The Account of Kārtavīrya’s Protective Kavaca (Kārtavīrya-kavaca-vṛttānta)

Verse 1

नारद उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ सर्व तंत्रविशारद । त्वया मह्यं समाख्यातं विधानं तंत्रगोपितम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Nārada: “Napakabuti, napakabuti! O dakilang pantas, bihasa sa lahat ng tantra—ipinaliwanag mo sa akin ang itinakdang pamamaraan na nakatago sa loob ng mga tantra.”

Verse 2

अधुना तु महाभाग कीर्तवीर्यहनूमतोः । कवचे श्रोतुमिच्छामि तद्वदस्वकृपानिधे ॥ २ ॥

Ngayon, O pinagpala, nais kong marinig ang kavaca, ang awit na panangga, ni Kīrtavīrya Hanūmān. O bukal ng habag, ituro mo ito sa akin.

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । श्रृणु विप्रेन्द्र वक्ष्यामि कवचं परमाद्भुतम् । कार्तवीर्यस्य येनासौ प्रसन्नः कार्यसिद्धिकृत् ॥ ३ ॥

Sinabi ni Sanatkumāra: “Makinig ka, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa; ipahahayag ko ang kavaca na lubhang kamangha-mangha. Sa pamamagitan nito, nalugod si Kārtavīrya at naging tagapagkaloob ng tagumpay sa mga gawain.”

Verse 4

सहस्रादित्यसंकाशे नानारत्नसमुज्ज्वंले । भास्वद्ध्वजपताकाढ्ये तुरगायुतभूषिते ॥ ४ ॥

Ito’y nagningning na tila sanlibong araw, kumikislap sa sari-saring hiyas—pinalamutian ng maningning na mga watawat at bandila, at ginayakan ng libu-libong kabayo.

Verse 5

महासंवर्तकांभोधिभीमरावविराविणि । समुद्धृतमहाछत्र्रवितानितवियत्पथे ॥ ५ ॥

Sa landas ng langit, kung saan ang malalawak na payong na parang mga tolda ay itinaas at inilatag, umaalingawngaw ang nakapanghihilakbot na ugong ng mga ulap na saṃvartaka sa panahon ng pagkalusaw ng daigdig.

Verse 6

महारथवरे दीप्तनानायुधविराजिते । सुस्थितं विपुलोदारं सहस्रभुजमंडितम् ॥ ६ ॥

Sa dakilang karwaheng pangdigma na yaong napakahusay, na kumikislap sa ningning ng sari-saring sandata, naroon ang isang anyong matatag at ganap na nakalagay—malawak at maringal—na pinalamutian ng sanlibong bisig.

Verse 7

वामैरुद्दंडकोदंडान्दधानमपरैः शरान् । किरीटहारमुकुटकेयूरवलयांगदैः ॥ ७ ॥

Sa ilang kaliwang kamay, hawak Niya ang tungkod at ang busog; sa iba pang mga kamay, hawak Niya ang mga palaso—pinalamutian ng korona, kuwintas na bulaklak, diadema, pulseras sa bisig, pulseras sa pulsuhan, at mga palamuting pang-itaas na braso.

Verse 8

मुद्रिकोदरबन्धाद्यैर्मौंजीनूपुरकादिभिः । भूषितं विविधाकल्पैर्भास्वरैः सुमहाधनैः ॥ ८ ॥

Pinalamutian Siya ng mga singsing, pamigkis sa baywang at iba pa, kasama ang banal na sinturong muñja, mga pulseras sa bukung-bukong at iba pang hiyas—nakabihis sa sari-saring makinang na palamuti na lubhang mahalaga.

Verse 9

आबद्धकवचं वीरं सुप्रसन्नाननांबुजम् । धनुर्ज्या सिंहनादेन कंपयंतं जगत्र्रयम् ॥ ९ ॥

Nasaksihan ko ang mandirigmang bayani, nakasuot ng nakataling baluti, ang mukha’y gaya ng lotus na maliwanag at payapa; at sa dagundong na tila ungol ng leon mula sa pisi ng busog, pinayanig niya ang tatlong daigdig.

Verse 10

सर्वशत्रुक्षयकरं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वसंपत्प्रदातारं विजयश्रीनिषेवितम् ॥ १० ॥

Dinudurog Niya ang lahat ng kaaway, winawasak ang lahat ng karamdaman, ipinagkakaloob ang bawat anyo ng kasaganaan, at sinasamahan ng ningning ng tagumpay at magandang kapalaran.

Verse 11

सर्वसौभाग्यदं भद्रं भक्ताभयविधायिनम् । दिव्यमाल्यानुलेपाढ्यं सर्वलक्षणसंयुतम् ॥ ११ ॥

Siya’y mapalad at nagbibigay ng lahat ng mabuting kapalaran, at nagkakaloob ng kawalang-takot sa mga deboto; pinalalamutian ng makalangit na mga garland at mababangong pahid, at taglay ang lahat ng tanda ng ganap na kagalingan.

Verse 12

रथनागाश्वपादातवृंदमध्यगमीश्वरम् । वरदं चक्रवर्तीनं सर्वलोकैकपालकम् ॥ १२ ॥

Sa gitna ng mga pangkat ng karwahe, elepante, kabayo, at mga kawal na naglalakad, lumalakad ang Panginoon—ang Tagapagkaloob ng biyaya, ang Cakravartin, ang tanging Tagapangalaga ng lahat ng daigdig.

Verse 13

समानोदितसाहस्रदिवाकरसमद्युतिम् । महायोगभवैश्वर्यकीर्त्याक्रांतजगत्र्रयम् ॥ १३ ॥

Nagniningning na tila sanlibong araw na sabay-sabay sumisikat, at sa katanyagan ng paghaharing isinilang mula sa dakilang Yoga, nilulukuban Niya ang tatlong daigdig.

Verse 14

श्रीमच्चक्रं हरेरंशादवतीर्णं महीतले । सम्यगात्मादिभेदेन ध्यात्वा रक्षामुदीरयेत् ॥ १४ ॥

Matapos magnilay nang wasto sa maluwalhating Cakra na bumaba sa lupa bilang bahagi ni Hari, at kilalanin ang mga anyo nito mula sa Sarili at iba pa, saka bigkasin ang pormulang pangangalaga (rakṣā).

Verse 15

अस्यांगमूर्तयः पंच पांतु मां स्फटिकोज्ज्वलाः । अग्नीशासुरवायव्यकोणेषु हृदयादिकाः ॥ १५ ॥

Nawa’y ang limang pagpapakita sa mga sangkap ng (diyos/mantra) na ito, kuminang na gaya ng kristal, ay magtanggol sa akin—na nakalagay sa mga direksiyon at sulok: ang Puso (hṛdaya) at iba pa, sa timog-silangan, silangan, timog-kanluran, at hilagang-kanluran.

Verse 16

सर्वतोस्रज्वलद्रूपा दरचर्मासिपाणयः । अव्याहतबलैश्वर्यशक्तिसामर्थ्यविग्रहाः ॥ १६ ॥

Nagniningas ang anyo sa lahat ng panig, may hawak na balat at tabak sa mga kamay; taglay nila ang katawan na pinagkalooban ng di-napipigil na lakas, kapangyarihang panginoon, sigla, at ganap na kakayahan.

Verse 17

क्षेमंकरीशक्तियुतश्चौरवर्गविभञ्जनः । प्राचीं दिशं रक्षतु मे बाणबाणासनायुधः ॥ १७ ॥

Nawa’y yaong pinagkalooban ng Kṣemaṅkarī-Śakti, ang tagapagwasak ng mga pangkat ng magnanakaw, na ang sandata ay mga palaso at ang busog, ang magtanggol sa akin sa silangan.

Verse 18

श्रीकरीशक्तिसहितो मारीभयविनाशकः । शरचापधरः श्रीमान् दिशं मे पातु दक्षिणाम् ॥ १८ ॥

Nawa’y ang maluwalhating Panginoon—kasama ang Śrīkarī-Śakti na nagkakaloob ng kasaganaan, tagapagpawi ng takot mula sa salot at mga pighati, at may tangan na busog at palaso—ang mag-ingat sa aking timog.

Verse 19

महावश्यकरीयुक्तः सर्वशत्रुविनाशकृत् । महेषुचापधृक्पातु मम प्राचेतसीं दिशम् ॥ १९ ॥

Nawa’y ang Panginoong may tangan ng dakilang busog, na pinagkalooban ng Mahāvaśyakarī—kapangyarihang ganap na pagpapasuko—at tagapagwasak ng lahat ng kaaway, ang magtanggol sa aking Prācetasa na direksiyon.

Verse 20

यशःकर्या समायुक्तो दैत्यसंघविनाशनः । परिरक्षतु मे सम्यग्विदिशं चैत्रभानवीम् ॥ २० ॥

Nawa’y si Caitrabhānavī—na kaisa ng kapangyarihang nagdudulot ng dangal at tagapagwasak ng mga pulutong ng Dāitya—ay ganap at wasto akong pangalagaan sa gitnang direksiyon (vidiś).

Verse 21

विद्याकरीसमायुक्तः सुमहहुःखनाशनः । पातु मे नैर्ऋतीं चापपाणिर्विदिशमीश्वरः ॥ २१ ॥

Nawa’y ang Panginoon—tagapagkaloob ng kaalaman at tagapuksa ng dakilang pagdurusa—ang magtanggol sa akin sa timog‑kanluran; nawa’y ang Kataas-taasang Hari, may busog sa kamay, ang magbantay sa aking dako.

Verse 22

धनकर्या समायुक्तो महादुरित नाशनः । इष्वासनेषुधृक्पातु विदिशं मम वायवीम् ॥ २२ ॥

Nawa’y ang may hawak na busog at may dalang mga palaso—tagapagkaloob ng kasaganaan at tagapuksa ng dakilang kasalanan—ang magtanggol sa aking hilagang‑kanluran, ang dako ng Vāyavī.

Verse 23

आयुःकर्या युतः श्रीमान्महाभयविनाशनः । चापेषुधारी शैवीं मे विदिशं परिरक्षतु ॥ २३ ॥

Nawa’y ang mapalad at marangal na Panginoon—tagapagkaloob ng buhay at kasaganaan, tagapuksa ng dakilang pangamba—na may busog at sisidlan ng mga palaso, ang mag-ingat sa aking dako ng Śaiva, ang timog‑silangan.

Verse 24

विजयश्रीयुतः साक्षात्सहस्रारधरो विभुः । दिशमूर्द्ध्वामवतु मे सर्वदुष्टभयंकरः ॥ २४ ॥

Nawa’y ang Panginoong sumasaklaw sa lahat—hayag sa katotohanan, may luwalhati ng tagumpay at may hawak na chakrang may sanlibong sinag—ang magtanggol sa akin mula sa itaas; Siya’y nakapanghihilakbot sa lahat ng masasama.

Verse 25

शंखभृत्सुमहाशक्तिसंयुतोऽप्यधरां दिशम् । परिरक्षतु मे दुःखध्वांतसम्भेदभास्करः ॥ २५ ॥

Nawa’y ang nagniningning na gaya ng araw, na bumabasag sa dilim ng aking dalamhati, ay magtanggol din sa akin sa ibabang dako; Siya’y may hawak na shankha at puspos ng sukdulang kapangyarihang banal.

Verse 26

महायोगसमायुक्तः सर्वदिक्चक्रमंडलः । महायोगीश्वरः पातु सर्वतो मम पद्मभृत् ॥ २६ ॥

Nawa’y ang Panginoong kaisa ng Dakilang Yoga, na ang saklaw ay gulong ng lahat ng dako, ang Dakilang Panginoon ng mga yogin—Siya, ang May hawak na lotus—ay magtanggol sa akin sa lahat ng panig.

Verse 27

एतास्तु मूर्तयो रक्ता रक्तमाल्यांशुकावृताः । प्रधानदेवतारूपाः पृथग्रथवरे स्थिताः ॥ २७ ॥

Ang mga anyong ito nama’y mapulang-mapula, pinalamutian ng pulang kuwintas ng bulaklak at nababalutan ng pulang kasuotan; bawat isa’y anyo ng pangunahing diyos, at bawat isa’y nakatindig nang hiwa-hiwalay sa isang maringal na karwahe.

Verse 28

शक्तयः पद्महस्ताश्चत नीलेंदीवरसन्न्निभाः । शुक्लमाल्यानुवसनाः सुलिप्ततिलकोज्ज्वलाः ॥ २८ ॥

Ang mga banal na Śakti, may lotus sa kamay, ay nagmistulang bughaw na liryo sa tubig; may puting kuwintas ng bulaklak at puting kasuotan, at nagniningning sa mga tilaka na maingat na iginuhit.

Verse 29

तत्पार्शदेश्वराः स्वस्ववाहनायुधभूषणाः । स्वस्वदिक्षु स्थिताः पांतु मामिंद्राद्या महाबलाः ॥ २९ ॥

Nawa’y ang mga makapangyarihan, mula kay Indra—ang mga panginoong tagapagbantay na nakatindig sa kani-kanilang dako, taglay ang sariling sasakyan, sandata, at palamuti—ay mag-ingat sa akin mula sa bawat direksiyon.

Verse 30

एतस्तस्य समाख्याताः सर्वावरणदेवताः । सर्वतो मां सदा पातुं सर्वशक्तिसमन्विताः ॥ ३० ॥

Sa gayon, naipahayag na ang mga diyos na namamahala sa lahat ng āvaraṇa, ang mga pabilog na panangga ng yaong (ritwal/mantra). Taglay ang lahat ng kapangyarihan, nawa’y lagi nila akong pangalagaan sa lahat ng panig.

Verse 31

हृदये चोदरे नाभौ जठरे गुह्यमण्डले । तेजोरूपाः स्थिताः पातुं वांछासुखनद्रुमाः ॥ ३१ ॥

Nawa’y ang mga nagniningas na kapangyarihang maningning—naninirahan sa puso, tiyan, pusod, sikmura at lihim na bahagi—ay magtanggol sa nagsasanay, maging mga punong tumutupad ng hiling at magbigay ng hinahangad na ligaya.

Verse 32

दिशं चान्ये महावर्णा मन्त्ररूपा महोज्ज्वलाः । व्यापकत्वेन पांत्वस्मानापादतलमस्तकम् ॥ ३२ ॥

At nawa’y ang iba pang dakilang kapangyarihan—marilag ang anyo, lubhang maningning, at likas na mantra—ay mag-ingat sa amin mula sa lahat ng dako, lumaganap sa buong katawan mula talampakan hanggang tuktok ng ulo.

Verse 33

कार्तवीर्यः शिरः पातु ललाटं हैहयेश्वरः । सुमुखो मे मुखं पातु कर्णौ व्याप्तजगत्त्रयः ॥ ३३ ॥

Nawa’y si Kārtavīrya ang magtanggol sa aking ulo; nawa’y si Haihayeśvara ang mag-ingat sa aking noo. Nawa’y si Sumukha ang magbantay sa aking mukha, at nawa’y ang Lumalaganap sa tatlong daigdig ang magtanggol sa aking mga tainga.

Verse 34

सुकुमारो हनुं पातु भ्रूयुगं मे धनुर्धरः । नयनं पुंमडरीकाक्षगो नासिकां मे गुणाकरः ॥ ३४ ॥

Nawa’y si Sukumāra ang magtanggol sa aking panga; nawa’y si Dhanurdhara ang mag-ingat sa aking dalawang kilay. Nawa’y si Puṇḍarīkākṣa ang magbantay sa aking mga mata; nawa’y si Guṇākara ang magtanggol sa aking ilong.

Verse 35

अधरोष्ठौ सदा पातु ब्रह्ज्ञेयो द्विजान्कविः । सर्वशास्त्रकलाधारी जिह्वां चिबुकमव्ययः ॥ ३५ ॥

Nawa’y ang aking ibabang labi ay laging ingatan ng nakakakilala sa Brahman—ang makata sa hanay ng mga dwija. Nawa’y ang Di-nasisira, tagapagdala ng lahat ng śāstra at sining, ang magtanggol sa aking dila at baba.

Verse 36

दत्तात्रेयप्रियः कंठं स्कंधौ राजकुलेश्वरः । भुजौ दशास्यदर्पघ्नो हृदयं मे महाबलः ॥ ३६ ॥

Nawa’y ang Minamahal ni Dattātreya ang mag-ingat sa aking lalamunan; nawa’y si Rājakuleśvara ang magbantay sa aking mga balikat; nawa’y ang Pumuksa sa kapalaluan ng Sampung-Mukha (Rāvaṇa) ang magtanggol sa aking mga bisig; at nawa’y ang Makapangyarihang Dakila ang mag-ingat sa aking puso.

Verse 37

कुक्षिं रक्षतु मे विद्वान् वक्षः परपुरंजयः । करौ सर्वार्थदः पातुकराग्राणि जगत्प्रियः ॥ ३७ ॥

Nawa’y ang Panginoong Lubos na Nakaaalam ang mag-ingat sa aking tiyan; nawa’y ang Manlulupig ng mga lungsod ng kaaway ang magbantay sa aking dibdib. Nawa’y ang Tagapagkaloob ng lahat ng layon ang magtanggol sa aking mga kamay; at nawa’y ang Minamahal ng sanlibutan ang mag-ingat sa dulo ng aking mga daliri.

Verse 38

रेवांबगुलीलासंहप्तो जठरं परिरक्षतु । वीरशूरस्तु मे नाभिं पार्श्वौ मे सर्वदुष्टहा ॥ ३८ ॥

Nawa’y si Reva—na ang mapaglarong lila ay nasa mga tubig—ang mag-ingat sa aking tiyan; at nawa’y ang bayaning matapang ang magbantay sa aking pusod; nawa’y ang Tagapuksa ng lahat ng kasamaan ang magtanggol sa aking mga tagiliran.

Verse 39

सहस्रभुजनृत्पृष्टं सप्तद्वीपाधिपः कटिम् । ऊरू माहिष्मतीनाथो जानुनी वल्लभो भुवः ॥ ३९ ॥

Nawa’y ang Panginoon ng pitong kontinente ang mag-ingat sa aking balakang; nawa’y ang haring may sanlibong bisig ang magbantay sa aking likod; nawa’y ang pinuno ng Māhiṣmatī ang magtanggol sa aking mga hita; at nawa’y ang Minamahal ng lupa ang mag-ingat sa aking mga tuhod.

Verse 40

जंघे वीराधिपः पातु पातु पादौ मनोजवः । पातु सर्वायुधधरः सर्वांगं सर्वमर्मसु ॥ ४० ॥

Nawa’y si Vīrādhipa ang mag-ingat sa aking mga binti; nawa’y si Manojava ang magbantay sa aking mga paa. Nawa’y ang Tagapagdala ng lahat ng sandata ang magtanggol sa aking buong katawan—lalo na sa lahat ng mahahalagang marma (marmas).

Verse 41

सर्वदुष्टांतकः पातु धात्वष्टककलेवरम् । प्राणादिदशजीवेशान्सर्वशिष्टेष्टदोऽवतु ॥ ४१ ॥

Nawa’y ang Tagapaglipol ng lahat ng kasamaan ang mag-ingat sa katawang ito na binubuo ng walong sangkap ng mga elemento; at nawa’y ang Tagapagkaloob ng minimithi ng mga matuwid ang mag-ingat sa sampung lakas-buhay, mula sa prāṇa, na mga panginoon ng buhay na nasa katawan.

Verse 42

वशीकृतेंद्रियग्रामः पातु सर्वेन्द्रियाणि मे । अनुक्तमपि यत्स्थान शरीरांतर्बहिश्च यत् ॥ ४२ ॥

Nawa’y ang Siya na ganap na nagpasuko sa pangkat ng mga pandama ang mag-ingat sa lahat ng aking mga pandama. At nawa’y ingatan din Niya ang bawat pook na di nabanggit—anumang nasa loob ng aking katawan at anumang nasa labas nito.

Verse 43

तत्सर्वं पातु मे सर्वलोकनाथेश्वरेश्वरः । वज्रात्सारतरं चेदं शरीरं कवचावृतम् ॥ ४३ ॥

Nawa’y ang Kataas-taasang Panginoon—na naghahari maging sa Panginoon ng lahat ng daigdig—ang mag-ingat sa akin sa lahat ng paraan. Nababalutan ng kavasang panangga, nawa’y tumigas ang katawang ito nang higit pa sa vajra, ang kulog na sandata.

Verse 44

बाधाशतविनिर्मुक्तमस्तु मे भयवर्जितम् । बद्धेदं कवचं दिव्यमभेद्यं हैहयेशितुः ॥ ४४ ॥

Nawa’y makalaya ako sa daan-daang kapinsalaan at manatiling walang takot. Ang banal na baluting ito (kavaca) ay naitaling mahigpit sa akin; ito’y di-mabubutas, pag-aari ng Panginoon ng mga Haihaya.

Verse 45

विचरामि दिवा रात्रौ निर्भयेनांतरात्मना । राजमार्गे महादुर्गे मार्गे चौरा दिसंकुले ॥ ४५ ॥

Ako’y gumagala sa araw at sa gabi na may panloob na diwa na walang takot—sa lansangang-hari, sa mga landas na mapanganib, at maging sa mga daang siksik ng mga magnanakaw.

Verse 46

विषमे विपिने घोरे दावाग्नौ गिरिकंदरे । संग्रामे शस्त्रसंघाते सिंहव्याघ्रनिषेविते ॥ ४६ ॥

Sa mapanganib at nakapanghihilakbot na ilang; sa gitna ng sunog sa gubat; sa yungib ng bundok; sa digmaan sa salpukan ng mga sandata; at sa pook na dinadalaw ng leon at tigre—kahit doon, ang deboto’y iniingatan ng Panginoong Vishnu.

Verse 47

गह्वरे सर्वसंकीर्णे संध्याकाले नृपालये । विवादे विपुलावर्ते समुद्रे च नदीतटे ॥ ४७ ॥

Sa malalim na bangin; sa pook na siksikan sa lahat ng panig; sa oras ng dapithapon; sa palasyo ng hari; sa gitna ng pagtatalo; sa malakas na ipu-ipo ng tubig; at sa dagat o pampang-ilog—mag-ingat at huwag magsagawa ng di-nararapat na gawain sa gayong lugar o sandali.

Verse 48

परिपंथिजनाकीर्णे देशे दस्युगणावृते । सर्वस्वहरणे प्राप्ते प्राप्ते प्राणस्य संकटे ॥ ४८ ॥

Kapag nasa lupain na punô ng mga manlalakbay na kaaway at napaliligiran ng mga pangkat ng tulisan; kapag dumating ang pag-agaw ng lahat ng ari-arian, at maging ang buhay ay nalalagay sa panganib—

Verse 49

नानारोगज्वरावेशे पिशाचप्रेतयातने । मारीदुःस्वप्नपीडासु क्लिष्टे विश्वासघातके ॥ ४९ ॥

Kapag sinasakmal ng sari-saring karamdaman at matitinding lagnat; kapag pinahihirapan ng mga piśāca at preta; kapag dinadagan ng salot at mga bangungot na mapanlupaypay; at sa mabibigat na pagsubok na may pagtataksil sa tiwala—dapat kumapit sa Banal na Pangalan ni Hari para sa pag-iingat at ginhawa.

Verse 50

शारीरे च महादुःखे मानसे च महाज्वरे । आधिव्याधिभये विघ्नज्वालोपद्रवकेऽपि च ॥ ५० ॥

Sa matinding pagdurusa ng katawan at sa naglalagablab na lagnat ng isip; kahit sa takot sa dalamhati at karamdaman; at sa gitna ng mga hadlang, nag-aapoy na panganib, at mga kapahamakan—sa sandaling iyon, manalig kay Hari at isagawa ang itinakdang lunas na espirituwal.

Verse 51

न भवतु भयं किंचित्कवचेनावृतस्य मे । आंगुतुकामानखिलानस्मद्वसुविलुंपकान् ॥ ५१ ॥

Nawa’y walang anumang takot ang dumapo sa akin na nababalutan ng banal na baluting-kaligtasan; nawa’y itaboy nito ang lahat ng mapanghimasok na nag-aabang ng pagkakataon at nagnanais manamsam ng aking mga ari-arian.

Verse 52

निवारयतु दोर्दंडसहस्रेण महारथः । स्वकरोद्धृतसाहस्रपाशबद्धान्सुदुर्जयान् ॥ ५२ ॥

Nawa’y pigilan sila ng dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe sa pamamagitan ng sanlibong pamalo ng bisig—yaong lubhang mahirap daigin, na mahigpit na nakagapos sa sanlibong silo na iniaangat ng sarili niyang mga kamay.

Verse 53

संरुद्धूगतिसामर्थ्यान्करोतु कृतवीर्यजः । सृणिसाहस्रनिर्भिन्नान्सहस्रशरखंडितान् ॥ ५३ ॥

Nawa’y ipamalas ng anak ni Kṛtavīrya ang kanyang kapangyarihan ng pigil-na-pagsalakay at bilis; nawa’y butasin niya ang sanlibong tao ng angkang Sṛṇi at pagputul-putulin sila sa sanlibong palaso.

Verse 54

राजचूडामणिः क्षिप्रं करोत्वस्मद्विरोधकान् । खङ्ग साहस्रदलितान्सहस्रमुशलार्दितान् ॥ ५४ ॥

Nawa’y si Rājacūḍāmaṇi ay mabilis na magpabagsak sa mga sumasalungat sa amin; nawa’y hatiin sila sa sanlibong piraso ng tabak at durugin sila ng sanlibong pamalong bakal.

Verse 55

चौरादि दुष्टसत्त्वौघान्करोतु कमलेक्षणः । स्वशंखनादसंत्रस्तान्सहस्रारसहस्रभृत् ॥ ५५ ॥

Nawa’y ang Panginoong may matang-lotus—Siya na may tangan ng cakrang may sanlibong sinag—ay magtaboy sa mga pulutong ng masasamang nilalang gaya ng mga magnanakaw; nawa’y manginig sila sa dagundong ng Kanyang sariling pag-ihip sa shankha.

Verse 56

अवतारो हरेः साक्षात्पालयत्वखिलं मम । कार्तवीर्य महावीर्य सर्वदुष्टविनाशन ॥ ५६ ॥

Nawa’y Ikaw—ang mismong pagkakatawang-tao ni Hari—ang mag-ingat sa lahat ng akin. O Kārtavīrya, makapangyarihang bayani, tagapaglipol ng lahat ng masasama!

Verse 57

सर्वत्र सर्वदा दुष्टचौरान्नाशाय नाशय । किं त्वं स्वपिषि दुष्टघ्न किं तिष्टसि चिरायासि ॥ ५७ ॥

Sa lahat ng dako, sa lahat ng oras—lipulin ang masasamang magnanakaw upang sila’y mapuksa. O tagapagpuksa ng masasama, bakit Ka natutulog? Bakit Ka nakatigil at nagtatagal nang gayon katagal?

Verse 58

उत्तिष्ठ पाहि नः सर्वभयेभ्यः स्वसुतानिव । ये चौरा वसुहर्तारो विद्विषो ये च हिंसकाः ॥ ५८ ॥

Bumangon Ka at ingatan mo kami sa lahat ng takot, gaya ng pag-iingat Mo sa sarili Mong mga anak na lalaki—laban sa mga magnanakaw, mandarambong ng yaman, mga kaaway, at mararahas.

Verse 59

साधुभीतिकरा दुष्टाश्छद्मका ये दुराशयाः । दुर्हृदो दुष्टभू पाला दुष्टामात्याश्च पापकाः ॥ ५९ ॥

Ang masasama na nagdudulot ng takot sa mga banal—mga mapagkunwari at may masamang hangarin; mga may masamang loob; mga pinunong tiwali sa lupain; at mga ministrong makasalanan at masama—ay dapat makilalang mapanganib.

Verse 60

ये च कार्यविलोप्तोरो ये खलाः परिपंथिनः । सर्वस्वहारिणां ये च पंच मायाविनोऽपरेः ॥ ६० ॥

At yaong humahadlang sa mga nararapat na gawain; ang masasamang nananambang sa daan; ang mga umaagaw ng lahat ng pag-aari; at ang iba pang limang mapanlinlang na manlilinlang—lahat ng ito’y dapat makilalang mapaminsala.

Verse 61

महाक्लेशकरा म्लेच्छा दस्यवो वृषलाश्च ये । येऽग्निदा गरदातारो वंचकाः शस्त्रपाणयः ॥ ६१ ॥

Ang mga mleccha, mga tulisan, at mga taong hamak na nagdudulot ng malaking pagdurusa—yaong nagsusunog, naglalason, nandaraya, at naglalakad na may sandata—lahat sila’y ibinibilang na lubhang mapaminsala.

Verse 62

ये पापा दुष्टकर्माणो दुःखदा दुष्टबुद्धयः । व्याजकाः कुपथासक्ता ये च नानाभयप्रदाः ॥ ६२ ॥

Yaong mga makasalanan at gumagawa ng masama—nagbibigay ng pagdurusa, may baluktot na isip; mga nabubuhay sa panlilinlang, nahuhumaling sa maling landas, at nagbubunga ng sari-saring takot—

Verse 63

छिद्रान्वेषरता नित्यं येऽस्मान्बाधितुमुद्यताः । ते सर्वे कार्तवीर्यस्य महाशंखरवाहताः ॥ ६३ ॥

Ang mga laging naghahanap ng kapintasan at sabik na manggulo sa amin—lahat sila’y pinabagsak ng makapangyarihang bugso ng dakilang kabibe (conch) ni Kārtavīrya.

Verse 64

सहसा विलयं यान्तु दूरदिव विमोहिताः । ये दानवा महादित्या ये यक्षा ये च राक्षसाः ॥ ६४ ॥

Nawa’y bigla silang mapasa pagkalipol, na wari’y itinaboy nang malayo sa matinding pagkalito—ang mga Dānava, ang dakilang Āditya, ang mga Yakṣa at mga Rākṣasa.

Verse 65

पिशाचा ये महासत्त्वा ये भूतब्रह्मराक्षसाः । अपस्मारग्रहा ये च ये ग्रहाः पिशिताशनाः ॥ ६५ ॥

Maging sila’y mga Piśāca na makapangyarihan, o mga Bhūta at Brahma-rākṣasa; maging sila’y mga espiritung sumasakmal na nagdudulot ng pangingisay (apasmāra-graha), o alinmang Graha na kumakain ng laman—ang lahat ng mapanakit na nilalang na ito ang tinutukoy dito.

Verse 66

महालोहितभोक्तारो वेताला ये च गुह्यकाः । गंधर्वाप्सरसः सिद्धा ये च देवादियोनयः ॥ ६६ ॥

Yaong mga kumakain ng dakilang dugo, ang mga Vetāla at ang mga lihim na Guhyaka; ang mga Gandharva at Apsaras; ang mga Siddha; at yaong mga isinilang sa lahing makadiyos at iba pang uri na higit sa tao—lahat ay kabilang.

Verse 67

डाकिन्यो द्रुणसाः प्रेताः क्षेत्रपाला विनायकाः । महाव्याघ्रमहामेघा महातुरागरूपकाः ॥ ६७ ॥

Ang mga Dākinī, ang mga Druṇasa na kumakain ng laman, ang mga preta; ang mga tagapagbantay ng banal na pook at ang mga Vināyaka; na nagpapakita bilang mababangis na tigre, bilang malalawak na ulap-bagyo, at sa anyo ng malalaking kabayong nakapanghihilakbot—sila’y inilarawan.

Verse 68

महागजा महासिंहा महामहिषयोनयः । ऋक्षवाराहशुनकवानरोलूकमूर्तयः ॥ ६८ ॥

Sila’y isinisilang bilang malalaking elepante, malalaking leon, at mula sa sinapupunan ng makapangyarihang kalabaw; at nag-aanyong oso, baboy-damo, aso, unggoy, at kuwago.

Verse 69

महोष्ट्रखरमार्जारसर्पगोवृषमस्तकाः । नानारूपा महासत्त्वा नानाक्लेशसहस्रदाः ॥ ६९ ॥

May mga ulong gaya ng malalaking kamelyo, asno, pusa, ahas, baka at toro; ang mga makapangyarihang nilalang na ito’y lumilitaw sa sari-saring anyo at nagdudulot ng libo-libong uri ng pagdurusa.

Verse 70

नानारोगकराः क्षुद्रा महावीर्या महाबलाः । वातिकाः पैत्तिका घोरा श्लैष्मिकाः सान्निपातिकाः ॥ ७० ॥

Sila’y maliliit, ngunit hitik sa bisa at lakas, at nagbubunga ng sari-saring karamdaman—may mula sa vāta, may mula sa pitta; may nakapanghihilakbot, may mula sa kapha, at may dulot ng sabayang pagkaligaw ng tatlong doṣa (sannipāta).

Verse 71

माहेश्वरा वैष्णवाश्च वैरिंच्याश्च महाग्रहाः । स्कांदा वैनायकाः क्रूरा ये च प्रमथगुह्यकाः ॥ ७१ ॥

Ang mga dakilang mahā-graha na mapanakit ay sari-saring uri—yaong kaugnay ni Maheśvara, ni Viṣṇu, at ni Vairiñca (Brahmā); gayundin ang uri ni Skanda at ang uri ni Vināyaka, at ang mababangis na gaya ng mga Pramatha at Guhyaka.

Verse 72

महाशत्रुहा रौद्रा महामारीमसूरिकाः । ऐकाहिका व्द्याहिकाश्च त्र्याहिकाश्च महाज्वराः ॥ ७२ ॥

Ang lagnat na ‘tagapuksa ng dakilang kaaway’, ang ‘raudra’ na mabagsik na lagnat, ang malaking salot at ang asūrikā (bulutong); pati ang lagnat na isang araw, dalawang araw, at tatlong araw—ang mga ito ang mga dakilang lagnat.

Verse 73

चातुर्थिकाः पाक्षिकाश्च मास्याः षाण्मासिकाश्च ये । सांवत्सरा दुर्निवार्या ज्वराः परमदारुणाः ॥ ७३ ॥

Ang mga lagnat na bumabalik tuwing ikaapat na araw, tuwing kalahating buwan, tuwing buwan, at tuwing anim na buwan; at yaong tumatagal nang isang taon—ay lubhang kakila-kilabot at mahirap hadlangan.

Verse 74

स्वाप्निका ये महोत्पाता ये च दुःस्वाप्निका ग्रहाः । कूष्मांडा जृंभिका भौमा द्रोणाः सान्निध्यवंचकाः ॥ ७४ ॥

Ang malalaking masamang palatanda na lumilitaw sa pamamagitan ng panaginip, at ang mga graha na nagdudulot ng masamang panaginip; kasama ang mga impluwensiyang tinatawag na Kūṣmāṇḍa, Jṛmbhikā, Bhauma, Droṇa, at Sānnidhya-vañcaka—ay dapat maunawaang mga panggulong malas.

Verse 75

भ्रमिकाः प्राणहर्तारो ये च बालग्रहादयः । मनोबुद्वीन्द्रियहराः स्फोटकाश्च महाग्रहाः ॥ ७५ ॥

Ang mga Bhramikā, ang mga tagapagkitil ng buhay, at ang mga graha na nagsisimula sa mga dumudukot ng bata—yaong umaagaw sa isip, talino, at mga pandama—at pati ang mga Sphoṭaka; ang mga ito rin ay mga dakilang mahā-graha.

Verse 76

महाशना बलिभुजो महाकुणपभोजनाः । दिवाचरा रात्रिचरा ये च संध्यासु दारुणाः ॥ ७६ ॥

Sila’y mga sakim na kumakain, nilalantakan ang mga handog na bali (alay) at ang malalaking bunton ng bangkay; ang ilan ay gumagala sa araw, ang ilan sa gabi, at ang iba’y lalo pang kakila-kilabot sa sandhyā—sa bukang-liwayway at dapithapon.

Verse 77

प्रमत्ता वाऽप्रमत्ता वै ये मां बाधितुमुद्यताः । ते सर्वे कार्त्तवीर्यस्य धनुर्मुक्तशराहताः ॥ ७७ ॥

Maging pabaya man o mapagmatyag, ang lahat ng nagsibangon upang gambalain ako ay tinamaan at napabagsak ng mga palasong pinakawalan mula sa busog ni Kārttavīrya.

Verse 78

सहस्रधा प्रणश्यंतु भग्नसत्त्वबलोद्यमाः । ये सर्पा ये महानागा महागिरिबिलेशयाः ॥ ७८ ॥

Kapag nabasag ang kanilang tapang, lakas, at sigasig sa paglusob, nawa’y mapuksa sila sa sanlibong paraan—yaong mga ahas at dakilang nāga na naninirahan sa mga yungib ng malalaking bundok.

Verse 79

कालव्याला महादंष्ट्रा महाजगरसंज्ञकाः । अनंतशूलिकाद्याश्च दंष्ट्राविषमहाभयाः ॥ ७९ ॥

May mga ahas na tinatawag na Kālavyāla, Mahādaṃṣṭrā, at Mahājagara; at may iba pa gaya ng Anantaśūlikā—nakapangingilabot dahil sa lason sa kanilang mga pangil, pinagmumulan ng matinding takot.

Verse 80

अनेकशत शीर्षाश्च खंडपुच्छाश्च दारुणाः । महाविषजलौकाश्च वृश्चिका रुक्तपुच्छकाः ॥ ८० ॥

May mga nilalang na kakila-kilabot na may daan-daang ulo at putol ang mga buntot; mayroon ding mga linta na punô ng nakamamatay na lason, at mga alakdan na may buntot na nananakit sa turok.

Verse 81

आशीविषाः कालकूटा महाहालाहलाह्वयाः । जलसर्पा जलव्याला जलग्राहाश्च कच्छपाः ॥ ८१ ॥

Ang mga makamandag na ahas, ang lasong Kālakūṭa, at ang dakilang lasong tinatawag na Hālāhala; mga ahas sa tubig, mga halimaw sa tubig, mga buwaya sa tubig, at mga pagong din—lahat ng ito ay binanggit.

Verse 82

मत्स्यका विषपुच्छाश्च ये चान्ये जलवासिनः । जलजाः स्थलजाश्चैव कृत्रिमाश्च महाविषाः ॥ ८२ ॥

Mga isda at yaong may buntot na makamandag, at iba pang naninirahan sa tubig—maging yaong isinilang sa tubig o sa lupa—pati na ang mga lasong ginawang artipisyal: lahat ng ito’y itinuturing na matinding kamandag.

Verse 83

गुप्तरूपा गुप्तविषा मूषिका गृहगोधिकाः । नानाविषाश्च ये घोरा महोपविषसंज्ञकाः ॥ ८३ ॥

Yaong nagkukubli ng anyo at nagkukubli ng kamandag—gaya ng mga daga at butiking-bahay—at iba pang nakapanghihilakbot na nilalang na may sari-saring lason, ay tinatawag na “mahopaviṣa,” ang dakilang kamandag.

Verse 84

येऽस्मान्बाधितुमिच्छंति शरीरप्राणनाशकाः । ते सर्वे कार्तवीर्यस्य खङ्कसाहस्रदारिताः ॥ ८४ ॥

Yaong nagnanais manakit sa amin—mga sumisira sa katawan at sa hininga-buhay (prāṇa)—silang lahat ay napabagsak ni Kārtavīrya, napilas ng kaniyang sanlibong espada.

Verse 85

दूरादेव विनश्यंतु प्रणष्टेंद्रियसाहसाः । मनुष्याः पशवो त्वृक्षवानरा वनगोचराः ॥ ८५ ॥

Nawa’y mapahamak mula sa malayo ang mga pabigla-biglang yaon, na wasak at di-mapigil ang mga pandama—maging tao man, hayop, mga unggoy na naninirahan sa puno, o mga nilalang na gumagala sa gubat.

Verse 86

सिंहव्याघ्रवराहाश्च महिषा ये महामृगाः । गजास्तुरंगा गवया रासभाः शरभा वृकाः ॥ ८६ ॥

Mga leon, tigre, at baboy-ramo; mga kalabaw at iba pang dambuhalang hayop; mga elepante, kabayo, mailap na baka, asno, śarabha, at mga lobo—lahat ng ito’y binabanggit.

Verse 87

शुनका द्वीपिनः शुभ्रा मार्जारा बिललोलुपाः । श्रृगालाः शशकाः श्येना गुरुत्मन्तो विहंगमाः ॥ ८७ ॥

Mga aso; mapuputing leopardo; mga pusang mahilig sa lungga; mga asong-gubat (jackal); mga kuneho; mga lawin; at mga ibong makapangyarihang tulad ni Garuḍa—kabilang din dito.

Verse 88

भेरुंडा वायसा गूध्रा हंसाद्याः पक्षिजातयः । उद्भिज्जाश्चांडजाश्चैव स्वेदजाश्च जरायुजाः ॥ ८८ ॥

Ang bheruṇḍa, mga uwak, mga buwitre, at mga ibong gaya ng sisne—kabilang sa mga uri ng may pakpak; at may pag-uuri rin: yaong mula sa usbong (halaman), mula sa itlog, mula sa pawis/halumigmig, at mula sa sinapupunan (nanganganak).

Verse 89

नानाभेदकुले जाता नानाभेदाः पृथग्विधाः । येऽस्मान्बाधितुमिच्छंति सेध्यासु च दिवा निशि ॥ ८९ ॥

Ipinanganak sa sari-saring angkan at lumilitaw sa maraming anyo; yaong nagnanais manakit sa amin—sa sandhyā, sa araw, o sa gabi—nawa’y mapigil at maitaboy.

Verse 90

ते सर्वे कार्तवीर्यस्य गदासाहस्रदारिताः । दूरादेव विनश्यंतु विनष्टगतिपौरुषाः ॥ ९० ॥

Nawa’y ang lahat ng yaon—na nadurog sa sanlibong hampas ng pamalo (gada) ni Kārtavīrya—ay mapuksa mula pa sa malayo, at maglaho ang kanilang landas at lakas ng pagkalalaki.

Verse 91

ये चाक्षेमप्रदातारः कूटमायाविनश्च ये । मारणोत्सादनोन्मूलद्वेषमोहनकारकाः ॥ ९१ ॥

At yaong mga nagdudulot ng kawalang-katiwasayan at kapahamakan, at yaong nagsasagawa ng mapanlinlang na salamangka—yaong nagbubunga ng pagpatay, pagwasak, pag-ugat-pagkalipol, poot, at pagkalito ng isip.

Verse 92

विश्वास घातका दुष्टा ये च स्वामिद्रुहो नराः । ये चाततायिनो दुष्टा ये पापा गोप्यहारिणः ॥ ९२ ॥

Ang masasamang nagtataksil sa tiwala, ang mga lalaking traydor sa kanilang panginoon, ang mga hamak na salarin na gumagawa ng mararahas na paglusob, at ang makasalanang magnanakaw na nagnanakaw ng dapat itago sa lihim—lahat sila’y hinahatulan.

Verse 93

दाहोपद्यातगरलशस्त्रपातातिदुःखदाः । क्षेत्रवित्तादिहरणबंधनादिभयप्रदाः ॥ ९३ ॥

Nagdudulot sila ng matinding pagdurusa sa pamamagitan ng pagsunog, biglaang kapahamakan, lason, at pagbagsak ng mga sandata; at nagkakalat ng takot sa pag-agaw ng lupa at yaman, pagkakabilanggo, at iba pang banta.

Verse 94

ईतयो विविधाकारो ये चान्ये दुष्टजातयः । पीडाकरा ये सततं छिद्रमिच्छंति बाधितुम् ॥ ९४ ॥

Ang sari-saring anyo ng salot at iba pang masamang-likas na puwersa—yaong palaging nagpapahirap at laging naghahanap ng siwang ng kahinaan upang humadlang at manakit—

Verse 95

ते सर्वे कार्तवीर्यस्य चक्रसाहस्रदारिताः । दूरादेव क्षयं यांतु विनष्टबलसाहसाः ॥ ९५ ॥

Silang lahat—na pinilas at pinagpira-piraso ng sanlibong cakra ni Kārtavīrya—ay napuksa mula pa sa malayo, at ang kanilang lakas at tapang ay lubusang naubos.

Verse 96

ये मेघा ये महावर्षा ये वाता याश्च विद्युतः । ये महाशनयो दीप्ता ये निर्घाताश्च दारुणाः ॥ ९६ ॥

Yaong mga ulap, yaong mga buhos na pag-ulan, yaong mga hangin at mga kislap ng kidlat; yaong naglalagablab na malalakas na kulog at yaong nakapanghihilakbot na dagundong—ang lahat ng ito ang tinutukoy.

Verse 97

उल्कापाताश्च ये घोरा ये महेंद्रायुधादयः । सूर्येंदुकुजसौम्याश्च गुरुकाव्यशनैश्चराः ॥ ९७ ॥

At yaong mga nakapanghihilakbot na pagbagsak ng bulalakaw, at ang mga palatandaang nagsisimula sa sandata ni Indra (vajra—kidlat); gayundin ang Araw, Buwan, Mars, Mercury, Jupiter, Venus, at Saturno—lahat ay binabanggit.

Verse 98

राहुश्च केतवो घोरा नक्षत्रा राशयस्तथा । तिथयः संक्रमा मासा हायना युगनायकाः ॥ ९८ ॥

Si Rahu at Ketu—nakapanghihilakbot sa kanilang bisa—gayundin ang mga nakshatra at mga rasi; ang mga tithi, mga saṅkrānti, mga buwan, mga taon, at ang mga pinuno ng mga yuga—lahat ay dapat ding maunawaan.

Verse 99

मन्वंतराधिपाः सिद्धा ऋषयो योगसिद्धयः । निधयो ऋग्यजुःसामाथर्वाणश्चैव वह्नयः ॥ ९९ ॥

Ang mga ganap na panginoon ng mga Manvantara, ang mga Siddha, ang mga Ṛṣi; ang mga siddhi ng yoga, ang mga kayamanang nidhi, ang mga banal na apoy; at ang mga Veda—Ṛg, Yajur, Sāma, at Atharva—lahat ay nasasaklaw.

Verse 100

ऋतवो लोकपालाश्च पितरो देवसंहतिः । विद्याश्चैव चतुःषष्टिभेदा या भुवनत्रये ॥ १०० ॥

Ang mga panahon, ang mga Lokapāla (tagapagbantay ng mga daigdig), ang mga Pitṛ (mga ninunong ama), ang mga pangkat ng mga deva; at tunay nga ang animnapu’t apat na sangay ng banal na kaalaman (vidyā) sa tatlong daigdig—naroroon sa lahat ng dako.

Verse 101

ये त्वत्र कीर्तिताः सर्वे चये चान्ये नानुकीर्तिताः । ते संतु नः सदा सौम्याः सर्वकालसुखावहाः ॥ १०१ ॥

Nawa’y ang lahat ng binanggit dito—at maging ang iba pang hindi nabanggit—ay laging maging mahabagin sa amin, O mahinahong ginoo, at maghatid ng kaligayahan sa lahat ng panahon.

Verse 102

आज्ञया कार्तवीर्यस्य योगीन्द्रस्यामितद्युतेः । कार्तवीर्यार्जुनो धन्वी राजेन्द्रो हैहयेश्वरः ॥ १०२ ॥

Sa utos ni Kartavīrya—panginoon sa mga yogin, may di-masukat na kaningningan—sumilang si Kartavīrya Arjuna, ang emperador na may tangan na busog, ang hari ng mga Haihaya.

Verse 103

दशास्यदर्पहा रेवालीलादृप्तकः सुदुर्जयः । दुःखहा चौरदमनो राजराजेश्वरः प्रभुः ॥ १०३ ॥

Siya ang pumupuksa sa kapalaluan ng may sampung mukha (Rāvaṇa); Siya’y maringal sa Kanyang līlā sa Revā (Narmadā), at di-matatalo. Siya ang tagapag-alis ng dalamhati, ang sumasupil sa mga magnanakaw; ang Hari ng mga hari—ang Kataas-taasang Panginoon.

Verse 104

सर्वज्ञः सर्वदः श्रीमान् सर्वशिष्टेष्टदः कृती । राजचूडामणिर्योगी सप्तद्वीपाधिनायकः ॥ १०४ ॥

Siya ang lubos na nakaaalam, ang tagapagkaloob ng lahat, puspos ng banal na karangalan; ibinibigay Niya ang ninanais ng lahat ng mabubuti at laging may kakayahang maganap ang gawain. Siya ang hiyas sa korona ng mga hari, tunay na yogin, at panginoon ng pitong kontinente.

Verse 105

विजयी विश्वजिद्वाग्मी महागतिरलोलुपः । यज्वा विप्रप्रियो विद्वान् ब्रह्मज्ञेयः सनातनः ॥ १०५ ॥

Siya’y laging nagwawagi, manlulupig ng sanlibutan; mahusay magsalita; may dakilang landas; walang kasakiman. Siya ang nagsasagawa ng mga handog na Veda, minamahal ng mga Brahmin, tunay na marunong; dapat makilala bilang Brahman, at walang hanggan.

Verse 106

माहिष्मतीपतिर्योधा महाकीर्तिर्महाभुजः । सुकुमारो महावीरो मारीघ्नो मदिरेक्षणः ॥ १०६ ॥

Siya’y mandirigmang panginoon ng Māhiṣmatī, bantog at makapangyarihan ang bisig; anyong marahan ngunit dakilang bayani, tagapagpuksa ng kaaway, at may matang maitim na nakalalasing sa ganda.

Verse 107

शत्रुघ्नः शाश्वतः शूरः शँखभृद्योगिवल्लभः । महाभागवतो धीमान्महाभयविनाशनः ॥ १०७ ॥

Siya ang tagapagpuksa ng kaaway, walang hanggan at matapang; tagapagdala ng kabibe, minamahal ng mga yogin; dakilang Bhāgavata, marunong, at tagapagwasak ng malaking takot.

Verse 108

असाध्यी विग्रहो दिव्यो भावो व्याप्तजगत्त्रयः । जितेंद्रियो जितारातिः स्वच्छंदोऽनंतविक्रममः ॥ १०८ ॥

Ang anyo Niya’y di-madadaig at banal; ang Kanyang pagkatao’y lumalaganap sa tatlong daigdig. Siya’y nagwawagi sa mga pandama, dumadaig sa kaaway, malaya at may walang-hanggang tapang at lakas.

Verse 109

चक्रभृत्परचक्रघ्नः संग्रामविधिपूजितः । सर्वशास्त्रकलाधरी विरजा लोकवंदितः ॥ १०९ ॥

Tagapagdala Siya ng diskong banal, tagawasak ng hanay-digma ng kaaway—pinararangalan ayon sa wastong tuntunin ng pakikidigma; tagapangalaga ng lahat ng śāstra at sining; dalisay at pinupuri ng mga daigdig.

Verse 110

वीरो विमलसत्त्वाढ्यो महाबलपराक्रमः । विजयश्रीमहामान्यो जितारिर्मंत्रनायकः ॥ ११० ॥

Siya’y bayani, puspos ng dalisay at walang dungis na likas, at may dakilang lakas at tapang. Pinararangalan ng ningning ng tagumpay, dinaig Niya ang mga kaaway at namumuno sa payo at banal na pagninilay.

Verse 111

खङ्गभृत्कामदः कांतः कालघ्नः कमलेक्षणः । भद्रवादप्रियो वैद्यो विबुधो वरदो वशी ॥ १११ ॥

Siya ang Tagapagdala ng tabak; Tagapagkaloob ng ninanais na biyaya; ang Minamahal at maningning; ang Tagapagwasak ng Panahon (kamatayan); ang Panginoong may matang gaya ng lotus. Nalulugod Siya sa mapalad na pananalita; Siya ang Banal na Manggagamot; ang Marunong na Nakaaalam ng lahat; Tagapagkaloob ng pagpapala; at ang Panginoong may ganap na pagpipigil-sa-sarili.

Verse 112

महाधनो निधिपतिर्महायोगी गुरुप्रियः । योगाढ्यः सर्वरोगघ्नो राजिताखिलभूतलः ॥ ११२ ॥

Siya’y nagiging lubhang mayaman, panginoon ng mga kayamanan, dakilang yogi, at minamahal ng kaniyang guro. Taglay ang kasaganaan ng kapangyarihang yoga, winawasak Niya ang lahat ng karamdaman at nagniningning sa buong daigdig.

Verse 113

दिव्यास्त्रभृदमेयात्मा सर्वगोप्ता महोज्ज्वलः । सर्वायुधधरोऽभीष्टप्रदः परपुरंजयः ॥ ११३ ॥

Taglay Niya ang mga makalangit na sandata; ang Kaniyang likas na diwa ay di-masusukat. Siya ang Tagapangalaga ng lahat, lubhang maningning. Hawak ang bawat sandata, ipinagkakaloob Niya ang ninanais na biyaya at dinaraig ang mga lungsod ng kaaway.

Verse 114

योगसिद्धो महाकायो महावृंदशताधिपः । सर्वज्ञाननिधिः सर्वसिद्ध्विदानकृतोद्यमः ॥ ११४ ॥

Siya’y ganap na natamo sa pamamagitan ng Yoga, may anyong napakalawak, at panginoon ng daan-daang dakilang pangkat ng mga kasama. Siya ang kayamanan ng lahat ng kaalaman, laging masikap sa pagkakaloob ng bawat uri ng siddhi at tagumpay.

Verse 115

इत्यष्टशतनामोत्त्या मूर्तयो दश दिक्पथि । सम्यग्दशदिशो व्याप्य पालयंतु च मां सदा ॥ ११५ ॥

Kaya nga, sa pag-anyaya sa pamamagitan ng pagbigkas ng isang daan at walong Banal na Pangalan, nawa’y ang sampung banal na anyo na nakatindig sa mga landas ng sampung direksiyon ay lubos na lumaganap sa sampung dako at laging magtanggol sa akin.

Verse 116

स्वस्थाः सर्वेन्द्रियाः संतुं शांतिरस्तु सदा मम । शेषाद्या मूर्तयोऽष्टौ च विक्रमेणैव भास्वराः ॥ ११६ ॥

Nawa’y manatiling malusog at matatag ang lahat ng aking mga pandama; nawa’y ang kapayapaan ay laging manahan sa akin. At nawa’y ang walong maningning na pagpapakita, na nagsisimula kay Śeṣa, ay magliwanag sa pamamagitan lamang ng makapangyarihang lakas ng Panginoon.

Verse 117

अग्निनिर्ऋतिवाय्वीशकोणगाः पांतु मां सदा । मम सौख्यमसंबाधमारोग्यमपराजयः ॥ ११७ ॥

Nawa’y ang mga diyos na nagbabantay sa mga dako—Agni, Nirṛti, Vāyu, at Īśa—ay laging mag-ingat sa akin, at magkaloob ng ligayang walang sagabal, mabuting kalusugan, at di-mapapanaig na katatagan.

Verse 118

दुःखहानिरविघ्नश्च प्रजावृद्धिः सुखो दयः । वांछाप्तिरतिकल्याणमवैषम्यमनामयम् ॥ ११८ ॥

Pag-alis ng dalamhati at kawalan ng mga hadlang; pagdami ng supling; ligaya at habag; pag-abot sa ninanais; dakilang pagpapala; pagiging di-kumikiling; at kalayaan sa karamdaman—ito ang mga ipinangakong bunga.

Verse 119

अनालस्यमभीष्टं स्यान्मृत्युहानिर्बलोन्नतिः । भयहानिर्यशः कांतिर्विद्या ऋद्धिर्महाश्रियः ॥ ११९ ॥

Ang paglaya sa katamaran ay nagdudulot ng katuparan ng ninanais; winawasak nito ang di-napapanahong kamatayan at itinataas ang lakas at dangal. Inaalis nito ang takot at ipinagkakaloob ang katanyagan, ningning, kaalaman, kasaganaan, at dakilang kapalaran.

Verse 120

अनष्टद्रव्यता चैव नष्टस्य पुनरागमः । दीर्घायुष्यं मनोहर्षः सौकुमार्यमभीप्सितम् ॥ १२० ॥

Makakamtan ang hindi pagkalugi ng yaman at ang pagbabalik ng nawala; mahabang buhay, kagalakan ng isip, at ang minimithing lambot at ginhawa ng katawan.

Verse 121

अप्रधृष्यतमत्वं च महासामर्थ्यमेव च । संतु मे कार्तवीर्य्यस्य हैहयेंद्रस्य कीर्तनात् ॥ १२१ ॥

Sa pamamagitan ng kīrtana—banal na pagpupuri kay Kārtavīrya, panginoon ng mga Haihaya—nawa’y sumibol sa akin ang di-matatalo at dakilang lakas.

Verse 122

य इदं कार्तवीर्य्यस्य कवच पुण्यवर्द्धनम् । सर्वपापप्रशमनं सर्वोपद्रवनाशनम् ॥ १२२ ॥

Sinumang dumirinig o bumibigkas at gumagamit ng kavaca ni Kārtavīrya—na nagpapalago ng kabutihan—ay nagpapawi ng lahat ng kasalanan at sumisira sa bawat kapahamakan.

Verse 123

सर्वशांतिकरं गुह्यं समस्तभयनाशनम् । विजयार्थप्रदं नॄणां सर्वसंपत्प्रदं शुभम् ॥ १२३ ॥

Lihim at lubhang mapalad, ito’y nagdudulot ng ganap na kapayapaan, pumupuksa sa lahat ng takot, nagbibigay ng tagumpay at pananaig sa tao, at nagkakaloob ng lahat ng kasaganaan.

Verse 124

श्रृणुयाद्वा पठेद्वापि सर्वकामानवाप्नुयात् । चौरैर्हृतं यदा पश्येत्पश्वादिधनमात्मनः ॥ १२४ ॥

Makinig man o bigkasin, natatamo ang lahat ng ninanais. At kapag muling nakita ang sariling yaman—gaya ng mga baka at iba pa—na ninakaw ng magnanakaw, iyon ang tiyak na bunga nito.

Verse 125

सप्तवारं तदा जप्येन्निशि पश्चिमदिङ्मुखः । सप्तरात्रेण लभते नष्टद्रव्यं न संशयः ॥ १२५ ॥

Kung gayon, bigkasin ito nang pitong ulit sa gabi, nakaharap sa kanluran. Sa loob ng pitong gabi, makakamtan ang nawalang ari-arian—walang pag-aalinlangan.

Verse 126

सप्तविंशतिधा जप्त्वा प्राचीदिग्वदनः पुमान् । देवासुरनिभं चापि परचक्रं निवारयेत् ॥ १२६ ॥

Ang lalaking nakaharap sa silangan at bumibigkas nito nang dalawampu’t pitong ulit ay makapipigil maging sa hukbong kaaway—maging tulad ng mga deva o asura man ang anyo nito.

Verse 127

विवादे कलहेघोरे पंचधा यः पठेदिदम् । विजयो जायते तस्य न कदाचित्पराजयः ॥ १२७ ॥

Sa pagtatalo, sa away, o sa nakapanghihilakbot na labanan, sinumang bumigkas nito nang limang ulit ay magkakamit ng tagumpay; kailanma’y hindi siya madadaig.

Verse 128

सर्वरोगप्रपीडासु त्रेधा वा पंचधा पठेत् । स रोगमृत्युवेतालभूतप्रेतैर्न बाध्यते ॥ १२८ ॥

Kapag pinahihirapan ng anumang karamdaman, bigkasin ito nang tatlong ulit o limang ulit. Ang gayong tao’y hindi pahihirapan ng sakit, di-napapanahong kamatayan, vetala, bhuta, o preta.

Verse 129

सम्यग्द्वादशाधा रात्रौ प्रजपेद्बंधमुक्तये । त्रिदिनान्निगडादूद्ध्वो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १२९ ॥

Upang makalaya sa pagkagapos, magsagawa ng japa sa gabi nang wasto ayon sa labindalawang ulit na itinakda. Sa loob ng tatlong araw, ang nakagapos ay makakalaya sa tanikala—walang alinlangan.

Verse 130

अनेनैव विधानेन सर्वसाधनकर्मणि । असाध्यमपि सप्ताहात्साधयेन्मंत्रवित्तमः ॥ १३० ॥

Sa pamamagitan ng gayunding pamamaraan, sa bawat gawaing sadhana, ang dalubhasa sa mantra ay makapagtatamo kahit ng wari’y di-makakaya—sa loob ng pitong araw.

Verse 131

यात्राकाले पठित्वेदं मार्गे गच्छति यः पुमान् । न दुष्टचौरव्याघ्राद्यैर्भयं स्यात्परिपंथिभिः ॥ १३१ ॥

Sinumang sa oras ng paglalakbay ay bumibigkas ng talatang ito at nagpapatuloy sa daan, hindi siya matatakot sa masasamang magnanakaw, sa mga tigre at katulad nito, ni sa mga tulisan na nananambang sa mga manlalakbay.

Verse 132

जपन्नासेचनं कुर्वञ्जलेनांजलिना तनौ । न चासौ विषकृत्यादिरोगस्फोटैः प्रबाध्यते ॥ १३२ ॥

Habang nagpapatuloy sa japa, dapat niyang wisikan ang kanyang katawan ng tubig gamit ang palad na nakasahod; at hindi siya pahihirapan ng mga karamdaman gaya ng pagkalason at mga sakit na may pagsabog ng pantal sa balat.

Verse 133

कार्तवीर्यः खलद्वेषी कृतवीर्यसुतो बली । सहस्रबाहुः शत्रुघ्नो रक्तवासा धनुर्धरः ॥ १३३ ॥

Si Kārtavīrya—ang napopoot sa masasama, ang makapangyarihang anak ni Kṛtavīrya—ay yaong may sanlibong bisig, tagapagpuksa ng kaaway, nakadamit na pula, at may tangan na busog.

Verse 134

रक्तगंधोरक्तमाल्यो राजा स्मर्तुरभीष्टदः । द्वादशैतानि नामानि कार्तवीर्यस्य यः पठेत् ॥ १३४ ॥

‘Raktagandha’ at ‘Raktamālya’—ang hari—ay nagbibigay ng ninanais na biyaya sa sinumang umaalaala sa kanya. Ang sinumang bumibigkas ng labindalawang pangalang ito ni Kārtavīrya ay makakamit ang minimithi.

Verse 135

संपदस्तस्य जायंते जनास्तस्य वशे सदा । यः सेवते सदा विप्र श्रीमच्चचक्रावतारकम् ॥ १३५ ॥

Sumisibol ang kasaganaan para sa kanya, at ang mga tao’y laging nasa ilalim ng kanyang impluwensiya—O brāhmaṇa—yaong patuloy na naglilingkod sa maluwalhating Śrīmat Cakrāvatāraka.

Verse 136

तस्य रक्षां सदा कुर्याच्चक्रं विष्णोर्महात्मनः । मयैतत्कवचं विप्र दत्तात्रेयान्मुनीश्वरात् ॥ १३६ ॥

Dapat laging isagawa ang pag-iingat sa sarili sa pamamagitan ng Cakra ng dakilang-loob na Panginoong Viṣṇu. O brāhmaṇa, ang kavaca na ito ay ipinagkaloob sa akin ng dakilang muni na si Dattātreya.

Verse 137

श्रुतं तुभ्यं निगदितं धारयस्वाखिलेष्टदम् ॥ १३७ ॥

Ang iyong narinig ay naipahayag na sa iyo; ingatan at panghawakan mo ito nang matibay, sapagkat ipinagkakaloob nito ang katuparan ng lahat ng minimithi.

Verse 138

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे कार्तवीर्यकवचकथनं नाम सप्तसप्ततितोमोऽध्यायः ॥ ७७ ॥

Sa gayon nagtatapos ang Ikapitumpu’t Pitong Kabanata, na tinatawag na “Salaysay ng Kavaca na Panangga ni Kārtavīrya,” sa Pūrva-bhāga (Unang Bahagi) ng Śrī Bṛhan-Nāradīya Purāṇa, sa loob ng Dakilang Salaysay (Bṛhad-upākhyāna), sa Ikatlong Pada.