Hanumān-mantra-kathana: Mantra-bheda, Nyāsa, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथोच्यंते हनुमतो मंत्राः सर्वेष्टदायकाः । यान्समाराध्य विप्रेंद्र तत्तुल्याचरणा नराः ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: Ngayon ay ipahahayag ang mga mantra ni Hanumān, na nagbibigay ng lahat ng ninanais. O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sa wastong pagsamba at pagpapalugod sa mga ito, ang mga tao’y nagkakamit ng asal na kahalintulad ng sa kanya.

Verse 2

मनुः स्वरेंदुसंयुक्तं गगनं च भगान्विताः । हसफाग्निनिशाधीशाःद्वितीयं बीजमीरितम् ॥ २ ॥

“Ang ‘manu’ na pinagsama sa ‘svara’ at ‘indu’, at ang ‘gagana’ na kasama ng ‘bhaga’; at ang ‘ha-sa-pha’ na may ‘agni’ at ang ‘panginoon ng gabi’—ito ang ipinahahayag bilang ikalawang bīja-mantra.”

Verse 3

स्वफाग्नयो भगेंद्वाढ्यास्तृतीयं बीजमीरितम् । वियद्भृग्वग्निमन्विंदुयुक्तं स्याञ्च चतुर्थकम् ॥ ३ ॥

Ang «sva», «phā», at «agni», kasama ang «bhaga» at sangkap na pangbuwan (indu)—ito ang ipinahahayag na ikatlong bīja. At ang ikaapat ay sinasabing «viyat», na sinusundan ng «bhṛgu» at «agni», at inuugnay sa bindu (tuldok na pang-ilong).

Verse 4

पंचमं भगचंद्राढ्यावियद्भृगुस्वकाग्नयः । मन्विंद्वाढ्यौ हसौ षष्टं ङेंतः स्याद्धनुमांस्ततः ॥ ४ ॥

Ang ikalima ay: bha-ga, ca-ndra, āḍhya, viyat, bhṛgu, sva, at agni. Ang ikaanim ay: manvin, dvāḍhya, at hasu. Pagkaraan nito, ang nagtatapos sa «ṅem» ay sinasabing si Hanumān.

Verse 5

हृदयांतो महामंत्रराजोऽयं द्वादशाक्षरः । रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगतीछंद ईरितम् ॥ ५ ॥

Ito ang “Hari ng mga Dakilang Mantra,” na nagtatapos sa salitang «hṛdaya» at isang mantrang may labindalawang pantig. Ang ṛṣi nito ay si Rāmacandra, at ang chandas ay ipinahahayag na Jagatī.

Verse 6

देवता हनुमान्बीजं षष्टं शक्तिर्द्वतीयकम् । षड्बीजैश्च षडंगानि शिरोभाले दृशोर्मुखे ॥ ६ ॥

Ang namumunong diyos (devatā) ay si Hanumān; ang ikaanim ang bīja, at ang ikalawa ang śakti. Sa anim na bīja, dapat italaga ang anim na aṅga—sa ulo, noo, dalawang mata, at bibig.

Verse 7

गलबाहुद्वये चैव हृदि कुक्षौ च नाभितः । ध्वजे जानुद्वये पादद्वये वर्णान्क्रमान्न्यसेत् ॥ ७ ॥

Sa lalamunan at sa dalawang braso; sa puso, tiyan at pusod; sa bahaging ari, sa dalawang tuhod at sa dalawang paa—ilagay ang mga titik/pantig ayon sa wastong pagkakasunod (nyāsa).

Verse 8

षड्बीजानि पदद्वंद्वं मूर्ध्नि भाले मुखे हृदि । नाभावूर्वोर्जंघयोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् ॥ ८ ॥

Dapat ilagay ang anim na bīja-mantra, na magkapares at sunud-sunod—sa tuktok ng ulo, sa noo, sa mukha at sa puso; saka sa pusod, sa mga hita, sa mga binti, at sa huli sa mga paa.

Verse 9

अंजनीगर्भसंभूतं ततो ध्यायेत्कपीश्वरम् । उद्यत्कोट्यर्कसंकाशं जगत्प्रक्षोभकारकम् ॥ ९ ॥

Pagkatapos, magnilay sa Kapīśvara (Hanumān), na isinilang sa sinapupunan ni Añjanā—nagniningning na gaya ng sampung milyong sumisikat na araw, at may lakas na yumanig sa mga daigdig.

Verse 10

श्रीरामांघ्रिध्याननिष्टं सुग्रीवप्रमुखार्चितम् । वित्रासयंतं नादेन राक्षसान्मारुतिं भजेत् ॥ १० ॥

Sambahin si Māruti (Hanumān)—matatag sa pagninilay sa mga banal na paa ni Śrī Rāma, pinararangalan nina Sugrīva at ng iba pa, at nagpapanginig sa mga rākṣasa sa kanyang makapangyarihang dagundong.

Verse 11

ध्यात्वैवं प्रजपेद्भानुसहस्रं विजितैंद्रियः । दशांशं जुहुयाद्बीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ ११ ॥

Pagkatapos magnilay nang gayon, at napigil ang mga pandama, bigkasin ang Bhānusahasra (ang “Sanlibong [Pangalan/Himno] ng Araw”). Pagkaraan, bilang ikasampung bahagi (ng bilang ng japa), maghandog sa apoy ng mga butil ng bigas na hinaluan ng gatas, yogurt/curd, at ghee.

Verse 12

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्त्तिं संकल्प्य मूलतः । आवाह्य तत्र संपूज्य पाद्यादिभिरुपायनैः ॥ १२ ॥

Sa Vaiṣṇava na pedestal na nabanggit kanina, unang itakda sa isip ang anyo ng Diyos mula sa simula; saka Siya anyayahan doon at sambahin nang ganap sa mga handog gaya ng tubig sa paghuhugas ng paa (pādya) at iba pang kaugalian na alay.

Verse 13

केशरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेषु च ततोऽर्चयेत् । रामभक्तो महातेजाः कपिराजो महाबलः ॥ १३ ॥

Dapat isagawa ang pagsamba sa mga bahagi ng banal na katawan sa hibla ng bulaklak, at pagkatapos ay mag-alay ng pagsamba sa mga dahon. Siya ay deboto ni Rāma, maningning sa kapangyarihan, hari ng mga unggoy, at may dakilang lakas.

Verse 14

द्रोणाद्रिहारको मेरुपीठकार्चनकारकः । दक्षिणाशाभास्करश्च सर्वविघ्नविनाशकः ॥ १४ ॥

Siya ang nag-aalis ng bundok na Droṇādri; ang nagtataguyod ng pagsamba sa luklukan ng Meru sa pamamagitan ng ginto; ang Araw na nagniningning sa dakong timog; at ang pumupuksa sa lahat ng hadlang.

Verse 15

इत्थं सम्पूज्य नामानि दलाग्रेषु ततोऽर्चयेत् । सुग्रीवमंगद नीलं जांबवंतं नलं तथा ॥ १५ ॥

Sa ganitong paraan, matapos igalang at sambahin ang mga banal na Pangalan sa dulo ng mga dahon, saka isagawa ang pagsamba sa pamamagitan ng pagbanggit kina Sugrīva, Aṅgada, Nīla, Jāmbavān, at Nala rin.

Verse 16

सुषेणं द्विविदं मैंदं लोकपालस्ततोऽर्चयेत् । वज्राद्यानपि संपूज्य सिद्धश्चैवं मनुर्भवेत् ॥ १६ ॥

Pagkaraan nito, dapat sambahin ng nagsasanay ang mga Lokapāla, at gayundin sina Suṣeṇa, Dvivida, at Mainda. Matapos sambahin si Vajra at ang iba pa, sa ganitong paraan ang nagsasanay ay nagiging siddha at nakakamit ang katayuang Manu.

Verse 17

मंत्रं नवशतं रात्रौ जपेद्दशदिनावधि । यो नरस्तस्य नश्यंति राजशत्रूत्थभीतयः ॥ १७ ॥

Ang taong bumibigkas ng mantra nang siyam na raang ulit sa gabi sa loob ng sampung araw—mawawasak ang mga takot na nagmumula sa mga hari at mga kaaway.

Verse 18

मातुलिंगाम्रकदलीफलैर्हुत्वा सहस्रकम् । द्वाविंशतिब्रह्मचारि विप्रान्संभोजयेच्छुचीन् ॥ १८ ॥

Matapos mag-alay ng isang libong handog gamit ang mga prutas na citron, mangga, at saging, dapat pakainin ang dalawampu't dalawang dalisay na brahmacarin na mga Brahmana.

Verse 19

एवंकृते भूतविषग्रहरोगाद्युपद्रवाः । नश्यंति तत्क्षणादेव विद्वेषिग्रहदानवाः ॥ १९ ॥

Kapag ito ay isinagawa sa ganitong paraan, ang mga paghihirap tulad ng pagsapi ng espiritu, lason, mga sakit mula sa planeta, karamdaman, at iba pang kaguluhan ay agad na nawawasak; maging ang mga kalabang graha at pwersang demonyo ay napupuksa.

Verse 20

अष्टोत्तरशतेनांबु मंत्रितं विषनाशनम् । भूतापस्मारकृत्योत्थज्वरे तन्मंत्रमंत्रितैः ॥ २० ॥

Ang tubig, na binasbasan sa pamamagitan ng pagbigkas ng mantra ng isang daan at walong beses, ay nagiging tagapuksa ng lason; at sa mga lagnat na nagmumula sa pagsapi ng espiritu, epilepsi, o masasamang ritwal (kṛtyā), ang parehong mantra na iyon—na ginamit muli sa pagbabasbas—ay nagsisilbing lunas.

Verse 21

भस्मभिः सलिलैर्वापि ताडयेज्ज्वरिणं क्रुधा । त्रिदिनाज्ज्वरमुक्तोऽसौ सुखं च लभते नरः ॥ २१ ॥

Gamit ang abo, o kaya naman ay tubig, dapat hampasin nang may galit ang taong may lagnat; sa loob ng tatlong araw ang taong iyon ay gagaling sa lagnat at makakamit din ang ginhawa.

Verse 22

औषधं वा जलं वापि भुक्त्वा तन्मंत्रमंत्रितम् । सर्वान्रोगान्पराभूय सुखी भवति तत्क्षणात् ॥ २२ ॥

Matapos uminom ng gamot o kahit tubig na binasbasan ng mantra na iyon, malalampasan ng isang tao ang lahat ng sakit at magiging masaya sa sandaling iyon.

Verse 23

तज्जप्तभस्मलिप्तांगो भुक्त्वा तन्मंत्रितं पयः । योद्धुं गच्छेच्च यो मंत्री शस्त्रसंघैंर्न बाध्यते ॥ २३ ॥

Ang tagapagganap ng ritwal na pinapahiran ang katawan ng abong pinabanal ng pagbigkas (japa), at umiinom ng gatas na kinonsekrang muli sa gayong mantra, kapag lumabas sa digmaan ay hindi matatalo ng mga bugso ng sandata.

Verse 24

शस्क्षतं व्रणस्फोटो लूतास्फोटोऽपि भस्मना । त्रिर्जप्तेन च संस्पृष्टाः शुष्यंत्येव न संशयः ॥ २४ ॥

Ang hiwa, ang paltos na sugat, at maging ang pamamaga dahil sa kagat ng gagamba—kapag hinaplos ng abong pinagbigkasan ng mantra nang tatlong ulit—tunay na matutuyo; walang pag-aalinlangan.

Verse 25

जपेदर्कास्तमारभ्य यावदर्कोदयो भवेत् । मन्त्रं सप्तदिनं यावञ्चादाय भस्मकीलकौ ॥ २५ ॥

Dapat bigkasin ang mantra mula sa paglubog ng araw hanggang sa pagsikat nito. Sa loob ng pitong araw, dapat ding dalhin at ingatan ang abo at ang kīlaka (tulos/pako ng ritwal) bilang bahagi ng pagsasagawa.

Verse 26

निखनेदभिमन्त्र्याशुशत्रूणां द्वार्यलक्षितः । विद्वेषं मिथ आपन्नाः पलायंतेऽरयोऽचिरात् ॥ २६ ॥

Pagkatapos itong agad na basbasan ng mantra, ibaon ito sa may pintuan ng kaaway nang hindi napapansin. Pagkaraan, ang mga kaaway ay mahuhulog sa pagkamuhi sa isa’t isa at di magtatagal ay magsisitakas.

Verse 27

भस्मांबु चंदनं मंत्री मंत्रेणानेन मंत्रितम् । भक्ष्यादियोजितं यस्मै ददाति स तु दासवत् ॥ २७ ॥

Kung ang nagsasanay ng mantra ay binabasbasan ng mantrang ito ang abo, tubig, at paste ng sandalwood, at ibinibigay ang mga iyon—kasama ng mga handog na makakain at iba pa—sa sinuman, siya’y kumikilos lamang na parang utusan; hindi siya tunay na nakaaalam ng mantra.

Verse 28

क्रूराश्च जंतवोऽप्येवं भवंति वशवर्तिनः । गृहीत्वेशनदिस्कंस्थं करंजतरुमूलकम् ॥ २८ ॥

Sa ganitong paraan, maging ang mababangis na nilalang ay nagiging masunurin at napapasailalim sa kapangyarihan, kapag kinuha ang ugat ng punong karañja na inilagay o ikinabit sa kaayusan ng diskong Īśana.

Verse 29

कृत्वा तेनांगुष्टमात्रां प्रतिमां च हनूमतः । कृत्वा प्राणप्रतिष्टां च सिंदूराद्यैः प्रपूज्य च ॥ २९ ॥

Gamit ang bagay na iyon, gumawa ng isang imahen ni Hanumān na kasinlaki ng hinlalaki; saka isagawa ang prāṇa-pratiṣṭhā (pag-anyaya sa banal na presensiya ng buhay), at sambahin nang wasto sa sindūra at iba pang handog.

Verse 30

गृहस्याभिमुखी द्वारे निखनेन्मंत्रमुञ्चरन् । ग्रहाभिचाररोगाग्निविषचौरनृपोद्भवाः ॥ ३० ॥

Nakaharap sa pintuan ng bahay, ibaon ito habang binibigkas ang mantra. Sa gayon, nagkakaroon ng pag-iingat laban sa mga pighati ng mga planeta, pag-atake ng abhicāra (itim na salamangka), sakit, apoy, lason, magnanakaw, at mga suliraning nagmumula sa hari (kapangyarihan ng estado).

Verse 31

न जायंते गृहे तस्मिन् कदाचिदप्युपद्रवाः । तद्गृहं धनपुत्राद्यैरेधते प्रत्यहं चिरम् ॥ ३१ ॥

Sa bahay na iyon, kailanman ay hindi sumisibol ang mga kapahamakan. Ang sambahayang iyon ay patuloy na umuunlad araw-araw sa mahabang panahon—sagana sa yaman, mga anak na lalaki, at iba pang pagpapala.

Verse 32

निशि यत्र वने भस्म मृत्स्नया वापि यत्नतः । शत्रोः प्रतिकृतिं कृत्वा हृदि नाम समालिखेत् ॥ ३२ ॥

Sa gabi, sa kagubatan, sa maingat na pagsisikap gamit ang abo o luwad, gumawa ng isang anyong-larawan ng kaaway at isulat ang pangalan niya sa dibdib nito.

Verse 33

कृत्वा प्राणप्रतिष्टांतं भिंद्याच्छस्त्रैर्मनुं जपन् । मंत्रांते प्रोञ्चरेच्छत्रोर्नाम छिंधि च भिंधि च ॥ ३३ ॥

Matapos makumpleto ang ritwal ng 'prana-pratistha', dapat itong hampasin at hatiin gamit ang mga sandata habang inuulit ang mantra. Sa dulo ng mantra, bigkasin nang malakas ang pangalan ng kaaway, at idagdag: "Putulin!" at "Hatiin!".

Verse 34

मारयेति च तस्यांते दंतैरोष्टं निपूड्य च । पाण्योस्तले प्रपीड्याथ त्यक्त्वा तं स्वगृहं व्रजेत् ॥ ३४ ॥

At sa huli, sa pagsasabing "Papatayin kita," dapat niyang kagatin ang kanyang labi gamit ang mga ngipin at pagdikitini ang mga palad; pagkatapos nito, sa pag-alis sa lugar na iyon, dapat siyang bumalik sa kanyang sariling bahay.

Verse 35

कुर्वन्सप्तदिनं चैवं हन्याच्छत्रुं न संशयः । राजिकालवणैर्मुक्तचिकुरः पितृकानने ॥ ३५ ॥

Sa pagsasagawa nito sa ganitong paraan sa loob ng pitong araw, wawasakin ng isa ang kanyang kaaway—walang duda. Na may nakalugay na buhok at pinahiran ng mustasa at asin, sa gubat na sagrado para sa mga Pitṛs (mga ninuno).

Verse 36

धत्तूरफलपुष्पैश्च नखरोमविषैरपि । द्विक कौशिकगृध्राणां पक्षैः श्लेष्मांतकाक्षजैः ॥ ३६ ॥

At gayundin gamit ang mga prutas at bulaklak ng dhattūra, at mga nakalalasong sangkap na nagmula sa mga kuko at buhok; gamit ang mga pakpak ng kuwago at buwitre; at ang likidong mula sa mata ng gamot na tinatawag na "śleṣmāntaka".

Verse 37

समिद्धिस्त्रिशतं यामयदिङ्मुखो जुहुयान्निशि । एवं सप्तदिनं कुर्वन्मारयेदुद्धतं रिपुन् ॥ ३७ ॥

Nakaharap sa timog, dapat magsagawa ng mga pag-aalay sa gabi gamit ang tatlong daang patpat na panggatong. Kapag isinagawa sa ganitong paraan sa loob ng pitong araw, sinasabing magdudulot ito ng pagkawasak ng isang mayabang na kaaway.

Verse 38

वित्रासस्त्रिदिनं रात्रौ श्मशाने षट्शतं जपेत् । ततो वेताल उत्थाय वदेद्भावि शुभाशुभम् ॥ ३८ ॥

Sa gabi, sa pook ng pagsusunog ng bangkay, bigkasin ang mantrang Vitrāsa nang animnaraang ulit sa loob ng tatlong gabi. Pagkaraan, babangon ang Vetāla at magsasabi ng darating—mabuti man o masama.

Verse 39

किंकरीभूय वर्त्तेत कुरुते साधकोदितम् । भास्मांबुमंत्रितं रात्रौ सहस्रावृत्तिकं पुनः ॥ ३९ ॥

Na wari’y naging lingkod ng mantra at ng ritwal, mamuhay siya ayon dito at gawin ang itinakda para sa sādhaka. Muli, sa gabi, basbasan ang abo at tubig sa pamamagitan ng mantra, inuulit ito nang isang libong beses.

Verse 40

दिनत्रयं च तत्पश्चात्प्रक्षिपेत्प्रतिमासु च । यासु कासु च स्थूलासु लघुष्वपि विशेषतः ॥ ४० ॥

At pagkaraan ng tatlong araw, ilagay din iyon sa mga imahen—maging sa alinmang malalaking imahen, at lalo na kahit sa maliliit.

Verse 41

मंत्रप्रभावाञ्चलनं भवत्येव न संशयः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां कुजे वा रविवासरे ॥ ४१ ॥

Walang pag-aalinlangan na ang bisa ng mantra ay nagigising at nagiging mabisa—lalo na kapag isinagawa sa Aṣṭamī, sa Caturdaśī, sa Martes, o sa Linggo.

Verse 42

हनुमत्प्रतिमां पट्टे माषैः स्नेहपरिप्लुतैः । कुर्याद्रम्यां विशुद्धात्मा सर्वलक्षणलक्षिताम् ॥ ४२ ॥

Taglay ang dalisay na isipan, gumawa ng magandang larawan ni Hanumān sa tela, gamit ang māṣa (itim na munggo/black gram) na binasa ng ghee o langis, at buuin ito na may lahat ng mapalad na tanda ayon sa anyong-sagradong tuntunin.

Verse 43

तैलदीपं वामभागे घृतदीपं तु दक्षिणे । संस्थाप्यावाहयेत्पश्चान्मूलमंत्रेण मंत्रवित् ॥ ४३ ॥

Ilagay ang lamparang langis sa kaliwa at ang lamparang ghee (ghṛta) sa kanan; saka ang nakaaalam ng mga mantra ay magsagawa ng pag-anyaya (āvāhana) sa pamamagitan ng ugat na mantra (mūla-mantra).

Verse 44

प्राणप्रतिष्टां कृत्वा च पाद्यादीनि समर्पयेत् । रक्तचंदनपुष्पैश्च सिंदूराद्यैः समर्चयेत् ॥ ४४ ॥

Pagkatapos isagawa ang prāṇa-pratiṣṭhā (pagpapatatag ng presensiyang-buhay sa Diyos), ihandog ang mga paglilingkod na ritwal na nagsisimula sa tubig para sa paghuhugas ng paa (pādya) at iba pa; at sambahin Siya sa pulang sandalwood, mga bulaklak, at sindūra (bermilyon) at mga kahalintulad na handog.

Verse 45

धूपं दीपं प्रदायाथ नैवेद्यं च समर्पयेत् । अपूपमोदनं शाकमोदकान्वटकादिकम् ॥ ४५ ॥

Matapos ihandog ang insenso (dhūpa) at ang ilawan (dīpa), ihandog ang naivedya (pagkaing alay)—gaya ng apūpa (mga keyk), modana (nilutong kanin), śāka (ulam na gulay), modaka (matamis na dumpling), at vaṭaka at iba pa (mga pritong handog).

Verse 46

साज्यं च तत्समर्प्याथ मूलमंत्रेण मंत्रवित् । अखंडितान्यहिलतादलानि सप्तविंशतिम् ॥ ४६ ॥

Pagkaraan, ang nakaaalam ng mga mantra ay ihandog iyon na may kasamang ghee (ghṛta) sa pamamagitan ng mūla-mantra; at ihandog din ang dalawampu’t pitong buo at di-napupunit na dahon ng halamang ahilatā.

Verse 47

त्रिधा कृत्वा सपूगानि मूलेनैव समर्पयेत् । एवं संपूज्य मंत्रज्ञो जपेद्दशशंत मनुम् ॥ ४७ ॥

Hatiin sa tatlong bahagi ang mga bunga ng areca (pūga) at ihandog mismo sa ugat (ng banal na halaman) sa pamamagitan din ng mūla-mantra. Sa gayon, matapos ganap na maisagawa ang pagsamba, ang nakaaalam ng mga mantra ay dapat mag-japa ng banal na pormula nang isang libong ulit.

Verse 48

कर्पूरारार्तिकं कृत्वा स्तुत्वा च बहुधा सुधीः । निजेप्सितं निवेद्याथ विधिवद्विसृजेत्ततः ॥ ४८ ॥

Matapos isagawa ang ārati na may kamper at maghandog ng maraming papuri, ang marunong na deboto ay dapat magharap ng kanyang ninanais na kahilingan; pagkaraan nito, tapusin ang ritwal nang wasto ayon sa itinakdang pamamaraan.

Verse 49

नैवेद्यान्नेन संभोज्य ब्राह्मणान्सप्तसंख्यया । निवेदितानि पर्णानि तेभ्यो दद्याद्विभज्य च ॥ ४९ ॥

Pagkatapos pakainin ang pitong Brāhmaṇa ng pagkaing inialay bilang naivedya, dapat ding hatiin nang wasto at ipamahagi sa kanila ang mga dahong ginamit sa pag-aalay.

Verse 50

दक्षिणां च यथा शक्ति दत्त्वा तान् विसृजेत्सुधीः । तत इष्टगणैः सार्द्धं स्वयं भुंजीत वाग्यतः ॥ ५० ॥

Pagkaraang magbigay ng dakṣiṇā ayon sa kakayahan, dapat silang pauwiin nang may paggalang; pagkatapos, kasama ang mga piniling kasama, siya mismo ay kumain, na pinipigil ang pananalita.

Verse 51

तद्दिने भूमिशय्यां च ब्रह्मचर्य्यं समाचरेत् । एवं यः कुरुते मर्त्यः सोऽचिरादेव निश्चितम् ॥ ५१ ॥

Sa araw na iyon, dapat matulog sa lupa at isagawa ang brahmacarya (pagpapanatili ng kalinisan at pagpipigil sa pita). Ang taong nagsasagawa nito ay tiyak na makakamit agad ang ninanais na bunga—ito’y katiyakan.

Verse 52

प्राप्नुयात्सकलान्कामान्कपीशस्य प्रसादतः । हनुमत्प्रतिमां भूमौ विलिखेत्तत्पुरो मनुम् ॥ ५२ ॥

Sa biyaya ni Kapīśa (Hanumān), natatamo ang lahat ng ninanais. Dapat iguhit sa lupa ang anyo ni Hanumān at, sa harap nito, isulat ang mantra.

Verse 53

साध्यनाम द्वितीयांतं विमोचय विमोचय । तत्पूर्वं मार्जयेद्वामपाणिनाथ पुनर्लिखेत् । एवमष्टोत्तरशतं लिखित्वा मार्जयेत्पुनः ॥ ५३ ॥

Isulat ang pangalan ng taong nilalayon (sādhya) sa anyong akusatibo, at sundan ng mga salitang “vimocaya, vimocaya” na ang ibig sabihin ay “palayain, palayain.” Pagkaraan, gamit ang kaliwang kamay, punasan at burahin ito at isulat muli. Sa ganitong paraan, matapos maisulat nang 108 ulit, punasan at burahin muli.

Verse 54

एवं कृते महाकारागृहाच्छीघ्रं विमुच्यते । एवमन्यानि कर्माणि कुर्य्यांत्पल्लवमुल्लिखन् ॥ ५४ ॥

Kapag ginawa sa ganitong paraan, ang tao ay mabilis na mapapalaya mula sa “dakilang bilangguan” ng pagkagapos. Sa gayon ding paraan, isagawa rin ang iba pang mga ritwal habang iniuukit o iginuguhit ang pallava, ang munting usbong.

Verse 55

सर्षपैर्वश्यकृद्धोमो विद्वेषे हयमारजैः । कुंकुमैरिध्मकाष्ठैर्वा मरीचैर्जीरकैरपि ॥ ५५ ॥

Ang homa na inihahandog gamit ang buto ng mustasa (sarsapa) ay nagbubunga ng ritwal ng pag-akit (vaśya). Para sa paglikha ng pagkapoot (vidveṣa), ginagawa ito gamit ang hayamāraja. Gayundin, maaari itong gawin gamit ang kunkuma (saffron), ang angkop na panggatong, at pati ang pamintang-itim (marīca) at kumin (jīraka).

Verse 56

ज्वरे दूर्वागुडूचीभिर्दध्ना क्षीरेण वा घृतैः । शूले करंजवातारिसमिद्भिस्तैललोलितैः ॥ ५६ ॥

Sa lagnat (jvara), gumamit ng dūrvā at guḍūcī na inihahalo sa gatas-asim, o gatas, o ghee. Sa pananakit na pulikat sa tiyan (śūla), gumamit ng mga panggatong (samidh) mula sa karañja at vātāri, na binabad at hinalo nang mabuti sa langis.

Verse 57

तैलाक्ताभिश्च निर्गुंडीसमिद्भिर्वा प्रयत्नतः । सौभाग्ये चंदनैश्चेंद्रलोचनैर्वा लवंगकैः ॥ ५७ ॥

Sa masusing pagsisikap, maaaring isagawa ang ritwal gamit ang mga panggatong (samidh) ng nirguṇḍī na pinahiran ng langis. At para sa pagkamit ng mabuting kapalaran (saubhāgya), maaaring gumamit ng sandalwood, indralocana, o mga clove (lavanga).

Verse 58

सुगंधपुष्पैर्वस्त्राप्त्यै तत्तद्धान्यैस्तदाप्तये । रिपुपादरजोभिश्च राजीलवणमिश्रितैः ॥ ५८ ॥

Sa mababangong bulaklak, nakakamit ang kasuotan; sa bawat uri ng butil, nakakamit ang katumbas na bunga; at sa alikabok mula sa paa ng kaaway na hinaluan ng rājī (itim na mustasa) at asin, naipatutupad ang ninanais na bisa laban sa kanya.

Verse 59

होमयेत्सप्तरात्रं च रिपुर्याति यमालयम् । धान्यैः संप्राप्यते धान्यमन्नैरन्नसमुच्छ्रयः ॥ ५९ ॥

Kapag isinagawa ang homa (handog sa apoy) sa loob ng pitong gabi, ang kaaway ay tutungo sa tahanan ni Yama. Sa pag-aalay ng mga butil, butil ang nakakamit; sa pag-aalay ng pagkain, nakakamit ang kasaganaan ng pagkain.

Verse 60

तिलाज्यक्षीरमधुभिर्महिषीगोसमृद्धये । किं बहूक्तैर्विषे व्याधौ शांतौ मोहे च मारणे ॥ ६० ॥

Sa linga, ghee, gatas, at pulot, napalalago ang kasaganaan ng mga kalabaw at baka. Ano pa ang kailangang sabihin nang marami? Ang mga ito ring gamit ay para sa pagtaboy ng lason, sa karamdaman, sa mga ritong pampayapa, sa paglalagay sa pagkalito, at maging sa mga ritong pagwasak.

Verse 61

विवादे स्तंभने द्यूते भूतभीतौ च संकटे । वश्ये युद्धे क्षते दिव्ये बंधमोक्षे महावने ॥ ६१ ॥

Sa mga pagtatalo, sa ritong stambhana (pagpapatigil), sa sugal, sa takot na dulot ng mga espiritu, at sa kapahamakan; para sa pagpapasuko, sa digmaan, kapag sugatan, sa mga banal na pagsubok (divya), sa paglaya sa pagkagapos, at sa malawak na gubat—dito ginagamit ang mantra/prayoga na ito.

Verse 62

साधितोऽयं नृणां दद्यान्मंत्रः श्रेयः सुनिश्चितम् । वक्ष्येऽथ हनुमद्यंत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ६२ ॥

Kapag ang mantrang ito ay ganap nang naisakatuparan sa wastong pagsasanay, dapat itong ipagkaloob sa mga tao; tunay na ito’y pinagmumulan ng tiyak na kabutihang espirituwal. Ngayon ay ilalarawan ko ang Hanumān-yantra, na nagbibigay ng lahat ng uri ng siddhi at pagtatamo.

Verse 63

लांगूलाकारसंयुक्तं वलयत्रितयं लिखेत् । साध्यनाम लिखेन्मध्ये पाशिबीज प्रवेष्टितम् ॥ ६३ ॥

Iguhit ang tatlong magkakasentro na singsing na may pahabang tila buntot; sa gitna isulat ang pangalan ng layon (o ng tao), at balutin ito ng pantig-binhi (bīja) ng pāśī, ang “pisi ng pagbigkis”.

Verse 64

उपर्यष्टच्छदं कृत्वा पत्रेषु कवचं लिखेत् । तद्बहिर्दंहमालिख्य तद्बहिश्चतुरस्रकम् ॥ ६४ ॥

Pagkaraang gumawa ng pang-itaas na takip na may walong patong, isulat sa mga dahon ang ‘kavaca’ na panangga; sa labas nito gumuhit ng isang bilog na singsing, at sa labas pa niyon ay isang parisukat.

Verse 65

चतुरसस्रस्य रेखाग्रे त्रिशूलानि समालिखेत् । सौं बीजं भूपुरस्याष्टवज्रेषु विलिखेत्ततः ॥ ६५ ॥

Sa mga dulo ng mga guhit-hangganan ng parisukat, iguhit ang mga trisula. Pagkatapos, isulat ang pantig-binhi na “sauṃ” sa walong umbok na tila vajra ng bhūpura, ang panlabas na bakod ng diyagramang ritwal.

Verse 66

कोणेष्वकुंशमालिख्य मालामंत्रेण वेष्टयेत् । तत्सर्वं वेष्टयेद्यंत्रवलयत्रितयेन च ॥ ६६ ॥

Sa mga sulok, iguhit ang tanda ng ankuśa (pampasunod na panggabay) na walang kawit; saka balutin ng Mālā-mantra, ang Mantra ng Kuwintas. Pagkaraan, palibutan pa ang lahat ng tatlong magkakasentrong singsing ng yantra.

Verse 67

शिलायां फलके वस्त्रे ताम्रपत्रेऽथ कुड्यके । ताडपत्रेऽथ भूर्जे वा रोचनानाभिकुंकुभैः ॥ ६७ ॥

Maaaring isulat o ukitin sa bato, sa tablang kahoy, sa tela, sa plakang tanso, o sa pader; gayundin sa dahon ng palma o sa balat ng punong bhūrja—gamit ang rocanā, musk, at saffron bilang pangkulay/tinta.

Verse 68

यंत्रमेतत्समालिख्य निराहारो जितेंद्रियः । कपेः प्राणान्प्रतिष्टाप्य पूजयेत्तद्यथाविधि ॥ ६८ ॥

Matapos iguhit nang maingat ang banal na yantra na ito, habang nag-aayuno at pinipigil ang mga pandama, dapat itatag ang prāṇa (buhay na presensya) ni Kapi at saka sambahin ayon sa itinakdang paraan.

Verse 69

अशेषदुःखशान्त्यर्थः यंत्रं संधारयेद् बुधः । मारीज्वराभिचारादिसर्वोपद्रवनाशनम् ॥ ६९ ॥

Upang mapawi ang lahat ng dalamhati, dapat dalhin o isuot ng marunong ang yantra na ito; winawasak nito ang bawat kapighatian—gaya ng lagnat na salot (mārī-jvara), kulam/salamangka (abhicāra), at iba pang sakuna.

Verse 70

योषितामपि बालानां धृतं जनमनोहरम् । भूतकृत्यापिशाचानां दर्शनादेव नाशनम् ॥ ७० ॥

Maging ang mga babae at mga bata ay maaaring magsuot nito; kaaya-aya ito sa isipan ng mga tao. Sa pagtanaw pa lamang, napapawi nito ang bhūta, kṛtyā, at piśāca (mapaminsalang espiritu at mga sumpang okulto).

Verse 71

मालामंत्रमथो वक्ष्ये तारो वाग्विष्णुगेहिनी । दीर्घत्रयान्विता माया प्रागुक्तं कूटपञ्चकम् ॥ ७१ ॥

Ngayon ay ipaliliwanag ko ang mālā-mantra (mantra ng rosaryo): binubuo ito ng pantig na ‘tāra’, kasunod ang ‘vāk’, at ang pormulang ‘viṣṇu-gehini’; pagkatapos ay ‘māyā’ na may tatlong mahabang patinig—na magkakasamang bumubuo sa limang-bahaging lihim na pangkat (kūṭa-pañcaka) na naunang sinabi.

Verse 72

ध्रुवो हृद्धनुमान्ङेंतोऽथ प्रकटपराक्रमः । आक्रांतदिग्मंडलांते यशोवितानसंवदेत् ॥ ७२ ॥

Pagkaraan, si Dhruva—matatag ang puso, may busog sa kamay, lantad ang kagitingan—ay nilampasan ang hanggahan ng mga dako, at pinapanginig ang sangandaan ng kanyang katanyagan sa lahat ng pook.

Verse 73

धवलीकृतवर्णांते जगत्त्रितयवज्र च । देहज्वलदग्निसूर्य कोट्यंते च समप्रभ ॥ ७३ ॥

Sa sukdulang dako kung saan ang lahat ng kulay ay nagiging puti, at ang tatlong daigdig ay wari’y nabasag ng vajra—doon ang liwanag ay kumikislap na magkakapantay, gaya ng naglalagablab na apoy sa loob ng katawan, gaya ng araw, at gaya ng liwanag ng di-mabilang na mga araw na nagkakaisa.

Verse 74

तनूरुहपदांते तु रुद्रावतार संवदेत् । लंकापुरी ततः पश्चाद्दहनोदधिलंघन ॥ ७४ ॥

Sa Tanūruhapadānta, dapat isalaysay ang pag-uusap tungkol sa pagkakatawang-tao ni Rudra. Pagkaraan nito, banggitin ang lungsod ng Laṅkā; at sumunod, ang pagsunog sa Laṅkā at ang pagtawid sa karagatan.

Verse 75

दशग्रीवशिरः पश्चात्कृतांतकपदं वदेत् । सीतांते श्वसनपदं वाय्वंते सुतमीरयेत् ॥ ७५ ॥

Pagkatapos bigkasin ang “Daśagrīva-śiraḥ”, saka banggitin ang salitang “Kṛtāntaka”. Sa dulo ng “Sītā” ay bigkasin ang “Śvasana”; at sa dulo ng “Vāyu” ay bigkasin ang “Suta”.

Verse 76

अंजनागर्भसंभूतः श्रीरामलक्ष्मणान्वितः । नंदंति कर वर्णांते सैन्यप्राकार ईरयेत् ॥ ७६ ॥

Ipinanganak mula sa sinapupunan ni Añjanā at kasama si Śrī Rāma at Lakṣmaṇa—bigkasin ito bilang muog na pananggalang para sa hukbo; nagdudulot ito ng kagalakan sa wakas ng gawain.

Verse 77

सुग्रीवसख्यकादूर्णाद्रणवालिनिवर्हण । कारणद्रोणशब्दांते पर्वतोत्पाटनेति च ॥ ७७ ॥

Dahil nakipagkaibigan siya kay Sugrīva; dahil lumawak o tumawid siya na parang sinulid; dahil inalis niya si Vāli sa labanan; dahil siya ang sanhi ng dakilang bunga; dahil sa tunog na “droṇa”; at dahil binunot niya ang isang bundok—kaya (ito ang mga dahilan ng iba’t ibang tawag sa kanya).

Verse 78

अशोकवनवीथ्यंते दारुणाक्षकुमारक । छेदनांते वनरक्षाकरांते तु समूह च ॥ ७८ ॥

O Dāruṇākṣa-kumāraka, sa dulo ng daan sa kakahuyang Aśoka ay may isang maluwang na linis; at sa pinakadulo ng pook ng mga pumuputol ng kahoy ay may pook-tipunan din ng mga bantay-gubat.

Verse 79

विभञ्जनांते ब्रह्मास्त्रब्रह्मशक्ति ग्रसेति च । लक्ष्मणांते शक्तिभेदनिवारणपदं वदेत् ॥ ७९ ॥

Sa dulo ng mantrang tinatawag na Vibhañjanā, bigkasin: “Nawa’y malulon at maglaho ang Brahmāstra at ang Brahma-śakti.” At sa dulo ng mantrang Lakṣmaṇā, sambitin ang panlaban na pormula upang pigilan ang lakas na bumibiyak o tumutusok ng sandatang śakti.

Verse 80

विशल्योषधिशब्दांते समानयन संपठेत् । बालोदित ततो भानुमंडलग्रसनेति च ॥ ८० ॥

Pagkatapos idugtong ang mga salitang “viśalyā” at “oṣadhi” (damong pangpagaling), bigkasin ang pormulang nagsisimula sa “samānayana.” Pagkatapos, sa pagsikat ng araw, bigkasin din ang mantrang tinatawag na “paglunok sa bilog ng araw.”

Verse 81

मेघनादहोमपदाद्विध्वंसनपदं वदेत् । इंद्रजिदूधकारांते णसीतासक्षकेति च ॥ ८१ ॥

Mula sa bahagi ng mantra na tinatawag na “Meghanāda-homa,” sambitin ang bahaging “vidhvaṃsana” (pagwasak/pagtaboy). At sa dulo ng bahaging “Indrajit,” matapos magwakas sa tunog na ūdhakāra, bigkasin din: “ṇa-sītā-sakṣaketi.”

Verse 82

राक्षसीसंघशब्दांते विदारणपदं वदेत् । कुंभकर्णादिसंकीर्त्यवधांते च परायण ॥ ८२ ॥

Sa dulo ng pariralang “pulutong ng mga rākṣasī,” sambitin ang salitang “vidāraṇa” (pagpupunit/pagpaghahati). At matapos banggitin si Kumbhakarṇa at ang iba pa, sa pagtatapos ng pagpaslang, bigkasin ang pangwakas na bahagi bilang huling pagbigkas (parāyaṇa).

Verse 83

श्रीरामभक्तिवर्णांते तत्परेति समुद्र च । व्योमद्रुमलंघनेति महासामर्थ्य संवदेत् ॥ ८३ ॥

Sa pagtatapos ng paglalarawan ng bhakti kay Śrī Rāma, ipahayag: “Siya’y lubos na nakatalaga kay Rāma”; at banggitin din ang pagtawid sa karagatan at ang pagtalon sa mga punong kasingtaas ng langit—upang ipahayag ang dakila at pambihirang kapangyarihan niya.

Verse 84

महातेजःपुंजशब्दाद्विराजमानवोञ्चरेत् । स्वामिवचनसंपादितार्जुनांते च संयुग ॥ ८४ ॥

Isagawa ang uñchavṛtti (pamumuhay sa pagtipon ng nalalabing ani), na nagniningning sa mismong tunog ng dakilang bunton ng liwanag na espirituwal. At matapos tuparin ang utos ng sariling panginoon/guro, makibaka hanggang sa wakas—gaya ni Arjuna na kumilos ayon sa salita ng Panginoon.

Verse 85

सहायांते कुमारेति ब्रह्मचारिन्पदंवदेत् । गंभीरशब्दोदयांते दक्षिणापथ संवदेत् । मार्त्ताण्डमेरु शब्दांते वदेत्पर्वतपीटिका ॥ ८५ ॥

Kapag ang isang salita ay nagtatapos sa “sahāyā”, bigkasin ang “kumāra”; kapag nagtatapos sa “brahmacārin”, sabihin ang “pada”. Sa dulo ng paglitaw ng salitang “gaṃbhīra”, bigkasin ang “dakṣiṇāpatha”; at sa dulo ng mga salitang “Mārttāṇḍa” at “Meru”, bigkasin ang “parvata-pīṭikā”.

Verse 86

अर्चनांते तु सकलमंत्रांते मपदं वदेत् । आचार्यमम शब्दांते सर्वग्रहविनाशन ॥ ८६ ॥

Sa pagtatapos ng arcanā (pagsamba), at sa dulo ng bawat ganap na mantra, bigkasin ang pantig na “ma”. At sa dulo ng salitang “ācārya”, idagdag ang “mama”—sinasabing ito’y pumupuksa sa lahat ng mapaminsalang impluwensiya ng mga graha (planeta).

Verse 87

सर्वज्वरोञ्चाटनांते सर्वविषविनाशन । सर्वापत्तिनिवारण सर्वदुष्टनिबर्हण ॥ ८७ ॥

O (mantra/diyos), ikaw ang huling lunas na nagpapalayas sa lahat ng lagnat; winawasak mo ang bawat lason; iniiwas mo ang bawat kapahamakan; at lubos mong pinapawi ang lahat ng masasamang puwersa.

Verse 88

सर्वव्याध्यादि सम्प्रोच्य भयांते च निवारण ॥ ८८ ॥

Matapos ituro nang wasto ang mga paraan para sa lahat ng karamdaman at mga katulad nito, sa pinakahuli ay inihahayag din niya ang lunas na nag-aalis ng takot.

Verse 89

सर्वशत्रुच्छेदनेति ततो मम परस्य च ॥ ८९ ॥

Kaya nga, (ang mantra/pangalan) na ito ay tinatawag na “tagaputol ng lahat ng kaaway,” at ito’y mabisa para sa akin at para rin sa iba.

Verse 90

ततस्त्रिभुवनांते तु पुंस्त्रीनपुंसकात्मकम् । सर्वजीवपदांते तु जातं वशययुग्मकम् ॥ ९० ॥

Pagkatapos, sa dulo ng pananalitang tumutukoy sa “tatlong daigdig,” ang anyo ay nagiging panlalaki, pambabae, at walang-kasarian. At sa dulo ng salitang tumutukoy sa lahat ng nilalang na may buhay, sumisibol ang pares ng tunog na ‘vaśaya’.

Verse 91

ममाज्ञाकारकं पश्चात्संपादय युगं पुनः । ततो नानानामधेयान्सर्वान् राज्ञः स संपठेत् ॥ ९१ ॥

Pagkaraan, muli niyang itatag ang wastong paghahati ng yuga ayon sa aking utos; saka niya bigkasin nang tama ang lahat ng sari-saring pangalan at pamagat ng mga hari.

Verse 92

परिवारान्ममेत्यंते सेवकान् कुरु युग्मकम् । सर्वशस्त्रवीत्यंते षाणि विध्वंसय द्वयम् ॥ ९२ ॥

Sa huli, ihiwalay mula sa aking mga kasama at bumuo ng isang pares ng mga tagapaglingkod; at sa dulo ng pag-ikot ng lahat ng sandata, wasakin ang dalawa—sa gayon ay natatapos ang anim.

Verse 93

लज्जादीर्घत्रयोपेता होत्रयं चैहि युग्मकम् । विलोमं पंचकूटानि सर्वशत्रून्हनद्वयम् ॥ ९३ ॥

Pagsamahin ang mga pantig na nagsisimula sa “lajjā” kasama ang tatlong mahabang patinig; saka kunin ang tatluhang “hotrayaṃ” at ang pares na “caihi.” Pagkaraan, ilapat ang baligtad na ayos (viloma), buuin ang limang pangkat (pañcakūṭāni), at idagdag ang dobleng “hana,” na sinasabing pumupuksa sa lahat ng kaaway.

Verse 94

परबलानि परांते सैन्यानि क्षोभयद्वयम् ॥ ९४ ॥

Sa tagiliran ng kaaway, ang pares na iyon ay gumising at nagpagulo sa mga puwersang kalaban hanggang malito.

Verse 95

मम सर्वं कार्यजातं साधयेति द्वयं ततः ॥ ९५ ॥

Pagkatapos, gamitin ang pares na pananalita: “Isakatuparan ang lahat ng aking gawain.”

Verse 96

सर्वदुष्टदुर्जनांते मुखानि कीलयद्वयम् । धेत्रयं वर्मत्रितयं फट्त्रयं हांत्रयं ततः ॥ ९६ ॥

Sa wakas, upang pasukuin ang lahat ng masasama at mapanirang tao, ‘ipako’ ang kanilang mga bibig sa dalawang ulit na kīlaka; saka bigkasin ang “dhe” nang tatlong ulit, ang “varma” na panangga nang tatlong ulit, ang “phaṭ” nang tatlong ulit, at pagkatapos ang “hāṃ” nang tatlong ulit.

Verse 97

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं मालासंज्ञोऽखिलेष्टदः ॥ ९७ ॥

Ang mantrang ito, na nagtatapos sa pariralang “vahnipriyā,” ay tinatawag na mantrang “Mālā” (garland), at nagkakaloob ng lahat ng minimithi.

Verse 98

वस्वष्टबाणवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टसाधकः ॥ ९८ ॥

Ang mantrang ito na may walong pantig ay tumutupad sa lahat ng minimithing layon.

Verse 99

महाभये महोत्पाते स्मृतोऽयं दुःखनाशनः । द्वादशार्णस्य षट्कूटं त्यक्त्वा बीजं तथादिमम् ॥ ९९ ॥

Sa malaking takot at sa malalaking masamang palatandaan, ang pag-alaala sa mantrang ito ay pumupuksa sa pagdurusa. Dapat iwan ang anim-na-bahaging paghahati (ṣaṭkūṭa) ng labindalawang-pantig na pormula, at gayundin ang unang bīja na pantig.

Verse 100

पंचकूटात्मको मंत्रः सर्वकामप्रदायकः । रामचंद्रो मुनिश्चास्य गायत्री छंद ईरितम् ॥ १०० ॥

Ang mantrang ito ay binubuo ng limang “tuktok” (pañcakūṭa) at sinasabing nagkakaloob ng lahat ng minimithi. Ang ṛṣi nito ay si Rāmacandra, at ang sukat (chandas) ay ipinahayag na Gāyatrī.

Verse 101

हनुमान्देवता प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये । पंचबीजैः समस्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १०१ ॥

Si Hanumān ang ipinahayag na namumunong diyos (devatā) ng mantrang ito. Ang viniyoga nito ay para sa pag-abot ng lahat ng bunga. Sa ganap na limang bīja, isagawa nang wasto ang mga ritong anim-na-sangkap (ṣaḍaṅga).

Verse 102

रामदूतो लक्ष्मणांते प्राणदाताञ्जनीसुतः । सीताशोकविनाशोऽयं लंकाप्रासादभंजनः ॥ १०२ ॥

Siya ang sugo ni Rāma; sa bingit ng kamatayan ni Lakṣmaṇa, siya ang nagbalik-buhay; siya ang anak ni Añjanī. Pinapawi niya ang dalamhati ni Sītā at siya ang bumabasag sa mga palasyo ng Laṅkā.

Verse 103

हनुमदाद्याः पंचैते बीजाद्या ङेयुताः पुनः । षडंगमनवो ह्येते ध्यानपूजादि पूर्ववत् ॥ १०३ ॥

Ang limang mantra na nagsisimula sa “Hanumat” ay muling dapat makilalang pinagsasanib sa mga pantig-binhi (bīja) at mga kaugnay na bahagi. Tunay, ito ang mga mantra na may anim na sangkap (ṣaḍaṅga); ang pagninilay, pagsamba, at iba pa ay isasagawa gaya ng naunang itinuro.

Verse 104

प्रणवो वाग्भवं पद्मा माया दीर्घत्रयान्विता । पंचकूटानि मंत्रोऽयं रुद्रार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ १०४ ॥

Ang Praṇava (Oṁ), ang Vāgbhava (bīja), ang Padmā (bīja), at ang Māyā (bīja)—na bawat isa’y may tatlong mahabang patinig—ang bumubuo sa limang “tuktok” (kūṭa). Ang mantrang ito, na binubuo ng mga pantig ni Rudra, ay nagkakaloob ng lahat ng siddhi.

Verse 105

ध्यानपूजादिकं सर्वमस्यापि पूर्ववन्मतम् । अयमाराधितो मंत्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०५ ॥

Para sa mantrang ito rin, ang lahat ng pamamaraan—gaya ng pagninilay at pagsamba—ay dapat maunawaang tulad ng naunang itinuro. Ang mantrang ito, kapag inaradhana nang wasto, ay nagbibigay ng lahat ng minimithi.

Verse 106

नमो भगवते पश्चादनंतश्चंद्रशेखरां । जनेयाय महांते तु बलायांतेऽग्निवल्लभा ॥ १०६ ॥

Pagpupugay sa Bhagavān—ang Walang-Hanggan, ang May Koronang Buwan (Candraśekhara)—na nakikilala bilang Pinagmulan ng lahi; Siya ang Dakilang Wakas, ang lakas sa huling sandali, at ang minamahal ni Agni, ang Diyos ng Apoy.

Verse 107

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं सुनिरीश्वरसंज्ञकः । छंदोऽनुष्टुप्देवता तु हनुमान्पवनात्मजः ॥ १०७ ॥

Ito ang mantrang may labingwalong pantig, na kilala sa pangalang “Sunirīśvara.” Ang sukat (chandas) nito ay Anuṣṭubh, at ang namumunong diyos (devatā) ay si Hanumān, anak ni Pavana, ang Diyos ng Hangin.

Verse 108

हं बीजं वह्निवनिता शक्तिः प्रोक्ता मनीषिभिः । आंजनेयाय हृदयं शिरश्च रुद्रमूर्तये ॥ १०८ ॥

Ang pantig na “haṃ” ay ipinahayag ng mga pantas bilang bīja (binhi ng mantra), at ang “Vahnivanitā” ay itinuturo bilang śakti (kapangyarihan) nito. Sa nyāsa: italaga ang puso kay Āñjaneya (Hanumān), at ang ulo sa diyos na may anyong Rudra.

Verse 109

शिखायां वायुपुत्रायाग्निगर्भाय वर्मणि । रामदूताय नेत्रं स्याद्बह्यास्त्रायास्त्रमीरितम् ॥ १०९ ॥

Sa tuktok na buhol ng buhok (śikhā) italaga sa nyāsa ang kapangyarihan ng anak ni Vāyu; sa baluting panangga (varman) ang kapangyarihan ng isinilang sa apoy. Para sa mga mata (netra), sinasabing ito ang sugo ni Rāma. Sa gayon, ipinahayag ang panlabas na sandata (bahyāstra) at ang mantra ng sandata ay itinakda.

Verse 110

तप्तचामीकरनिभं भीघ्नसंविहिताञ्जलिम् । चलत्कुंडलदीप्तास्यं पद्मक्षं मारुतिं स्मरेत् ॥ ११० ॥

Dapat pagnilayan si Māruti (Hanumān): nagniningning na tila pinainit na ginto, nakatiklop ang mga kamay sa añjali ng paggalang, kumikislap ang mukha dahil sa umuugoy na hikaw, at may matang gaya ng lotus—tagapag-alis ng mga hadlang.

Verse 111

ध्यात्वैवमयुतं जप्त्वा दशांशं जुहुयात्तिलैः । वैष्णवे पूजयेत्पीठे प्रागुद्दिष्टेन वर्त्मना ॥ १११ ॥

Matapos magnilay nang ganito, bigkasin ang mantra nang sampung libong ulit; saka ihandog sa apoy ang ikasampung bahagi ng bilang na iyon gamit ang mga butil ng linga. Pagkaraan, sa upuang-dambana ng Vaiṣṇava, sambahin ang Panginoon ayon sa paraang naunang itinuro.

Verse 112

अष्टोत्तरशतं नित्यं नक्तभोजी जितेंद्रियः । जपित्वा क्षुद्ररोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ ११२ ॥

Ang may pagpipigil sa mga pandama, kumakain lamang sa gabi, at araw-araw na nagja-japa nang isang daan at walo, ay mapapalaya sa maliliit na karamdaman—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 113

महारोगनिवृत्त्यै तु सहस्रं प्रत्यहं जपेत् । राक्षसौघं विनिघ्नंतं कपिं ध्यात्वाधनाशनम् ॥ ११३ ॥

Upang mapawi ang mabigat na karamdaman, dapat bigkasin sa japa ang mantra nang isang libong ulit araw-araw, habang ninanamnam sa pagninilay ang Kapi (Hanumān) na lumilipol sa mga pangkat ng rākṣasa at nag-aalis ng pagkalugi sa yaman.

Verse 114

अयुतं प्रजपेन्नित्यमचिराज्ज यति द्विषम् । सुग्रीवेण समं रामं संदधानं कपिं स्मरन् ॥ ११४ ॥

Kapag nag-japa araw-araw nang sampung libong ulit, agad na mapagtatagumpayan ang kaaway; alalahanin ang Kapi (Hanumān) na nagbuklod ng pakikipag-alyansa ni Rāma kay Sugrīva.

Verse 115

प्रजपेदयुतं यस्तु संधिं कुर्याद्द्विपद्वयोः । ध्यात्वा लंकां दहंतं तमयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११५ ॥

Ang sinumang magsagawa ng sandhi (pagdurugtong ng tunog) ng dalawang pāda ay dapat mag-japa ng mantra nang sampung libong ulit; pagninilayan Siya na nagsunog sa Laṅkā, at muling ulitin ang mantra nang isa pang sampung libong ulit.

Verse 116

अचिरादेव शत्रूणां ग्रामान्संप्रदहेत्सुधीः । ध्यात्वा प्रयाणसमये हनुमन्तं जपेन्मनुम् ॥ ११६ ॥

Ang marunong ay makapagsusunog agad sa mga nayon ng kaaway; at sa oras ng pag-alis, matapos magnilay kay Hanumān, dapat bigkasin sa japa ang mantra.

Verse 117

यो याति सोऽचिरात्स्वेष्टं साधयित्वा गृहे व्रजेत् । हनुमंतं सदा गेहे योऽर्चयेज्जपतत्परः ॥ ११७ ॥

Ang sinumang maglakbay ay mabilis na makakamit ang ninanais at makababalik sa tahanan. Ito ang bunga para sa taong laging sumasamba kay Hanumān sa bahay at nananatiling tapat sa japa.

Verse 118

आरोग्यं च श्रियं कांतिं लभते निरुपद्रवम् । कानने व्याघ्रचौरेभ्यो रक्षेन्मनुरयं स्मृतः ॥ ११८ ॥

Sa pamamagitan ng mantrang ito, nakakamit ang kalusugan, kasaganaan, at ningning na walang kapinsalaan. Sa gubat, ito’y nag-iingat laban sa tigre at magnanakaw—ganyan ang mantrang ito ayon sa alaala ng tradisyon.

Verse 119

प्रस्वापकाले शय्यायां स्मरेन्मंत्रमनन्यधीः । तस्य दुःस्वप्नचौरादिभयं नैव भवेत्क्वचित् ॥ ११९ ॥

Sa oras ng pag-idlip, habang nakahiga sa higaan, alalahanin ang mantra nang may di-nahahating pagtuon. Para sa gayong tao, ang takot mula sa masamang panaginip, magnanakaw, at iba pa ay hindi kailanman sumisibol.

Verse 120

वियत्सेंदुर्हनुमते ततो रुद्रात्मकाय च । वर्मास्त्रांतो महामंत्रो द्वादशार्णोऽष्टसिद्धिकृत् ॥ १२० ॥

Sumunod ang dakilang mantrang labindalawang pantig, na nagtatapos sa mga pormulang panangga na ‘baluti’ at ‘sandata’. Iniaalay muna ito kay Hanumān, na ang ningning ay tila pulang sindūra sa langit, at saka sa diyos na may likas na Rudra. Sinasabing ipinagkakaloob nito ang walong siddhi.

Verse 121

रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगती छन्द ईरितम् । हनुमान्देवतां बीजमाद्यं शक्तिर्हुमीरिता ॥ १२१ ॥

Para sa mantrang ito, ang rishi ay sinasabing si Rāmacandra; ang sukat ng tula ay Jagatī; ang diyos na pinagtutuunan ay si Hanumān. Ipinahahayag ang pangunahing bijāksara, at ang śakti ay sinasabing “Hum”.

Verse 122

षड्दीर्घभाजा बीजेन षडंगानि समाचरेत् । महाशैलं समुत्पाट्य धावंतं रावणं प्रति ॥ १२२ ॥

Gamit ang bijāksarang may anim na mahabang patinig, isagawa ang anim na pantulong na ritwal (ṣaḍaṅga). Binunot ang isang malaking bundok, at tumakbo siya patungo kay Rāvaṇa upang harapin siya.

Verse 123

लाक्षारक्तारुणं रौद्रं कालांतकयमोपमम् । ज्वलदग्निसमं जैत्रं सूर्यकोटिसमप्रभम् ॥ १२३ ॥

Siya’y mapula na tila laksá at dugo, mabagsik ang anyo, maihahambing kay Yama—ang tagapagtapos sa huling pagkalusaw; gaya ng naglalagablab na apoy, Siya’y matagumpay at nagniningning na parang liwanag ng sampung milyong araw.

Verse 124

अंगदाद्यैर्महावीरैर्वेष्टितं रुद्ररूपिणम् । तिष्ठ तिष्ठ रणे दुष्ट सृजंतं घोरनिः स्वनम् ॥ १२४ ॥

Napapaligiran ng mga dakilang bayani gaya ni Aṅgada, nagpakita Siya sa anyong tulad ni Rudra. “Tumindig! Tumindig sa labanan, ikaw na masama!”—Siya’y umungal, nagpakawala ng nakapangingilabot na sigaw na parang kulog.

Verse 125

शैवरूपिणमभ्यर्च्य ध्यात्वा लक्ष जपेन्मनुम् । दशांशं जुहुयाद्वीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ १२५ ॥

Pagkatapos sambahin ang Diyos sa anyong Śaiva at magnilay sa Kanya, dapat bigkasin ang mantra nang isang daang libong ulit; saka maghandog sa apoy, bilang ikasampung bahagi, ng mga butil ng bigas na hinaluan ng gatas, yogurt at ghee.

Verse 126

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन पूजा कार्या हनूमतः ॥ १२६ ॥

Sa naunang inilarawang dambanang Vaiṣṇava—na pinalamutian nina Vimalā at iba pang mga kasama—dapat itakda sa loob ang paglalagak ng anyo (mūrti); at pagkatapos, sa pamamagitan ng ugat-mantra, isagawa ang pagsamba kay Hanūmān.

Verse 127

ध्यानैकमात्रोऽपि नृणां सिद्धिरेव न संशयः । अथास्य साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ १२७ ॥

Kahit ang pagninilay lamang ay nagdudulot ng siddhi sa mga tao—walang pag-aalinlangan. Ngayon, alang-alang sa kapakanan ng daigdig, ipaliliwanag ko ang paraan upang maisakatuparan ito.

Verse 128

हनुमत्साधनं पुण्यं महापातकनाशनम् । एतद्गुह्यतमं लोके शीघ्रसिद्धिकरं परम् ॥ १२८ ॥

Ang sādhanā na nakatuon kay Hanumān ay mapagpala at sumisira kahit sa pinakadakilang kasalanan. Ito ang pinakalihim na aral sa daigdig, kataas-taasan, at mabilis magbigay ng siddhi o ganap na katuparan.

Verse 129

मंत्री यस्य प्रसादेन त्रैलोक्यविजयी भवेत् । प्रातः स्नात्वा नदीतीरे उपविश्य कुशासने ॥ १२९ ॥

Ang mantra na sa biyaya nito ang tao’y nagiging matagumpay sa tatlong daigdig—sa bukang-liwayway, matapos maligo, maupo sa pampang ng ilog sa upuang damong kuśa.

Verse 130

प्राणायामषडंगे च मूलेन सकलं चरेत् । पुष्पांजल्यष्टकं दत्वा ध्यात्वा रामं ससीतकम् ॥ १३० ॥

Pagkaraan, isagawa nang buo ang prāṇāyāma na may anim na sangkap, gamit ang mūla-mantra. Matapos maghandog ng walong anjali ng mga bulaklak, magnilay kay Śrī Rāma na kasama si Sītā.

Verse 131

ताम्रपात्रे ततः पद्ममष्टपत्रं सकेशरम् । कुचंदनेन घृष्टेन संलिखेत्तच्छलाकया ॥ १३१ ॥

Pagkatapos, sa isang platong tanso, iguhit/ukitin ang lotus na may walong talulot at may gitnang pericarp, gamit ang panulat na pinahiran ng pinulbos na puting sandalwood.

Verse 132

कर्मिकायां लिखेन्मंत्रं तत्रावाह्य कपीश्वरम् । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य ध्यात्वा पाद्यादिकं चरेत् ॥ १३२ ॥

Isulat ang mantra sa karmikā (ritwal na ibabaw), at doon ay anyayahan si Kapīśvara. Sa mūla-mantra, buuin sa isip ang banal na anyo, magnilay rito, at saka isagawa ang mga handog mula sa pādya (tubig sa paghuhugas ng paa) at iba pang pagsamba.

Verse 133

गंधपुष्पादिकं सर्वं निवेद्य मूलमंत्रतः । केसरेषु षडंगानि दलेषु च ततोऽर्चयेत् ॥ १३३ ॥

Matapos ihandog ang lahat ng bagay gaya ng pahid na sandal at mga bulaklak habang binibigkas ang mūla-mantra (ugat na mantra), saka dapat magsagawa ng pagsamba sa pamamagitan ng paglalagay ng anim na sangkap na pantulong (ṣaḍaṅga) sa mga hibla ng bulaklak (kesara) at pagkatapos ay sa mga talulot (dala).

Verse 134

सुग्रीवं लक्ष्मणं चैव ह्यंगदं नलनीलकौ । जांबवंतं च कुमुदं केसरीशं दलेऽर्चयेत् ॥ १३४ ॥

Sa isang (banal) na dahon, dapat sambahin si Sugrīva at si Lakṣmaṇa, gayundin si Aṅgada, sina Nala at Nīla; pati si Jāmbavān, si Kumuda, at ang panginoon ng mga unggoy, si Hanumān.

Verse 135

दिक्पालांश्चापि वज्रादीन्पूजयेत्तदनंतरम् । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वेष्टमात्मनि ॥ १३५ ॥

Pagkatapos nito, dapat ding sambahin ang mga tagapangalaga ng mga direksiyon (Dikpāla), kasama ang vajra at iba pang banal na sagisag. Sa ganitong paraan, kapag ganap na ang mantra, ang nagsasagawa nito ay dapat maisakatuparan ang ninanais sa loob ng sariling pagkatao.

Verse 136

नदीतीरे कानने वा पर्वते विजनेऽथवा । साधयेत्साधक श्रेष्टो भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १३६ ॥

Sa pampang ng ilog, sa gubat, sa bundok, o sa alinmang liblib na lugar, ang pinakamahusay na sādhaka ay dapat magsagawa ng sādhana—na unang-una’y maayos na pumili at ihanda ang lupa bilang pook-ritwal.

Verse 137

जिताहारो जितश्वासो जितवाक्च जितेंद्रियः । दिग्बन्ध नादिकं कृत्वा न्यासध्यानादिपूर्वकम् ॥ १३७ ॥

Kapag napagtagumpayan ang pagkain, hininga, pananalita, at mga pandama, dapat munang isagawa ang digbandha (pagbubuklod sa mga direksiyon) at ang ritong nāḍikā; saka magpatuloy sa mga paunang gawain tulad ng nyāsa at pagninilay.

Verse 138

लक्षं जपेन्मंत्रराजं पूजयित्वा तु पूर्ववत् । लक्षांति दिवसं प्राप्य कुर्य्याञ्च पूजनं महत् ॥ १३८ ॥

Pagkatapos sumamba gaya ng dati, dapat bigkasin sa japa ang “Hari ng mga Mantra” nang isang daang libong ulit; at pagdating ng araw ng pagkapuno ng isang lakh, magsagawa ng dakila at natatanging pagsamba.

Verse 139

एकाग्रमनसा सम्यग्ध्यात्वा पवननंदनम् । दिवारात्रौ जपं कुर्याद्यावत्संदर्शनं भवेत् ॥ १३९ ॥

Sa isip na nagkakaisa at nakatuon, matapos magnilay nang wasto kay Pavanānandana (Hanumān), magsagawa ng japa araw at gabi hanggang sa maganap ang tuwirang darśana.

Verse 140

सुदृढं साधकं मत्वा निशीथे पवनात्मजः । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा प्रयाति साधकाग्रतः ॥ १४० ॥

Sa hatinggabi, kinikilala ni Pavanātmaja, ang anak ng Hangin, na matatag ang sādhaka; kaya siya’y lubhang nalulugod, at sa kanyang biyaya’y lumalapit at humaharap sa nagsasanay.

Verse 141

यथेप्सितं वरं दत्वा साधकाय कपीश्वरः । वरं लब्ध्वा साधकंद्रो विहरेदात्मनः सुखैः ॥ १४१ ॥

Ipinagkaloob ni Kapīśvara, ang Panginoon ng mga unggoy, ang ninanais na biyaya sa sādhaka; at ang pinakadakilang nagsasanay, nang matamo ang biyayang iyon, ay namuhay sa ligaya ng sariling kalooban.

Verse 142

एतद्धि साधनं पुण्यं लोकानां हितकाम्यया । प्रकाशितं रहस्यं वै देवानामपि दुर्लभम् ॥ १४२ ॥

Tunay na ito ang banal at mabisang sādhana, ipinahayag dahil sa hangaring ikabuti ng mga daigdig; isang lihim na bihira, maging sa mga deva man ay mahirap makamtan.

Verse 143

अन्यानपिप्रयोगांश्च साधयेदात्मनो हितान् । वियदिंदुयुतं पश्चान्ङेंतं पवननंदनम् ॥ १४३ ॥

Dapat ding isagawa ang iba pang kapaki-pakinabang na mga prayoga para sa sariling kapakanan. Pagkaraan nito, sambahin at gamitin sa debosyon si Pavanānandana—si Hanumān—na sinasaksihan ng buwan sa kalangitan.

Verse 144

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं दशार्णः सर्वकामदः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं षडंगान्यपि पूर्ववत् ॥ १४४ ॥

Ito ang mantrang may sampung pantig (daśārṇa) na nagtatapos sa salitang “vahnipriyā,” at nagkakaloob ng lahat ng minimithi. Ang ṛṣi at iba pang paunang tuntunin ay naipahayag na; ang anim na sangkap (ṣaḍaṅga) ay ilapat din gaya ng dati.

Verse 145

ध्यायेद्रणे हनूमंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । धावंतं रावणं जेतुं दृष्ट्वा सत्वरमुत्थितम् ॥ १४५ ॥

Sa digmaan, magnilay kay Hanumān, na nagniningning na gaya ng sampung milyong araw; nang makita ang kaaway, siya’y dagling tumindig at sumugod upang daigin si Rāvaṇa.

Verse 146

लक्ष्मणं च महावीरं पतितं रणभूतले । गुरुं च क्रोधमुत्पाद्य ग्रहोतुं गुरुपर्वतम् ॥ १४६ ॥

At si Lakṣmaṇa, ang dakilang mandirigma, ay nakahandusay sa lupa ng labanan. Kaya (si Hanumān), sa pag-alab ng matinding galit, ay umalis upang kunin ang dambuhalang bundok na may mga halamang-gamot.

Verse 147

हाहाकारैः सदर्पैश्च कंपयंतं जगत्त्रयम् । आब्रह्मांडं समाख्याप्य कृत्वा भीमं कलेवरम् ॥ १४७ ॥

Sa mga nakapanghihilakbot na sigaw at mapagmataas na pagpapamalas ng lakas, niyanig niya ang tatlong daigdig. At nang maipahayag ang kanyang pagdating hanggang sa Brahmāṇḍa, kinuha niya ang isang anyong kakila-kilabot.

Verse 148

लक्षं जपेद्दशांशेन जुहुयात्पूर्ववत्सुधीः । पूर्ववत्पूजनं प्रोक्तं मंत्र स्यास्य विधानतः ॥ १४८ ॥

Ang marunong na sādhaka ay dapat mag-japa ng mantra nang isang lakh (isang daang libo) na ulit; saka, bilang ikasampung bahagi ng bilang na iyon, maghandog ng mga ahuti sa apoy gaya ng dati. Gayundin, ang pagsamba ay itinakda ring gaya ng dati—ito ang wastong pamamaraan para sa mantrang ito.

Verse 149

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदात्मनो हितम् । अस्यापि मंत्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै ॥ १४९ ॥

Kapag ang mantra ay nagkamit na ng siddhi sa ganitong paraan, ang tagapagsanay ng mantra ay dapat isakatuparan ang makabubuti para sa sarili. Tunay nga, kahit para sa dakilang mantrang ito ay may isang lihim na paraan ng sādhana.

Verse 150

सुगोप्यं सर्वतंत्रेषु न देयं यस्य कस्यचित् । ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः ॥ १५० ॥

Ang kaalamang ito ay dapat ingatang lubhang lihim sa gitna ng lahat ng tantra at hindi dapat ibigay kaninuman basta-basta. Bumangon sa Brahma-muhūrta, at matapos gampanan ang mga araw-araw na tungkuling ritwal, manatiling malinis at dalisay.

Verse 151

गत्वा नदीं तः स्नात्वा तीर्थमावाह्य चाष्टधा । मूलमंत्रं ततो जप्त्वा सिंचेदादित्यसंख्यया ॥ १५१ ॥

Pagdating sa ilog, maligo; anyayahan ang banal na tīrtha sa walong-paraan; pagkatapos ay mag-japa ng mūla-mantra, at magsagawa ng pagwiwisik/pag-abhiseka ayon sa bilang ng mga Āditya (mga diyos ng araw).

Verse 152

एवं स्नानादिकं कृत्वा गंगातीरेऽथवा पुनः । पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १५२ ॥

Sa gayon, matapos gawin ang pagligo at iba pang paunang paglilinis, magpatuloy—sa pampang ng Gaṅgā, o sa bundok, o sa gubat—na nagsisimula sa wastong pagkuha at paghahanda ng lupa/lugar ng upuan (āsana).

Verse 153

आद्यवर्णैः पूरकं स्यात्पञ्चवर्गैश्च कुम्भकम् । रेचकं च पुनर्याद्यैरेवं प्राणान्नियन्य च ॥ १५३ ॥

Ang paglanghap (pūraka) ay gawin sa mga unang titik; ang pagpigil ng hininga (kumbhaka) sa limang pangkat ng mga titik; at ang pagbuga (recaka) ay muli sa mga unang titik—sa gayon ay inaayos at pinipigil ang mga prāṇa, ang mga hiningang-buhay.

Verse 154

विधाय भूतशुद्ध्यादि पीठन्यासावधि पुनः । ध्यात्वा पूर्वोक्तविधिना संपूज्य च कपीश्वरम् ॥ १५४ ॥

Muling isagawa ang ritwal mula sa bhūtaśuddhi (paglilinis ng mga sangkap) hanggang sa pīṭha-nyāsa (paglalagay ng banal na luklukan); saka magnilay ayon sa paraang nauna nang sinabi, at ganap na isakatuparan ang pagsamba kay Kapīśvara.

Verse 155

तदग्रे प्रजपेन्नित्यं साधकोऽयुतमादरात् । सप्तमे दिवसे प्राप्ते कुर्याञ्च पूजनं महत् ॥ १५५ ॥

Pagkaraan nito, ang sādhaka ay dapat magsagawa ng japa araw-araw nang may taimtim—sampung libong ulit. Pagsapit ng ikapitong araw, saka siya magsagawa ng dakilang pagsamba.

Verse 156

एकाग्रमनसा मन्त्री दिवारात्रं जपेन्मनुम् । महाभयं प्रदत्वा त्रिभागशेषासु निश्चितम् ॥ १५६ ॥

Taglay ang iisang pagtutuon ng isip, ang tagapagbigkas ng mantra ay dapat magjapa ng mantra araw at gabi. Matapos ihandog ang itinakdang “dakilang pagkatakot” (mahābhaya) bilang parusa/pagsisisi, ang nalalabi ay itakda ayon sa napagpasiyahang tatluhang paghahati.

Verse 157

यामिनीषु समायाति नियतं पवनात्मजः । यथेप्सितं वरं दद्यात्साधकाय कपीश्वरः ॥ १५७ ॥

Sa mga gabi, tiyak na dumarating si Pavanātmaja, ang anak ng Diyos ng Hangin; at si Kapīśvara, Panginoon ng mga unggoy, ay nagkakaloob sa sādhaka ng biyayang ninanais niya.

Verse 158

विद्यां वापि धनं वापि राज्यं वा शत्रुनिग्रहम् । तत्क्षणादेव चाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ १५८ ॥

Sa mismong sandaling iyon, nakakamit ng tao ang alinman sa karunungan, o kayamanan, o paghahari, o pagpapasuko sa mga kaaway. Ito’y katotohanan, katotohanang tunay; walang pag-aalinlangan.

Verse 159

इह लोकेऽखिलान्कामान्भुक्त्वांते मुक्तिमाप्नुयात् । सद्याचितं वायुयुग्मं हनूमंतेति चोद्धरेत् ॥ १५९ ॥

Sa mundong ito, matapos malasap ang lahat ng ninanais, sa huli’y nakakamit ang moksha (kalayaan). Dapat ding bigkasin ang agarang mabisa na mantra: “Hanūmān”—ang kambal na pangalan ni Vāyu.

Verse 160

फलांते फक्रियानेत्रयुक्ता च कामिका ततः । धग्गंते धगितेत्युक्त्वा आयुरास्व पदं ततः ॥ १६० ॥

Sa dulo ng bahaging “phala”, kasunod ay gamitin ang hanay ng pantig na “pha-kri-yā-ne-tra” na iniuugnay sa bahagi ng mantra na tinatawag na Kāmikā. Pagkaraan, sa dulo ng “dhagga”, matapos bigkasin ang “dhagite”, magpatuloy sa salitang “āyur āsva”.

Verse 161

लोहितो गरुडो हेतिबाणनेत्राक्षरो मनुः । मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तं प्लीहरोगहरो हरिः ॥ १६१ ॥

“Lohita, Garuḍa, ang mantra na tinatawag na Hetibāṇa-netrākṣara, at Manu”—ito ang mantra. Ang pangkat na nagsisimula sa “mga muni” ay naipahayag na noon. Si Hari ang nag-aalis ng sakit sa pali (spleen).

Verse 162

देवता च समुद्दिष्टा प्लीहयुक्तोदरे पुनः । नागवल्लीदलं स्थाप्यमुपर्याच्छादयेत्ततः ॥ १६२ ॥

Naipahiwatig na rin ang namumunong diyos. Muli, kung may pamamaga ng tiyan na kaugnay ng pali, maglagay ng dahon ng nganga (nāgavallī) at saka takpan mula sa itaas.

Verse 163

वस्त्रं चैवाष्टगुणितं ततः साधकसत्तमः । शकलं वंशजं तस्योपरि मुंचेत्कपिं स्मरेत् ॥ १६३ ॥

Pagkaraan, ang pinakamainam na nagsasanay ay kumuha ng telang nakatiklop nang walong ulit; sa ibabaw nito’y ilagay ang isang piraso ng kawayan, at magnilay sa Kapi, ang banal na Unggoy (Hanumān).

Verse 164

आरण्यसाणकोत्पन्ने वह्नौ यष्टिं प्रतापयेत् । बदरीभूरुहोत्थां तां मंत्रेणानेन सप्तधा ॥ १६४ ॥

Sa apoy na nalikha sa pagkikiskis ng kahoy sa gubat (arani), painitin ang isang tungkod na mula sa usbong ng punong badarī (jujube), habang inuusal ang mantrang ito nang pitong ulit.

Verse 165

तया संताडयेद्वंशशकलं जठरस्थितम् । सप्तकृत्वः प्लीहरोगो नाशमायाति निश्चितम् ॥ १६५ ॥

Gamit iyon, hampasin ang piraso ng kawayan na nakalagay sa ibabaw ng tiyan; kapag ginawa nang pitong ulit, tiyak na mawawasak ang sakit sa pali.

Verse 166

तारो नमो भगवते आंजनेयाय चोञ्चरेत् । अमुकस्य श्रृंखलां त्रोटयद्वितयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

Unang bigkasin ang banal na pantig na ‘tāra’ (Oṃ), saka bigkasin: “Pagpupugay sa Mapalad na Āñjaneya (Hanumān).” Pagkatapos, banggitin ang dalawang salita: “Putulin ang mga tanikala ni …,” (binabanggit ang pangalan).

Verse 167

बंधमोक्षं कुरुयुगं स्वाहांतोऽयं मनुर्मतः । ईश्वरोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप्च देवता पुनः ॥ १६७ ॥

Ang mantra ay itinuturing na: “bandhamokṣaṁ kuruyugaṁ”, na nagtatapos sa “svāhā”. Ang ṛṣi nito ay si Īśvara; ang sukat ay Anuṣṭubh; at ang namamayaning diyos ay muli ring si Īśvara.

Verse 168

श्रृंखलामोचरः श्रीमान्हनूमान्पवनात्मजः । हं बीजं ठद्वयं शक्तिर्बंधमोक्षे नियोगता ॥ १६८ ॥

Ang maringal na si Hanumān, anak ng Diyos ng Hangin, ay ang “tagapagpalaya sa mga tanikala.” Ang binhing pantig ay “haṃ”; ang kapangyarihan (śakti) ay ang dobleng “ṭha”; at siya’y itinalaga para sa kapwa pagkagapos at paglaya.

Verse 169

षड्दीर्घवह्रियुक्तेन बीजेनांगानि कल्पयेत् । वामे शैलं वैरिभिदं विशुद्धं टंकमन्यतः ॥ १६९ ॥

Sa pamamagitan ng binhing mantra na inuugnay sa anim na mahabang patinig at sa pantig ng apoy, dapat ayusin ang mga “bahagi” ng ritwal (aṅga-nyāsa). Sa kaliwa, ilagay ang “bundok” at ang “tagahati ng kaaway”; sa kabila, ilagay ang dalisay na “ṭaṅka” (parang pait/martilyo).

Verse 170

दधानं स्वर्णवर्णं च ध्यायेत्कुंडलिनं हरिम् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षदशांशं चूतपल्लवैः ॥ १७० ॥

Dapat pagnilayan si Hari na may mga hikaw na paikot at may ginintuang kulay. Pagkatapos magnilay nang gayon, magsagawa ng japa na katumbas ng ikasampu ng isang lakh, gamit ang malalambot na dahon ng mangga.

Verse 171

जुहुयात्पूर्ववत्प्रोक्तं यजनं वास्य सूरिभिः । महाकारागृहे प्राप्तो ह्ययुतं प्रजपेन्नरः ॥ १७१ ॥

Dapat isagawa ang homa gaya ng naunang itinuro, ayon sa turo ng mga pantas. At kung ang isang tao’y napasok at naibilanggo sa malaking bilangguan, dapat niyang bigkasin ang mantra nang sampung libong ulit.

Verse 172

शीघ्रं कारागृहान्मुक्तः सुखी भवति निश्चितम् । यंत्रं चास्य प्रवक्ष्यामि बन्धमोक्षकरं शुभम् ॥ १७२ ॥

Siya’y mabilis na mapapalaya mula sa bilangguan at tiyak na magiging masaya. At ngayon ay ipahahayag ko ang mapalad na yantra niya, na nagdudulot ng paglaya mula sa pagkagapos.

Verse 173

अष्टच्छदांतः षट्कोणं साध्यनामसमन्वितम् । षट्कोणेषु ध्रुवं ङेंतमांजनेयपदं लिखेत् ॥ १७३ ॥

Sa loob ng bakod na lotus na may walong talulot, iguhit ang isang heksagon at isulat sa gitna ang pangalan ng layuning nais matamo (sādhya). Sa anim na sulok ng heksagon, isulat ang nakapirming pantig (dhruva) at ang salitang “Ṅeṃ”, kasama ang banal na bansag na “Āñjaneya”.

Verse 174

अष्टच्छदेषु विलिखेत्प्रणवो वातुवात्विति । गोरोचनाकुंकुमेन लिखित्वा यंत्रमुत्तमम् ॥ १७४ ॥

Sa walong talulot, isulat ang pantig na Oṁ kasama ang mantra na “vātu-vātu.” Kapag isinulat gamit ang gorocanā (dilaw na pigmento) at saffron, nagiging isang napakahusay na yantra ito.

Verse 175

धृत्वा मूर्ध्नि जपेन्मंत्रमयुतं बन्धमुक्तये । यन्त्रमेतल्लिखित्वा तु मृत्तिकोपरि मार्जयेत् ॥ १७५ ॥

Ipatong ito sa ulo at bigkasin ang mantra nang sampung libong ulit upang makalaya sa pagkagapos. Matapos iguhit ang yantra, saka ito ipahid o ikuskos sa luwad o sa lupa.

Verse 176

दक्षहस्तेन मन्त्रज्ञः प्रत्यहं मंडला वधि । एवं कृते महाकारागृहान्मंत्री विमुच्यते ॥ १७६ ॥

Gamit ang kanang kamay, ang nakaaalam ng mga mantra ay magsagawa nito araw-araw hanggang sa takdang panahon ng maṇḍala. Kapag nagawa ito, kahit ang nakagapos na parang bilanggo sa malaking piitan ay napapalaya.

Verse 177

गगनं ज्वलनः साक्षी मर्कटेति द्वयं ततः । तोयं शशेषे मकरे परिमुंचति मुंचति ॥ १७७ ॥

“Langit,” “apoy,” “saksi,” at “unggoy”—pagkaraan ay ibinibigay bilang magkapares (dalawang anyo). Gayundin sa “tubig”: kapag ang salita ay nananatiling kasama ang tunog na “śa” at kasama ang “makara,” lumilitaw ito bilang “parimuñcati” at “muñcati.”

Verse 178

ततः श्रृंखलिकां चेति वेदनेत्राक्षरो मनुः । इमं मंत्रं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः ॥ १७८ ॥

Pagkatapos, ang mantra—na nagsisimula sa mga pantig na tinatawag na “mata ng Veda”—ay gamitin kasama ng pagbigkas na “śr̥ṅkhalikā”. Isulat ang mantrang ito sa kanang palad, at saka ipagpatuloy mula sa kaliwang kamay ayon sa itinakdang paraan.

Verse 179

दूरिकृत्य जपेन्मंत्रमष्टोत्तरशतं बुधः । त्रिसप्ताहात्प्रबद्धोऽसौ मुच्यते नात्र संशयः ॥ १७९ ॥

Isantabi ang lahat ng panggugulo at umurong sa angkop na layo; ang marunong ay dapat magbigkas ng mantra nang isang daan at walo (108) na ulit. Sa loob ng tatlong linggo, kahit ang nakagapos ng pagdurusa ay napapalaya—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 180

मुन्याद्यर्चादिकं सर्वमस्य पूर्ववदाचरेत् । लक्षं जपो दशांशेन शुभैर्द्रव्यैश्च होमयेत् ॥ १८० ॥

Gaya ng dati, isagawa ang lahat ng ritwal, simula sa pagsamba sa mga muni at kaugnay na pagtalima. Tapusin ang japa ng isang lakh (100,000) na ulit, at pagkatapos ay maghandog ng homa na katumbas ng ikasampung bahagi nito, gamit ang mga mapalad na sangkap pang-ritwal.

Verse 181

पुच्छाकारे सुवस्त्रे च लेखन्या क्षुरकोत्थया । गन्धाष्टकैर्लिखेद्वूपं कपिराजस्य सुन्दरम् ॥ १८१ ॥

Sa mainam na telang hugis-buntot, gamit ang panulat na yari sa halamang kṣura, iguhit—sa pamamagitan ng walong mababangong sangkap—ang marikit na anyo ni Kapirāja (Panginoon ng mga unggoy).

Verse 182

तन्मध्येऽष्टदशार्णं तु शत्रुनामान्वितं लिखेत् । तेन मन्त्राभिजप्तेन शिरोबद्ध्वेन भूमिपः ॥ १८२ ॥

Sa gitna nito, isulat ang mantrang may labingwalong pantig, na isinasama ang pangalan ng kaaway. Kapag ito’y napuspos ng bisa sa paulit-ulit na japa at saka itinali sa ulo, ang hari ay nagkakamit ng pag-iingat at tagumpay.

Verse 183

जयत्यरिगणं सर्वं दर्शनादेव निश्चितम् । चन्द्रसूर्यो परागादौ पूर्वोक्तं लेखयेद्ध्वजे ॥ १८३ ॥

Sa pagtanaw pa lamang sa bandilang iyon, tiyak na ang tagumpay laban sa buong hukbo ng kaaway. Kaya, gaya ng naunang sinabi, isulat ang Buwan at ang Araw sa pinakaharap na bahagi ng bandila.

Verse 184

ध्वजमादाय मन्त्रज्ञः संस्पर्शान्मोक्षणावधि । मातृकां जापयेत्पश्चाद्दशांशेन च होमयेत् ॥ १८४ ॥

Ang nakaaalam ng mga mantra, pagdakma sa bandilang pangritwal, ay dapat ipagpatuloy ang pagsasagawa mula sa paghipo ng pagpapabanal hanggang sa sandali ng pagpapalaya nito. Pagkaraan, bigkasin niya sa japa ang mantrang Mātṛkā (diyosa ng mga pantig), at maghandog ng homa sa apoy na katumbas ng ikasampu ng bilang ng japa.

Verse 185

तिलैः सर्षपसंमिश्रैः संस्कृते हव्यवाहने । गजे ध्वजं समारोप्य गच्छेद्युद्ध्वाय भूपतिः ॥ १८५ ॥

Kapag ang banal na apoy ay naihanda nang wasto at naihandog sa Agni ang linga na hinaluan ng mustasa, ang hari ay dapat magtaas ng bandila sa ibabaw ng elepante at saka tumungo sa digmaan.

Verse 186

गजस्थं तं ध्वजं दृष्ट्वा पलायन्तेऽरयो ध्रुवम् । महारक्षाकरं यन्त्रं वक्ष्ये सम्यग्धनूमतः ॥ १८६ ॥

Sa pagkakita sa bandilang iyon na nakataas sa elepante, tiyak na tatakas ang mga kaaway. Ngayon ay ipaliliwanag ko nang wasto ang dakilang yantra ng pag-iingat, ayon sa itinuro ni Dhanūmata.

Verse 187

लिखेद्वसुदलं पद्मं साध्याख्यायुतकर्णिकम् । दलेऽष्टकोणमालिख्य मालामन्त्रेण वेष्टयेत् ॥ १८७ ॥

Gumuhit ng lotus na may walong talulot, at sa gitna nito ay isulat ang pangalan ng sādhya, ang minimithing layon. Sa bawat talulot, gumuhit ng isang oktagon, at saka balutin sa paligid gamit ang Mālā-mantra (Mantra ng Kuwintas).

Verse 188

तद्बहिर्माययावेष्ट्य प्राणस्थापनमाचरेत् । लिखितं स्वर्णलेखन्या भूर्जपत्रे सुशोभने ॥ १८८ ॥

Pagkaraan, balutin ito sa labas ng panangga at isagawa ang ritwal ng paglalagay ng hininga-buhay (prāṇa-pratiṣṭhā). Isulat ito gamit ang panulat na ginto sa magandang dahon ng balat ng punong birch.

Verse 189

काश्मीररोचनाभ्यां तु त्रिलोहेन च वेष्टितम् । सम्पातसाधितं यंत्रं भुजे वा मूर्ध्नि धारयेत् ॥ १८९ ॥

Isuot ang yantra na inihanda sa saffron at rocanā na pigmento at binalutan ng tali na may tatlong metal; matapos mapuspos sa ritwal na sampāta, isuot ito sa bisig o ilagay sa ulo.

Verse 190

रणे दुरोदरे वादे व्यवहारे जयं लभेत् । ग्रहैर्विघ्नैर्विषैः शस्त्रैश्चौरैर्नैवाभिभूयते ॥ १९० ॥

Sa digmaan, sa mapanganib na gawain, sa pagtatalo, at sa usaping panghukuman, nakakamit ang tagumpay; at hindi nadadaig ng mga planeta, hadlang, lason, sandata, o magnanakaw.

Verse 191

सर्वान्रो गानपाकृत्य चिरं जीवेच्छतं समाः । षड्दीर्घयुक्तं गगन वह्न्याख्यं तारसंपुटम् ॥ १९१ ॥

Sa pamamagitan ng itinakdang pagbigkas, naaalis ang lahat ng karamdaman at nabubuhay nang matagal—hanggang sandaang taon. Para rito, itinuturo ang “tāra-saṃpuṭa,” na tinatawag na “gagana” at “vahni,” at may anim na mahahabang patinig.

Verse 192

अष्टार्णोऽयं महामंत्रो मालामंत्रोऽथ कथ्यते । प्रणवो वज्रकायेति वज्रतुंडेति संपठेत् ॥ १९२ ॥

Ito ang dakilang mantra na may walong pantig, at itinuturo rin bilang mantra ng mālā (rosaryo). Bigkasin ito na nagsisimula sa Praṇava (Oṁ): “Oṁ Vajrakāya” at “Oṁ Vajratuṇḍa.”

Verse 193

कपिलांते पिंगलेति उर्द्ध्वकेशमहापदम् । बलरक्तमुखांते तु तडिज्जिह्व महा ततः ॥ १९३ ॥

Sa wakas dumarating ang anyong tinatawag na «Kapilā»; kasunod ang «Piṅgalā»; at saka ang dakilang kalagayan (mahā-pada) na «Ūrdhva-keśa». At sa pinakahuli—may bibig na mapulang ningning—naroon ang dakilang anyo na «Taḍij-jihvā» (“dilang-kidlat”).

Verse 194

रौद्रदंष्ट्रोत्कटं पश्चात्कहद्वंद्वं करालिति । महदृढप्रहारेण लंकेश्वरवधात्ततः ॥ १९४ ॥

Pagkaraan nito (dapat bigkasin) ang «Raudra-daṁṣṭra-otkaṭa», saka «Kaha-dvandva» at «Karāla». Sa isang dakila at matatag na hampas, nagaganap ang pagpaslang sa Panginoon ng Laṅkā.

Verse 195

वायुर्महासेतुपदं बंधांते च महा पुनः । शैलप्रवाह गगनेचर एह्येहि संवदेत् ॥ १९५ ॥

“(Bigkasin:) ‘O Vāyu, na nakatindig sa dakilang himpilan na gaya ng tulay; O Makapangyarihan, na nagwawakas sa mga pagkakatali; O kumikilos na parang agos ng bundok; O manlalakbay sa langit—halika, halika!’—ganyan niya dapat kausapin at anyayahan (ang diyos).”

Verse 196

भगवन्महाबलांते पराक्रमपदं वदेत् । भैरवाज्ञापयैह्येहि महारौद्रपदं ततः ॥ १९६ ॥

Sa dulo ng (mantra) “O Bhagavān, O Dakilang Lakas,” dapat bigkasin ang pormulang “parākrama” (kabayanihan). Pagkaraan, sa bisa ng utos ni Bhairava, sabihin ang “aihi ehi” (“halika, halika”); at pagkatapos nito, bigkasin ang pormulang “mahāraudra.”

Verse 197

दीर्घपुच्छेन वर्णांते वदेद्वेष्टय वैरिणम् । जंभयद्वयमाभाष्य वर्मास्त्रांतो मनुर्मतः ॥ १९७ ॥

Sa paglalagay ng titik na “may mahabang buntot” sa dulo, bigkasin ang “veṣṭaya” upang balutin at gapusin ang kaaway. Pagkasambit ng pares na pormulang “jaṃbhaya”, ayon sa kaugalian, ang mantra ay itinuturing na nagtatapos sa “varmāstra”—ang sandatang baluting pananggalang.

Verse 198

मालाह्वयो द्विजश्रेष्ट शरनेत्रधराक्षरः । मालामंत्राष्टार्णयोश्च मुन्याद्यर्चा तु पूर्ववत् ॥ १९८ ॥

O pinakamainam sa mga Brahmin, ang kaayusang tinatawag na “Mālā” ay binubuo ng mga pantig na may palatandaang “palaso” at “mata”; at para rin sa Mālā-mantra na may walong pantig, ang pagsamba na nagsisimula sa mga muni ay gawin nang ganap ayon sa naunang itinuro.

Verse 199

जप्तो युद्धे जयं दद्याद्व्याधौ व्याधिविनाशनः । एवं यो भजते मंत्री वायुपुत्रं कपीश्वरम् ॥ १९९ ॥

Kapag binibigkas ang (mantra) na ito, sa digmaan ay nagbibigay ito ng tagumpay; sa karamdaman, ito’y nagiging tagapuksa ng sakit. Sa gayon, ang nagsasanay na may debosyon ay sumasamba sa Anak ni Vāyu, ang Panginoon ng mga Vānara—si Hanumān.

Verse 200

सर्वान्स लभते कामान्दे वैरपि सुदुर्लभान् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यमतुलं यशः ॥ २०० ॥

Nakakamit niya ang lahat ng ninanais—maging yaong lubhang mahirap makuha, kahit para sa mga deva: yaman, butil at ani, mga anak at apo, kapalarang walang kapantay, at dangal na pangalan.