ॥

Sa ikaapat na pamamaraan, isagawa ang nyāsa na tinatawag na “Śiva–Śakti.” Ilagak ang mga mantra na nagsisimula sa tatlong bīja, at pagkatapos ay itanim ang anim na Śiva na kaisa ng Śakti.

Verse 50

आधारादिषु चक्रेषु स्वचक्रवर्णपूर्वकान् । ब्रह्माणं डाकिनीयुक्तं वादिसांतार्णपूर्वकम् ॥ ५० ॥

Sa mga cakra na nagsisimula sa Ādhāra, ilagak muna ang mga titik na nauukol sa bawat cakra ayon sa wastong ayos; saka (pagbulayan) si Brahmā na kaisa ni Ḍākinī, na pinangungunahan ng hanay ng bīja mula “va” hanggang “sa.”

Verse 51

मूलाधारे विन्यसेच्च चतुर्द्दलसमन्वितम् । श्रीविष्णुं राकिणीयुक्तबादिलांतार्णपूर्वकम् ॥ ५१ ॥

Sa Mūlādhāra, isagawa ang nyāsa ni Śrī Viṣṇu sa lotus na may apat na talulot, kasama ang (śakti) Rākiṇī, na pinangungunahan ng mga bīja mula “ba” hanggang “la,” kalakip ang panloob na tunog (lihim).

Verse 52

स्वाधिष्ठनाभिधे चक्रे लिंगस्थे षड्दले न्यसेत् । रुद्रं तु डाकिनीयुक्तं डादिफांतार्णपूर्वकम् ॥ ५२ ॥

Sa cakra Svādhiṣṭhāna, sa lotus na may anim na talulot na nasa liṅga, isagawa ang nyāsa. Doon, ilagak si Rudra kasama si Ḍākinī, na pinangungunahan ng mga pantig mula “ḍa” hanggang “pha.”

Verse 53

चक्रे दशदले न्यस्येन्नाभिस्थे मणिपूरके । ईश्वरं कादिठान्तार्णपूर्वकं शाकिनीयुतम् ॥ ५३ ॥

Dapat gawin ang nyāsa sa gulong na may sampung talulot na nasa pusod—ang Maṇipūraka—at doon magnilay kay Īśvara, na pinangungunahan ng mga pantig mula Ka hanggang Ṭha, na kasama si Śākinī.

Verse 54

विन्यसेद्द्वादशदलेहृदयस्थे त्वनाहते । सदाशिवं शाकिनीं च षोडशस्वरपूर्वकम् ॥ ५४ ॥

Gawin ang nyāsa sa lotus ng puso, ang Anāhata na may labindalawang talulot; ilagak doon si Sadāśiva at si Śākinī, na pinangungunahan ng labing-anim na patinig.

Verse 55

कण्ठस्थे षोडशदले विशुद्धाख्ये प्रविन्यसेत् । आज्ञाचक्रे परशिवं हाकिनीसंयुतं न्यसेत् ॥ ५५ ॥

Dapat ilagak nang matatag ang pagninilay sa lotus na may labing-anim na talulot sa lalamunan, na tinatawag na Viśuddhā; at sa Ājñā-cakra, itatag si Paraśiva na kaisa ni Hākinī.

Verse 56

लक्षार्णपूवं भ्रूमध्यसंस्थितेऽतिमनोहरे । तारादिपंचमं न्यासं कुर्यात्सर्वेष्टसिद्धये ॥ ५६ ॥

Sa lubhang kaakit-akit na puwang sa pagitan ng mga kilay, ilagak ang mantra na nagsisimula sa pantig na “lakṣa,” at gawin ang nyāsa hanggang sa ikalimang bahagi na nagsisimula sa “Tārā”; sa gayon natatamo ang lahat ng ninanais na siddhi.

Verse 57

अष्टौ वर्गान्स्वरद्वंद्वपूर्वकान् बीजसंयुतान् । ताराद्या न्यासपूर्वाश्च प्रयोज्या अष्टशक्तयः ॥ ५७ ॥

Ang walong pangkat ng mga titik ay dapat gamitin, bawat isa’y pinangungunahan ng pares ng patinig at pinagbubuklod sa mga bīja. Mula sa “Tārā” (Oṃ), matapos munang gawin ang nyāsa, isagawa sa pagsasanay ang walong Śakti.

Verse 58

ताराथोग्रा महोग्रापि वज्रा काली सरस्वती । कामेश्वरी च चामुंडा इत्यष्टौ तारिकाः स्मृताः ॥ ५८ ॥

Si Tārā, Athogrā, Mahogrā, Vajrā, Kālī, Sarasvatī, Kāmeśvarī, at Cāmuṇḍā—ang walong ito ang inaalala sa tradisyon bilang mga Tārikā.

Verse 59

ब्रह्मरंध्रे ललाटे च भ्रूमध्ये कण्ठदेशतः । हृदि नाभौ फले मूलाधारे चेताः क्रमान्न्यसेत् ॥ ५९ ॥

Dapat ilagak ang isip (malay na kamalayan) nang sunod-sunod: sa brahma-randhra (butas sa tuktok ng ulo), sa noo, sa pagitan ng kilay, sa lalamunan, sa puso, sa pusod, sa bahaging ari, at sa mūlādhāra (ugat na salalayan).

Verse 60

अङ्गन्यासं ततः कुर्यात्पीठाख्यं सर्वसिद्धिदम् । आधारे कामरूपाख्यं बीजं ह्रस्वार्णपूर्वकम् ॥ ६० ॥

Pagkaraan, isagawa ang aṅga-nyāsa na tinatawag na “Pīṭha,” na nagkakaloob ng lahat ng siddhi. Sa ādhāra (pundasyon), ilagak ang bīja na kilala bilang “Kāmarūpa,” na inuunahan ng maikling patinig.

Verse 61

हृदि जालंधरं बीजं दीर्घपूर्वं प्रविन्यसेत् । ललाटे पूर्णगिर्याख्यं कवर्गाद्यं न्यसेत्सुधीः ॥ ६१ ॥

Sa puso, maingat na ilagak ang bīja na Jālandhara, na inuunahan ng mahabang patinig. Sa noo, ilagak ng marunong ang bīja na tinatawag na Pūrṇagiri, na nagsisimula sa mga katinig ng ka-pangkat.

Verse 62

उड्डीयानं चवर्गाद्यं केशसन्धौ प्रविन्यसेत् । कण्ठे तु मथुरापीठं दशम यादिकं न्यसेत् ॥ ६२ ॥

Maingat na ilagak (nyāsa) ang “Uḍḍiyāna,” na nagsisimula sa ca-pangkat, sa dugtungan ng hairline. At sa lalamunan, ilagak ang pīṭha na Mathurā, at ang ikasampung paglalagay na nagsisimula sa “ya”.

Verse 63

षोढा न्यासस्तु तारायाः प्रोक्तोऽभीष्टप्रदायकः । हृदि श्रीमदेकजटां तारिणीं शिरसि न्यसेत् ॥ ६३ ॥

Ang labing-anim na anyo ng nyāsa ni Tārā ay itinuro bilang tagapagkaloob ng ninanais na bunga. Dapat ilagak (anyayahan) ang mapalad na Ekajaṭā sa puso, at ilagak si Tāriṇī sa tuktok ng ulo.

Verse 64

वज्रोदके शिखां पातु उग्रतारां तु वर्मणि । महोग्रा वत्सरे नेत्रे पिंगाग्रैकजटास्त्रके ॥ ६४ ॥

Nawa’y pangalagaan ni Vajrodakā ang aking śikhā (tuktok na buhol ng buhok); nawa’y pangalagaan ni Ugratārā ang aking varman (baluting panangga). Nawa’y bantayan ni Mahogrā ang aking mga binti, at nawa’y pangalagaan ni Piṅgāgrā‑Ekajaṭā ang aking mga mata at ang aking astra (sandatang-mantra).

Verse 65

षड्रदीर्गयुक्तमायाया एतान्यष्टौ षडंगके । अंगुष्ठादिष्वंगुलीषु पूर्वं विन्यस्य यत्नतः ॥ ६५ ॥

Sa anim-na-bahaging ritwal na pantulong (ṣaḍaṅga), dapat munang ilagak nang maingat ang walong pantig ng mantra ng Māyā—na may anim na mahabang patinig—sa mga daliri, simula sa hinlalaki.

Verse 66

तर्जनीमध्यमाभ्यां तु कृत्वा तालत्रयं ततः । छोटिकामुद्राया कुर्याद्दिग्बन्धं देवतां स्मरन् ॥ ६६ ॥

Pagkaraan, gamit ang hintuturo at gitnang daliri, gawin ang tatlong palakpak; pagkatapos, buuin ang Choṭikā-mudrā at itatag ang digbandha (panaling pangdireksiyon) habang inaalala ang diyos.

Verse 67

विद्यया तारपुटया व्यापकं सप्तधा चरेत् । उग्रतारां ततो ध्यायेत्सद्यो वादेऽतिसिद्धिदाम् ॥ ६७ ॥

Sa pamamagitan ng vidyā ng mantra na Tāra‑puṭa, isagawa ang paglaganap na sumasaklaw sa lahat (nyāsa/pananggalang) nang pitong ulit. Pagkaraan, magnilay kay Ugratārā, na agad nagbibigay ng pambihirang siddhi sa pakikipagtalo (vāda).

Verse 68

लयाब्धावंबुजन्मस्थां नीलाभां दिव्यभूषणाम् । कम्बुं खङ्गं कपालं च नीलाब्जं दधतीं करैः ॥ ६८ ॥

Siya’y nakatayo sa lotus na sumibol mula sa karagatan ng pagkalusaw, may kulay na madilim at may banal na hiyas; sa kanyang mga kamay ay hawak ang kabibe (sankha), espada, mangkok na bungo, at asul na lotus.

Verse 69

नागश्रेष्ठालंकृतांगीं रक्तनेत्रत्रयां स्मरेत् । जपेल्लक्षचतुष्कं हि दशांशं रक्तपद्मकैः ॥ ६९ ॥

Dapat pagnilayan ang Diyosa na ang mga sangkap ng katawan ay pinalamutian ng pinakadakilang mga nāga at may tatlong matang mapula. Pagkaraan, magsagawa ng japa ng apat na lakh; at bilang ikasampung bahagi, maghandog ng mga pulang lotus bilang alay.

Verse 70

हुनेत्क्षीराज्यसंमिश्रैः शंखं संस्थाप्य संजपेत् । नारीं पश्यन्स्पृशन्गच्छन्महानिशि बलिं चरेत् ॥ ७० ॥

Maghandog ng oblation na hinaluan ng gatas at ghee; matapos itindig ang kabibe (sankha), magsagawa ng pagbigkas ng mantra. Sa dakilang gabi (ritwal sa hatinggabi), habang tumitingin sa isang babae, humahawak sa kanya at lumalapit sa kanya, isagawa rin ang handog na bali.

Verse 71

श्मशाने शून्यसदने देवागारेऽथ निर्जने । पर्वते वनमध्ये वा शवमारुह्य मंत्रवित् ॥ ७१ ॥

Sa libingan ng pagsusunog, sa bahay na walang tao, sa templo, o sa isang liblib na pook—sa bundok o sa gitna ng gubat—ang nakaaalam ng mga mantra ay maaari pang umakyat at umupo sa bangkay bilang upuang ritwal upang magsagawa ng pagsasanay sa mantra.

Verse 72

समरे शत्रुनिहतं यद्वा षाण्यासिकं शिशुम् । विद्यां साधयतः शीघ्रं साधितैवं प्रसिद्ध्यति ॥ ७२ ॥

Habang nagsisikap na ganapin ang isang vidyā (lihim na disiplina), kung makita ang kaaway na napatay sa labanan o ang isang batang kabilang sa hanay ng mga nagtalikod sa mundo, ang vidyā na iyon ay mabilis na natatamo—gaya ng nakaugaliang sinasabi.

Verse 73

मेधा प्रज्ञा प्रभा विद्या धीवृत्तिस्मृतिबुद्धयः । विश्वेश्वरीति संप्रोक्ताः पीठस्य नव शक्तयः ॥ ७३ ॥

Ang Medhā (talas na talino), Prajñā (pagkilatis), Prabhā (ningning), Vidyā (kaalaman), Dhī (pag-unawa), Vṛtti (galaw ng isip), Smṛti (alaala), at Buddhi (intelek)—ang mga ito ang ipinahayag na siyam na śakti ng banal na Pīṭha, na sama-samang tinatawag na Viśveśvarī.

Verse 74

भृगुमन्विंदुसंयुक्तं मेघवर्त्म सरस्वती । योगपीठात्मने हार्द्दं पीठस्य मनुरीरितः ॥ ७४ ॥

Ipinahayag ang mantra ng Pīṭha: ito’y pinagsasanib kay Bhṛgu, Manu, at sa Buwan; dumaraan sa landas ng mga ulap; at ito’y si Sarasvatī—handog na mula sa puso sa Sarili ng Yoga-Pīṭha.

Verse 75

दत्त्वानेनासनं मूर्तिं मूलमंत्रेण कल्पयेत् । पूजयेद्विधिवद्देवीं तद्विधानमथोच्यते ॥ ७५ ॥

Pagkatapos ialay sa Kanya ang upuan, dapat itatag (gunigunihin at itindig) ang anyo ng mūrti ng Diyosa sa pamamagitan ng mūla-mantra. Pagkaraan, sambahin ang Devī ayon sa itinakdang ritwal; ngayo’y ipaliliwanag ang paraang iyon.

Verse 76

तारो माया भगं ब्रह्मा जटे सूर्यः सदीर्घकम् । यक्षाधिपतये तंद्रीसोपनीतं बलिं ततः ॥ ७६ ॥

Pagkatapos, sa mga salitang-mantra na “Tāra,” “Māyā,” “Bhagaṃ,” “Brahmā,” at “Sūryaḥ” na binibigkas nang pahaba, at habang ang buhok ay inayos na jata (gusot na buhol), saka niya ihain ang alay na bali—na inakyat ayon sa ritwal, hakbang-hakbang—sa Panginoon ng mga Yakṣa.

Verse 77

गृहयुग्मं शिवा स्वाहा बलिमंत्रोऽयमीरितः । दद्यान्नित्यं बलिं तेन मध्यरात्रे चतुष्पथे ॥ ७७ ॥

“Magkaparis na bahay; O Śivā, svāhā”—ito ang ipinahayag na bali-mantra. Sa mantrang ito, maghandog ng bali araw-araw, sa hatinggabi, sa sangandaan ng apat na daan.

Verse 78

जलदानादिकं मंत्रैर्विदध्याद्दशभिस्ततः । ध्रुवो वज्रोदके वर्म फट्सप्तार्णो जलग्रहे ॥ ७८ ॥

Pagkaraan nito, dapat isagawa ang pag-aalay ng tubig at mga kaugnay na ritwal sa pamamagitan ng sampung mantra. Kabilang dito ang Dhruva mantra, Vajrodaka mantra, ang Varma (panangga) mantra; at sa pagdakot ng tubig, bigkasin ang pitong-pantig na mantra na nagtatapos sa “phaṭ”.

Verse 79

ताराद्या वह्निजायांता माया हि क्षालने मता । तारो मायाः भृगुः कर्णोविशुद्धं धर्मवर्मतः ॥ ७९ ॥

Mula sa Tārā hanggang sa Vahnijāyā, ang pangkat na ito ay itinuturing na “Māyā” para sa paglilinis at pagpapadalisay. Ang Tārā ang (mantra/sukat) na tinatawag na Māyā; ang Bhṛgu ay tinatawag na Karṇa; at ang dalisay na anyo ay kilala bilang Dharmavarma.

Verse 80

सर्वपापानि शाम्यंते छेतो नेत्रयुतं जलम् । कल्पान्तनयनस्वाहा मंत्र आचमने मतः ॥ ८० ॥

Napapawi ang lahat ng kasalanan sa pamamagitan ng tubig na iniinom nang may malay na pag-iisip at may wastong pagtutok ng mga mata. Ang mantra na “kalpānta-nayana-svāhā” ang itinakda para sa ācamana (ritwal na pagsipsip ng tubig).

Verse 81

ध्रुवो मणिधरीत्यंते वज्रिण्यक्षियुता मृतिः । खरिविद्यायुग्रिजश्व सर्ववांते बकोऽब्जवान् ॥ ८१ ॥

Ang “Dhruva” ay tinatawag na “Maṇidhara”; ang “Mṛti” ay sinasabing “Vajrīṇī, na may mga matang di-nasisira”; ang “Kharī-vidyā” ay kilala bilang “Ugrijāśva”; at sa dulo ng lahat ng pagbanggit ay si “Baka”, ang isinilang mula sa lotus.

Verse 82

कारिण्यंते दीर्घवर्म अस्त्रं वह्निप्रियांतिमः । त्रयोविंशतिवर्णात्मा शिखाया बंधने मनुः ॥ ८२ ॥

Ang “Kāriṇyaṃte” at “Dīrghavarma”—ito ang Astra-mantra; at ang pangwakas na bahagi nito ay “Vahnipriyāntimaḥ”. Binubuo ng dalawampu’t tatlong pantig, ito ang Manu (banal na pormula) na ginagamit sa pagbibigkis at pagseseguro ng śikhā (tuktok na buhol ng buhok).

Verse 83

प्रणवो रक्षयुगलं दीर्घवर्मास्त्रठद्वयम् । नवार्णेनामुना मंत्री कुर्याद्भूमिविशोधनम् ॥ ८३ ॥

Sa Praṇava (Oṃ), kasama ang pares ng mga mantra ng pag-iingat, ang mahabang mantra ng baluting-kawaca, at ang dalawang pantig na ‘astra’ na nagtatapos sa ‘ṭha’, dapat isagawa ng pari ang paglilinis ng lupa sa pamamagitan ng siyam-na-pantig na mantrang ito.

Verse 84

नारांते सर्वविघ्नानुत्सारयेति पदं ततः । हुं फट् स्वाहा गुणेंद्वर्णो मनुर्विघ्ननिवारणम् ॥ ८४ ॥

Sa dulo ng pangalang “Nārāyaṇa,” idagdag ang pananalitang “itaboy ang lahat ng hadlang.” Pagkaraan, ang mantra na binubuo ng “huṃ,” “phaṭ,” at “svāhā,” na may mga tunog na guṇa at indu, ay para sa pag-aalis ng mga balakid.

Verse 85

मायाबीजं जपापुष्पनिभं नाभौ विचिंयेत् । तदुत्थेनाग्निना देहं दहेत्साद्धस्वपाप्मना ॥ ८५ ॥

Dapat pagnilayan ang Māyā-bīja, ang pantig-binhi na kahawig ng bulaklak na hibiscus, sa pusod. Sa apoy na sumisibol mula roon, sunugin ang katawan na ito, kasama ang sariling mga kasalanan.

Verse 86

ताराबीजं सुवर्णाभं चिंतयेद्धृदि मंत्रवित् । पवनेन तदुत्थेन पापभस्म क्षिपेद्भुवि ॥ ८६ ॥

Ang nakaaalam ng mantra ay magnilay sa puso sa Tārā-bīja, na nagniningning na parang ginto; at sa hiningang sumisibol mula roon, itapon sa lupa ang abo ng kasalanan.

Verse 87

तुरीयं चंद्रकुंदाभं बीजं ध्यात्वाललाटतः । तदुत्थसुधयादे हं स्वयं वै देवतानिभम् ॥ ८७ ॥

Pagbulayan ang ikaapat na bīja, na maningning na gaya ng buwan at bulaklak na jasmine, mula sa noo; sa nektar na sumisibol mula roon, ang katawan ay kusang nagiging tulad ng mga deva sa ningning.

Verse 88

अनया भूतशुद्ध्या तु देवीसादृश्यमाप्नुयात् । तारोऽनंतो भगुः कर्णो पद्मनाभयुतो बली ॥ ८८ ॥

Sa pamamagitan ng pagsasanay ng paglilinis ng mga sangkap (bhūtaśuddhi), tunay na nakakamit ng tao ang pagkakahawig sa Diyosa. Siya’y nagiging Tāra, Ananta, Bhagu, Karṇa, at ang makapangyarihang nilukuban ng Padmanābha.

Verse 89

खे वज्ररेखे क्रोधाख्यं बीजं पावकल्लभा । अमुना द्वादशार्णेन रचयेन्मंडलं शुभम् ॥ ८९ ॥

O minamahal ni Agni (Diyos ng Apoy), sa puwang na tulad ng langit at sa mga guhit na hugis-vajra, ilagay ang binhing pantig na tinatawag na “Krodha.” Sa pamamagitan ng labindalawang pantig na mantra, iguhit ang isang mapalad na maṇḍala.

Verse 90

तारो यथागता निद्रा सदृक्षेकभृगुर्विषम् । सदीर्घस्मृतिरौ साक्षौ महाकालो भगान्वितः ॥ ९० ॥

Ito ang mga pangalang binabanggit: Tāra; Yathāgatā (“gaya ng pagdating nito”); Nidrā (Tulog); Sadṛkṣa; Ekabhṛgu; Viṣa (Lason); Sadīrghasmṛti; Rau; Sākṣa (Saksi); Mahākāla (Dakilang Panahon); at Bhagānvita (pinagkalooban ng kapangyarihang panginoon).

Verse 91

क्रोधोऽस्त्रं मनुवर्णोऽयं मनुः पुष्पादिशोधने । तारः पाशः परा स्वाहा पंचार्णस्चित्तशोधने ॥ ९१ ॥

Ang “Krodha” ang astra-mantra. Ang mantrang ito, na binuo sa itinakdang mga pantig, ay ginagamit sa paglilinis ng mga bulaklak at iba pang handog. Ang “Tāra,” “Pāśa,” “Parā,” “Svāhā,” at ang limang-pantig na mantra ay para sa paglilinis ng isipan.

Verse 92

मनवो दश संप्रोक्ता अर्ध्यस्थापनमुच्यते । सेंदुभ्यां मासतो माया भुवं संसृज्य भूगृहम् ॥ ९२ ॥

Sampung Manu ang ipinahayag; ito ang tinatawag na pagtatatag ng handog na arghya. Sa pamamagitan ng dalawang tanda ng buwan, buwan-buwan, hinuhubog ni Māyā ang mga daigdig, nililikha ang lupang kaharian bilang tahanang tirahan.

Verse 93

वृतं त्रिकोणसंयुक्तं कुर्यान्मंडलमंत्रतः । यजेत्तत्राधारशक्तिं वह्निमंडलमध्यगाम् । वह्निमंडलमभ्यर्च्य महाशंखं निधापयेत् ॥ ९३ ॥

Sa pamamagitan ng mantra, iguhit ang isang bilog na maṇḍala na may kasamang tatsulok. Doon, sambahin ang Ādhāra-Śakti na nananahan sa gitna ng maṇḍala ng apoy. Pagkatapos sambahin nang wasto ang maṇḍala ng apoy, ilagay roon ang dakilang kabibe (mahāśaṅkha).

Verse 94

वामकर्णेन्दुयुक्तेन फडंतेन विहायसा । प्रक्षालितं भृगुर्दंडी त्रिमूर्तींतुयुतं पठेत् ॥ ९४ ॥

Gamit ang pantig na iniuugnay sa tanda ng “buwan sa kaliwang tainga,” at nagtatapos sa pananggalang na sigaw na “phaṭ,” bigkasin ito kasama ng sangkap na “kalangitan.” Sa gayong paglilinis, basahin ang pormulang Bhṛgu-daṇḍī na kaugnay ng Tatlong Anyo (Trimūrti).

Verse 95

ततोऽर्चयेन्महाशंखं जपन्मंत्रचतुष्टयम् । दीर्घत्रयान्विता माया काली सृष्टिः सदीर्घसः ॥ ९५ ॥

Pagkaraan, sambahin ang dakilang kabibe habang inuusal ang apat na mantra: “Māyā” na may tatlong mahabang patinig, “Kālī,” “Sṛṣṭi,” at “Sā” (Sa na may mahabang patinig).

Verse 96

प्रतिमासंयुतं मासं यवनं हृदयं ततः । एकाधशार्णः प्रथमो महाशंखार्चने मनुः ॥ ९६ ॥

Pagkatapos, gamitin ang pagkakasunod na “māsa” na inuugnay sa “pratimāsa”, kasunod ang “yavana”, at saka “hṛdaya”. Ito ang unang labing-isang pantig na mantra na itinakda para sa pagsamba sa Dakilang Kabibe (Mahāśaṅkha).

Verse 97

हंसो हरिभुजंगेशयुक्तो दीर्घंत्रयेंदुयुक् । तारिण्यंते कपालाय नमोंतो द्वादशाक्षरः ॥ ९७ ॥

Ang labindalawang pantig na mantra ay nagtatapos sa “namo”; binubuo ito sa pagsasanib ng “haṁsa” at “haribhujaṅgeśa”, kasama ang mahabang patinig at “tatlong buwan” ayon sa tuntunin, at nagwawakas sa “tāriṇī” at “kapālāya”.

Verse 98

स्वं दीर्घत्रयमन्वाढ्यमेषो वामदगन्वितः । लोकपालाय हृदयं तृतीयोऽयं शिवाक्षरः ॥ ९८ ॥

Ang pantig na “svaṃ”, na may tatlong mahabang patinig at iniuugnay sa sangkap na “nasa kaliwa”, ay ang pusong-mantra para sa Lokapāla; ito ang ikatlong pantig ni Śiva.

Verse 99

मायास्त्रीबीजमर्द्धैदुयुतं स्वं स्वर्गखादिमः । पालाय सर्वाधाराय सर्वः सर्वोद्भवस्तथा ॥ ९९ ॥

Siya ang binhi ng Māyā, ang mapaglikhang simulain ng kapangyarihang pambabae; ang sariling tanda Niya ay iniugnay sa kalahating buwan. Siya ang Lumalamon sa langit at iba pa; ang Tagapangalaga, ang saligan ng lahat, ang Lahat, at ang pinagmumulan ng lahat ng pag-iral.

Verse 100

सर्वशुद्धिमयश्चेति ङेंताः सर्वासुरांतिकम् । रुधिरा रतिदीर्घा च वायुः शुभ्रानिलः सुरा ॥ १०० ॥

“Ito ang mga salitang ṅeṃtā”: “binubuo ng ganap na kadalisayan”; “tagapuksa ng lahat ng Asura”; “pulang-dugo”; “mahabang ligaya”; “hangin”; “maliwanag na simoy”; at “sura” (banal/ambrosia).

Verse 101

भाजनाय भगी सत्या विकपालाय हृन्मनुः । तुर्यो रसेषु वर्णोऽयं महाशंखप्रपूजने ॥ १०१ ॥

Para sa banal na sisidlan (bhājana), itinuturo ang anyong-pantig na “bhagī satyā”; para sa mangkok-bungo (kapāla) ay “hṛnmanuḥ”. Ito ang ikaapat (turyā) na ritwal na “kulay/uri ng pantig” na ilalapat sa mga likido o esensya (rasa) sa dakilang pagsamba sa Mahāśaṅkha.

Verse 102

नवार्कमंडलं चेष्ट्वा सलिलं मूलमंत्रतः । प्रपूरयेत्सुधाबुद्ध्या गंधपुष्पाक्षतादिभिः ॥ १०२ ॥

Matapos ihanda ang sariwang bilog ng araw (arka-maṇḍala), dapat, sa pamamagitan ng ugat na mantra, basbasan ang tubig at saka punuin ang handog na may diwang ito’y amṛta—gamit ang pabango, mga bulaklak, akṣata (buong bigas), at iba pa.

Verse 103

मुद्रां त्रिखंडां संदर्श्य पूजयेच्चंद्रमंडलम् । वाक्सत्यपद्मागगने रेफानुग्रहबिंदुयुक् ॥ १०३ ॥

Matapos ipakita ang mudrā na tatlong-bahagi (trikhaṇḍā), dapat sambahin ang bilog ng buwan. Isagawa ang pagsamba sa pamamagitan ng mantra “vāk–satya–padmā–gagane,” na may titik “ra” (repha), may dagdag na “anugraha” na biyaya, at may bindu na tuldok na pang-ilong.

Verse 104

मूलमंत्रो विपद्ध्वंसमनुसर्गसमन्वितम् । अष्टकृत्वोऽमुना मंत्री मंत्रयेत्प्रयतो जलम् ॥ १०४ ॥

Ang masinop na nagsasanay ay dapat magbasbas ng tubig sa pamamagitan ng pagbigkas nang walong ulit ng mūla-mantra, kasama ang dagdag na “vipad-dhvaṁsa” na pumupuksa sa kapahamakan at ang mga itinakdang “anusarga” na karugtong.

Verse 105

मायया मदिशं क्षिप्त्वा खं योनिं च प्रदर्शयेत् । तत्र वृत्ताष्टषट्कोणं ध्यात्वा देवीं विचिंतयेत् ॥ १०५ ॥

Sa pamamagitan ng māyā, ilagay ang binhing pantig na “ma” sa itinakdang direksiyon; saka iguhit ang “kha” at ang yoni. Doon, magnilay sa bilog na anyo kasama ang mga hugis na may walong at anim na sulok, at pagnilayan ang Mahal na Diyosa.

Verse 106

पूर्वोक्तां पूजयेत्त्वेनां मूलेनाथ प्रतर्पयेत् । तर्जनूमध्यमानामाकनिष्ठाभिर्महेश्वरीम् ॥ १०६ ॥

Ayon sa naunang sinabi, sambahin ang anyong iyon; pagkatapos, sa pamamagitan ng ugat na mantra, maghandog upang mapalugod Siya. Sambahin si Maheśvarī gamit ang mga daliri—hintuturo, gitna, palasingsingan, at hinliliit—ayon sa itinakdang nyāsa.

Verse 107

सांगुष्ठानिश्चुतुर्वारं महाशंखस्थिते जले । खंरेफमनुबिंद्वाढ्यां भृगुमन्विंदुयुक्तया ॥ १०७ ॥

Apat na ulit, gamit ang hinlalaki, wisikan (o hipuin upang basbasan) ang tubig na nasa malaking kabibe. Pagkaraan, gamitin ang pantig na “kha” kasama ang “repha” (ra) na may anusvāra at bindu; at ang “bhṛgu” (bha) na may bindu.

Verse 108

ध्रुवाद्येन नमोंतेन तर्प्यादानंदभैरवम् । ततस्तेनार्धतोयेन प्रोक्षेत्पूजनसाधनम् ॥ १०८ ॥

Sa mantra na nagsisimula sa “Dhruva” at nagtatapos sa “namaḥ,” maghandog ng tarpana, ang pag-aalay ng tubig, kay Ānandabhairava. Pagkaraan, sa natitirang kalahati ng tubig na iyon, iwisik upang dalisayin ang mga gamit at kasangkapan sa pagsamba.

Verse 109

योमिमुद्रां प्रदर्श्यापि प्रणमेद्भवतारिणीम् । विधानमर्घे संप्रोक्तं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ १०९ ॥

Matapos ipakita ang Yoni-mudrā, yumukod at magpatirapa kay Bhavatāriṇī. Ang paraang ito, na itinuro kaugnay ng handog na arghya, ay ipinahahayag na nagbibigay ng lahat ng siddhi o kaganapan.

Verse 110

पूर्वोक्ते पूजयेत्पीठे पद्मे षट्कोणकर्णिके । धरागृहावृते रम्ये देवीं रम्योपचारकैः ॥ ११० ॥

Sa naunang inilarawang luklukan—isang lotus na may karnikā na anim ang sulok, na napapalamutian at napaliligiran ng bhūpura (pader ng lupa)—sambahin ang Diyosa sa pamamagitan ng kaaya-ayang mga handog at paglilingkod.

Verse 111

महीगृहे चतुर्दिक्षु गणेशादीन्प्रपूजयेत् । पाशांकुशौ कपालं च त्रिशूलं दधतं करैः ॥ १११ ॥

Sa mahīgṛha (bahay-ritwal), nararapat na sambahin nang wasto si Gaṇeśa at ang iba pang mga diyos sa apat na direksiyon—yaong may hawak na pisi at panggabay (ankusha), mangkok na bungo (kapāla), at tridenteng triśūla sa kanilang mga kamay.

Verse 112

अलंकारचयोपेतं गणेशं प्राक्तमर्चयेत् । कपालशूले हस्ताभ्यां दधतं सर्पभूषणम् ॥ ११२ ॥

Una, sambahin si Gaṇeśa na napapalamutian ng maraming alahas—may hawak na bungo at trisula sa dalawang kamay, at may mga ahas na palamuti.

Verse 113

स्वयूथवेष्टितं रम्यं बटुकं दक्षिणेऽर्चयेत् । असिशूलकपालानि डमरुं दधतं करैः ॥ ११३ ॥

Sa dakong timog, sambahin ang kaakit-akit na Baṭuka na napalilibutan ng sarili niyang pangkat. Sa kanyang mga kamay ay tangan niya ang espada, trident, mga kapāla na sisidlang bungo, at ang tambol na ḍamaru.

Verse 114

कृष्णं दिगंबरं क्रूरं क्षेत्रपालं च पश्चिमे । कपालं डमरुं पाशं लिंगं शंबिभ्रतीं करैः ॥ ११४ ॥

Sa kanlurang dako, ilagay o pagnilayan ang Kṣetrapāla: maitim ang kulay, digambara (langit ang kasuutan), mabagsik—may hawak na bungo, tambol na ḍamaru, lubid na pisi (pāśa), at liṅga.

Verse 115

अध्याकन्या रक्तवस्त्रा योगिनीरुत्तरे यजेत् । अक्षोभ्यं प्रयजेन्मूर्ध्नि देव्या मंत्रऋषिं शुभम् ॥ ११५ ॥

Sa hilagang panig, sambahin ang Yoginī—iniisip bilang isang dalagang nakadamit ng pula. At sa tuktok ng ulo (sa nyāsa), marapat na anyayahan si Akṣobhya, ang mapalad na ṛṣi ng mantra ng Devī.

Verse 116

अक्षोभ्यं वस्त्रपुष्पं च प्रतीच्छानवल्लभा । अक्षोभ्यपूजने मंत्रः षट्कोगकम् ॥ ११६ ॥

Tanggapin (at ihandog) ang damit at mga bulaklak nang may di-natitinag na katatagan—na minamahal ng tumatanggap. Sa pagsamba kay Akṣobhya, ang mantra ay ang pormulang may anim na pantig.

Verse 117

वैराचनं चामिताभं पद्मनाभिभिधं तथा । शंखं पांडुरसंज्ञं च दिग्दलेषु प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

Sa mga bahagi ng mga dako, marapat na sambahin nang wasto sina Vairācana, Amitābha, Padmanābha, at si Śaṅkha na kilala rin bilang Pāṇḍura.

Verse 118

लाभकां मानकां चैव पांडुरां तारकां तथा । विदिग्गताब्जपत्रेषु पूजयेदिष्टसिद्धये ॥ ११८ ॥

Upang makamtan ang ninanais na bunga, sambahin ang mga śakti na Lābhakā, Mānakā, Pāṇḍurā at gayundin si Tārakā sa mga talulot ng lotus na inayos ayon sa mga direksiyon.

Verse 119

बिंदुनामादिवर्णाद्याः संबुद्ध्यंतास्तथाभिधाः । व्रजपुष्पं प्रतीच्छाग्निप्रियांताः प्रणवादिकाः ॥ ११९ ॥

Mula sa pantig na tinatawag na “Bindu” at sa mga unang titik (varṇa), ang mga mantrang ito ay dapat maunawaan ayon sa kanilang pangalan at pagbigkas; kabilang ang mga anyong “Vraja”, “Puṣpa”, “Pratīccha”, “Agni”, at yaong nagtatapos sa “Priyā”, at nagsisimula sa praṇava na “Oṃ” at iba pa.

Verse 120

वैराचनादि पूजायां मनवः परिकीर्तिताः । भूधरश्च चतुर्द्वार्षु पद्मांतकयमांतकौ ॥ १२० ॥

Sa pagsambang nagsisimula kay Vairācana, ipinahayag ang mga angkop na Manu; at sa apat na tarangkahan ay nakatalaga si Bhūdhara, gayundin sina Padmāntaka at Yamāntaka.

Verse 121

विद्यांतकाभिधः पश्चान्नरांतक इमान्यजेत् । शक्रादींश्चैव वज्रादीन्प्रजपेत्तदनंतरम् ॥ १२१ ॥

Pagkaraan, ang tinatawag na Vidyāntaka ang magsagawa ng mga ritong ito; at si Narāntaka naman ay gayundin. Pagkatapos nito, bigkasin sa japa si Indra at ang iba pang mga deva, pati ang Vajra at iba pang banal na sandata, ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 122

एवं संपूजयन्देवीं पांडित्यं धनमद्भुतम् । पुत्रान्पौत्राञ्छुभां कीर्तिं लभते जनवश्यताम् ॥ १२२ ॥

Sa gayon, sa wastong pagsamba sa Diyosa, nakakamit ang karunungan, kamangha-manghang yaman, mga anak at apo, mapalad na dangal, at kapangyarihang makuha ang loob ng mga tao.

Verse 123

तारो माया श्रीमदकजटे नीलसरस्वती । महोप्रतारे देवासः सनेत्रो गदियुग्मकम् ॥ १२३ ॥

Tārā; Māyā; ang mapalad na may buhol-buhol na buhok; Nīla-Sarasvatī; ang Dakilang Pratārā; ang mga deva; “Sa-netra” (may mga mata); at ang magkaparis na may hawak na pamalo—ito ang mga pangalan/anyo na binibilang at binabanggit.

Verse 124

सर्वदेवपिशाकर्मो दीर्घोग्रिर्मरुसान्मस । अभ्रगुमम जाड्यं च छेदयद्वितयं रमा ॥ १२४ ॥

Si Rāmā (Lakṣmī) ang pumuputol sa dalawang pagdurusa—ang pamamanhid o kabagalan ng isip (jāḍya) at isa pang hadlang na kapintasan—na sumisibol mula sa mabagsik at matagal na naglalagablab na mga gawa, sa mga gawang sinasapian ng masasamang espiritu, at sa nakatutuyong impluwensiya ng mga Marut.

Verse 125

मायास्त्राग्निप्रियांतोऽयं द्विपंचाशल्लिपिर्मनुः । अनेन नित्यं पूजतिऽन्वहं देव्यै बलिं हरेत् ॥ १२५ ॥

Ang mantrang ito—nagsisimula sa “māyā” at nagtatapos sa “agnipriyā”—ay tinatawag na mantrang “limampung titik” (dvipaṃcāśal-lipi). Sa pamamagitan nito, dapat sambahin araw-araw ang Devī, at araw-araw ding maghandog ng bali (handog-ritwal) sa Diyosa.

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगान्विदधाति च । जातमात्रस्य बालस्य दिवसत्रितयादधः ॥ १२६ ॥

Kapag ang mantra ay ganap nang natamo (naging mabisa) sa ganitong paraan, isinasagawa ng pari na tagapagmantra ang mga gamit-ritwal nito—na nagsisimula sa loob ng tatlong araw matapos ipanganak ang sanggol.

Verse 127

जिह्वायां विलिखेन्मंत्रं मध्वाज्याभ्यां शलाकया । सुवर्ण कृतया यद्वा मंत्री धवलदूर्वया ॥ १२७ ॥

Isulat niya ang mantra sa dila gamit ang munting patpat na isinawsaw sa pulot at ghee; o kaya, ang tagapagmantra ay maaaring magsulat nito sa pamamagitan ng estilong ginto, o sa pamamagitan ng puting damong dūrvā.

Verse 128

गतेऽष्टमेऽब्दे बालोऽपि जायते कविरद्बुतम् । तथापरैरजेयोऽपि भूपसंघैर्द्धनार्चितः ॥ १२८ ॥

Kapag lumipas ang ikawalong taon, kahit isang bata ay nagiging makatang kahanga-hanga; gayundin, ang dating di-matatalo ay napapasuko ng iba kapag hinarap ng mga pulutong ng mga hari at pinararangalan o tinutukso ng kayamanan.

Verse 129

उपरागे दतानीव नरदारुसरोजले । निर्माय कीलकं तेन तैलमध्वमृतैर्लिखेत् ॥ १२९ ॥

Sa oras ng eklipse, sa tubig na binabad sa lotus at halamang nara-dāru, gumawa ng munting tulos (kīlaka); at sa pamamagitan nito ay isulat ang itinakdang mga titik/yantra gamit ang langis, pulot, at ghee.

Verse 130

सरोजिनीदले मंत्रं वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः । निखाय तदलं कुंडे चतुरस्रे समेखले ॥ १३० ॥

Sa dahon ng lotus, palibutan ang mantra ng mga pantig na ‘mātṛkā’ (alpabeto); saka ilagay ang inihandang dahon sa parisukat na hukay-apoy na may guhit na hangganan sa paligid, at ibaon/itakda roon.

Verse 131

संस्थाप्य पावकं तत्र जुहुयान्मनुनामुना । सहस्रं रक्तपद्मानां धेनुदुग्धजलाप्लुतम् ॥ १३१ ॥

Matapos itatag ang banal na apoy doon, magsagawa ng homa sa pamamagitan ng itinakdang mantra, na naghahandog ng isang libong pulang lotus na binasa sa halong gatas ng baka at tubig.

Verse 132

होमांते विवधै रत्नैः पलैरपि बलिं हरेत् । बलिं मंत्रेण विधिवद्बलिमंत्रः प्रकाश्यते ॥ १३२ ॥

Sa pagtatapos ng homa, maghandog ng ‘bali’—sa iba’t ibang hiyas, o kahit sa prutas man lamang. Ang bali ay dapat ihandog ayon sa tuntunin, na may kasamang mantra; kaya’t ang bali-mantra ay ihahayag ngayon.

Verse 133

तारः पद्मे युग तंद्री वियद्दीर्घं च लोहितः । अत्रिर्विषभगारूढो वदत्पद्मावतीपदम् ॥ १३३ ॥

Si “Tāra” (Bṛhaspati) ay nasa Padma; naroon din ang (panahong) Yuga at ang (kalagayang) Taṃdrī; gayundin ang Viyad-dīrgha at Lohita. Si Atri, nakasakay sa Toro (Uṣabha), ay bumibigkas ng kalagayang tinatawag na Padmāvatī.

Verse 134

झिंटीशाढ्योनिलस्वाहा षोडशार्णो बलेर्मनुः । ततो निशीथे च बलिं पूर्वोक्तमनुना हरेत् ॥ १३४ ॥

“jhiṃṭīśāḍhya-onila-svāhā”—ito ang labing-anim na pantig na mantra na itinakda para sa bali (handog na ritwal). Pagkaraan, sa hatinggabi, ialay ang bali gamit ang mantrang naunang binanggit.

Verse 135

एवं कृते पंडितानां स जयी कविराड् भवेत् । निवासो भारतीलक्ष्म्योर्जनतारञ्जनक्षमः ॥ १३५ ॥

Kapag ginawa ito nang ganito, siya’y magiging matagumpay at dakilang makata sa hanay ng mga pantas; magiging tahanan ng kagalingan sa pananalita (Bhāratī) at kasaganaan (Lakṣmī), at may kakayahang magbigay-lugod sa bayan.

Verse 136

शताभिजप्त्या यो मंत्री रोचनां मस्ताके धरेत् । यं यं पश्यति तस्यासौ दासवज्जायते क्षणात् ॥ १३६ ॥

Ang nagsasagawa ng mantra na, matapos bigkasin ito nang sandaang ulit, ay magpahid ng rocanā (dilaw na pang-ritwal) sa tuktok ng ulo—sinumang kanyang titigan ay agad na magiging parang alipin niya.

Verse 137

श्मशानांगारमाश्रित्य पूर्वायां कुजवासरे । तेन मत्रेण संवेष्ट्य निबद्धं रक्ततंतुभिः ॥ १३७ ॥

Kumuha ng uling mula sa libingan-sunugan (śmaśāna) sa bukang-liwayway ng Martes; saka, habang binibigkas ang mantrang iyon, balutin ito at itali nang mahigpit sa pulang sinulid.

Verse 138

शताभिजप्तं मूलेन निक्षिपेद्वैरिवेश्मनि । उच्चाटयति सप्ताहात्सकुंटुबान्विरोधिनः ॥ १३८ ॥

Pagkatapos bigkasin ang mantra nang sandaang ulit sa isang ugat, ilagay ito sa bahay ng kaaway; sa loob ng pitong araw, itinataboy nito ang kaaway—kasama ang kanyang pamilya.

Verse 139

क्षीराढ्यया निशामंत्रं लिखित्वा पौरुषेऽस्थनि । रविवारे निशीथिन्यां सहस्रमभिमंत्रयेत् ॥ १३९ ॥

Isulat ang Niśā-mantra gamit ang tintang mayamang gatas sa buto ng tao; sa araw ng Linggo, sa hatinggabi, basbasan ito sa pagbigkas nang isang libong ulit.

Verse 140

तत्क्षिप्तं शत्रुसदने मंडलाद्भ्रंशकं भवेत् । क्षेत्रे क्षिप्तं सस्यहान्योजवहृत्तुरमालयेत् ॥ १४० ॥

Kapag ang bagay na iyon ay inihagis sa tahanan ng kaaway, nagiging sanhi ito ng pagbagsak niya mula sa katungkulan at kapangyarihan. Kapag inihagis sa bukid, nagdudulot ito ng pagkalugi sa ani at mabilis na pag-alis ng sigla ng lupa.

Verse 141

षट्कोणांतर्लिखेन्मूलं साध्यार्णं केशरे स्वरैः । बाह्येऽष्टवर्गयुक्पत्रं पद्मभूमिपरावृतम् ॥ १४१ ॥

Sa loob ng hugis na may anim na dulo, isulat ang Mūla-mantra; sa mga hibla ng bulaklak (keśara) ilagay ang mga pantig ng mantrang nilalayon, kasama ang mga patinig. Sa labas, sa mga talulot ng lotus, isulat ang mga pantig ng walong pangkat (aṣṭa-varga), at palibutan ang lahat ng pundasyong lotus (padma-bhūmi).

Verse 142

यंत्रं भूर्जे जहुरसैर्लिखेत्पूताम्बरावृतम् । पट्टसूत्रेण सन्नद्धं शिशुकंठगतं ध्रुवम् ॥ १४२ ॥

Isulat ang yantra sa balat ng punong birch gamit ang mga esensya ng handog na Juhu; balutin sa nilinis na tela, itali ng sutla o sinulid, at isuot nang matatag sa leeg ng bata bilang panangga.

Verse 143

भूतभीतिहरं वामवाहौ स्त्रीणां च पुत्रदम् । नृणां दक्षिणबाहुस्थं निर्धनानां धनप्रदम् ॥ १४३ ॥

(Ito) ay nag-aalis ng takot sa mga nilalang; kapag isinusuot sa kaliwang bisig, ipinagkakaloob nito sa mga babae ang isang anak na lalaki; kapag nasa kanang bisig ng mga lalaki, ipinagkakaloob nito ang yaman sa mga dukha.

Verse 144

ज्ञानदं ज्ञानमिच्छूनां राज्ञां तु विजयप्रदम् ॥ १४४ ॥

Ipinagkakaloob nito ang kaalaman sa mga naghahangad ng karunungan, at sa mga hari ay ipinagkakaloob nito ang tagumpay.

Verse 145

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे यक्षिणीमन्त्रभेदनिरूपणं नाम पञ्चाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८५ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ikawalongpu’t limang kabanata, na pinamagatang “Pag-uuri at Pagpapaliwanag ng mga Yakṣiṇī Mantra,” sa Ikatlong Bahagi (Ikatlong Pāda) ng Dakilang Salaysay (Bṛhad-upākhyāna) sa loob ng Pūrva-bhāga ng Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa.