The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा तु नारदो विप्राः कुमारवचनं मुनिः । यत्पप्रच्छ पुनस्तच्च युष्मभ्यं प्रवदाम्यहम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Sūta: O mga Brahmin, matapos marinig ang mga salita ng mga Kumāra, muling nagtanong ang pantas na si Nārada ng anumang nais niyang malaman; iyon din ay isasalaysay ko ngayon sa inyo.

Verse 2

कार्तवीर्यस्य कवचं तथा हनुमतोऽपि च । चरितं च महत्पुण्यं श्रुत्वा भूयोऽब्रवीद्वचः ॥ २ ॥

Nang marinig ang kavaca (awit na panangga) ni Kārtavīrya at gayundin ang kay Hanumān, at ang lubhang mapagpala at banal na salaysay tungkol kay Hanumān, muli niyang sinabi ang mga salitang ito.

Verse 3

नारद उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ त्वयातिकरुणात्मना । श्रावितं चरितं पुण्यं शिवस्य च हनूमतः ॥ ३ ॥

Sinabi ni Nārada: “Mabuti, mabuti, O pinakadakila sa mga muni! Sa pusong hitik sa habag, ipinadinig mo sa akin ang banal at mapagpalang salaysay tungkol kay Śiva at kay Hanumān.”

Verse 4

तन्त्रस्यांस्य क्रमप्राप्तं कथनीयं च यत्त्वया । तत्प्रब्रूहि महाभाग किं पृष्ट्वान्यद्विदांवर ॥ ४ ॥

O marangal, ipaliwanag mo ang dapat mong ituro ayon sa wastong pagkakasunod sa Tantrang ito. Ipagpahayag mo, O dakilang kaluluwa—ano pa ang maihihingi kong tanong sa iyo, O pinakamahusay sa mga marurunong?

Verse 5

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये कृष्णमंत्रान्भुक्तिमुक्तिफलप्रदान् । ब्रह्माद्या यान्समाराध्य सृष्ट्यादिकरणे क्षमाः ॥ ५ ॥

Sinabi ni Sanatkumāra: Ngayon ay ipaliliwanag ko ang mga mantra ni Kṛṣṇa na nagkakaloob ng bunga ng kapakinabangang makamundo at ng paglaya—mga mantrang sa pamamagitan nito maging si Brahmā at ang iba pang mga deva, matapos sambahin Siya nang wagas, ay nagkakaroon ng kakayahang gampanan ang paglikha at iba pang gawaing kosmiko.

Verse 6

कामः कृष्णपदं ङतं गोविंदं च तथाविधम् । गोपीजनपदं पश्चाद्वल्लभायाग्निसुंदरी ॥ ६ ॥

Si Kāma (diyos ng pagnanasa) ay sinasabing nagtungo sa mga Paa ni Kṛṣṇa at gayundin kay Govinda; pagkaraan, si Agnisundarī, ang marikit ng Apoy, ay nagtungo sa pamayanan ng mga gopī upang maging minamahal/kapareha ni Vallabhā.

Verse 7

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं दुर्गाधिष्ठातृदैवतः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ ७ ॥

Ito ang mantrang may labingwalong pantig, na si Durgā ang namumunong diyosang tagapangasiwa. Para rito, si Nārada ang ṛṣi (tagakita), ang sukat ay Gāyatrī, at ang diyosang tinatawag ay muli ring ipinahahayag na si Gāyatrī.

Verse 8

श्रीकृष्णः परमात्मा च कामो बीजं प्रकीर्तितम् । स्वाहा शक्तिर्नियोगस्तु चतुर्वर्गप्रसिद्धये ॥ ८ ॥

Si Śrī Kṛṣṇa ang Paramātmā, ang Kataas-taasang Sarili; ang “Kāma” ay ipinahahayag na bīja (binhing pantig). Ang “Svāhā” ang śakti (pormulang nagbibigay-lakas), at ang niyoga (layon ng ritwal) ay para sa pagtatamo ng apat na layunin ng buhay: dharma, artha, kāma, at mokṣa.

Verse 9

ऋषिं शिरसि वक्त्रे तु छंदश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ९ ॥

Ang pinakadakilang sādhaka ay dapat magsagawa ng nyāsa: ilagay ang ṛṣi sa ulo, ang chandas sa bibig, ang diyos sa puso, ang bīja sa lihim na bahagi, at ang śakti sa mga paa.

Verse 10

युगेवदाब्धि निगमैर्द्वाभ्यां वर्णैर्मनूद्भवैः । पंचांगानि प्रविन्यस्य तत्त्वन्यासं समाचरेत् ॥ १० ॥

Sa paggamit ng mga mantrang Veda—kasama ang dalawang pantig na nagmula kay Manu—dapat ay maayos na mailagay ang limang sangkap (pañcāṅga), at saka isagawa ang tattva-nyāsa, ang nyāsa ng mga prinsipyo.

Verse 11

हृदंतिमादिकांतार्णमपराद्यानि चात्मने । मत्यंतानि च तत्वानि जीवाद्यानि न्यसेत्क्रमात् ॥ ११ ॥

Mula sa puso at umakyat hanggang sa pinakaloob na dulo (tuktok ng ulo), alang-alang sa Ātman, isagawa ang nyāsa at ilagak ang mas matataas na tattva; at gayundin sa wastong pagkakasunod, ilagak ang mga tattva mula sa jīva hanggang sa antas na mortal ng katawan.

Verse 12

जीवं प्राणं मतिमहंकारं मनस्तथैव च । शब्दं स्पर्शं रूपरसौ गंधं श्रोत्रं त्वचं तथा ॥ १२ ॥

Ang jīva (sariling indibidwal), prāṇa (hiningang-buhay), mati (talino), ahaṅkāra (pagkamaka-ako), at manas (isip); tunog, haplos, anyo at lasa, amoy; at gayundin ang tainga at balat—ang lahat ng ito ay binanggit.

Verse 13

नेत्रं च रसनांघ्राणं वाचं पाणिं पदेंद्रियम् । पायुं शिश्नमथाकाशं वायुं वह्निं जलं महीम् ॥ १३ ॥

Ang mata; ang dila at ilong; pananalita (vāc); ang kamay; ang paa bilang organo ng pagkilos; ang puwit; ang ari; at saka ang kalawakan, hangin, apoy, tubig, at lupa—ang mga ito’y binanggit.

Verse 14

जीवं प्राणं च सर्वागे मत्यादित्रितयं हृदि । मूर्द्धास्यहृद्गुह्य पादेष्वथ शब्दादिकान्न्यसेत् ॥ १४ ॥

Ilagak (sa nyāsa) ang jīva at prāṇa sa lahat ng mga bahagi ng katawan; ilagak sa puso ang tatluhang nagsisimula sa mati; at pagkatapos ay ilagak ang tunog at ang iba pa sa ulo, bibig, puso, lihim na bahagi, at mga paa.

Verse 15

कर्णादिस्वस्वस्थानेषु श्रोत्रादीनींद्रियाणि च । तथा वागादींद्रियाणि स्वस्वस्थानषु विन्यसेत् ॥ १५ ॥

Ilagak ang mga pandamang-kakayahan—nagsisimula sa pakikinig—sa kani-kanilang wastong luklukan, mula sa tainga; at gayundin ilagak ang mga organo ng pagkilos—nagsisimula sa pananalita—sa kani-kanilang nararapat na lugar.

Verse 16

मूद्धस्यहृद्गुह्यपादेष्वाकाशादीन्न्यसेत्ततः । हृत्पुंडरीकमर्केन्दुह्निबिंबान्यनुक्रमात् ॥ १६ ॥

Pagkaraan, dapat isagawa ang nyāsa sa pamamagitan ng paglalagay (sa isip) ng mga sangkap na nagsisimula sa ākāśa sa ulo, puso, lihim na bahagi, at mga paa; at pagkatapos, ayon sa pagkakasunod, magnilay sa loob ng lotus ng puso sa maningning na mga bilog ng araw, buwan, at banal na apoy.

Verse 17

द्विषट्ह्यष्टदशकलाव्याप्तानि च तथा मतः । भूताष्टां गाक्षिपदगैर्वर्णैः प्रग्विन्न्यसेद्धृदि ॥ १७ ॥

Ang mga ito rin ay itinuturing na lumalaganap sa labingwalong kalā; at ang walong bhūta ay dapat ilagay sa puso sa pamamagitan ng pagsasaayos ng mga pantig na nagsisimula sa “ga” at ng mga pantig na kabilang sa mga pangkat na “akṣi” at “pada”, ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 18

अथाकाशादिस्थलेषु वासुदेवादिकांस्ततः । वासुदेवः संकर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः ॥ १८ ॥

Pagkatapos, sa mga dako na nagsisimula sa ākāśa at sa iba pang larangan ng mga elemento, dapat pagnilayan ang mga banal na anyo na nagsisimula kay Vāsudeva—si Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Pradyumna, at Aniruddha.

Verse 19

नारायणश्च क्रमशः परमेष्ठ्यादिभिर्युताः । परमेष्ठिपुमांच्छौ चविश्वनिवृत्तिसर्वकाः ॥ १९ ॥

At si Nārāyaṇa, ayon sa pagkakasunod, ay inilalarawan na kasama ng mga kalagayang nagsisimula sa Parameṣṭhī; gayundin, binabanggit ang mga tawag na Parameṣṭhī at Pumān—ang lahat ng ito ay mga katawagang tumutukoy sa nivṛtti, ang pag-urong o pagbalik-loob ng sansinukob, at sa kataas-taasang prinsipyong sumasaklaw sa lahat.

Verse 20

श्वेतानिलाग्न्यंबुभूमिवर्णैः प्राग्वत्प्रविन्यसेत् । स्वबीजाद्यं कोपतत्वं नृसिंहं व्यापकेन च ॥ २० ॥

Gaya ng dati, isagawa ang paglalagay (nyāsa) gamit ang mga pantig na kaugnay ng mga kulay—puti, hangin, apoy, tubig, at lupa—ayon sa naunang ayos. Pagkatapos, mula sa sariling bīja, ilagay si Nṛsiṃha sa prinsipyo ng Kanyang poot (kopa-tattva), kasama ang aspektong lumalaganap sa lahat (vyāpaka).

Verse 21

प्राग्वद्विन्यस्य सर्वाङ्गे तत्त्वन्यासोऽयमीरितः । मकाराद्या आद्यवर्णाः सर्वे स्युश्चंद्रभूषिताः ॥ २१ ॥

Gaya ng dati, matapos ilagak sa buong katawan, ito ang ipinahahayag na tattva-nyāsa (paglalagak ng mga prinsipyo). Ang mga unang titik na nagsisimula sa “ma” ay dapat pagandahin ng candra (buwan).

Verse 22

वासुदेवादिका ज्ञेया ङेंताः साधकसत्तमैः । प्राणायामं ततः कृत्वा पूरकुम्भकरेचकैः ॥ २२ ॥

Dapat maunawaan ng pinakamainam na sādhaka ang mga pantig ng mantra na nagsisimula sa “Vāsudeva” bilang gabay na hanay. Pagkaraan, isagawa ang prāṇāyāma: pūraka (hinga papasok), kumbhaka (pigil), at recaka (hinga palabas).

Verse 23

चतुर्भिः षड्भर्द्वाभ्यां च मूलमंत्रेण मंत्रवित् । केचिदाहुरिहाचार्याः प्राणायामोत्तरं पुनः ॥ २३ ॥

Ang nakaaalam ng mantra ay dapat magsagawa gamit ang mūla-mantra, na binibigkas nang apat na ulit, o anim na ulit, o dalawang ulit. Sinasabi rin ng ilang ācārya rito na matapos ang prāṇāyāma ay gawin itong muli.

Verse 24

पीठन्यासं विधायाथ न्यासानन्यान्समाचरेत् । दशतत्त्वादि विन्यस्य वक्ष्यमाणविधानतः ॥ २४ ॥

Unahin ang pīṭha-nyāsa, saka isagawa ang iba pang mga nyāsa. Sa paglalagak (pag-anyaya) ng sampung tattva at iba pa, magpatuloy nang tumpak ayon sa paraang ilalarawan.

Verse 25

मूर्तिपंजरनामानं पूर्वोक्तं विन्यसेद्बुधः । सर्वांगे व्यापकं कृत्वा किरीटमनुना सुधीः ॥ २५ ॥

Dapat isagawa ng marunong ang nyāsa ng pangkat ng mga pangalang tinatawag na “Mūrti-pañjara” na naituro na. Kapag napalaganap na ito sa lahat ng bahagi ng katawan, ang may pag-unawa ay dapat selyuhan sa pamamagitan ng “Kirīṭa” mantra.

Verse 26

ततस्तारपुटं मंत्रं व्यापय्य करयोस्त्रिशः । पंचांगुलीषु करयोः पंचांगं विन्यसेत्ततः ॥ २६ ॥

Pagkaraan, ilagay ang mantrang «tāra-puṭa» at ipalaganap ito sa dalawang kamay nang tatlong ulit; pagkatapos, sa limang daliri ng mga kamay, itanim ang limang-bahaging set (pañcāṅga) ayon sa wastong ayos.

Verse 27

त्रिशो मूलेन मूर्द्धादिपादांतं व्यापकं न्यसेत् । सकृद्व्यापय्य तारेण मंत्रन्यासं ततश्चरेत् ॥ २७ ॥

Sa pamamagitan ng ugat na mantra (mūla-mantra), gawin ang nyāsa na lumalaganap mula sa tuktok ng ulo hanggang sa dulo ng mga paa nang tatlong ulit. Pagkaraan, palaganapin minsan ang katawan sa pamamagitan ng mantrang Tāra, at saka isagawa ang mantra-nyāsa ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 28

शिरोललाटे भ्रूमध्ये कर्णयोश्चक्षुषोस्तथा । घ्राणयोर्वदने कंठे हृदि नाभौ तथा पुनः ॥ २८ ॥

Sa ulo at sa noo; sa gitna ng mga kilay; sa dalawang tainga at gayundin sa dalawang mata; sa mga butas ng ilong, sa bibig, sa lalamunan, sa puso, at muli sa pusod—doon ito itanim (nyāsa).

Verse 29

कट्यां लिंगे जानुनोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् । हृदंतान्मंत्रवर्णांश्च ततो मूर्ध्नि ध्रुवं न्यसेत् ॥ २९ ॥

Ayon sa pagkakasunod, ilagay (ang mantra) sa baywang, sa maselang bahagi, sa mga tuhod, at sa mga paa. Pagkaraan, matapos itanim ang mga pantig ng mantra hanggang sa puso, sa huli ay itatag ang matatag na paglalagay (dhruva) sa ulo.

Verse 30

पुनर्नयनयोरास्ये हृदि गुह्ये च पादयोः । विन्यसेद्धृदयांतानि मनोः पंचपदानि च ॥ ३० ॥

Muli, itanim ang limang salita ng mantra—na nagtatapos sa «hṛdaya»—sa dalawang mata, sa bibig, sa puso, sa lihim na bahagi, at sa mga paa.

Verse 31

भूयो मुन्यादिकं न्यस्य पंचांगं पूर्ववन्न्यसेत् । अथ वक्ष्ये महागुह्यं सर्वन्यासोत्तमोत्तमम् ॥ ३१ ॥

Muli, matapos isagawa ang nyāsa na nagsisimula sa muni (ṛṣi) at iba pa gaya ng dati, ilagak ang nyāsa sa limang bahagi (pañcāṅga) ayon sa naunang turo. Ngayon ay ituturo ko ang dakilang lihim—ang pinakadakila sa lahat ng nyāsa, ang pinak-ubod ng kahusayan.

Verse 32

यस्य विज्ञानमात्रेण जीवन्मुक्तो भवेन्नरः । अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः ॥ ३२ ॥

Sa tanging ganap na pagkaunawa (vijñāna) nito, ang tao ay nagiging jīvanmukta—malaya habang nabubuhay; at nagiging panginoon ng walong siddhi na nagsisimula sa aṇimā—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 33

यस्याराधनतो मंत्री कृष्णसंनिध्यतां व्रजेत् । ताराद्याभिर्व्याहृतिभिः संपुटं विन्यसेन्मनुम् ॥ ३३ ॥

Ang sādhaka ng mantra na ang pagsamba ay nagdadala sa malapit na presensya ni Kṛṣṇa ay dapat ayusin ang mantra sa isang ‘saṃpuṭa’ (pagbabalot/pag-enkapsula), gamit ang tārā na Oṃ at ang mga vyāhṛti bilang mga panakip na pormula.

Verse 34

मंत्रेण पुटितांश्चापि प्रणवाद्यांस्ततो न्यसेत् । गायत्र्या पुटुतं मंत्रं विन्यसेन्मातृकास्थले ॥ ३४ ॥

Pagkatapos, ilagak sa nyāsa ang mga pantig na nagsisimula sa Praṇava (Oṃ) na ‘napatakan’ o napalakas (pūṭita) ng mantra. At ang mantra na pinatibay ng Gāyatrī ay dapat itanim sa luklukan ng Mātṛkā—ang matris ng mga titik.

Verse 35

मंत्रेण पुटितां तां च गायत्रीं विन्यसेत्क्रमात् । मातृकापुटितं मूलं विन्यसेत्साधकोत्तमः ॥ ३५ ॥

Pagkatapos, ang pinakamainam na sādhaka ay dapat, ayon sa wastong pagkakasunod, ilagak sa nyāsa ang Gāyatrī na pinatibay (pūṭita) ng mantra; at ilagak din ang mūla-mantra (ugat na mantra) na pinatibay ng Mātṛkā, ang mga titik.

Verse 36

मूलेन पुटितां चैव मातृकां विन्यसेत्क्रमात् । तृचं न मातृकावर्णान्पूर्वं तत्तत्स्थले सुधीः ॥ ३६ ॥

Ang marunong na sādhaka ay dapat, ayon sa wastong pagkakasunod, isagawa ang nyāsa ng mga titik na Mātṛkā, na bawat isa’y nababalot at pinangangalagaan ng ugat-mantra. Huwag munang ilagay ang tatlong ṛc; unahin ang paglalagak ng mga pantig na Mātṛkā sa kani-kanilang dako.

Verse 37

विन्यसेन्न्यासषट्कं च षोढा न्यासोऽयमीरितः । अनेन न्यासवर्येण साक्षात्कृष्णसमो भवेत् ॥ ३७ ॥

Isagawa ang anim-na-bahaging nyāsa; ito ang ipinahayag na nyāsa na may labing-anim na bahagi. Sa pamamagitan ng pinakadakilang nyāsa na ito, ang tao’y nagiging tuwirang kapantay ni Kṛṣṇa (sa banal na paglalapit at kapangyarihang ipinagkakaloob).

Verse 38

न्यासेन पुटितं दृष्ट्वा सिद्धगंधर्वकिन्नराः । देवा अपि नमंत्येनं किंपुनर्मानवा भुवि ॥ ३८ ॥

Kapag nakita siyang pinabanal at pinatatag ng nyāsa, ang mga Siddha, Gandharva, at Kinnara ay yumuyuko sa kanya; maging ang mga deva ay nagbibigay-galang—lalo na kaya ang mga tao sa lupa.

Verse 39

सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बंधनं ततः । देवं ध्यायन्स्वहृदये सर्वाभीष्टप्रदायकम् ॥ ३९ ॥

Pagkaraan, sa pamamagitan ng mantra ni Sudarśana, gawin ang pagbibigkis sa mga direksiyon (pananggalang na pagsasara). Habang nagmumuni sa sariling puso sa Panginoon—ang Tagapagkaloob ng lahat ng minimithi—magpatuloy sa pagsasagawa.

Verse 40

उत्फुल्लकुसुमव्रातनम्रशाखैर्वरद्रुमैः । सस्मेयमंजरीवृंदवल्लरीवेष्टितैः शुभैः ॥ ४० ॥

Nagniningning ang pook na yaon sa mga punong nagbibigay-kaloob, na ang mga sanga’y nakayuko dahil sa kumpol ng ganap na namumukadkad na bulaklak; at may mapagpalang mga baging na nakapulupot, na wari’y pinalamutian ng mga bungkos ng “nakangiting” pamumulaklak.

Verse 41

गलत्परागधूलिभिः सुरभीकृतदिङ्मुखः । स्मरेच्छिशिरितं वृंदावनं मंत्रीसमाहितः ॥ ४१ ॥

Sa paglipad ng alikabok ng polen na nagpapabango sa mga mukha ng lahat ng dako, ang nagsasagawa ng mantra—na ganap na nakapokus ang isip sa samadhi—ay dapat magnilay sa Vṛndāvana, na wari’y pinalamig ng banal na pag-alaala.

Verse 42

उन्मीलन्नवकंजालिविगलन्मधुसंचयैः । लुब्धांतः करणैर्गुंजद्द्विरेफपटलैः शुभम् ॥ ४२ ॥

Mapalad ang tanawin—ang mga bagong bumubukadkad na kumpol ng lotus ay naglalabas ng naipong pulot; at ang mga pulutong ng bubuyog na umuugong, na ang loob na pandama’y sakim na nahihila sa nektar, ay umaalingawngaw sa paligid.

Verse 43

मरालपरभृत्कीरकपोतनिकरैर्मुहुः । मुखरीकृतमानृत्यन्मायूरकुलमंजुलम् ॥ ४३ ॥

Paulit-ulit na umalingawngaw ang pook sa mga kawan ng sisne, kukuko, loro, at kalapati; at ang kaakit-akit na mga pangkat ng pabo-real na sumasayaw ay nagpasigla rito sa kanilang mga huni.

Verse 44

कालिंद्या लोलकल्लोलविप्रुषैर्मंदवाहिभिः । उन्निद्रांबुरुहव्रातरजोभिर्धूसरैः शिवैः ॥ ४४ ॥

Mula sa Kāliṇdī (Yamunā), ang pinong wisik ng tubig mula sa marahang alon ay dinadala ng banayad na simoy; at ang mapalad na hangin ay nagiging mapusyaw na kayumanggi dahil sa alikabok ng polen ng mga lotus na ganap na namumukadkad—kaya’t nababalot ang pook ng payapa at mapagpala na himig.

Verse 45

प्रदीपित स्मरैर्गोष्ठसुंदरीमृदुवाससाम् । विलोलनपरैः संसेवितं वा तैर्निरंतरम् ॥ ४५ ॥

O kaya, kapag nag-alab ang pagnanasa, sila’y walang patid na nakikisama sa magagandang dalaga ng pamayanang pastol ng baka, na may malalambot na kasuotan at nakatuon sa mapaglarong paglalambingan.

Verse 46

स्मरेत्तदंते गीर्वाणभूरुहं सुमनोहरम् । तदधः स्वर्णवेद्यां च रत्नपीठमनुत्तमम् ॥ ४६ ॥

Sa wakas ng pagninilay na iyon, alalahanin ang pinakakaibig-ibig na punong makalangit na tumutupad ng hangarin; at sa ilalim nito ay isang dambanang ginto at isang walang kapantay na luklukang hiyas.

Verse 47

रत्नकुट्टिमपीठेऽस्मिन्नरुणं कमलं स्मरेत् । अष्टपत्रं च तन्मध्ये मुकुंदं संस्मरेत्स्थितम् ॥ ४७ ॥

Sa ibabaw ng luklukang hinabing-hiyas na tila mosaiko, gunigunihin ang isang mapulang lotus; at sa gitna ng lotus na may walong talulot, alalahanin si Mukunda na nananahan doon.

Verse 48

फुल्लेंदीवरकांतं च केकिबर्हावतंसकम् । पीतांशुकं चंद्रमुखं सरसीरुहनेत्रकम् ॥ ४८ ॥

Siya’y nagniningning na gaya ng ganap na namukadkad na bughaw na lotus, may palamuting tuktok na balahibo ng paboreal; nakadamit ng dilaw, may mukhang tulad ng buwan at mga matang gaya ng talulot ng lotus.

Verse 49

कौस्तुभोद्भासितांगं च श्रीवत्सांकं सुभूषितम् । व्रजस्त्रीनेत्रकमलाभ्यर्चितं गोगणावृतम् ॥ ४९ ॥

Ang Kanyang katawan ay kumikislap sa hiyas na Kaustubha; maringal ang gayak at may mapalad na tanda ng Śrīvatsa. Siya’y sinasamba ng mga matang-lotus ng mga babae ng Vraja, at napalilibutan ng mga kawan ng baka.

Verse 50

गोपवृंदयुतं वंशीं वादयंतं स्मरेत्सुधीः । एवं ध्यात्वा जपेदादावयुतद्वितयं बुधः ॥ ५० ॥

Dapat alalahanin ng marunong ang Panginoon na kasama ang maraming pastol ng baka, na tumutugtog ng plauta. Sa gayong pagninilay, ang pantas ay dapat magsimulang bigkasin ang mantra nang dalawampung libong ulit.

Verse 51

जुहुयादरुणांभोजैस्तद्दशांशं समाहितः । जपेत्पश्चान्मंत्रसिद्ध्यै भूतलक्षं समाहितः ॥ ५१ ॥

Sa isip na nakatuon, maghandog sa apoy ng ikasampung bahagi gamit ang pulang lotus; pagkaraan, nananatiling payapa, magsagawa ng japa na isang daang libong ulit sa lupa upang makamit ang mantra-siddhi.

Verse 52

अरुणैः कमलैहुत्वा सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ ५२ ॥

Pagkatapos mag-alay ng homa gamit ang pulang lotus, nagiging panginoon ng lahat ng siddhi. Sa naunang inilarawang pīṭha na Vaiṣṇava, mula sa pinakapundasyon ay itatag sa saṅkalpa ang anyo ng murti ng Panginoon.

Verse 53

तस्यामावाह्य चाभ्यर्चेद्गोपीजनमनोहरम् । मुखे वेणुं समभ्यर्च्य वनमालां च कौस्तुभम् ॥ ५३ ॥

Pagkatapos Siyang anyayahan na manahan doon, sambahin ang Panginoong umaakit sa puso ng mga gopī. Sambahin ang plauta (veṇu) sa Kanyang bibig, at gayundin ang vanamālā na kuwintas ng gubat at ang hiyas na Kaustubha.

Verse 54

श्रीवत्सं च हृदि प्रार्च्य ततः पुष्पांजलिं क्षिपेत् । ततः श्वेतां च तुलसीं शुक्लचंदनपंकिलाम् ॥ ५४ ॥

Pagkatapos sambahin nang wasto ang tanda ng Śrīvatsa sa Kanyang dibdib, maghandog ng isang dakot na bulaklak. Pagkaraan, ialay ang puting dahon ng tulasī na pinahiran ng puting sandal paste.

Verse 55

रक्तां च तुलसीं रक्तंचदनाक्तां क्रसात्सुधीः । अर्पयेद्दक्षिणे जद्वयमश्वारियुग्मकम् ॥ ५५ ॥

Ang marunong ay dapat maghandog bilang dakṣiṇā: pulang tulasī at isang pares ng handog na pinahiran ng pulang sandal paste, kasama ang isang pares na kabayo—isang lalaking kabayo at isang babaeng kabayo.

Verse 56

हयमारद्वयेनैव हृदि मूर्ध्नि तथा पुनः । पद्मद्वयं च विधिवत्ततः शीर्षे समर्पयेत् ॥ ५६ ॥

Sa pamamagitan lamang ng pares na “Hayamāra” (mga pantig-mantra), ilagak ito sa puso at muli sa tuktok ng ulo; pagkaraan, ayon sa wastong tuntunin, ialay nang nararapat ang pares na “Padma” (mga mantra ng lotus) sa ibabaw ng ulo.

Verse 57

तुलसीद्वयमंभोजद्वयमश्वारियुग्मकम् । ततः सर्वाणि पुष्पाणि सर्वाङ्गेषु समर्पयेत् ॥ ५७ ॥

Maghandog ng dalawang tangkay ng tulasī, dalawang bulaklak na lotus, at isang pares ng bulaklak na aśvāri; pagkatapos, ihandog ang lahat pang ibang bulaklak sa lahat ng mga sangkap ng katawan (ng Diyos).

Verse 58

दक्षिणे वासुदेवाख्यं स्वच्छं चैतन्यमव्ययम् । वामे च रुक्मिणीं तदून्नित्यां रक्तां रजोगुणाम् ॥ ५८ ॥

Sa kanan ay si Vāsudeva—dalisay, maningning na kamalayan, di-nasisira. Sa kaliwa ay si Rukmiṇī—Kanyang walang-hanggang kapareha—mapula ang anyo at may katangiang rajas (lakas na kumikilos).

Verse 59

एवं संपूज्य गोपालं कुर्यादावरणार्चनम् । यजेद्दामसुदामौ च वसुदामं च किंकिणीम् ॥ ५९ ॥

Sa gayon, matapos sambahin nang ganap si Gopāla, isagawa ang āvaraṇa-arcana, ang pagsamba sa mga diyos na nakapaligid. Sambahin din sina Dāma at Sudāma, si Vasudāma, at si Kiṅkiṇī.

Verse 60

पूर्वाद्याशासु दामाद्या ङेंनमोन्तध्रुवादिकाः । अग्निनैर्ऋतिवाय्वीशकोणेषु हृदयादिकान् ॥ ६० ॥

Sa mga direksiyong nagsisimula sa Silangan, ilagay ang (mga mantra) na nagsisimula sa “dāma” at ang pangkat na nagsisimula sa “ṅeṃ, namaḥ, anta, dhruva”, at iba pa; at sa mga sulok—Agni (timog-silangan), Nairṛti (timog-kanluran), Vāyu (hilagang-kanluran), at Īśa (hilagang-silangan)—ilagay ang aṅga-nyāsa na nagsisimula sa “hṛdaya” (puso) at ang nalalabi.

Verse 61

दिक्ष्वस्त्राणि समभ्यर्च्य पत्रेषु महिषीर्यजेत् । रुक्मिणी सत्यभामा च नाग्नजित्यभिधा पुनः ॥ ६१ ॥

Matapos sambahin nang wasto ang mga banal na sandata sa walong dako, dapat namang ialay ang pagsamba sa mga reyna sa mga pinggang-dahon: si Rukmiṇī, si Satyabhāmā, at muli ang kilala bilang Nāgnajitī.

Verse 62

सुविंदा मित्रविंदा च लक्ष्मणा चर्क्षजा ततः । सुशीला च लसद्रम्यचित्रितांबरभूषणा ॥ ६२ ॥

Si Suvindā at si Mitravindā; saka si Lakṣmaṇā, at pagkatapos si Arkṣajā; at si Suśīlā rin—nagniningning, kaakit-akit, at pinalamutian ng mga kasuotang may magagandang guhit at mga alahas.

Verse 63

ततो यजेद्दलाग्रेषु वसुदेवञ्च देवकीम् । नंदगोपं यशोदां च बलभद्रं सुभद्रिकाम् ॥ ६३ ॥

Pagkaraan, sa mga dulo ng mga dahon, dapat maghandog sa pagsamba—una kina Vasudeva at Devakī; gayundin kina Nandagopa at Yaśodā; at kina Balabhadra at Subhadrā.

Verse 64

गोपानूगोपीश्च गोविंदविलीनमतिलोचनान् । ज्ञानमुद्राभयकरौ पितरौ पीतपांडुरौ ॥ ६४ ॥

Dapat niyang gunigunihin ang mga gopa at mga gopī na ang isip at mga mata ay lubos na nalulusaw sa Govinda; at gunigunihin din ang dalawang kagalang-galang na matatanda, mapusyaw na dilaw ang kulay, na ang mga kamay ay nagpapakita ng mudrā ng kaalaman at mudrā ng kawalang-takot.

Verse 65

दिव्यमाल्यांबरालेपभूषणे मातरौ पुनः । धारयंत्यौ चरुं चैव पायसीं पूर्णपात्रिकाम् ॥ ६५ ॥

Muli, ang dalawang ina—pinalamutian ng banal na mga kuwintas ng bulaklak, kasuotan, pabango at mga alahas—ay may dalang caru (nilutong bigas na handog), at isang mangkok na punô ng pāyasī (matamis na gatas-bigas).

Verse 66

अरुणश्यामले हारमणिकुं डलमंडिते । बलः शंखेंदुधवलो मुशलं लांगलं दधत् ॥ ६६ ॥

Siya’y maitim na may bahagyang mapulang ningning, pinalamutian ng kuwintas at hikaw na may hiyas. Si Balarāma—puti gaya ng sankha at ng buwan—ay may tangan na pamalo at araro.

Verse 67

हालालोलो नीलवासा हलवानेककुंडलः । कला या श्यामला भद्रा सुभद्रा भद्रभूषणा ॥ ६७ ॥

Siya ang mapaglaro at marahang umiindayog; nakadamit ng bughaw at pinalamutian ng maraming hikaw. Siya ang banal na Kalā—maitim, mapalad, lubhang mapalad, at nabibihisan ng mga mapagpalang palamuti.

Verse 68

वराभययुता पीतवसना रूढयौवना । वेणुवीणाहेमयष्टिशंखश्रृंगादिपाणयः ॥ ६८ ॥

Taglay nila ang mudrā ng pagbibigay-biyaya at ng pag-alis ng takot, nakadamit ng dilaw at matatag sa sigla ng kabataan; sa kanilang mga kamay ay may plauta, vīṇā, gintong tungkod, sankha, sungay, at iba pang sagisag.

Verse 69

गोपा गोप्यश्च विविधप्राभृतान्नकरांबुजाः । मंदारदींश्च तद्बाह्ये पूजयेत्कल्पपादपान् ॥ ६९ ॥

Ang mga gopa at gopī, na ang mga kamay na gaya ng lotus ay may dalang sari-saring handog at pagkain, ay dapat sumamba sa mga punong tumutupad ng hiling sa labas ng pook na iyon—gaya ng mandāra at iba pa.

Verse 70

मंदारश्च तथा संतानको वै पारिजातकः । कल्पद्रुमस्ततः पश्चाद्ध्वरिचन्दनसंज्ञकः ॥ ७० ॥

Naroon ang punong Mandāra, gayundin ang Saṃtānaka at Pārijāta; saka ang Kalpadruma, at pagkatapos ay yaong tinatawag na Dhvari-candana.

Verse 71

मध्ये दिक्षु समभ्यर्च्य बहिः शक्रादिकान्यजेत् । तदस्त्राणि च संपूज्य यजेत्कृष्णाष्टकेन च ॥ ७१ ॥

Matapos sambahin nang wasto ang pangunahing Diyos sa gitna at sa mga direksiyon, maghandog naman sa labas kay Indra at sa iba pang mga diyos. Pagkatapos parangalan nang ganap ang kanilang mga banal na sandata, isagawa ang pagsamba gamit ang Kṛṣṇāṣṭaka, ang walong taludtod na himno kay Kṛṣṇa.

Verse 72

कृष्णं च वासुदेवं च देवकीनन्दनं तथा । नारायणं यदुश्रेष्ठं वार्ष्णेयं धर्मपालकम् ॥ ७२ ॥

Ako’y yumuyukod kay Kṛṣṇa—si Vāsudeva, ang anak ni Devakī; kay Nārāyaṇa, ang pinakadakila sa angkan ng Yadu; at sa bayani na Vārṣṇeya, Tagapangalaga at Tagapagtaguyod ng Dharma.

Verse 73

असुराक्रांतभूभारहारिणं पूजयेत्ततः । एभिरावरणैः पूजा कर्तव्यासुखैरिणः ॥ ७३ ॥

Pagkaraan nito, sambahin ang Panginoon na nag-aalis ng bigat ng daigdig kapag ito’y sinasakop ng mga Asura. Ang pagsamba sa Tagapagkaloob ng kaligayahan ay dapat isagawa sa pamamagitan ng mga itinakdang āvaraṇa-bilog, ang mga patong ng mga kasamang diyos.

Verse 74

संसारसागरोत्थीर्त्यै सर्वकामाप्तये बुधः । एवं पूजादिभिः सिद्धा भवद्वैश्रवणो यमः ॥ ७४ ॥

Upang makatawid sa karagatan ng saṃsāra at makamtan ang lahat ng ninanais, ang marunong ay dapat kumilos nang ganito. Sa pamamagitan ng gayong pagsamba at kaugnay na mga pagtalima, ang biyaya nina Vaiśravaṇa (Kubera) at Yama ay nagiging ganap para sa iyo.

Verse 75

त्रिकालपूजनं चास्य वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदम् । श्रीमदुद्यानसंवीतिहेमभूरत्नमंडपे ॥ ७५ ॥

Ngayon ay ilalarawan ko ang pagsamba sa Kanya nang tatlong ulit sa maghapon, na nagkakaloob ng katuparan ng lahat ng layunin; ito’y isinasagawa sa isang mandapa na may mga hiyas at sahig na ginto, napaliligiran ng mariringal na hardin.

Verse 76

लसत्कल्पद्रुमाधस्थरत्नाब्जपीठसंस्थितम् । सुत्रामरत्नसंकाशं गुडस्निग्धालकं शिशुम् ॥ ७६ ॥

Nakita niya ang isang sanggol na nakaupo sa trono ng lotus na may hiyas sa ilalim ng maningning na punong Kalpadruma—kumikinang na parang dalisay na kuwintas ng perlas, at may kulot na buhok na makintab at maitim na gaya ng pulot ng tubo.

Verse 77

चलत्कनककुंडलोल्लसितचारुगंडस्थलं सुघोणधरमद्भुतस्मितमुखांवुतं सुन्दरम् । स्फुरद्विमलरत्नयुक्कनकसूत्रनद्धं दधत्सुवर्णपरिमंडितं सुभगपौंडरीकं नखम् ॥ ७७ ॥

Nagniningning ang kanyang magagandang pisngi dahil sa mga hikaw na ginto na umuugoy; maayos ang hugis ng ilong, at ang marikit na mukha’y nababalutan ng kamangha-manghang ngiti. Sa kanyang mapalad na kukong tulad-lotus, kumikislap ang sinulid na ginto na may malilinis na hiyas, at pinalilibutan ng palamuting ginto.

Verse 78

समुद्धूसरोरस्थले धेनुधूल्या सुपुष्टांगमष्टापदाकल्पदीप्तम् । कटीलस्थले चारुजंघान्तयुग्मं पिनद्धं क्वणत्किंकिणीजालदाम्ना ॥ ७८ ॥

Bahagyang nabudburan ang kanyang dibdib ng pinong alikabok na inihahagis ng mga baka; ang kanyang masustansiyang katawan ay kumikislap na parang dalisay na ginto. Sa kanyang baywang, ang maganda niyang pares ng ibabang binti ay nakagapos sa sinturong may lambat ng maliliit na kampanilya, na tumutunog nang banayad at matamis.

Verse 79

हसन्तं हसद्वंधुजीवप्रसूनप्रभापाणिपादांबुजोदारकांत्या । दधानं करो दक्षिणे पायसान्न सुहैयंगवीनं तथा वामहस्ते ॥ ७९ ॥

Ngumingiti siya—ang kanyang mga kamay at paa na tulad-lotus ay nagniningning sa marilag na liwanag, gaya ng kislap ng bulaklak na bandhujīva. Sa kanang kamay, hawak niya ang matamis na lugaw na pāyasa; at sa kaliwang kamay, hawak niya ang sariwang mantikilyang haiyaṅgava.

Verse 80

लसद्गोपगोपीगवां वृंदमध्ये स्थितं वासवाद्यैः सुरैरर्चितांध्रिम् । महाभारभूतामरारातियूथांस्ततः पूतनादीन्निहंतुं प्रवृत्तम् ॥ ८० ॥

Nakatayo siya sa gitna ng maningning na pangkat ng mga gopa, mga gopī, at mga baka—ang kanyang mga paa’y sinasamba ng mga diyos na pinangungunahan ni Vāsava (Indra). Pagkaraan, siya’y lumisan upang lipulin si Pūtanā at ang iba pang dambuhalang hukbo ng mga asura, mga kaaway ng mga diyos, na naging mabigat na pasanin ng daigdig.

Verse 81

एवं ध्यात्वार्च्चयेद्देवं पूर्ववत्स्थिरमानसः । दध्ना गुडेन नैवेद्यं दत्वा दशशतं जपेत् ॥ ८१ ॥

Pagkatapos magnilay nang gayon, na may matatag na isip, sambahin ang Panginoon gaya ng dati; saka maghandog ng naivedya na gawa sa yogurt at jaggery, at bigkasin ang mantra nang isang libong ulit.

Verse 82

मध्यंदिने यजेदेवं विशिष्यरूपधारिणम् । नारदाद्यैर्मुनिगणैः सुरवृन्दैश्च पूजितम् ॥ ८२ ॥

Sa katanghalian, sambahin ang Panginoong yaon na nag-aanyong pinakadakila—Siya na sinasamba ng mga pangkat ng mga muni na pinangungunahan ni Nārada, at ng maraming mga deva.

Verse 83

लसद्गोपगोपीगवां वृन्दमध्यस्तितं सांद्रमेघप्रभंसुंन्दरांगम् । शिखंडिच्छदापीडमब्जायताक्षं लसञ्चिल्लिकं पूर्णचद्राननं च ॥ ८३ ॥

Nakatayo Siya sa gitna ng maningning na bilog ng mga gopa, mga gopī, at mga baka—ang Kanyang kagandahang-katawan ay kumikislap na tila kulay ng makapal na ulap-ulan; may putong na balahibo ng pabo-real, may matang mahaba na gaya ng lotus, may kumikislap na kulot, at may mukhang tulad ng ganap na buwan.

Verse 84

चलत्कुण्डलोल्लासिगंडस्थलश्रीभरं सुन्दरं मंदहासं सुनासम् । सुकार्तस्वराभांबरं दिव्यभूषं क्वणत्किंकिणीजालमत्तानुलेपम् ॥ ८४ ॥

Siya’y napakaganda—ang Kanyang mga pisngi’y nagniningning sa karangyaan ng mga hikaw na umuugoy; banayad ang ngiti at maayos ang hugis ng ilong. Ang Kanyang kasuotan ay kumikislap na tila pinong ginto; may banal na mga palamuti; tumutunog ang lambat ng maliliit na kampanilya, at Siya’y pinahiran ng marikit at nakalalasing na bango.

Verse 85

वेणुं धमंतं स्वकरे दधानं सव्ये दरं यष्टिमुदारवेषम् । दक्षे तथैवेप्सितदानदक्षं ध्यात्वार्चयेन्नंदजमिंदिराप्त्यै ॥ ८५ ॥

Magnilay kay Anak ni Nanda—may hawak na plauta at tumutugtog nito, may tungkod sa kaliwang kamay, nakabihis nang maringal, at sa kanang kamay ay bihasa sa pagbibigay ng ninanais na biyaya—at sambahin Siya upang makamtan si Śrī: kasaganaan at banal na biyaya.

Verse 86

एवं ध्यात्वार्चयेत्कृष्णं पूर्ववद्वैष्णवोत्तमः । अपूपपायसान्नाद्यैर्नैवैद्यं परिकल्पयेत् ॥ ८६ ॥

Sa gayon, matapos magnilay, ang pinakadakilang Vaiṣṇava ay dapat sumamba kay Kṛṣṇa gaya ng naunang itinuro, at maghanda ng naivedya na handog: apūpa na mga kakanin, pāyasa na matamis na gatas‑kanin, lutong kanin at iba pang pagkain na kahalintulad.

Verse 87

हुत्वा चाष्टत्तरशतं पयोऽनैः सर्पिषाप्लुतैः । स्वस्वदिक्षु बलिं दद्याद्दिशेदाचमनं ततः ॥ ८७ ॥

Pagkatapos magsagawa ng homa na isandaan at walo, na may gatas at pagkain na binuhusan ng ghee, maghandog siya ng bali sa bawat direksiyon ayon sa itinakda; at pagkaraan nito ay gawin ang ācamana, ang ritwal na pagsipsip ng tubig para sa paglilinis.

Verse 88

अष्ट्त्तरसहस्रं च प्रजपेन्मंत्रमुत्तमम् । अह्नो मध्ये यजेदेवं यः कृष्णं वैष्णवोत्तमः ॥ ८८ ॥

Ang pinakadakilang Vaiṣṇava—yaong tapat kay Kṛṣṇa—ay dapat mag-japa ng kataas-taasang mantra nang isang libo at walo; at sa katanghaliang-tapat ay sambahin ang Panginoon sa paraang itinakda.

Verse 89

देवाः सर्वे नमस्यंति लोकानां वल्लभो नरः । मेधायुःश्रीकांतियुक्तः पुत्रैः पौत्रैश्च वर्द्धते ॥ ८९ ॥

Ang lahat ng mga deva ay yumuyuko at nagbibigay-galang sa taong minamahal ng mga tao; taglay ang talino, mahabang buhay, kasaganaan at ningning, siya’y umuunlad kasama ang mga anak at mga apo.

Verse 90

तृतीयकालपूजायामस्ति कालविकल्पना । सायाह्ने निशि वेत्यत्र वदंत्येके विपश्चितः ॥ ९० ॥

Sa pagsamba sa ikatlong yugto ng araw, may pagkakaiba ng pananaw tungkol sa tamang oras: sinasabi ng ilang pantas na gawin ito sa huling bahagi ng hapon patungong dapithapon, samantalang ang iba naman ay nagsasabing gawin ito sa gabi.

Verse 91

दशाक्षरेण चेद्रात्रौ सायाह्नेऽष्टादशार्णतः । उभयीमुभयेनैव कुर्यादित्यपरे जगुः ॥ ९१ ॥

Kung ang ritwal ay isinasagawa sa gabi, gawin ito sa pamamagitan ng mantrang may sampung pantig; ngunit sa oras ng dapithapon (takipsilim ng gabi), gawin ito sa mantrang may labingwalong pantig. May iba namang nagsasabi na ang ritwal na nagkakaloob ng kapwa bunga ay dapat isagawa sa pagsasama ng dalawang mantra.

Verse 92

सायाह्ने द्वारवत्यां तु चित्रोद्यानोपशोभिते । अष्टसाहस्रसंख्यातैर्भवनैरुपमंडिते ॥ ९२ ॥

Sa dapithapon, sa Dvāravatī—na pinalalamutian ng mararangyang, kahanga-hangang mga hardin at pinapaganda ng walong libong tahanan—ganito ang naging tanawin.

Verse 93

हंससारससंकीर्णकमलोत्पलशालिभिः । सरोभिर्नीलांभोभिः परीते भवनोत्तमे ॥ ९३ ॥

Ang pinakadakilang tahanang iyon ay napalilibutan ng mga lawa na may bughaw na tubig, siksik sa mga sisne at mga sarasa-crane, at hitik sa mga lotus at bughaw na liryo sa tubig.

Verse 94

उद्यत्प्रद्योतनोद्योतद्युतौ श्रीमणिमंडले । हेमांभोजासनासीनं कृष्णं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ९४ ॥

Sa ibabaw ng maringal na luklukan na may hiyas, na nagniningning sa liwanag na sumisikat, nakaupo si Kṛṣṇa—ang umaakit sa tatlong daigdig—sa ginintuang luklukan ng lotus.

Verse 95

मुनिवृंदैः परिवृतमात्मतत्त्वविनिर्णये । तेभ्यो मुनिभ्यः स्वं धाम दिशंतं परमक्षरम् ॥ ९५ ॥

Napapaligiran ng mga pangkat ng mga muni na nagsisikap magpasya sa katotohanan ng Sarili, ipinakikita ng Kataas-taasang Di-nasisira sa kanila ang Kaniyang sariling dhāma, ang banal na tahanan.

Verse 96

उन्निद्रेंदीवरश्यामं पद्मपत्रायतेक्षणम् । स्निग्धं कुंतलसंभिन्नकिरीटवनमालिनम् ॥ ९६ ॥

Siya’y maitim na tila ganap na namukadkad na bughaw na lotus, may mga matang mahahaba na gaya ng talulot ng lotus; makintab ang buhok, suot ang korona na bahagyang natatakpan ng kulot na hibla, at may vanamala—garlandang mula sa mga bulaklak ng gubat.

Verse 97

चारुप्रसन्नवदनं स्फुरन्मकरकुंडलम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं सुमनोहरम् ॥ ९७ ॥

Kaakit-akit at payapa ang Kanyang mukha; kumikislap ang mga hikaw na hugis makara. Sa Kanyang dibdib ay nagniningning ang tanda ng Śrīvatsa, at ang makinang na hiyas na Kaustubha—lubhang nakabibighani sa lahat.

Verse 98

काश्मीरकपिशोरस्कं पीतकौशेयवाससम् । हारकेयूरकटककटिसूत्रैरलंकृतम् ॥ ९८ ॥

Nagniningning ang Kanyang dibdib sa kulay at bango ng kasara mula Kashmir; Siya’y nakasuot ng dilaw na sutla. Siya’y pinalamutian ng kuwintas, mga pulseras sa bisig, mga pulseras sa kamay, at tali sa baywang (kati-sūtra).

Verse 99

हृतविश्वंभराभूरिभारं मुदितमानसम् । शंखचक्रगदापद्मराजद्भुजचतुष्टयम् ॥ ९९ ॥

Magaan na ang Kanyang puso mula sa napakalaking pasaning pagtaguyod sa sansinukob, at napuno ng kagalakan ang Kanyang diwa. (Namalas niya) ang Panginoon na may apat na maningning na bisig, tangan ang kabibe, diskus, pamalo, at lotus.

Verse 100

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृत्तिः । द्वितीया महिषीभिस्तु तृतीयायां समर्चयेत् ॥ १०० ॥

Pagkatapos magnilay nang ganito, ang nakaaalam ng mantra ay dapat magsagawa ng arcanā (pagsamba): ang unang ikot ng pagbigkas ay gawin sa mga aṅga-mantra (mga pantulong na mantra/“mga sangkap”); ang ikalawa ay kasama ang mga mahiṣī, ang mga banal na kabiyak; at sa ikatlong ikot ay sambahin nang ganap at lubos.

Verse 101

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैनेयं दिक्ष्वग्रे विनतासुतम् ॥ १०१ ॥

Itinalaga ng Panginoon sina Nārada, Parvata, Jiṣṇu, Niśaṭha, Uddhava, at Dāruka; gayundin si Viṣvaksena at Śaineya—at sa mga dako, ang nangunguna ay ang anak ni Vinatā, si Garuḍa.

Verse 102

लोकपालैश्च वज्राद्यैः पूजयेद्वैष्णवोत्तमः । एवं संपूज्य विधिवत्पायसं विनिवेदयेत् ॥ १०२ ॥

Ang pinakadakilang Vaiṣṇava ay dapat ding sumamba sa mga Lokapāla, kasama si Indra at iba pang kapangyarihang makalangit. Pagkatapos maisagawa ang pagsamba ayon sa wastong ritwal, ihain nang nararapat ang pāyasa, ang matamis na kaning-gatas, bilang handog na pagkain.

Verse 103

तर्पयित्वा खंडमिश्रदुग्धबुद्ध्या जलैरिह । जपेदष्टशतं मन्त्री भावयन्पुरुषोत्तमम् ॥ १०३ ॥

Matapos isagawa rito ang tarpaṇa sa pamamagitan ng tubig, na sa isip ay ituring itong gatas na may halong asukal, ang nagsasagawa ng mantra ay dapat bumigkas ng mantra nang walong daang ulit habang nagmumuni-muni kay Puruṣottama (Viṣṇu).

Verse 104

पूजासु होमं सर्वासु कुर्यान्मध्यंदिनेऽथवा । आसनादर्घ्यपर्यंतं कृत्वा स्तुत्वा नमेत्सुधीः ॥ १०४ ॥

Sa bawat pagsamba ay dapat magsagawa ng homa, o kung hindi man, gawin ito sa tanghaling-tapat. Matapos maisakatuparan ang mga handog mula sa pag-aalay ng āsana hanggang sa arghya, ang marunong ay dapat magpuri sa Diyos at saka yumukod nang may paggalang.

Verse 105

समर्थात्मानमुद्वास्य स्वीयहृत्सरसीरुहे । विन्यस्य तन्मयो भूत्वा पुनरात्मानमर्चयेत् ॥ १०५ ॥

Matapos magalang na pamamaalam at pagpapauwi sa makapangyarihang nananahang Sarili (na inanyayahan para sa pagsamba), at muling ilagak Siya sa lotus ng lawa ng sariling puso, na maging ganap na kaisa Niya, dapat muling sambahin ang Sariling nasa loob.

Verse 106

सायाह्ने वासुदेवं यो नित्यमेवं समर्चयेत् । सर्वान्कामानवाप्यांते स याति परमां गतिम् ॥ १०६ ॥

Sinumang tuwing dapithapon ay araw-araw na sumasamba kay Vāsudeva sa ganitong paraan—matatamo ang lahat ng ninanais at sa huli’y makaaabot sa kataas-taasang kalagayan.

Verse 107

रात्रौ चेन्मदनाक्रांतचेतसं नन्दनन्दनम् । यजेद्रासपरिश्रांतं गोपीमंडलमध्यगम् ॥ १०७ ॥

Kung sa gabi ang isip ay nasakop ng pagnanasa, sambahin si Nanda-nandana (Śrī Kṛṣṇa) na wari’y pagod matapos ang Rāsa, nakatayo sa gitna ng bilog ng mga gopī.

Verse 108

विकसत्कुंदकह्लारमल्लिकाकुसुमोद्गतैः । रजोभिर्धूसरैर्मंदमारुतैः शिशिरीकृते ॥ १०८ ॥

Pinalamig iyon ng banayad na simoy, at nababalutan ng mapusyaw na alikabok ng polen na umaangat mula sa namumukadkad na sampagita, liryo sa tubig, at mga bulaklak na mallikā.

Verse 109

उन्मीलन्नवकैरवालिविगलन्माध्वीकलब्धांतरं भ्राम्यन्मत्तमिलिंदगीतललिते सन्मल्लिकोज्जृम्भिते । पीयूषांशुकरैर्विशालितहरित्प्रांते स्मरोद्दीपने कालिन्दीपुलिनांगणे स्मितमुखं वेणुं रणंतं मुहुः ॥ १०९ ॥

Sa mabuhanging looban sa pampang ng Kāliṇdī—kung saan bumubukadkad ang sariwang kumpol ng mapuputing lotus, umaagos ang pulot sa loob, umiikot ang mga lasing na bubuyog na umaawit nang marikit, at namumukadkad ang marangal na sampagita—doon, sa luntiang lawak na pinalalawak ng sinag ng buwan na malamig na parang amṛta at nagpapaliyab ng pag-ibig, siya’y nakangiti at paulit-ulit na pinatutunog ang plauta.

Verse 110

अन्तस्तोयलसन्नवांबुदघटासंघट्टकारत्विषं चंचञ्चिल्लिकमंबुजायतदृशं बिम्बाधरं सुन्दरम् । मायूरच्छदबद्धमौलिविलसद्धम्मिल्लमालं चलं दीप्यत्कुण्डलरत्नरश्मिविलसद्गंडद्वयोद्बासितम् ॥ ११० ॥

Kay ganda ng mukha: maitim na kumikislap na parang ulap-ulan na hitik sa tubig; ang mga matang kumikilos ay gaya ng talulot ng lotus; ang mga labi’y tulad ng bungang bimba. Sa ulo’y nagniningning ang koronang may balahibo ng pabo-real, may gumagalaw na mga hibla at garland ng buhok; at ang dalawang pisngi’y naliliwanagan ng sinag ng mga hiyas sa kumikislap na hikaw.

Verse 111

कांचीनूपुरहारकंकणलसत्केयूरभूषान्वितं गोपीनां द्वितयां तरे सुललितं वन्यप्रसूनस्रजम् । अन्योन्यं विनिबद्धगोपदयितादोर्वल्लिवीतं लसद्रासक्रीडनलोलुपं मनसिजाक्रांतं मुकुन्दं भवेत् ॥ १११ ॥

Nawa’y si Mukunda ay manahan sa puso—pinalamutian ng sinturong-baywang, pulseras sa bukung-bukong, kuwintas, pulseras sa kamay, at kumikislap na keyūra sa bisig; napakabanayad at marikit sa pagitan ng dalawang gopī; may suot na kuwintas na bulaklak sa gubat; niyayakap ng mga bisig na tila baging ng mga dalagang pastol na magkakawing; sabik sa maningning na sayaw na rāsa; at nilulupig ng lakas ng pag-ibig.

Verse 112

विविधश्रुतिभिन्नमनोज्ञतरस्वरसप्तकमूर्छनतानगणैः । भ्रममाणममूभिरुदारमणिस्फुटमंडनसिंजितचारुतनुम् ॥ ११२ ॥

Sa mga pangkat ng kaaya-ayang himig na iba-iba ang taas-baba, kasama ang pitong svara, ang mga mūrchanā at tāna, ito’y gumagalaw at umiikot sa pagtatanghal; at ang marikit nitong anyo’y pinalalamutian ng malinaw na kalansing ng mariringal na hiyas at palamuti.

Verse 113

इतरेतरबद्धकरप्रमदागणकल्पितरासविहारविधौ । मणिशंकुगमप्यमुना वपुषा बहुधा विहितस्वकदिव्यतनुम् ॥ ११३ ॥

Sa lila na tila ritwal ng sayaw na rāsa na binuo ng mga dalagang magkakawing-kamay, Siya—bagama’t kumikilos na wari’y haliging may tuktok na hiyas—sa sarili Niyang katawan ay ipinamalas ang Kaniyang banal na anyo sa maraming paraan (nagparami ng sarili).

Verse 114

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृतिः । श्रीकामः सस्वराद्यानि कलाब्जैर्वैष्णवोत्तमः ॥ ११४ ॥

Pagkatapos magnilay nang ganito, ang nakaaalam ng mantra ay dapat magsagawa ng arcanā (pagsamba); ang unang āvaraṇa ay isinasagawa sa pamamagitan ng mga aṅga-mantra. Ang pinakadakilang Vaiṣṇava, na nagnanais ng śrī (kasaganaan at biyaya), ay dapat sumamba sa mga bahagi ng pantig, simula sa mga svara (patinig), sa pamamagitan ng “mga lotus ng kalā” (kalā-abja).

Verse 115

यजेत्केशवकीर्त्यादिमिथुनानि च षोडश । इन्द्राद्यानपि वज्रादीन्पूजयेत्तदनन्तरम् ॥ ११५ ॥

Dapat sambahin ang labing-anim na magkapares na diyos, simula kina Keśava at Kīrti; pagkatapos nito, sambahin din si Indra at ang iba pang mga deva, kasama ang Vajra at ang iba pa nilang mga sagisag at katangian.

Verse 116

पृंथु सुवृत्तं मसृणं वितस्तिमात्रोन्नतं कौ विनिखन्य शंकुम् । आक्रम्य पद्भ्यामितरेतरैस्तु हस्तैर्भ्रमोऽयं खलु रासगोष्ठी ॥ ११६ ॥

Ibaon nang matibay sa lupa ang isang tulos na malapad, ganap na bilog, makinis, at kasingtaas ng isang dangkal; saka humakbang nang salit-salit ang mga paa at paikutin ito sa mga kamay—ang pag-ikot na iyon ay tila isang pagtitipon ng sayaw na rāsa.

Verse 117

सपूज्यैवं च पयसा ससितो पलसर्पिषा । नैवेद्यमर्चयित्वा तु चषकैर्नृपसंख्यकैः ॥ ११७ ॥

Kaya nito, matapos parangalan Siya sa wastong pagsamba, maghandog ng naivedya na gatas na hinaluan ng asukal at ghee na may sukat na isang pala; at saka ihain ito sa mga tasa na kasingdami ng bilang na itinakda ayon sa pamantayang panghari.

Verse 118

सतं पापप्ते मंत्री मिथुनेष्वर्पयेत्क्रमात् । विधाय पूर्ववच्छेषं सहस्रं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११८ ॥

Kung ang nagsasagawa ng mantra ay nagkaroon ng pagkukulang na nagiging kasalanang sandaang ulit, dapat niyang ihandog nang sunod-sunod ang mga oblation sa mga handog na magkapares; at matapos gawin ang nalalabi gaya ng dati, bigkasin ang mantra nang isang libong ulit.

Verse 119

स्तुत्वा नत्वा च संप्रार्थ्य पूजाशेषं समापयेत् । एवं यः पूजयेत्कृष्णं स सस्मृद्धेः पदं भवेत् ॥ ११९ ॥

Pagkatapos purihin, yumukod, at taimtim na manalangin, dapat tapusin nang wasto ang nalalabing bahagi ng pagsamba. Ang sinumang sumamba kay Kṛṣṇa sa ganitong paraan ay makaaabot sa kalagayan ng kasaganaan at kaginhawahan.

Verse 120

अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः । भुक्त्वेह विविधान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् ॥ १२० ॥

Siya’y magiging panginoon ng walong siddhi na nagsisimula sa aṇimā—walang pag-aalinlangan. Matapos lasapin dito ang sari-saring kaluguran, sa huli’y mararating niya ang Viṣṇu-pada, ang tahanan ni Viṣṇu.

Verse 121

एवं पूजादिभिः सिद्धे मनौकाम्यानि साधयेत् । अष्टाविंशतिवारं वा त्रिकालं पूजयेत्सुधीः ॥ १२१ ॥

Kapag ang ritwal ay naging ganap sa ganitong paraan sa pamamagitan ng pagsamba at kaugnay na mga pagtalima, maaaring matamo ang ninanais sa pamamagitan ng mantra. O kaya, ang marunong ay magsagawa ng pagsamba nang dalawampu’t walong ulit, o sumamba sa tatlong sandaling takda ng maghapon.

Verse 122

स्वकालविहितान् भूयः परिवारांश्च तर्पयेत् । प्रातर्द्दध्ना गुडाक्तेन मध्याह्ने पयसा पुनः ॥ १२२ ॥

Muli, sa mga panahong itinakda para sa bawat isa, dapat ding magsagawa ng tarpaṇa (pag-aalay na nagpapasiyahan) para sa mga kasamang diyos: sa umaga ay may gatas-asim na hinaluan ng pulot-arnibal, at sa tanghali ay muli sa pamamagitan ng gatas.

Verse 123

नवनीतयुतेनाथ सायाह्ने तर्पयेत्पुनः । ससितोपलमिश्रेण पयसा वैष्णवोत्तमः ॥ १२३ ॥

Pagkatapos, sa dapithapon, ang pinakadakilang Vaiṣṇava ay muling magsagawa ng tarpaṇa, gamit ang gatas na hinaluan ng sariwang mantikilya at nilahukan ng mga kristal na asukal.

Verse 124

तर्पयामिपदं योज्यं मंत्रांते स्वेषु नामसु । द्वितीयांतेषु तु पुनः पूजाशेषं समापयेत् ॥ १२४ ॥

Idagdag ang salitang “tarpayāmi” (“pinasisiyahan ko/inaalay ko”) sa dulo ng mantra, matapos banggitin ang sariling mga pangalan; at muli, kapag ginamit ang ikalawang pagwawakas (kaso) sa hulihan, tapusin ang natitirang bahagi ng pagsamba.

Verse 125

अभ्युक्ष्यतत्प्रसादाद्भिरात्मानं प्रपबेदपः । तत्तृत्पस्तमथोद्वास्य तन्मयः प्रजपेन्मनुम् ॥ १२५ ॥

Matapos wisikan ang sarili ng banal na tubig na iyon (prasāda), dapat niyang inumin ang tubig ng ritwal na iyon. Kapag siya’y nasiyahan, saka niya isagawa ang udvāsa (pagpapaalam/pagwawakas) sa diyos o sa ritwal; at, nalulubog sa Kanya, bigkasin niyang muli ang mantra.

Verse 126

अथ द्रव्याणि काम्येषु प्रोच्यंते तर्पणेषु च । तानि प्रोक्तविधानानामाश्रित्यान्यतमं भजेत् ॥ १२६ ॥

Ngayon ay inilalarawan ang mga sangkap na gagamitin sa mga ritong may hangaring makamit (kāmya) at gayundin sa tarpaṇa, ang pag-aalay ng tubig upang magbigay-kasiyahan. Umaasa sa mga paraang naituro, piliin ng deboto ang alinmang angkop sa ritong kanyang nilalayon.

Verse 127

पायसं दाधिकं चाज्यं गौडान्नं कृसरं पयः । दधीनि कदली मोचा चिंचा रजस्वला तथा ॥ १२७ ॥

Ang pāyasa (lugaw na may gatas), mga pagkaing may dahi at ghee, matamis na kanin, kṛsara (kanin na may munggo o pulso), gatas, dahi, saging, plantain, sampalok (ciñcā), at gayundin ang babaeng may regla—sa kontekstong ritwal na ito, itinuturing na mga bagay na dapat iwasan o may paghihigpit.

Verse 128

अपूपा मोदका लाजाः पृथुका नवनीतकम् । द्रव्यषोडशकं ह्येतत्कथितं पद्मजादिभिः ॥ १२८ ॥

Ang apūpa (mga keyk), modaka (matatamis na bilog), lāja (binusang butil), pṛthukā (pinipig na kanin), at navanīta (sariwang mantikilya)—ito ang (kabilang sa) labing-anim na sangkap ng ritwal, gaya ng ipinahayag ni Padmajā (Brahmā) at ng iba pang mga ṛṣi at diyos.

Verse 129

लाजांते पृथुकं प्राक्च समर्प्य च सितोपलम् । चतुःसप्ततिवारं यः प्रातरेवं प्रतर्पयेत् ॥ १२९ ॥

Unang ihandog ang lājā (binusang butil), saka ang pṛthukā (pinipig na kanin), at ialay din ang sitopala (puting asukal na bato). Sinumang sa ganitong paraan ay magsagawa ng prātarpaṇa (tarpaṇa sa umaga) nang pitumpu’t apat na ulit, ay magkakamit ng itinakdang bunga ng ritwal.

Verse 130

ध्यात्वा कृष्णपदं मत्री मंडलादिष्टमाप्नुयात् । धारोष्णपक्कपयसा नवनीतं दधीनि च ॥ १३० ॥

Sa pagninilay sa banal na mantra na kaugnay ng mga paa ni Kṛṣṇa, natatamo ng nagsasagawa ang bungang itinakda ng Maṇḍala (pamamaraang ritwal). At bilang handog, gamitin ang navanīta (sariwang mantikilya) at dahi (gatas na pinaasim) na inihanda mula sa gatas na niluto habang mainit pa at umaagos.

Verse 131

दौग्धाम्रमाज्यं मत्स्यंडी क्षौद्रं कीलालमेव च । पूजयेन्नवभिर्द्रव्यैः प्रत्येकं रविसंख्यया ॥ १३१ ॥

Sa gatas, mangga (o katas nito), ghee, asukal na kristal, pulot, at pati inuming pinapaasim (kīlāla), isagawa ang pagsamba gamit ang siyam na sangkap na ito—ihandog ang bawat isa ayon sa bilang na katumbas ng bilang ng Araw.

Verse 132

एवमष्टोतरशतंसंख्याकं तर्पणं पुनः । यः कुर्याद्वैष्णवश्रेष्टः पूर्वोक्तं फलमाप्नुयात् ॥ १३२ ॥

Kaya nito, kung ang isang dakilang deboto ni Viṣṇu ay muling magsagawa ng tarpaṇa sa bilang na isang daan at walo, matatamo niya ang bungang naipahayag na noon pa.

Verse 133

किं बहूक्तेन सर्वेष्टदायकं तर्पणं त्विदम् । ससितोपलधारोष्णदुग्धबुद्ध्या जलेन वै ॥ १३३ ॥

Ano pa ang kailangang sabihin? Ang tarpaṇa na ito’y nagkakaloob ng lahat ng minimithi. Tunay, gawin ito sa pamamagitan ng tubig, na binubulay bilang agos ng liwanag ng buwan, bilang mainit na gatas, at bilang daloy ng puting kristal.

Verse 134

कृष्णं प्रतपर्यन् ग्रामं व्रजन्प्राप्नोति साधकः । धनवस्त्राणि भोज्यं च परिवारगणैः सह ॥ १३४ ॥

Ang nagsasanay na may paggalang na sumasamba kay Kṛṣṇa at pagkatapos ay nagtutungo sa nayon ay magkakamit ng kasaganaan—yaman, kasuotan, at pagkain—kasama ang kanyang sambahayan at mga umaasa sa kanya.

Verse 135

यावत्संतर्पयेन्मंत्री तावत्संख्यं जपेन्मनुम् । तर्पणेनैव कार्याणि साधयेदखिलान्यपि ॥ १३५ ॥

Kung gaano katagal at gaano karami ang tarpaṇa na ginagawa ng nagsasanay ng mantra, gayon din ang bilang ng pag-uulit niya sa mantra. Tunay, sa tarpaṇa lamang ay maaari ring matupad ang lahat ng iba pang layuning pang-ritwal.

Verse 136

काम्यहोममथो वक्ष्ये साधकानां हिताय च । श्रीपुष्पैर्जुहुयान्मंत्री श्रियमिच्छन्निनिंदिताम् ॥ १३६ ॥

Ngayon ay ilalarawan ko ang kāmya-homa (homa na ginagawa para sa tiyak na minimithing bunga) para sa kapakanan ng mga nagsasanay. Ang nakaaalam ng mantra na tagapaghandog ay dapat mag-alay ng oblation gamit ang mga mapalad na bulaklak, kung ninanais niya ang kasaganahang hindi sinisisi—yaong natatamo sa matuwid na paraan.

Verse 137

साज्येनान्नेन जुहुयात्घृतान्नस्य समृद्धये । वन्यपुष्पैर्द्विजान् जातीपुष्पैश्च पृथिवीपतीन् ॥ १३७ ॥

Upang dumami ang kasaganaan ng pagkaing niluto sa ghee, maghandog ng oblation na lutong pagkain na hinaluan ng ghee. Sa mga ligaw na bulaklak, parangalan ang mga dvija (mga Brahmana); at sa mga bulaklak ng sampaguita, parangalan ang mga hari, mga panginoon ng lupa.

Verse 138

असितैः कुसुमैर्वैश्यान् शूद्रान्नीलोत्पलैस्तथा । वशयेल्लवणैः सर्वानंबुजैर्युवतीजनम् ॥ १३८ ॥

Sa mga bulaklak na maitim ang kulay, mapasusunod ang mga Vaiśya; gayundin, sa mga asul na lotus, mapasusunod ang mga Śūdra. Sa asin, mapasusunod ang lahat; sa mga lotus, mapasusunod ang mga dalagang kabataan.

Verse 139

गोशालासु कृतो होमः पायसेन ससर्पिषा । गवां शांतिं करोत्याशु गोपालो गोकुलेश्वरः ॥ १३९ ॥

Ang homa na isinasagawa sa mga kulungan ng baka, gamit ang kaning-gatas (pāyasa) na may halong ghee, ay mabilis na nagdudulot ng kapayapaan at kagalingan sa mga baka—sapagkat si Gopāla, ang Panginoon ng Gokula, ang nagkakaloob ng kanilang pag-iingat.

Verse 140

शिक्षावेषधरं कृष्णं किंकिणीजालशोभितम् । ध्यात्वा प्रतर्पयेन्मंत्री दुग्धबुद्ध्या शुभैर्जलैः ॥ १४० ॥

Pagkatapos magnilay kay Kṛṣṇa na nakabihis sa anyo ng Śikṣā (Vedāṅga ng pagbigkas) at pinalamutian ng lambat ng maliliit na kampanilya, ang nakaaalam ng mantra ay dapat magsagawa ng pagbigay-lugod sa Diyos sa pamamagitan ng pag-aalay ng mapalad na tubig, na sa isip ay ituring na gatas.

Verse 141

धनं धान्यं सुतान्कीर्तिं प्रीतस्तस्मै ददाति सः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिर्वा कुशैर्वा तिलतंदुलैः ॥ १४१ ॥

Kapag nalugod Siya sa kanya, ipinagkakaloob Niya ang yaman, butil ng ani, mga anak na lalaki, at katanyagan—maging ang ritwal ay isagawa sa banal na panggatong mula sa punong brahma, o sa damong kuśa, o sa mga butil ng linga at bigas.

Verse 142

जुहुयादयुतं मंत्री त्रिमध्वाक्तैर्हुताशने । वशयेद्ब्राह्मणांश्चाथ राजवृक्षसमुद्भवैः ॥ १४२ ॥

Ang nakaaalam ng mantra ay dapat maghandog ng sampung libong oblation sa banal na apoy, gamit ang mga handog na binasbasan at pinahiran ng “tri-madhu” (tatlong uri ng matamis na sangkap); at pagkatapos, sa pamamagitan ng mga bagay na nagmula sa punong rājavṛkṣa, dapat niyang mapasunod ang mga brāhmaṇa sa kanyang impluwensiya.

Verse 143

प्रसूनैः क्षत्रियान्वैश्यान्कुरंङकुसुमैस्तथा । पाटलोत्थैश्च कुसुमैर्वशयेदंतिमान्सुधीः ॥ १४३ ॥

Sa pamamagitan ng mga bulaklak—gaya ng mga usbong at pamumulaklak ng punong pāṭalā—dapat pasunurin ng marunong ang mga palalo o matigas ang loob, upang mapasailalim sa pagpipigil.

Verse 144

श्वेतपद्मै रक्तपप्दैश्चंपकैः पाटलैः क्रमात् । हुत्वायुतं त्रिमध्वाक्तैर्वशयेत्तद्वरांगनाः ॥ १४४ ॥

Gamit ang puting lotus, pulang lotus, mga bulaklak na campaka at mga bulaklak na pāṭalā ayon sa wastong pagkakasunod; at matapos maghandog ng sampung libong oblation na pinahiran ng tri-madhu, maaaring mapasunod sa impluwensiya ang ninanais na mararangal na babae.

Verse 145

नित्यं हयारिकुसुमौर्निशीथे त्रिमधुप्लुतैः । वरस्त्रीर्वशयेत्प्राज्ञः सम्यग्धृत्वा दिनाष्टकम् ॥ १४५ ॥

Sa hatinggabi, ang marunong ay dapat magsagawa nang palagian ng ritwal gamit ang mga bulaklak na hayāri na binabad sa tri-madhu; kapag naingatan nang wasto ang panata sa loob ng walong araw, sinasabing napapasunod niya ang mahuhusay na babae sa kanyang impluwensiya.

Verse 146

अयुतत्रितयं रात्रौ सिद्धार्थैस्त्रिमधुप्लुतैः । प्रत्यहं जुह्वतो मासात्सुरेशोऽपि वशीभवेत् ॥ १४६ ॥

Kung sa gabi ay maghahandog sa apoy ng homa ng tatlumpung libong butil ng puting mustasa (siddhārtha) na binabad sa tatlong uri ng pulot, at gagawin ito araw-araw sa loob ng isang buwan, maging ang panginoon ng mga diyos ay mapapasailalim sa kanyang kapangyarihan.

Verse 147

आहृत्य बल्लवीवस्त्राण्यारूढं नीपभूरुहे । स्मरेत्कृष्णं जपेद्रात्रौ सहस्रं खेंदूहात्सुधीः ॥ १४७ ॥

Matapos dalhin ang mga kasuotan ng mga dalagang pastol (gopī) at umakyat sa punong neem, ang marunong ay dapat gunitain si Kṛṣṇa at sa gabi ay bigkasin ang Kanyang pangalan/mantra nang isang libong ulit, nakaharap sa langit at sa buwan.

Verse 148

हठादाकर्षयेच्छीघ्रमुर्वशीमपि साधकः । बहुना किमिहोक्तेन मंत्रोऽयं सर्ववश्यकृत् ॥ १४८ ॥

Sa pamamagitan ng matinding puwersa, ang nagsasagawa (sādhaka) ay makapaghihila nang mabilis kahit si Urvaśī papalapit sa kanya. Ano pa ang kailangang sabihin? Ang mantrang ito’y sinasabing nakagagawa ng pangkalahatang pagpapasailalim (sarva-vaśya).

Verse 149

रहस्यं परमं चाथ वक्ष्ये मोक्षप्रदं नृणाम् । ध्यायेत्स्वहृत्सरसिजे देवकीनंदनं विभुम् ॥ १४९ ॥

Ngayon ay ipahahayag ko ang kataas-taasang lihim na nagkakaloob ng mokṣa sa mga tao: magnilay sa loob ng lotus ng sariling puso sa Panginoong lumalaganap sa lahat—ang Anak ni Devakī.

Verse 150

श्रीमत्कुन्देंदुगौरं सरसिजनयनं शङ्खचक्रे गदाब्जे बिभ्राणं हस्तपद्मैर्नवनलिनलसन्मालयादीप्यमानम् । वंदे वेद्यं मुनींद्रैः कणिकमुनिलसद्दिव्यभूषाभिरामं दिव्यांगालेपभासं सकलभयहरं पीतवस्त्रं नुरारिम् ॥ १५० ॥

Sumasamba ako kay Nārāyaṇa—maputi at maningning na gaya ng bulaklak na kunda at ng buwan, may mga matang lotus; taglay ang conch at discus, at hawak ang pamalo at lotus sa Kanyang mga palad na tila lotus; kumikislap sa mga kuwintas na parang sariwang lotus. Siya’y nakikilala ng mga dakilang muni sa pamamagitan ng Veda, kaaya-aya sa mga banal na hiyas; nagniningning ang Kanyang mga sangkap sa makalangit na pahid; tagapag-alis ng lahat ng takot; nakadamit ng dilaw; kaaway ng mga asura.

Verse 151

एवं ध्यात्वा पुमांसं स्फुटहृदयसरोजासनासीनमाद्यं सांद्रांभोदाच्छबिंबाद्भुतकनकनिभं संजपेदर्कलक्षम् । मन्वोरेकं द्वितारांतरितमथः हुनेदर्कसाहस्रमिध्मैः क्षीरिद्रूत्थर्यथोक्तैः समधुघृतसितेनाथवा पायसेन ॥ १५१ ॥

Sa gayon, matapos magnilay sa Sinaunang Persona na nakaluklok sa malinaw na namumulaklak na lotus ng puso—nagniningning na tila kintab ng makapal na ulap-ulan at kahanga-hangang gintong liwanag—dapat bigkasin ang Arka-mantra nang isang daang libong ulit. Pagkaraan, kumuha ng isang mantra at isingit dito ang dalawang pantig na “tārā” (ang banal na tunog na oṃ), at maghandog ng isang libong homa kay Arka (Araw) gamit ang itinakdang panggatong, na may gatas, pulot, ghee at asukal na magkakasama—o kaya’y may pāyasa (matamis na lugaw sa gatas).

Verse 152

एवं लोकेश्वराराध्यं कृष्णं स्वहृदयांबुजे । ध्यायन्ननुदिनं मंत्री त्रिसहस्रं जपेन्मनुम् ॥ १५२ ॥

Sa gayon, araw-araw na magnilay kay Kṛṣṇa—Panginoon ng mga daigdig, karapat-dapat sambahin—na nakaluklok sa lotus ng sariling puso; at ang nagsasagawa ng mantra ay dapat magbigkas ng banal na mantra nang tatlong libong ulit.

Verse 153

सायाह्नोक्तेन विधिना संपूज्य हवनं पुनः । कृत्वा पूर्वोक्तविधिना मन्त्री तद्गतमानसः ॥ १५३ ॥

Pagkatapos, ayon sa paraang itinuro para sa dapithapon, dapat niyang ganap na isagawa ang pagsamba at muling maghandog ng homa sa apoy. Matapos gawin ito ayon sa naunang pamamaraan, ang nagsasagawa ng mantra ay dapat panatilihing nakalubog ang isip sa Kanya (at sa mantra).

Verse 154

एवं यो भजते नित्यं विद्वान् गोपालनंदनम् । समुत्तीर्य भवांभोधिं स याति परमं पदम् ॥ १५४ ॥

Sa gayon, ang marunong na taong araw-araw sumasamba sa minamahal na Anak ni Gopāla ay makakatawid sa karagatan ng pag-iral sa sanlibutan at makaaabot sa kataas-taasang kalagayan.

Verse 155

मध्ये केणेषु बाह्येष्वनलपुरपुटस्यालिखेत्कर्णिकायां कंदर्पं साध्ययुक्तं विवरगतषडर्णद्विषः केशरेषु । शक्तिः श्रीपूर्विकाणिद्विनवलिपिमनोरक्षराणिच्छदानां मध्ये वर्णान्दशान्तो दशलिपिमनुवर्यस्य वैकैकशोऽब्जम् ॥ १५५ ॥

Sa gitna at sa mga panlabas na sulok ng diyagramang lotus (ang bakod na “lungsod ng apoy”), isulat sa pinakasentro (karnikā) ang Kāma-bīja kasama ang ninanais na layon (sādhya). Sa mga talulot, ilagay ang anim-na-pantig na mantra, ang “kaaway ng anim na bukana,” na pumipigil sa anim na pintuan ng pandama. Pagkaraan, ilagay sa unahan ang Śakti at Śrī, at isulat ang mga pantig na tagapangalaga ng isip na nakaayos bilang dalawang ulit na siyam na titik; at sa mga gitnang sapin ng pantakip, isulat ang sampung titik na nagtatapos sa ikasampu, at ang sampung-titik na mantra ng dakilang Anuvarya—isa-isa—sa lotus na ito.

Verse 156

भूसद्मनाभिवृतमस्रगमन्मथेन गोरोचनाविलिखितं तपनीयसूच्या । पट्टे हिरण्यरचिते गुलिकीकृतं तद्गोपालयंत्रमखिलार्थदमेतदुक्तम् ॥ १५६ ॥

Napapaloob ng tanda ng Bhūsadman at ng marka ng Asragamanmatha, inukit sa gorocanā gamit ang karayom na dalisay na ginto; saka iginulong na parang munting butil at inilagay sa gintong kuwintas na sisidlan—ito ang ipinahayag na Gopāla-yantra, tagapagkaloob ng lahat ng layunin.

Verse 157

संयातसिक्तमभिजप्तमिमं महद्भिर्धार्यं जगत्त्रयवशीकरणैकदक्षम् । रक्षायशः सुतमहीधनधान्यलक्ष्मीसौभाग्यलिप्सुभिरजस्रमनर्घ्यवीर्यम् ॥ १५७ ॥

Ang bagay na ito, na natipon nang wasto, naipabanal at naijapa ng mga dakilang rishi, ay dapat isuot; natatangi itong may kakayahang pasukuin ang tatlong daigdig. Yaong laging naghahangad ng pag-iingat, dangal, anak na lalaki, lupain, yaman, ani, si Lakṣmī (kasaganaan), at mabuting kapalaran, ay dapat itong dalhin palagi—sapagkat di-matatawaran ang bisa nito.

Verse 158

स्मरस्त्रिविक्रमाक्रांतश्चाक्रीष्ट्याय हृदित्यसौ । षडक्षरोऽयं संप्रोक्तः सर्वसिद्धिकरो मनुः ॥ १५८ ॥

“Smara”, “Trivikrama-ākrānta”, “Cākrīṣṭyāya”, at “Hṛt”—ganyan ang mantra. Ang anim-na-pantig na mantrang ito ay ipinahayag; ito ang manu na nagkakaloob ng lahat ng siddhi.

Verse 159

क्रोडः शान्तींदुवह्न्याढ्यो माया बीज प्रकीर्ततम् । गोविंदवह्निचन्द्राढ्यो मनुः श्रीबीजमीरितम् ॥ १५९ ॥

Ang “Kroḍa” kapag iniugnay sa mga pantig na tinutukoy bilang Śānti, Indu (Buwan), at Vahni (Apoy), ay ipinahahayag na tanyag na Māyā-bīja. Gayundin, ang “Govinda” kapag iniugnay sa Vahni (Apoy) at Candra (Buwan), ay sinasabing Śrī-bīja.

Verse 160

आभ्यामष्टादशक्लिपः स्याद्विंशत्यक्षरो मनुः । शालग्रामे मणौ यंत्रे मंडले प्रतिमासु वा ॥ १६० ॥

Sa dalawang pantig na ito, inaayos ang anyo ng mantra na may labingwalong bahagi; ang banal na pormula ay nagiging mantrang may dalawampung pantig. Maaari itong ilapat sa batong Śālagrāma, sa hiyas, sa ritwal na yantra, sa maṇḍala na naitalaga, o sa mga larawan/anyo ng pagsamba (pratimā) rin.

Verse 161

नित्यं पूजा हरेः कार्या न तु केवलभूतले । एवं यो भजंते कृष्णं स याति परमां गतिम् ॥ १६१ ॥

Ang pagsamba kay Hari ay dapat gawin araw-araw, hindi lamang panlabas o sa antas ng katawan sa lupa. Ang sinumang sa gayong paraan ay sumasamba kay Kṛṣṇa ay makaaabot sa pinakadakilang kalagayan.

Verse 162

विंशार्णस्य मुनिर्ब्रह्मा गायत्री छन्द ईरितम् । कृष्णश्च देवता कामो बीजं शक्तिर्द्विठो बुधैः ॥ १६२ ॥

Para sa dalawampung-pantig na mantra, si Brahmā ang ipinahayag na ṛṣi (tagakita), at ang Gāyatrī ang chandas (sukat). Si Kṛṣṇa ang devatā na namumuno; si Kāma ang bīja (binhi); at sinasabi ng mga pantas na ang śakti nito ay “Dviṭhā”.

Verse 163

रामाग्निवेदवेदाब्धेर्नेत्रार्णैरंगकल्पनम् । मूलेन व्यापकं कृत्वा मनुना पुटितानथ ॥ १६३ ॥

Pagkatapos, gamit ang mga pantig na itinuturo ng kodigo na “Rāma–Agni–Veda–Veda–Abdhi” at ang mga ‘titik-mata’ (netrārṇa), inayos niya ang mga sangkap na pantulong (aṅga) ng mantra. Nang mapalaganap ito sa lahat sa pamamagitan ng mūla-mantra, saka niya ito tinatakan/pinalakas sa itinakdang pormulang manu.

Verse 164

मातृकार्णान्न्यसेत्तत्तत्स्थानेषु सुसमाहितः । दशतत्त्वानि विन्यस्य मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १६४ ॥

Na may ganap na pagtipon ng isip, ilagay ang nyāsa ng mga titik ng Mātṛkā sa kani-kanilang wastong lugar. Matapos ayusin ang sampung tattva, isagawa ang vyāpaka-nyāsa, ang paglalagay na lumalaganap sa lahat, sa pamamagitan ng mūla-mantra.

Verse 165

मंत्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । शीर्षे ललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ १६५ ॥

Pagkatapos, isagawa ang mantra-nyāsa upang matamo ang devatā-bhāva, ang kalagayang pakikiisa sa diyos: sa tuktok ng ulo, sa noo, sa pagitan ng kilay, sa mga mata, at gayundin sa mga tainga.

Verse 166

नसोर्वक्रे च चिबुके कण्ठे दोर्मूलके हृदि । उदरे नाभिदेशे च लिंगे मूलसरोरुहे ॥ १६६ ॥

Sa liko ng butas ng ilong, sa baba, sa lalamunan, sa ugat ng mga bisig, sa puso, sa tiyan, sa bahagi ng pusod, sa ari, at sa ugat na lotus (mūlādhāra)—ito ang mga itinakdang pook ng prāṇa.

Verse 167

कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोः क्रमात् । न्यसेद्धृदंतान्मंत्राणां सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ १६७ ॥

Ilagay (isagawa ang nyāsa ng) mga mantra sa wastong ayos—sa baywang, sa mga tuhod, sa mga binti, sa mga bukung-bukong, at sa mga paa—na nagsisimula sa puso at nagpapatuloy pasulong. Ito ang tinatawag na “sṛṣṭi-nyāsa,” ang nyāsa ng paglikha.

Verse 168

हृदये चोदरे नाभौ लिंगे मूलसरोरुहे । कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोस्तथा ॥ १६८ ॥

Sa puso, sa tiyan, sa pusod, sa ari, sa ugat na lotus; at gayundin sa baywang, sa mga tuhod, sa mga binti, sa mga bukung-bukong, at sa mga paa.

Verse 169

मूर्ध्नि कपोले भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोर्नसोः । वदने चिबुके कंठे दोर्मूले विन्यसेत्क्रमात् ॥ १६९ ॥

Sa wastong pagkakasunod, ilagay (nyāsa) sa tuktok ng ulo, sa mga pisngi, sa pagitan ng mga kilay, sa mga mata, sa mga tainga, sa ilong, sa bibig, sa baba, sa lalamunan, at sa ugat ng mga bisig.

Verse 170

नमोतान्मंत्रवर्णांश्च स्थितिन्यासोऽयमीरितः । पादयोर्गुल्फयोश्चैव जंघयोर्जानुनोस्तथा ॥ १७० ॥

Sa gayon, naipahayag ang paglalagay ng mga pantig ng mantra na nagsisimula sa “namo”—ito ang “sthiti-nyāsa,” ang nyāsa ng katatagan: sa mga paa, sa mga bukung-bukong, sa mga binti, at gayundin sa mga tuhod.

Verse 171

कट्यां मूले ध्वजे नाभौ जठरे हृदये पुनः । दोर्मूले कंठदेशे च चिबुके वदने नसोः ॥ १७१ ॥

Sa baywang, sa ugat (pinakapundasyon), sa maselang bahagi, sa pusod, sa tiyan, at muli sa puso; sa ugat ng mga bisig, sa bahagi ng lalamunan, sa baba, sa bibig, at sa ilong—ito ang mga itinakdang pook.

Verse 172

कर्णयोर्नेत्रयोश्चैव भ्रूमध्ये निटिले तथा । मूर्ध्नि न्यसेन्मंत्रवर्णान्संहाराख्योऽयमीरितः ॥ १७२ ॥

Ilagay ang mga pantig ng mantra sa mga tainga at mga mata, gayundin sa pagitan ng mga kilay at sa noo; at sa huli, ilagay sa tuktok ng ulo. Ito ang nyāsa na tinatawag na “Saṃhāra” (pag-urong/paglusaw).

Verse 173

पुनः सृष्टिस्थितिन्यासौ विधाय वैष्णवोत्तमः । मूर्तिपंजरनामानं विन्यसेत्पूर्ववत्ततः ॥ १७३ ॥

Pagkaraan, muli, matapos isagawa ang mga nyāsa ng paglikha at pagpapanatili, ang pinakadakilang Vaiṣṇava—ang tapat na bhakta ni Viṣṇu—ay dapat ilagay ang mga pangalan ng “Mūrti-paṃjara” gaya rin ng nauna.

Verse 174

पुनः षडंगं कृत्वाथ ध्यायेत्कृष्णं हृदंबुजे । द्वारवत्यां सहस्रार्कभास्वरैर्भवनोत्तमैः ॥ १७४ ॥

Pagkatapos, matapos muling isagawa ang pagsasanay na may anim na sangkap (ṣaḍaṅga), magnilay kay Kṛṣṇa sa lotus ng puso—nakikita Siya sa Dvāravatī, sa gitna ng pinakadakilang mga palasyo, nagniningning na tila sanlibong araw.

Verse 175

अनल्पैः कल्पवृक्षैश्च परीते मणिमण्डपे । ज्वलद्रत्न मयस्तंभद्वारतोरणकुड्यके ॥ १७५ ॥

Sa loob ng pabiliong hiyas na iyon, na napalilibutan ng di-mabilang na punong kalpavṛkṣa na tumutupad ng hiling, ang mga haligi, pintuan, mga arko (toraṇa), at mga pader sa paligid ay pawang yari sa nagliliyab na mga hiyas.

Verse 176

फुल्लप्रफुल्लसञ्चित्रवितानालंबिमौक्तिके । पद्मरागस्थलीराजद्रत्नसंघैश्च मध्यतः ॥ १७६ ॥

May mga tali ng perlas na nakababa mula sa isang kanopeng hitik sa mga bulaklak na ganap na namukadkad at bahagyang namukadkad; sa gitna’y kumikislap ang mga kumpol ng maharlikang hiyas, at ang sahig ay inukitan at inlay ng rubi.

Verse 177

अनारतगलद्रत्नधाराढ्यस्वस्तस्तरोरधः । रत्नप्रदीपावलिभिः प्रदीपितदिगंतरे ॥ १७७ ॥

Sa ilalim ng mapalad na punong Kalpavṛkṣa na tumutupad ng hangarin, sagana sa mga agos ng hiyas na patuloy na tumutulo, ang mga pagitan ng mga dako ay naliliwanagan ng mga hanay ng lamparang-hiyas.

Verse 178

उद्यदादित्यसंकाशमणिसिंहासनांबुजे । समासीनोऽच्युतो ध्येयो द्रुतहाटकसन्निभः ॥ १७८ ॥

Dapat pagnilayan si Acyuta, ang Di-Nagmamaliw na Panginoon, na nakaupo sa lotus ng trono ng leon na hitik sa hiyas; nagniningning na parang sumisikat na araw, at kumikislap na tila tunaw na ginto.

Verse 179

समानोदितचंद्रार्कतडित्कोटिसमद्युतिः । सर्वांगसुंदरः सौम्यः सर्वाभरणभूषितः ॥ १७९ ॥

Ang kanyang liwanag ay tila sabay na pagsikat ng buwan at araw—parang ningning ng di-mabilang na kidlat. Maganda ang bawat bahagi ng katawan, banayad ang anyo, at pinalamutian ng lahat ng uri ng alahas.

Verse 180

पीतवासाः शंखचक्रगदांभोजलसत्करः । अनाहतोच्छलद्रत्नधारौघकलशं स्पृशन् ॥ १८० ॥

Nakasuot Siya ng dilaw na kasuotan; ang Kanyang maningning na mga kamay ay may hawak na kabibe, diskus, pamalo, at lotus. Hinipo Niya ang banga na pinagmumulan ng walang-tigil na bugso ng mga agos na tila hiyas, na sumisirit na wari’y di tinamaan ng anuman.

Verse 181

वामपादांबुजाग्रेण मुष्णता पल्लवच्छविम् । रुक्मिणीसत्यभामेऽस्य मूर्ध्नि रत्नौघधारया ॥ १८१ ॥

Sa dulo ng kaliwang paa-loto Niya, wari’y ninanakaw Niya ang malambot na ningning ng sariwang usbong; sina Rukmiṇī at Satyabhāmā ay nagbuhos ng walang patid na agos ng mga hiyas sa Kanyang ulo.

Verse 182

सिंचंत्यौ दक्षवामस्थे स्वदोस्थकलशोत्थया । नाग्नजिती सुनंदा च दिशंत्यौ कलशौ तयोः ॥ १८२ ॥

Sina Nāgnajitī at Sunandā, na may hawak na mga banga sa sariling kamay, ay nagbuhos (ng tubig) sa kanang at kaliwang panig; at inihandog nila sa kanila ang dalawang bangang pang-ritwal.

Verse 183

ताभ्यां च दक्षवामस्थमित्रविंदासुलक्ष्मणे । रत्ननद्याः समुद्धृत्य रत्नपूर्णौ घटौ तयोः ॥ १८३ ॥

Pagkaraan, para kay Mitravindā na nasa kanan at kay Sulakṣmaṇā na nasa kaliwa, iniahon Niya mula sa Ilog ng mga Hiyas ang dalawang banga na punô ng alahas at ibinigay sa kanila.

Verse 184

जांबवती सुशीला च दिशंत्यौ दक्षवामके । बहिः षोडश साहस्रसंख्याकाः परितः प्रियाः ॥ १८४ ॥

Sina Jāmbavatī at Suśīlā ay nasa kanan at kaliwa; sa labas nila, sa paligid, naroon ang mga minamahal na reyna na may bilang na labing-anim na libo.

Verse 185

ध्येयाः कनकरत्नौघधारायुक्कलशोज्वलाः । तद्बहिश्चाष्टनिधायः पूरयंतो धनैर्धराम् ॥ १८५ ॥

Dapat silang pagnilayan bilang maningning na mga banga na umaapaw sa agos ng ginto at bunton ng mga hiyas; at sa labas pa, ang walong kayamanan (aṣṭa-nidhi) ay iniisip na pumupuno sa daigdig ng yaman.

Verse 186

तद्बहिर्वृष्णयः सर्वे पुरोवच्च स्वरादयः । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षपंचकं तद्दशांशतः ॥ १८६ ॥

Sa labas ng (panloob na ayos) na iyon, ilagay ang lahat ng Vṛṣṇi gaya ng dati; gayundin ang mga patinig at iba pang tunog. Pagkatapos magnilay nang ganito, dapat bigkasin sa japa ang mantra nang limang daang libong ulit, at saka isagawa ang ikasampung bahagi bilang pangwakas na pagtalima.

Verse 187

अरुणैः कमलैर्हुत्वा पीठे पूर्वोदिते यजेत् । विलिप्य गंधपंकेन लिखेदष्टदलांबुजम् ॥ १८७ ॥

Pagkatapos maghandog ng homa gamit ang mapupulang lotus, dapat magsagawa ng pagsamba sa naihandang pīṭha. Pagkapahid ng mabangong paste gaya ng sandalwood at iba pa, iguhit ang isang lotus na may walong talulot (maṇḍala).

Verse 188

कर्णिकायां च षट्कोणं ससाध्यं तत्र मन्मथम् । शिष्टैस्तु सप्तदशभिरक्षरैर्वेष्टयेत्स्वरम् ॥ १८८ ॥

Sa gitnang karnikā (pusod) ng diyagram, iguhit ang isang heksagon; doon, kasama ng sādhya (ninanais na layon), ilagay si Manmatha (Kāma). Pagkaraan, palibutan ang binhing-tunog (bīja-svara) ng natitirang labimpitong pantig.

Verse 189

प्राग्रक्षोऽनिलकोणेषु श्रियं शिष्टेषु संविदम् । षट्सु संधिषु षट्कर्णे केसरेषु त्रिशस्त्रिशः ॥ १८९ ॥

Sa silangang bahagi ilagay ang “Rakṣaḥ”; sa mga sulok ng direksiyong hangin ilagay ang “Anila”. Sa natitirang mga puwesto ilagay ang “Śrī”, at gayundin ang “Saṃvid”. Sa anim na dugtungan—sa loob ng heksagon—isulat sa mga hibla ng lotus, tig-tatatlo (sa bawat dugtungan).

Verse 190

विलिखेत्स्मरगायत्रीं मालामंत्रं दलाष्टके । षटूषः संलिख्य तद्बाह्ये वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः ॥ १९० ॥

Isulat ang Smara-gāyatrī at ang Mālā-mantra sa walong-talulot na diyagram. Matapos isulat ang anim na “ūṣa”, palibutan sa labas ng mga titik na Mātṛkā, ang buong alpabetong Sanskrit.

Verse 191

भूबिंबं च लिखेद्बाह्ये श्रीमायादिग्विदिक्ष्वपि । भूग्रहं चतुरस्रं स्यादष्टवज्रविभूषितम् ॥ १९१ ॥

Sa panlabas na bahagi, iguhit ang bilog ng Daigdig; at sa mga direksiyon at mga pagitan ng direksiyon din, na nagsisimula kina Śrī at Māyā. Ang nakapaligid na diyagramang-lupa ay dapat parisukat, pinalamutian ng walong sagisag na vajra.

Verse 192

एतद्यंत्रं हाटकादिपट्टेष्वालिख्य पूर्ववत् । संस्कृतं धारयेद्यो वै सोऽर्च्यते त्रिदशैरपि ॥ १९२ ॥

Kapag inukit o iginuhit ang yantrang ito sa plakang ginto at iba pa, ayon sa itinakdang paraan gaya ng dati, at matapos itong basbasan at gawing banal—ang sinumang magdala nito ay tunay na nagiging karapat-dapat sambahin kahit ng tatlumpu’t tatlong diyos.

Verse 193

स्याद्गायत्री वामदेवपुष्पबाणौ तु ङेंतिमौ । विद्महेधीमहियुतौ तन्नोऽनंगः प्रचोदयात् ॥ १९३ ॥

Ito ang isang Gāyatrī-mantra: para kina Vāmadeva at Puṣpabāṇa—ang dalawang ito ang ilalapat dito. Taglay ang mga bahagi na “vidmahe” at “dhīmahi,” nawa’y si Ananga (Kāma) ang mag-udyok at magpaliwanag sa aming pag-unawa.

Verse 194

जप्या जपादौ गोपालमनूनां जनरंजनी । हृदयं कामदेवाय ङेंतं सर्वजनप्रियम् ॥ १९४ ॥

Sa pagsisimula ng japa, bigkasin ang pormulang Janarañjanī na kabilang sa mga Gopāla-mantra, na nagbibigay-lugod sa mga tao. Ang “Hṛdaya” (mantrang-puso) para kay Kāmadeva, na nagsisimula sa binhing pantig na “ṅeṃ,” ay ipinahayag na minamahal ng lahat.

Verse 195

उक्त्वा सर्वजनांते तु संमोहनपदं तथा । ज्वल ज्वल प्रज्वलेति प्रोच्य सर्वजनस्य च ॥ १९५ ॥

Pagkaraan, sa harap ng lahat ng tao, binigkas niya ang salitang pang-akit na nakalilinlang; at ipinahayag din sa lahat: “Magliyab, magliyab—sumiklab!”, at saka niya sinabi ang orasyon.

Verse 196

हृदयं मम च ब्रूयाद्वशंकुरुयुगं शिरः । प्रोक्तो मदनमंत्रोऽष्टचत्वारिंशद्भिरक्षरैः ॥ १९६ ॥

Dapat bigkasin ang “aking puso,” saka sabihin ang “ang pares na nagpapasuko (sa iba),” at (ilagay) ito sa ibabaw ng ulo. Ito ang ipinahayag na Madana-mantra na binubuo ng apatnapu’t walong pantig.

Verse 197

जपादौ स्मरबीजाद्यो जगत्त्रयवशीकरः । पीठ प्राग्वत्समभ्यर्च्य मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ १९७ ॥

Sa pasimula ng japa at mga kaugnay na ritwal, magsimula sa Kāma-bīja at iba pang binhing pantig na nagpapasuko sa tatlong daigdig. Matapos sambahin ang pīṭha gaya ng dati, magtakda ng saṅkalpa at, mula sa pinakaugat ng pagsasanay, hubugin sa pagninilay ang anyo ng Diyos.

Verse 198

तत्रावाह्याच्युतं भक्त्या सकलीकृत्य पूजयेत् । आसनादिविभूषांतं पुनर्न्यासक्रमाद्यजेत् ॥ १९८ ॥

Pagkaraan, anyayahan si Acyuta nang may bhakti at sambahin Siya matapos gawing ganap ang ritwal sa lahat ng bahagi—mula sa pag-aalay ng āsana at iba pang paglilingkod hanggang sa huling pagdadamit at pag-aayos. Pagkatapos nito, magsagawa muli ng pagsamba ayon sa pagkakasunod ng nyāsa.

Verse 199

सृष्टिं स्थितिं षडंगं च किरीटं कुंडलद्वयम् । शंखं चक्रं गदां पद्मं मालां श्रीवत्सकौस्तुभौ ॥ १९९ ॥

Taglay Niya ang kapangyarihan ng paglikha at pagpapanatili, at ang anim na Vedāṅga; may korona at pares ng hikaw; at tangan ang conch, discus, mace, lotus, suot ang kuwintas na bulaklak, at ang mga tanda ng Śrīvatsa at Kaustubha.

Verse 200

गन्धपुष्पैः समभ्यर्च्य मूलेन वैष्णवोत्तमः । षट्कोणेषु षडंगानि दिग्दलेषु क्रमाद्यजेत् ॥ २०० ॥

Matapos sambahin nang wasto sa mga pabango at bulaklak, ang pinakadakilang Vaiṣṇava ay dapat, sa pamamagitan ng mūla-mantra (ugat na mantra), sambahin ang anim na pantulong (ṣaḍaṅga) sa anim na sulok (ṣaṭkoṇa) ng yantra/maṇḍala, at saka sambahin sa tamang ayos ang mga talulot na nakatalaga sa mga direksiyon.