The Description of the Four Durgā Mantras

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अवतारत्रयं लक्ष्म्याः कथित ते द्विजोत्तम । दुर्गायाश्चाभिधास्यामि सर्वलोकोपकारकान् ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: “O pinakamainam sa mga dvija, naisalaysay ko na sa iyo ang tatlong avatāra ni Lakṣmī. Ngayon ay ilalarawan ko rin ang mga avatāra ni Durgā, na nagdudulot ng kapakinabangan sa lahat ng daigdig.”

Verse 2

प्रणवः श्रीः शिवायुग्मं वाणीवैरोचनीपदम् । वज्राद्यं क्षुधिता सूक्ष्मा मृता स्वाग्नींदुसंयुता ॥ २ ॥

Ang Praṇava “Oṁ”, ang “Śrī”, ang magkapares na pangalan ni Śiva, ang salita ni Vāṇī (Sarasvatī) at ang katawagang “Vairocana”; saka ang mga katawagang nagsisimula sa “Vajra”; “Kṣudhitā” (Ang Nagugutom), “Sūkṣmā” (Ang Pinong-di-makita), “Mṛtā” (Ang Yumao), kasama ang “Svāgnī” at “Indu”—ang mga ito’y itatalaga at gagamitin ayon sa itinakdang pamamaraan.

Verse 3

प्रतिष्ठाप्य शिवा फट् च स्वाहांतोऽत्यष्टिवर्णवान् । भैरवोऽस्य मुनिः सम्राट् छन्दो मन्त्रस्य देवता ॥ ३ ॥

Pagkatapos maitatag ang mantra, idagdag ang “śivā”, saka ang “phaṭ”; nagwawakas ito sa “svāhā” at may mahigit walumpung pantig. Para sa mantrang ito, si Bhairava ang ṛṣi (tagakita), ang Samrāṭ ang chandas (sukat), at ang devatā ng mantra ay ipinahahayag ayon dito.

Verse 4

छिन्नमस्ता रमा बीजं स्वाहा शक्तिरुदीरिता । आं खङ्गाय हृदाख्यातमीं खङ्गाय शिरः स्मृतम् ॥ ४ ॥

Para kay Chinnamastā, ang bīja (binhing pantig) ay sinasabing “ramā”, at ang śakti ay ipinahahayag na “svāhā”. Ang pantig na “āṃ” ay itinuturo bilang mantra ng puso—“sa tabak”—at ang “īṃ” ay inaalala bilang mantra ng ulo—“sa tabak”.

Verse 5

ऊं वज्राय शिखा प्रोक्ता ऐं पाशाय तनुच्छदम् । औमंकुशाय नेत्रं स्याद्विसर्गो वसुरक्षयुक् ॥ ५ ॥

Ang pantig na “ūṃ”, para sa Vajra, ay itinuturo bilang śikhā-nyāsa; ang “aiṃ”, para sa Pāśa, ay pantakip ng katawan. Para sa Aṅkuśa, ilagay ang “aum” bilang nyāsa sa mga mata; at ang visarga, na kaugnay ng “pag-iingat ng Vasu”, ay ilalapat din bilang pananggalang na tatak.

Verse 6

मायायुग्मं चास्त्रमंगं मनवः प्रणवादिकाः । स्वाहांताश्चैवमंगानि कृत्वा ध्यायेद्थांबिकाम् ॥ ६ ॥

Matapos ayusin ang magkapares na pantig na “māyā” bilang sangkap ng astra-mantra, at ayusin ang mga mantrang nagsisimula sa Praṇava (Oṃ) hanggang magwakas sa “svāhā” bilang iba’t ibang sangkap ng ritwal, saka magnilay kay Ambikā.

Verse 7

भानुमण्डलसंस्थानां प्रविकीर्णालकं शिरः । छिन्नं स्वकं स्फारमुखं स्वरक्तं प्रपिबद्गलत् ॥ ७ ॥

Isang ulo na hugis tulad ng orb ng Araw, ang buhok ay nakakalat, putol mula sa sariling katawan, na may nakangangang bibig, ay umiinom ng sariling dugo habang ito ay dumadaloy pababa.

Verse 8

उपरिस्थां रतासक्तरतिमन्मथयोर्निजे । डाकिनीवर्णिनीसख्यौ दृष्ट्वा मोदभराकुलाम् ॥ ८ ॥

Nakikita siyang nakaupo sa itaas—sa loob ng kanilang sariling globo—sina Rati at Manmatha, na nag-aalab sa pagnanasa, ay pinagmasdan ang dalawang kasama, sina Ḍākinī at Varṇinī, na labis na nasisiyahan.

Verse 9

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । पालाशैर्विल्वजैर्वापि जुहुयात्कुसुमैः फलैः ॥ ९ ॥

Matapos magnilay nang ganito, dapat magsagawa ng japa sa sukat na apat na lakh (400,000 na pag-uulit); at pagkatapos, bilang ikasampung bahagi ng bilang na iyon, dapat mag-alay ng mga handog sa apoy gamit ang palāśa o bilva, o gamit ang mga bulaklak at prutas.

Verse 10

आधारशक्तिमारभ्य परतत्त्वांतपूजिते । पीठे जयाख्या विजया जिता चापि पराजिता ॥ १० ॥

Simula sa Ādhāra-Śakti at nagtatapos sa pagsamba sa Kataas-taasang Prinsipyo, sa sagradong pedestal (pīṭha) na iyon ay ang mga kapangyarihang pinangalanang Jayā, Vijayā, Jitā, at pati na rin si Parājitā.

Verse 11

नित्या विलासिनी षष्ठी दोग्ध्य घोरा च मंगला । दिक्षु मध्ये च संपूज्या नव पीठस्य शक्तयः ॥ ११ ॥

Sina Nityā, Vilāsinī, Ṣaṣṭhī, Dogdhyā, Ghorā, at Maṅgalā—ang mga ito ay ang mga Śakti ng siyam na pīṭha, na dapat sambahin sa mga direksyon at pati na rin sa gitna.

Verse 12

सर्वबुद्धिप्रदे वर्णनीये सर्वभृगुः सदृक् । सिद्धिप्रदे डाकिनीये तारो वज्रः सभौतिकः ॥ १२ ॥

Sa panawagang mantra na nagkakaloob ng lahat ng talino, Siya ang Dapat purihin—gaya ni Ṛṣi Bhṛgu sa gitna ng mga pantas, at may mapalad na pananaw. Sa panawagang nagbibigay ng mga siddhi (kaganapan), Siya ang Ḍākinī; Siya ang Tārā; Siya ang Vajra—naroroon at kumikilos sa daigdig ng may katawan at materyal na pag-iral.

Verse 13

खङ्गीशो रोचनीयेंते भगं धेहि नमोंतकः । तारादिपीठमन्त्रोऽयं वेदरामाक्षरो मतः ॥ १३ ॥

“(Ganito binubuo ang mantra:) ‘Khaṅgīśaḥ; rocanīyente; bhagaṃ dhehi; namoṃtakaḥ.’ Ito ang Pīṭha-mantra na nagsisimula sa ‘tārā’, at itinuturing na pormulang pantig na ‘Vedarāma’ (akṣara-mantra).”

Verse 14

समर्प्यासनमेतेन तत्र संपूजयेच्छिवाम् । त्रिकोणमध्यषट्कोणपद्मभूपुरमध्यतः ॥ १४ ॥

Matapos ihandog ang āsana sa pamamagitan ng mantrang ito, saka sambahin si Śivā nang ganap ang mga ritwal, at iluklok Siya sa pinakasentro ng banal na diyagrama—sa gitna ng bhūpura, sa loob ng lotus, sa loob ng heksagon, at sa gitnang tatsulok.

Verse 15

बाह्यावरणमारभ्य पूजयेत्प्रतिलोमतः । भूपुरे बाह्यभागेषु वज्रादीनि प्रपूजयेत् ॥ १५ ॥

Mula sa panlabas na balot (āvaraṇa), isagawa ang pagsamba sa baligtad na ayos (papaloob). At sa mga panlabas na bahagi ng bhūpura (parisukat na hangganan ng maṇḍala), sambahin nang lalo ang Vajra at ang iba pang mga sagisag/diyos na tagapangalaga.

Verse 16

तदंतः सुरराजादीन्पूजयेद्धरितां पतीन् । भूपुरस्य चतुर्द्वार्षु द्वारपालान्यजेदथ ॥ १६ ॥

Pagkatapos, sa loob niyon, sambahin si Indra at ang iba pang mga panginoon ng mga deva—mga tagapangalaga ng mga direksiyon. At saka, sa apat na tarangkahan ng bhūpura (hangganang ritwal), maghandog ng pagsamba sa mga tagapagbantay ng pinto (dvārapāla).

Verse 17

करालविकरालाख्यावतिकालस्तृतीयकः । महाकालश्चतुर्थः स्यादथ पद्मेष्टशक्तयः ॥ १७ ॥

Ang ikatlong bahagi ng Panahon ay tinatawag na Atikāla, na kilala bilang “Karāla” at “Vikarāla”. Ang ikaapat ay sinasabing Mahākāla. Pagkaraan nito, ilalarawan ang mga kapangyarihan (śakti) ni Padmeṣṭa (Brahmā).

Verse 18

एकलिंगा योगिनी च डाकिनी भैरवी तथा । महाभैरवकेंद्राक्षी त्वसितांगी तु सप्तमी ॥ १८ ॥

Ekaliṅgā, Yoginī, Ḍākinī, at Bhairavī; gayundin ang Mahābhairava-kendrākṣī at Asitāṅgī—ang mga ito ang ikapitong pangkat.

Verse 19

संहारिण्यष्टमी चेति षट्कोणेष्वंगमूर्तयः । त्रिकोणगा छिन्नमस्ता पार्श्वयोस्तु सखीद्वयम् ॥ १९ ॥

Ang “Saṃhāriṇī” at “Aṣṭamī” ay ilalagay bilang mga diyos na bahagi (aṅga-mūrti) sa anim na sulok ng heksagram. Sa gitnang tatsulok naroon si Chinnamastā, at sa magkabilang panig niya ang dalawang kasamang tagapaglingkod.

Verse 20

डाकिनीवर्णनीसंज्ञं तारावाग्भ्यां प्रपूजयेत् । एवं पूजादिभिः सिद्धे मन्त्रे मंत्री मनोरथान् ॥ २० ॥

Dapat sambahin nang wasto ang mantra na tinatawag na “Ḍākinī-varṇanī” sa pamamagitan ng mga binhing pantig na Tārā at Vāk. Sa gayon, kapag napasakdal ang mantra sa pagsamba at kaugnay na mga pagtalima, natatamo ng nagsasagawa ng mantra ang ninanais na mga layon.

Verse 21

प्राप्नुयान्निखिलान्सद्यो दुर्लभांस्तत्प्रसादतः । श्रीपुष्पैर्लभते लक्ष्मीं तत्फैलश्च समीहितम् ॥ २१ ॥

Sa biyaya ng ritong iyon, agad na natatamo ang lahat—kahit yaong mahirap makuha. Sa pag-aalay ng mapalad na mga bulaklak, nakakamit ang Lakṣmī (kasaganaan), at gayundin ang ninanais na bunga ng gawaing iyon.

Verse 22

वाक्सिद्धिं मालतीपुष्पैश्चंपकैर्हवनात्सुखम् । घृताक्तं छागमांसं यो जुहुयात्प्रत्यहं शतम् ॥ २२ ॥

Sa pag-aalay ng mga handog sa banal na apoy sa homa gamit ang mga bulaklak na mālatī at campaka, nakakamit ang kasakdalan ng pananalita. At sinumang araw-araw na maghandog ng sandaang alay ng karne ng kambing na pinahiran ng ghee ay nagkakamit ng ginhawa at kagalingan.

Verse 23

मासमेकं तु वशगास्तस्य स्युः सर्वपार्थिवाः । करवीरसुमैः श्वतैर्लक्षसंख्यैर्जुहोति यः ॥ २३ ॥

Ngunit ang sinumang sa loob ng isang buwan ay mag-alay sa homa ng sandaang libong handog gamit ang mapuputing bulaklak na karavīra, ang lahat ng mga hari sa lupa ay mapapasailalim sa kanyang kalooban.

Verse 24

रोगजालं पराभूय सुखी जीवेच्छतं समाः । रक्तौ स्तत्संख्यया हुत्वा वशयेन्मंत्रिणो नृपान् ॥ २४ ॥

Matapos madaig ang buong lambat ng mga karamdaman, dapat mabuhay nang masaya sa loob ng sandaang taon. Sa pag-aalay sa apoy ng handog na tinatawag na “rakta” ayon sa bilang na itinakda, napapasailalim sa kanyang impluwensiya ang mga ministro at mga hari.

Verse 25

फलैर्हुत्वामुयाल्लक्ष्मीमुदुंबरपलाशजैः । गोमायुमांसैस्तामेव कवितां पायसांधसा ॥ २५ ॥

Sa pag-aalay sa apoy ng mga prutas—lalo na yaong mula sa punong udumbara at palāśa—nakakamit ang kasaganaan, ang biyaya ni Lakṣmī. Sa pag-aalay ng karne ng gomāyu (asong-gubat/jackal), nakakamit ang kavitā, ang inspirasyong makata; at sa pag-aalay ng pāyasa, kaning niluto sa gatas, natatamo rin ang gayong kaloob ng tula.

Verse 26

बंधूककुसुमैर्भाग्यं कर्मिकारैः समीहितम् । तिलतंडुलहोमेन वशयेन्निखिलाञ्जनान् ॥ २६ ॥

Sa mga bulaklak na bandhūka, hinahangad ng mga nagsasagawa ng ritwal ang magandang kapalaran. At sa pag-aalay sa apoy ng linga at bigas, maaaring mapasailalim sa kanyang impluwensiya ang lahat ng tao.

Verse 27

नारीरजोभिराकृष्टैर्मृगमांसैः समीहितम् । स्तंभनं माहिषैर्मांसैः पंकजैः सघृतैरपि ॥ २७ ॥

Sa pamamagitan ng karne ng usa na nahikayat ng dugo ng buwanang dalaw ng babae, maaaring matamo ang ninanais na layon. Para sa ritong stambhana (pagpapatigil/pagpapirmi), ginagamit ang karne ng kalabaw; gayundin, maaari ring gawin sa mga bulaklak ng lotus na hinaluan ng ghee.

Verse 28

चिताग्नौ परभृत्पक्षैर्जुर्हुयादरिमृत्यवे । उन्मत्तकाष्ठदीप्तेऽग्नौ तत्फलं वायसच्छदैः ॥ २८ ॥

Sa apoy ng cremation, dapat ihandog bilang oblation ang mga balahibo ng kukuko (parabhṛt) upang magdulot ng kamatayan sa kaaway. Kung ang apoy ay naglalagablab sa kahoy ng punong unmattaka, ang kaparehong bunga ay makakamtan sa pag-aalay ng balahibo ng uwak.

Verse 29

द्यूते वने नृपद्वारे समरे वैरिसंकटे । विजयं लभते मंत्री ध्यायन्देवीं जपन्मनुम् ॥ २९ ॥

Sa sugal, sa gubat, sa pintuan ng hari, sa digmaan, at sa panganib na dulot ng kaaway—ang nagsasagawa ng mantra ay nagkakamit ng tagumpay sa pagninilay sa Diyosa at sa pagbigkas ng mantra.

Verse 30

भुक्त्यै मुक्त्यै सितां ध्यायेदुच्चाटे नीलरोचिषम् । रक्तां वश्ये मृतौ धूम्रां स्तंभने कनकप्रभाम् ॥ ३० ॥

Para sa pagtamasa sa daigdig at para rin sa kalayaan (mukti), magnilay sa diyos sa anyong puti. Para sa uccāṭa (pagpapalayas), pagnilayan ang anyong bughaw na maningning; para sa vaśya (pagpapasunod), anyong pula; sa usapin ng mṛtyu (kamatayan), anyong kulay-usok; at para sa stambhana (pagpapirmi), anyong kumikislap na ginto.

Verse 31

निशि दद्याद्बलिं तस्यै सिद्धये मदिरादिना । गोपनीयः प्रयोगोऽय प्रोच्यते सर्वसिद्धिदः ॥ ३१ ॥

Sa gabi, maghandog ng bali sa Kanya upang magtamo ng siddhi, gamit ang alak at mga kahalintulad na alay. Ang pagsasagawang ito ay ipinahayag na dapat itago, at sinasabing nagkakaloob ng lahat ng uri ng katuparan.

Verse 32

भूताहे कृष्णपक्षस्य मध्यरात्रे तमोघने । स्नात्त्वा रक्ताम्बरधरो रक्तमाल्यानुलेपनः ॥ ३२ ॥

Sa araw ng Bhūtāha sa madilim na kalahati (kṛṣṇa-pakṣa), sa hatinggabi kapag siksik ang dilim, matapos maligo ay magsuot ng pulang kasuotan at maglagay ng pulang kuwintas ng bulaklak at pulang pahid na pabango.

Verse 33

आनीय पूजयेन्नारीं छिन्नमस्तास्वरूपिणीम् । सुन्दरीं यौवनाक्रांतां नरपञ्चकगामिनीम् ॥ ३३ ॥

Pagdala sa gayong babae, siya’y dapat sambahin bilang mismong anyo ni Chinnamastā—marikit, nasa kasukdulan ng kabataan, at may kasamang pangkat ng limang lalaki.

Verse 34

सुस्मितां मुक्तकबीरीं भूषादानप्रतोषिताम् । विवस्त्रां पूजयित्वैनामयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ३४ ॥

Pagkatapos sambahin siya—may banayad na ngiti, may kuwintas na perlas, nalulugod sa handog na mga palamuti, at walang kasuotan—saka bigkasin ang mantra nang sampung libong ulit.

Verse 35

बलिं दत्त्वा निशां नीत्वा संप्रेष्य धनतोषिताम् । भोजयेद्विविधैरन्नैर्ब्राह्यणान्भोजनादिना ॥ ३५ ॥

Matapos maghandog ng bali (handog-ritwal) at palipasin ang gabi, pauwiin siya na nasiyahan sa mga kaloob na yaman; at pagkatapos ay pakainin ang mga brāhmaṇa ng iba’t ibang pagkain at wastong pag-asikaso.

Verse 36

अनेन विधिना लक्ष्मीं पुत्रान्पौत्रान्धनं यशः । नारीमायुः सुखं धर्ममिष्टं च समवाप्नुयात् ॥ ३६ ॥

Sa pagsunod sa paraang ito, matatamo ang Lakṣmī (kasaganaan), mga anak na lalaki at mga apo, kayamanan, dangal, asawa, mahabang buhay, kaligayahan, dharma, at maging ang ninanais ng puso.

Verse 37

तस्यां रात्रौ व्रतं कार्यं विद्याकामेन मंत्रिणा । मनोरथेषु चान्येषु गच्छेत्तां प्रजपन्मनुम् ॥ ३७ ॥

Sa gabing iyon, ang nagsasanay ng mantra na nagnanais ng karunungan ay dapat magsagawa ng banal na panata (vrata). At para rin sa iba pang mithiin, gawin ito habang walang patid na inuusal ang itinakdang mantra.

Verse 38

उषस्युत्थाय शय्यायामुपविष्टो जपेच्छतम् । षण्मासाभ्यन्तरेमन्त्री कवित्वेन जयेत्कविम् ॥ ३८ ॥

Pagbangon sa bukang-liwayway at pag-upo sa higaan, bigkasin ang mantra nang sandaang ulit. Sa loob ng anim na buwan, ang nagsasanay ng mantra ay hihigit pa sa makata dahil sa kapangyarihan ng makalangit na inspirasyon.

Verse 39

शिवेन कीलिता चेयं तदुत्कीलनमुच्यते । मायां तारपुटां मंत्री जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ३९ ॥

Ang gawaing mantriko na ito ay ‘ipinako’ (isinelyo) ni Śiva; ang pagpapalaya rito ay tinatawag na ‘utkīlana’. Upang maganap iyon, dapat bigkasin ng nagsasanay ang mantra na Māyā–Tārapuṭā nang isandaan at walo (108) na ulit.

Verse 40

मन्त्रस्यादौ तथैवांते भवेत्सिद्धिप्रदा तु सा । उदिता छिन्नमस्तेयं कलौ शीघ्रमभीष्टदा ॥ ४० ॥

Kapag inilagay Siya sa simula ng mantra at gayundin sa dulo, Siya’y nagiging tagapagkaloob ng siddhi (kaganapan). Ipinahayag na Siya ang Chinnamastā; sa Panahong Kali, mabilis Niyang ipinagkakaloob ang ninanais.

Verse 41

अवतारांतरं देव्या वच्मि ते मुनिसत्तम । ज्ञानामृतारुणा श्वेताक्रोधिनींदुसमन्विता ॥ ४१ ॥

O pinakadakila sa mga muni, sasabihin ko sa iyo ang isa pang pagpapakita ng Diyosa: Siya’y mapulang gaya ng bukang-liwayway dahil sa amrita ng kaalaman, maningning at dalisay na puti, walang poot, at may katahimikang tulad ng buwan.

Verse 42

शांतिस्तथाविधा चापि नीचसर्गान्वितास्तथा । वाग्भवं कामराजाख्यं शक्तिबीजाह्वयं तथा ॥ ४२ ॥

Gayundin, may bīja na tinatawag na Śānti at iba pang kaparehong uri; at mayroon ding mga bīja na kaugnay ng mas mababang paglalang. Naroon ang mga bīja na kilala bilang Vāgbhava, Kāmarāja, at ang tinatawag na Śaktibīja.

Verse 43

त्रिभिर्बीजैः पंचकूटात्मिका त्रिपुरभैरवी । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिश्छन्दः पंक्तिरुदीरिता ॥ ४३ ॥

Sa tatlong bīja, ang Tripurabhairavī ay nabubuo bilang limang-bahaging anyo ng mantra (kūṭa). Ang ṛṣi ay sinasabing si Dakṣiṇāmūrti, at ang sukat (chandas) ay ipinahahayag na Paṅkti.

Verse 44

देवता देशिकैरुक्ता देवी त्रिपुरभैरवी । नाभेराचरणं न्यस्य वाग्भवं मन्त्रवित्पुनः ॥ ४४ ॥

Ayon sa mga guro, ang sinasambang diyos ay ang Diyosa na si Tripurabhairavī. Pagkaraan, ang nakaaalam ng mantra ay muling magsagawa ng nyāsa, inilalagay (ang mantra) mula pusod pababa hanggang paa, at saka ilapat ang bīja na Vāgbhava.

Verse 45

हृदयान्नाभिपर्यंतं कामबीजं प्रविन्यसेत् । शिरसो हृत्प्रदेशांतं तार्तीयं विन्यसेत्ततः ॥ ४५ ॥

Dapat na maingat na ilagay (nyāsa) ang Kāma-bīja mula sa puso pababa hanggang pusod. Pagkatapos, mula sa ulo pababa hanggang sa bahagi ng puso, ilagay ang Tārtīya, ang ikatlong bīja/mantra.

Verse 46

आद्यं द्वितीयं करयोस्तार्तीयमुभयं न्यसेत् । मूलाधारे हृदि न्यस्य भूयो बीजत्रयं क्रमात् ॥ ४६ ॥

Ilalagay niya ang una at ikalawang bīja sa dalawang kamay, at ang ikatlo sa kapwa (magkasamang kamay). Pagkaraan, matapos ilagay sa mūlādhāra at sa puso, muli niyang itatatag ang tatlong bīja ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 47

नवयोन्यात्मकं न्यासं कुर्याद्बीजैस्त्रिभिः पुनः । बालोदितप्रकारेण मूर्तिन्यासमथाचरेत् ॥ ४७ ॥

Pagkaraan nito, isagawa ang nyāsa na tinatawag na “navayoni,” na may likas na siyam na pinagmulan, gamit muli ang tatlong bīja-mantra; at pagkatapos, ayon sa paraang itinuro noon, isagawa ang mūrti-nyāsa, ang paglalagak ng anyo ng Diyos sa katawan.

Verse 48

स्वस्वबीजादिकं पूर्वं मूर्ध्नीशानमनोभवम् । न्यसेद्वक्त्रे तत्पुरुषं मकरध्वजमात्मवित् ॥ ४८ ॥

Una, ang nakakakilala sa Sarili ay ilagak ang kani-kaniyang bīja at iba pang bahagi sa tuktok ng ulo, habang nininilay si Īśāna bilang “isinilang ng isip”; saka ilagak si Tatpuruṣa sa mukha, kinikilalang Siya si Makaradhvaja.

Verse 49

हृद्यघोरकुमारादिकंदर्प्पं तदनंतरम् । गुह्यदेशे प्रविन्यस्येद्वामदेवादिमन्मथम् ॥ ४९ ॥

Sumunod, ilagak sa puso si Kandarpa (Kāmadeva), simula kay Aghora-kumāra; at pagkaraan, ilagak sa lihim na bahagi (ari) si Vāmadeva at ang iba pa bilang Manmatha sa pamamagitan ng nyāsa.

Verse 50

सद्योजातं कामदेवं पादयोर्विन्यसेत्ततः । ऊर्द्ध्वंप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु तान् ॥ ५० ॥

Pagkatapos, ilagak sa dalawang paa si Sadyojāta at Kāmadeva sa pamamagitan ng nyāsa; saka ilagak sila sa mga “mukha” na nakaharap paitaas, sa silangan, sa timog, sa hilaga, at sa kanluran.

Verse 51

प्रविन्यसेद्य धापूर्व भृगुर्व्योमाग्निसंस्थितः । सद्यादिपञ्चह्रस्वाद्या बीजमेषां प्रकीर्तितम् ॥ ५१ ॥

Ayusin ang mga tunog/yunit na ito sa wastong pagkakasunod, simula sa “dhā”; at saka ilagak ang pangkat na “Bhṛgu” sa mga himpilan ng kalawakan at apoy. Ang mga bīja para rito ay ipinahayag na ang limang nagsisimula sa “sadya”, at yaong nagsisimula sa maiikling patinig.

Verse 52

षड्दीर्घयुक्तेनाद्येन बीजेनांगक्रिया मता । पञ्चबाणांस्ततो न्यस्येन्मन्त्री त्रैलोक्यमोहनान् ॥ ५२ ॥

Ang ritwal ng pagtalaga sa mga sangkap ng katawan (aṅga-kriyā) ay itinuturing na isinasagawa sa unang pantig-binhi (bīja) na may anim na mahabang patinig. Pagkaraan nito, ang nakaaalam ng mantra ay magsagawa ng nyāsa, ilagak ang limang “palaso” na umaakit at bumibighani sa tatlong daigdig.

Verse 53

द्रामाद्यां द्राविणीं मूर्ध्निं द्रामाद्यां क्षोभणी पदे । क्लींवशीकरणीं वक्त्रे गुह्ये ब्लृं बीजपूर्विकाम् ॥ ५३ ॥

Sa nyāsa, ilagak ang pantig na “drām” na tinatawag na Drāviṇī, tagapagkaloob ng kasaganaan, sa ulo; ilagak ang “drām” na tinatawag na Kṣobhaṇī, ang nagpapakilos, sa mga paa; ilagay sa bibig ang “klīṃ” na nagdudulot ng vaśīkaraṇa (pag-akit at pagpapaamo); at sa lihim na bahagi, ilagak ang pantig na pinangungunahan ng bīja na “blṛṃ.”

Verse 54

आकर्षणीं हृदि पुनः सर्वांतभृगुसंस्थिताम् । संमोहनीं क्रमादेवं बाणन्यासोऽयमीरितः ॥ ५४ ॥

Pagkatapos, ilagak muli ang Ākarṣaṇī sa puso; at ilagak ang Saṃmohanī, na nananahan sa lahat ng dulo, sa puwesto ng “bhṛgu.” Sa gayong pagkakasunod, itinuro ang paraang ito ng bāṇa-nyāsa.

Verse 55

भालभ्रूमध्यवदने घंटिकाकण्ठहृत्सु च । नाभ्यधिष्ठानयोः पञ्च ताराद्याः सुभगादिकाः ॥ ५५ ॥

Sa noo, sa pagitan ng mga kilay, at sa mukha; gayundin sa uvula (ang “munting kampana”), sa lalamunan at sa puso; at muli sa pusod at sa batayang adhiṣṭhāna—naroon ang limang kapangyarihan, nagsisimula kay Tārā, kasama ang iba pa gaya ni Subhagā.

Verse 56

मस्तकाविधि नाभेश्च मंत्रिणा सुभगा भगा । भगसर्पिण्यथ परा भगमालिन्यनंतरम् ॥ ५६ ॥

Pagkatapos, ang nakaaalam ng mantra ay magsagawa ng nyāsa sa ulo at sa pusod: tawagin si Subhagā at si Bhagā; kasunod si Bhagasarpiṇī; pagkatapos si Parā; at saka si Bhagamālinī.

Verse 57

अनंगानंगकुसुमा भूयश्चानंगमेखला । अनंगमदना सर्वा मदविभ्रममंथरा ॥ ५७ ॥

Siya’y muli ngang Anangā; ang kanyang mga bulaklak ay “mga bulaklak ni Ananga”; ang kanyang pamigkis ay Ananga rin; ang buo niyang pagkatao ay ang Madana ni Ananga—nanghihina sa pagkalango ng umuugoy na guniguni.

Verse 58

प्रधानदेवता वर्णभूषणाद्यैरलंकृताः । अक्षस्रक्पुस्तकाभीतिवरदाढ्यकरांबुजाः ॥ ५८ ॥

Ang mga namumunong diyos ay pinalamutian ng mga kulay, hiyas, at iba pa; at ang kanilang mga kamay na gaya ng lotus ay saganang may rosaryo, kuwintas ng bulaklak, aklat, mudrā ng kawalang-takot, at mudrā ng pagbibigay-biyaya.

Verse 59

वाक्कामब्लूं स्त्रीं सरांते ताराः पंच प्रकीर्तिताः । ततः कुर्याद्भूषणाख्यं न्यासमुक्तदिशा मुने ॥ ५९ ॥

Ang limang “tārā” na pantig-buto ay itinuturo bilang: vāk, kāma, blūṃ, strīṃ, at yaong nagtatapos sa “sarā”. Pagkaraan nito, O pantas, isagawa ang nyāsa na tinatawag na “Bhūṣaṇa” sa mga itinakdang direksiyon.

Verse 60

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ ध्यायेत्त्रिपुरभैरवीम् । सहस्रभानुसंकाशामरुणक्षौमवाससीम् ॥ ६० ॥

Sa gayon, matapos mailagay ang nyāsa sa sariling katawan, magnilay siya kay Tripurabhairavī—nagniningning na tila sanlibong araw, at nakabihis ng mapulang telang lino.

Verse 61

शिरोमालामसृग्लिप्तस्तनीं जपवटीं करैः । विद्यामभीतिं च वरं दधतीं त्रीक्षणाननाम् ॥ ६१ ॥

Ang kanyang dibdib ay pinahiran ng dugo at may putong na garland sa ulo; sa kanyang mga kamay ay may rosaryo at mangkok na bungo; ipinagkakaloob niya ang kaalaman, kawalang-takot, at mga biyaya—ang Diyosa na may tatlong mata at mukhang nakapanghihilakbot.

Verse 62

दीक्षां प्राप्य जपेन्मंत्रं तत्त्वलक्षं जितेंद्रियः । पुष्पैर्भानुसहस्राणि जुहुयाद्बह्मवृक्षजैः ॥ ६२ ॥

Pagkatanggap ng dīkṣā, ang nagsasanay na may pagpipigil sa mga pandama ay dapat magjapa ng mantrang nagpapahayag ng tunay na tattva. Pagkaraan, gamit ang mga bulaklak na mula sa punong brahma, maghandog siya sa apoy ng isang libong alay, maningning na gaya ng Araw.

Verse 63

त्रिमध्वक्तैः प्रसूनैर्वा करवीरसमुद्भवैः । पद्मं वसुदलोपेतं नवयोन्यष्टकर्णिकम् ॥ ६३ ॥

O kaya, gamit ang mga bulaklak ng karavīra (oleander) na may tatluhang tamis ng pulot, bumuo ng isang lotus: may walong talulot at may gitnang bahagi na hinati sa siyam na ‘yoni’ (bahagi).

Verse 64

इच्छादिशक्तिभिर्युक्तं भैरव्याः पीठमर्चयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया पश्चात्कामिनी कामदायिनी ॥ ६४ ॥

Dapat sambahin ang banal na pīṭha ni Bhairavī, na kinasangkapan ng mga kapangyarihang śakti na nagsisimula sa Icchā (Kalooban). Pagkaraan ay ang mga śakti na tinatawag na Icchā, Jñānā (Kaalaman), at Kriyā (Gawa); at saka Kāminī, ang nagkakaloob ng ninanais na bunga.

Verse 65

रतिप्रिया मदानन्दा नवमी स्यान्मनोन्मनी । वरदाभयधारिण्यः संप्रोक्ता नव शक्तयः ॥ ६५ ॥

Binanggit sina Ratipriyā at Madānandā; ang ikasiyam ay sinasabing Manonmanī. Sa gayon, ipinahayag ang siyam na Śakti—yaong may mudrā ng pagbibigay-biyaya at mudrā ng abhaya, ang pag-aalis ng takot.

Verse 66

वाग्भवं लोहितो रायै श्रीकंठो लोहितोऽनलः । दीर्घवान्यै परा पश्चादपरायौ हसौ युतः ॥ ६६ ॥

Ang binhing pantig na “vāgbhava” ay ilagay sa nyāsa sa pulang bahagi para kay Rā (kasaganaan). Ang “Śrīkaṇṭha” ay ilagay sa pula at sa apoy. Para sa mahabang “vānī”, ilagay ang “parā” pagkatapos; at para sa “aparā”, pagdugtungin ang dalawang pantig na “ha” at “sa”.

Verse 67

सदाशिवमहाप्रेतङेंतं पद्मासनं नमः । अनेन मनुना दद्यादासनं श्रीगुरुक्रमम् ॥ ६७ ॥

Pagpupugay sa upuang-lotus (padmāsana) na kaugnay ni Sadāśiva at ng Dakilang Preta. Sa pamamagitan ng mantrang ito, ihandog ang upuan ayon sa mapalad na pagkakasunod ng pagsamba sa Guru (Śrī-guru-krama).

Verse 68

प्राङ्मध्ययोन्यंतराले पूजयेत्कल्पयेत्ततः । पंचभिः प्रणवैर्मूर्तिं तस्यामावाह्य देवताम् ॥ ६८ ॥

Pagkaraan, magsagawa ng pagsamba sa puwang sa pagitan ng silangan at gitnang bahagi, at saka ay ayusin ang ritwal. Sa limang ulit na Oṁ (praṇava), hubugin ang anyo ng diyos at anyayahan (āvāhana) ang diyos na manahan sa anyong iyon.

Verse 69

पूजयेदगमोक्तेन विधानेन समाहितः । तारावाक्छक्तिकमला हसखूफ्रें हसौः स्मृताः ॥ ६९ ॥

Sa isip na nakatuon, isagawa ang pagsamba ayon sa paraang itinuturo ng mga Āgama. Ang mga pagtawag na mantriko ay inaalala bilang: Tārā, Vāk, Śakti, at Kamalā; at gayundin ang “hasakhūphreṃ” at “hasauḥ”.

Verse 70

वामकोणे यजेद्देव्या रतिमिंदुसमप्रभाम् । सृणिपाशधरां सौम्यां मदविभ्रमविह्वलाम् ॥ ७० ॥

Sa kaliwang sulok, sambahin ang Diyosa Rati, maningning na gaya ng buwan—maamo ang anyo, may hawak na pang-udyok (goad) at panali (noose), at wari’y nalalango sa kaakit-akit na indayog ng ligayang pag-ibig.

Verse 71

प्रीतिं तक्षिणकोणस्थां तप्तकांचनसन्निभाम् । अङ्कुशं प्रणतं दोभ्यां धारयन्तीं समर्चयेत् ॥ ७१ ॥

Sambahin nang nararapat si Prīti, na nasa sulok timog-silangan, nagniningning na parang pinainit na ginto. Hawak niya ang pang-udyok sa elepante (aṅkuśa) at taimtim na inaalalayan ito ng dalawang kamay.

Verse 72

अग्रे मनोभवां रक्तां रक्तपुष्पाद्यलंकृताम् । इक्षुकार्मुकपुष्पेषुधारिणीं सस्मिताननाम् ॥ ७२ ॥

Sa harapan niya ay naroon si Manobhavā (minamahal ni Kāma), mapulang-mapula ang anyo, pinalamutian ng mga pulang bulaklak at iba pa, tangan ang busog na tubo at mga palasong bulaklak, at nakangiting mukha.

Verse 73

अङ्गान्यभ्यर्चयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् । दिक्ष्वग्रे च निजैर्मंत्रैः पूजयेद्बाणदेवताः ॥ ७३ ॥

Pagkaraan, ang nakaaalam ng itinakdang ritwal ay dapat sumamba sa mga sangkap ng pagsamba ayon sa wastong pagkakasunod gaya ng naituro noon; at saka, sa mga direksiyon at sa harapan, sambahin ang mga diyos ng mga palaso sa kani-kanilang mantra.

Verse 74

हस्ताब्जैर्धृतपुष्पेषुप्रणामामृतसप्रभाः । अष्टयोनिष्वष्टशक्तीः पूजयेत्सुभगादिकाः ॥ ७४ ॥

Sa mga kamay na tila lotus na may hawak na mga palasong bulaklak, na nagniningning na parang amṛta ng pagyukod, dapat sambahin ang walong Śakti—simula kay Subhagā—sa loob ng walong anyong yoni (pinagmulan).

Verse 75

मातरो भैरवांकस्था मदविभ्रमविह्वलाः । अष्टपत्रेषु संपूज्या यथावत्कुसुमादिभिः ॥ ७५ ॥

Ang mga Ina-Diyosa, nakaupo sa kandungan ni Bhairava at nalulunod sa pagkalasing ng banal na kaluguran, ay dapat sambahin nang wasto sa walong talulot (ng diyagramang lotus) sa pamamagitan ng mga bulaklak at iba pang itinakdang handog.

Verse 76

लोकपालांस्ततो दिक्षु तेषामस्त्राणि तद्बहिः । पूर्वजन्मकृतैः पुण्यैर्ज्ञात्वैनां परदेवताम् ॥ ७६ ॥

Pagkatapos, sa iba’t ibang direksiyon, nakita niya ang mga tagapangalaga ng mga daigdig (Lokapāla) at, sa labas nila, ang kanilang mga sandata; at dahil sa kabutihang naipon sa mga naunang kapanganakan, nakilala niya Siya bilang Kataas-taasang Diyos.

Verse 77

यो भजेदुक्तमार्गेण स भवेत्संपदां पदम् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ ७७ ॥

Ang sinumang sumamba ayon sa itinurong landas ay nagiging saligan ng kasaganaan. Kaya kapag ang mantra ay ganap nang naisakatuparan, ang nagsasadhana na sumusunod sa mantra ay makakamtan ang ninanais niyang layon.

Verse 78

जुहुयादरुणांभोंजैरदोषैर्मधुराप्लुतैः । लक्षसंख्यं तदर्द्धं वा प्रत्यहं भोजयेद्द्विजान् ॥ ७८ ॥

Dapat siyang maghandog ng homa gamit ang walang-dungis na butil na aruna, binabad sa tamis. At araw-araw ay magpakain siya sa mga brāhmaṇa—isang lakh ang bilang, o kalahati nito.

Verse 79

वनिता युवती रम्याः प्रीणयेद्देवताधिया । होमांते धनधान्याद्यैस्तोषयेद्गुरुमात्मनः ॥ ७९ ॥

Sa pag-iisip na sila’y may pagka-diyos, igalang at pasayahin ang mga babae—mga dalaga, kabataang babae, at ang maririkit. At sa pagtatapos ng homa, bigyang-lugod ang sariling guru sa mga handog gaya ng yaman, butil, at iba pa.

Verse 80

एवं कृते जगद्वश्यो रमाया भवनं भवेत् । रक्तोत्पलैस्त्रिमध्वक्तैररुणैर्वा हयारिजैः ॥ ८० ॥

Kapag naisagawa nang ganito, ang buong daigdig ay nagiging masunurin, at nararating ang tahanan ni Ramā (Śrī-Lakṣmī). Ito’y natatamo sa pag-aalay ng pulang lotus na hinaluan ng tatlong matatamis na sangkap, o sa mapulang bagay na tinatawag na hayārija.

Verse 81

पुष्पैः पयोन्नैः सघृतैर्होमाद्विश्वं वशं नयेत् । वाक्सिद्धं लभते मन्त्री पलाशकुसुमैर्हुतैः ॥ ८१ ॥

Sa pag-aalay sa apoy ng mga bulaklak, kaning may gatas, at ghee, maaaring mapasunod ang daigdig. Sa paghahandog ng mga bulaklak ng palāśa (flame-of-the-forest) sa apoy, nakakamtan ng nagsasagawa ng mantra ang vāk-siddhi—kaganapan ng pananalita.

Verse 82

कर्पूरागुरुसंयुक्तं गुग्गुलं जुहुयात्सुधीः । ज्ञानं दिव्यमवाप्नोति तेनैव स भवेत्कविः ॥ ८२ ॥

Ang marunong ay dapat maghandog sa banal na apoy ng guggulu na hinaluan ng kampor at agaru. Sa gawa ring iyon, nakakamit ang banal na kaalaman at sa pamamagitan nito nagiging kavi, makatang-manghuhula.

Verse 83

क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमः सर्वापमृत्युजित् । दूर्वाभघिरायुषे होमः क्षीराक्ताभिर्दिनत्रयम् ॥ ८३ ॥

Ang homa na may mga piraso ng amṛta na pinahiran ng gatas ay lumulupig sa lahat ng uri ng kamatayang wala sa panahon. Para sa mahabang buhay, magsagawa ng homa gamit ang damong dūrvā na pinahiran ng gatas sa loob ng tatlong sunod na araw.

Verse 84

गिरिकर्णीभवैः पुष्पैर्ब्राह्यणान्वशयेद्धुतैः । कह्लारैः पार्थिवान्पुष्पैस्तद्वधूः कर्णिकारजैः ॥ ८४ ॥

Sa pag-aalay sa banal na apoy ng mga bulaklak na mula sa girikarṇī, maaaring mapalapit ang mga brāhmaṇa; sa kahlāra at iba pang bulaklak sa lupa, maaaring mapalapit ang mga hari; at sa mga bulaklak na mula sa karṇikāra, maaaring makamit ang ninanais na nobya.

Verse 85

मल्लिकाकुसुमैर्हुत्वा राजपुत्रान्वशं नयेत् । कोरंटकुसुमैर्वैंश्यान्वृषलान्पाटलोद्भवैः ॥ ८५ ॥

Sa paghahandog sa apoy ng mga bulaklak na mallikā (sampaguita), maaaring mapasunod ang mga prinsipe; sa mga bulaklak na koraṇṭa, maaaring maimpluwensiyahan ang mga vaiśya; at sa mga bulaklak ng punong pāṭalā, maaaring mapasailalim ang mga vṛṣala (śūdra).

Verse 86

अनुलोमां विलोमांतस्थितसाध्याह्वयान्वितम् । मन्त्रमुच्चार्य जुहुयान्मंत्री मधुरलोलितैः ॥ ८६ ॥

Pagkasambit ng mantra—na may mga panawagan sa mga Sādhya na inilagay sa hulihan, sa tuwirang ayos at sa baligtad na ayos—ang dalubhasa sa ritwal ay maghandog ng āhuti sa apoy, kalakip ang matatamis na alay na banayad at kaaya-aya.

Verse 87

सर्षपैर्मधुसंमिश्रैर्वशयेत्पार्थिवान् क्षणात् । अनेनैव विधानेन तत्पत्नीस्तत्सुतानपि ॥ ८७ ॥

Sa pamamagitan ng mga butil ng mustasa na hinaluan ng pulot, maaaring mapasailalim sa impluwensiya ang mga hari sa isang iglap; sa gayon ding paraan, pati ang kanilang mga asawa at mga anak na lalaki ay maaaring mapasunod.

Verse 88

जातिबिल्वभवैः पुष्पैर्मधुरत्रयसंयुतैः । नरनारीनरपतीन्होमेन वशयेत्क्रमात् ॥ ८८ ॥

Sa paghahandog sa apoy (homa) gamit ang mga bulaklak ng sampagita at bilva na sinamahan ng tatlong matatamis na sangkap, maaaring—unti-unti—mapasunod ang mga lalaki, babae, at maging ang mga hari.

Verse 89

मालतीबकुलोद्भूतैः पुष्पैश्चन्दनलोलितैः । जुहुयात्कवितां मन्त्री लभते वत्सरांतरे ॥ ८९ ॥

Gamit ang mga bulaklak ng mālatī at bakula na pinahiran ng sandalwood, ang nakaaalam ng mantra ay dapat maghandog sa apoy; sa loob ng isang taon, matatamo niya ang kaloob ng tula at pagkamakata (kavitā).

Verse 90

मधुरत्रघयसंयुक्तैः फलैर्बिल्वसमुद्भवैः । जुहुयाद्वाशयेल्लोकं श्रियं प्राप्नोति वांछिताम् ॥ ९० ॥

Sa mga bungang mula sa bilva na hinaluan ng matamis na asukal at ghee, dapat itong ihandog sa banal na apoy o ipamahagi bilang pagkain; sa gayon, matatamo ang ninanais na kasaganaan at biyaya (śrī).

Verse 91

साज्यमन्नं प्रजुहुयाद्भवेदन्नसमृद्धिमान् । कस्तूरीकुंकुमोपेतं कर्पूरं जुहुयाद्वशी ॥ ९१ ॥

Kung ang nilutong pagkain na hinaluan ng ghee ay ihandog sa banal na apoy, ang tao’y magkakaroon ng kasaganaan sa pagkain. At kung ang kamper (camphor) na may halong musk at saffron ay ihandog sa apoy, siya’y magiging makapangyarihan at makapanghihikayat sa iba.

Verse 92

कन्दर्पादधिकं सद्यः सौंदर्यमधिगच्छति । लाजान्प्रजुहुयान्मंत्री दधिक्षीरमधुप्लुतान् ॥ ९२ ॥

Agad-agad, nakakamit niya ang kagandahang hihigit pa kay Kāma (Kupido). Ang punong pari na may kaalaman sa mantra ay dapat maghandog ng lājā (binusang butil) sa banal na apoy, na binabad sa yogurt, gatas, at pulot.

Verse 93

विजित्य रोगानखिलान्स जीवेच्छरदां शतम् । पादद्वयं मलयजं पादं कुंकुमकेसरम् ॥ ९३ ॥

Matapos mapagtagumpayan ang lahat ng karamdaman, dapat siyang mabuhay nang sandaang taglagas. (Sa ritwal,) dalawang pāda (bahagi) ay may pahid na sandalwood, at isang pāda ay may kuṅkuma (safron) at mga hibla nito.

Verse 94

पादं गोरोचनांतानि त्रीणि पिष्ट्वाहिमांभसा । विदध्यात्तिलकं भाले यान्पश्येद्यैर्विलोक्यते ॥ ९४ ॥

Durugin ang tatlong sangkap na ang huli ay gorocanā (dilaw), gamit ang tubig na pinadalisay at di-marahas; saka ipahid ang tilaka sa noo. Sinumang masulyapan sa tandang iyon ay titingin din nang may paglingap.

Verse 95

यान्स्पृशेत्स्पृश्यते यैर्वा वश्याः स्युस्तस्य तेऽचिरात् । कर्पूरकपिचोराणि समभागानि कल्पयेत् ॥ ९५ ॥

Sinumang mahawakan niya—o sinumang humawak sa kanya—ay madaling mapasailalim sa kanyang impluwensiya. Para rito, ihanda ang kamper at ang tinatawag na kapicorā sa magkapantay na bahagi.

Verse 96

चतुर्भुजा जटामांसी तावती रोचना मता । कुंकुमं समभागं स्याद्दिग्भातं चन्दनं मतम् ॥ ९६ ॥

Ang jatāmāṃsī ay itinakda sa apat na sukat; ang rocanā ay gayon din ang sukat. Ang kuṅkuma (safron) ay pantay na bahagi, at ang candana (sandalwood) ay sinasabing ‘digbhāta’, ibig sabihin ay ayon sa bahaging itinuro para sa sangkap na iyon sa pormula.

Verse 97

अगुरुर्नवभागं स्यादितिभागक्रमेण च । हिमाद्भिः कन्यया पिष्टमेतत्सर्वं सुसाधितम् ॥ ९७ ॥

Ang aguru (mabangong na kahoy) ay dapat maging siyam na bahagi, ayon sa itinakdang ayos ng sukat. Ang lahat ng ito’y durugin nang lubos ng isang dalagang malinis gamit ang tubig na pinalamig ng niyebe, at sa gayon ay ganap na naihahanda ang sangkap.

Verse 98

आदाय तिलकं भाले कुर्य्याद्भूमिपतीन्नरान् । वनितामदगर्वाढ्या मदोन्मत्तान्मतंदजान् ॥ ९८ ॥

Kapag inilagay ang tilaka sa noo, magagawa nitong gawing mga pinuno ng lupa ang mga lalaki; at mapapasuko rin ang mga babaeng namamaga sa pagmamataas at pagkalasing, pati ang mga nababaliw sa kayabangan—gaya ng dambuhalang elepanteng nagwawala sa panahon ng paglalandi.

Verse 99

सिंहव्याघ्रान्महासर्पान्भूतवेतालराक्षसान् । दर्शनादेव वशयेत्तिलकं धारयन्नरः ॥ ९९ ॥

Ang taong may suot na tilaka ay makapapailalim sa kapangyarihan ang leon, tigre, malalaking ahas, at maging ang mga bhūta, vetāla, at rākṣasa—sa pagtanaw pa lamang sa kanya.

Verse 100

इत्येषा भैरवी प्रोक्ता ह्यवतारांतरं श्रृणु । वाङ्माया कमला तारो नमोंते भगवत्यथ ॥ १०० ॥

Ganito inilarawan si Bhairavī. Ngayon pakinggan ang isa pang pagpapakita: O Bhagavatī—Vāṅmayā, Kamalā, at Tārā—pagpupugay at pagyukod sa Iyo.

Verse 101

श्रीमातंगेश्वरि वदेत्सर्वजनमनोहरि । सर्वादिसुखराज्यंते सर्वादिसुखरंजनी ॥ १०१ ॥

Dapat bigkasin: “O Śrī Mātaṅgeśvarī, pang-akit ng isipan ng lahat ng tao; tagapagkaloob ng bawat uri ng ligaya, tagapagbigay ng paghahari at kaganapan; tagapagpasigla ng lahat ng kaligayahan.”

Verse 102

सर्वराजवशं पश्चात्करिसर्वपदं वदेत् । स्त्रीपुरुषवशं सृष्टिविद्याक्रोधिनिकान्विता ॥ १०२ ॥

Pagkaraan nito, dapat bigkasin ang pormulang nagpapasuko sa lahat ng mga hari, at saka ang pangkalahatang ritong kaugnay ng elepante. Taglay ang ‘vidyā ng paglikha’ at ang mantra/ritong tinatawag na Krodhinikā, sinasabing napapasailalim nito sa impluwensiya ang babae at lalaki.

Verse 103

सर्वं दुष्टमृगवशं करिसर्वपदं ततः । सर्वसत्त्ववशंकरिसर्वलोकं ततः परम् ॥ १०३ ॥

Ang lahat (ng nilalang) ay napapasailalim sa kapangyarihan ng masasamang mababangis na hayop; saka (dumarating) ang elepanteng yumuyurak sa bawat landas. Higit pa roon ang elepanteng nagpapasuko sa lahat ng nilalang—at higit pa roon, (ang elepanteng) nagpapasuko sa lahat ng mga daigdig.

Verse 104

अमुकं मे वशं पश्चादानयानलसुन्दरी । अष्टाशीत्यक्षरो मन्त्रो मुन्याद्या भैरवीगताः ॥ १०४ ॥

“Pasukuin sa aking kapangyarihan ang gayon-at-gayon (ang taong iyon), at saka dalhin siya sa akin, O Anala-sundarī.” Ito ay isang mantrang may walumpu’t walong pantig; tinanggap ito ng mga muni at iba pa sa pamamagitan ng tradisyong Bhairavī.

Verse 105

न्यासान्मंत्री तनौ कुर्याद्वक्ष्यमाणान्यथाक्रमम् । शिरोललाटभ्रूमध्ये तालुकण्ठगलोरसि ॥ १०५ ॥

Pagkatapos isagawa ang mga nyāsa, ang nagsasanay ng mantra ay dapat ilagay ang mga ito sa sariling katawan ayon sa pagkakasunod na ilalarawan: sa ulo, sa noo, sa pagitan ng mga kilay, sa ngalangala, sa lalamunan, sa leeg, at sa dibdib.

Verse 106

अनाहते भुजद्वंद्वे जठरे नाभिमण्डले । स्वाधिष्ठाने गुप्तदेशे पादयोर्दक्षवामयोः ॥ १०६ ॥

Sa Anāhata (sentro ng puso), sa dalawang braso, sa tiyan, sa bahagi ng pusod, sa Svādhiṣṭhāna, sa lihim na lugar (ari), at sa kanang at kaliwang paa—sa mga pook na ito isinasagawa/kinikilala ang mga banal na paglalagay.

Verse 107

मूलाधारे गुदे न्यस्येत्पदान्यष्टादश क्रमात् । गुणैकद्विचतुः षड्भिर्वसुपर्वनवाष्टभिः ॥ १०७ ॥

Sa mūlādhāra, sa bahagi ng puwit, isagawa ang nyāsa sa paglalagay ng mga pantig ng mantra nang sunod-sunod—labing-walo ang ayos—na nakaayos sa mga pangkat na 3, 1, 2, 4, at 6, at gayundin sa mga hanay na 8, 5, 9, at 8.

Verse 108

नंदपंक्त्यष्टवेदाग्निचन्द्रयुग्मगुणा क्षिभिः । यदुक्लृप्तिरियं प्रोक्ता मंत्रवर्णैर्यथाक्रमम् ॥ १०८ ॥

Sa pamamagitan ng mga salitang-bilang na may koda—“hanay ng Nanda,” “walo,” “mga Veda,” “apoy,” “dalawang buwan,” at “mga guṇa”—ipinahayag ang kaayusang Yadu, ayon sa wastong pagkakasunod, sa pamamagitan ng mga titik ng mantra.

Verse 109

रत्याद्या मृलहृदयभ्रुमध्येषु विचक्षणः । वाक्शक्तिलक्ष्मीबीजाद्या मातंग्यंताः प्रविन्यसेत् ॥ १०९ ॥

Ang mapanuring sādhaka ay dapat magsagawa ng nyāsa sa mga mantra na nagsisimula kay Ratyā sa ugat (mūla), sa puso, at sa pagitan ng mga kilay; at gayundin ay ilagay ang mga mantra na nagsisimula sa mga bīja ng Vāk-Śakti at Lakṣmī, hanggang sa mantra ni Mātaṅgī.

Verse 110

शिरोवदनहृद्गुह्यपादेषु विधिना न्यसेत् । हृल्लेखां गगनां रक्तां भूयो मन्त्री करालिकाम् ॥ ११० ॥

Ayon sa itinakdang paraan, isagawa ang nyāsa sa ulo, mukha, puso, lihim na bahagi, at mga paa. Pagkaraan, ang nagsasagawa ng mantra ay muling ilagay sa isip ang “hṛllekhā”—ang pantig na ‘ga’ (gaganā) na kulay pula—at pagkatapos ay ilagay rin ang “karālikā”.

Verse 111

महोच्छुष्मां स्वनामादिवर्णबीजपुरः सराः । मातंग्यंताः षडंगानि ततः कुर्वीत साधकः ॥ १११ ॥

Pagkatapos, ang sādhaka ay dapat isagawa ang anim na pantulong (ṣaḍaṅga), na nagsisimula sa mantra ni Mahocchuṣmā—na pinangungunahan ng mga bīja na binuo mula sa unang mga titik ng sariling pangalan niya at nilapatan ng wastong mga patinig—at nagtatapos sa mantra ni Mātaṅgī.

Verse 112

वर्णैश्चतुर्विंशतिभिर्हृत्त्रयोदशभिः शिरः । शिखाष्टादशभिः प्रोक्ता वर्म तावद्भिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

Sa dalawampu’t apat na pantig itinatakda ang varma, ang mantrikong panangga, para sa mga sangkap ng katawan; sa labintatlo para sa puso; sa ulo ay labintatlo rin; at para sa śikhā, ang tuktok na bunton ng buhok, itinuturo ang labingwalo—kaya ang baluting pananggalang ay ayon sa bilang ng mga pantig na iyon.

Verse 113

स्यात्त्रयोदशभिर्नेत्रं द्वाभ्यामस्त्रं प्रकीर्तितम् । बाणन्यासं ततः कुर्याद्भैरवीप्रोक्तवर्त्मना ॥ ११३ ॥

Ang ‘Netra’ (pormulang panangga ng mga mata) ay sinasabing binubuo ng labintatlong (pantig/yunit), at ang ‘Astra’ (mantra ng sandata) ay ipinahahayag na dalawa lamang. Pagkaraan nito, isagawa ang bāṇa-nyāsa, ang paglalagak ng mga pormulang palaso/sandata, ayon sa paraang itinuro ni Bhairavī.

Verse 114

मातंगीपदयोश्चान्यं मन्मथान्वदनांशयोः । पार्स्वकट्योर्नाभिदेशे कटिपार्श्वांशके पुनः ॥ ११४ ॥

Maglagay ng isa pang (mantra/tanda) sa mga paa ni Mātaṅgī; isa pa sa mga bahagi ng mukha ni Manmatha; isa pa sa mga tagiliran at balakang; sa pook ng pusod; at muli sa mga bahaging tagiliran ng baywang.

Verse 115

बीजत्रयादिकान्मंत्री मन्मथं मकरध्वजम् । मदनं पुष्पधन्वानं पंचमं कुसुमायुधम् ॥ ११५ ॥

Ang nakaaalam ng mantra (mantrī), na nagsisimula sa tatlong bīja o pantig-binhi, ay tumatawag kay Kāma—Manmatha, Makaradhvaja, Madana, Puṣpadhanvan, at bilang ikalima, Kusumāyudha.

Verse 116

षष्ठं कन्दर्पनामानं मनोभवरतिप्रियौ । मातंग्यंतास्ततो न्यस्येत्स्थानेष्वेतेषु मंत्रवित् ॥ ११६ ॥

Pagkaraan, ang nakaaalam ng mantra ay dapat maglagay (magsagawa ng nyāsa) ng ikaanim na pangalan na tinatawag na ‘Kandarpa’; at ang mga pangalang ‘Manobhava’, ‘Rati-priya’, at yaong nagtatapos sa ‘Mātaṅgī’, na itinatakda sa mga nabanggit na pook.

Verse 117

कुसुमा मेखला चैव मदना मदना तुरा । मदनवेगा सम्भवा च भुवनपालेंदुरेखिका ॥ ११७ ॥

Kusumā, Mekhalā, Madanā, Madanāturā, Madanavegā, Sambhavā, at Bhuvanapālendurēkhikā—ang mga pangalang ito rin ay binanggit bilang bahagi ng talaang inisa-isa.

Verse 118

अनंगपदपूर्वाश्च मातंग्यंताः समीरिताः । विन्यस्तव्यास्ततो मूलेऽधिष्ठाने मणिपूरके ॥ ११८ ॥

Ang mga pantig na nagsisimula sa “Anaṅga” at nagtatapos sa “Mātaṅgī” ay naipahayag na. Pagkaraan nito, dapat silang ilagak sa nyāsa sa ugat, sa Svādhiṣṭhāna, at sa Maṇipūraka.

Verse 119

हृत्कंठास्ये भ्रुवोर्मध्ये मस्तके चापि मत्रिणा । आद्ये लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिः प्रीतिश्च कृत्तिका ॥ ११९ ॥

Ang nakaaalam ng mantra ay dapat maglagay sa nyāsa sa puso, sa lalamunan, sa bibig, sa pagitan ng mga kilay, at sa tuktok ng ulo. Sa unang paglalagak ay sina Lakṣmī at Sarasvatī; kasunod sina Rati, Prīti, at Kṛttikā.

Verse 120

शांतिः पुष्टिः पुनस्तुष्टिमार्तगंपदशेखरा । मूलमन्त्रं पृथङ्न्यस्येन्निजमूर्द्धनि मन्त्रवित् ॥ १२० ॥

Matapos tawagin ang Śānti (kapayapaan), Puṣṭi (pagpapalusog), at muli ang Tuṣṭi (kasiya-siya)—na pinaputungan ng kataas-taasang kalagayan—ang nakaaalam ng mantra ay dapat ilagak nang hiwalay ang mūla-mantra sa sariling tuktok ng ulo sa pamamagitan ng nyāsa.

Verse 121

आधारदेशेऽधिष्ठाने नाभौ पश्चादनाहते । कंठदेशे भ्रवोर्मध्ये बिंदौ भूयः कला पदोः ॥ १२१ ॥

Sa pook ng Ādhāra (suporta), sa luklukang tinatawag na Adhiṣṭhāna; sa pusod; saka sa Anāhata (puso); sa bahagi ng lalamunan; sa pagitan ng mga kilay; sa bindu (banayad na tuldok); at muli sa Kalā sa mga paa—dapat ilagak ng yogin ang kamalayan ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 122

निरोधिकायामर्द्धेंदुनादे नादांतयोः पुनः । उन्नतांसेषु वक्त्रे च ध्रुवमण्डलके शिवे ॥ १२२ ॥

Sa nirodhikā (panloob na daluyang pumipigil), sa tunog na gaya ng kalahating buwan, at muli sa mga dulo ng nāda; sa nakataas na mga balikat, sa bibig, at sa mapalad at matatag na dhruva-maṇḍala—doon dapat ituon ang kamalayan.

Verse 123

मातंग्यंताः प्रविन्यस्ये द्वामां ज्येष्ठमतः परम् । रौद्रीं प्रशांतां श्रद्धाख्यां पुनर्माहेश्वरीमथ ॥ १२३ ॥

Matapos ayusin ayon sa wastong pagkakasunod hanggang kay Mātaṅgī, ilagay naman si Dvāmā, at pagkatapos si Jyeṣṭhā; kasunod ay si Raudrī, saka si Praśāntā, saka ang tinatawag na Śraddhā, at muli pagkatapos ay si Māheśvarī.

Verse 124

क्रियाशक्तिं सुलक्ष्मीं च सृष्टिं संज्ञां च मोहिनीम् । प्रमथाश्वासिनीं विद्युल्लतां चिच्छक्तिमप्यथ ॥ १२४ ॥

Pagkaraan, binanggit din niya ang Kriyāśakti (kapangyarihan ng pagkilos), Sulakṣmī, Sṛṣṭi (kapangyarihang lumilikha), Saṁjñā (kapangyarihan ng pagtatalaga ng pangalan), Mohinī (kapangyarihang umaakit at lumilinlang), Pramathāśvāsinī, Vidyullatā (baging na parang kidlat), at pati Cicchakti (kapangyarihan ng dalisay na kamalayan).

Verse 125

ततश्च सुन्दरीं निंदां नन्दबुद्धिमिमाः क्रमात् । शिरोभालहृदाधारेष्वेता बीजत्रयाधिकाः ॥ १२५ ॥

Pagkatapos, ayon sa pagkakasunod, ang mga anyong mantriko—Sundarī, Nindā, at Nandabuddhi—ay ilalagay sa mga sandigan ng ulo, noo, at puso; at lalo pang dinaragdagan ng tatluhang pantig-binhi (bīja).

Verse 126

मातंग्याद्याः प्रविन्यस्येद्यथावद्देशिकोत्तमः । मातंगीं महदाद्यां तां महालक्ष्मीपदादिकाम् ॥ १२६ ॥

Ang pinakamainam na guro ay dapat magsagawa nang wasto ng nyāsa (banal na paglalagay) na nagsisimula kay Mātaṅgī at sa iba pa; at nararapat niyang itatag ang Mātaṅgī na iyon—mula sa prinsipyo ng Mahat—kasama ang mga kaugnay na luklukan gaya ng upuan ni Mahālakṣmī at iba pa.

Verse 127

सिद्धलक्ष्मीपदाद्यां च मूलमाधारमण्डलम् । न्यसेत्तेनैव कुर्वीत व्यापकं देशिकोत्तमः ॥ १२७ ॥

Mula sa mga pantig sa mga paa ng “Siddha-Lakṣmī,” ang dakilang guro (deśika) ay dapat magsagawa ng nyāsa at ilagak ang maṇḍala ng ugat na salalayan; sa gayon ding paraan, saka niya ito gawing lumalaganap sa lahat (vyāpaka).

Verse 128

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिंतयेन्मंत्रदेवताम् । श्यामां शुकोक्तिं श्रृण्वंतीं न्यस्तैकांघ्रिशिरोरुहाम् ॥ १२८ ॥

Sa gayon, matapos maitaguyod ang katawan sa nyāsa, dapat niyang pagnilayan ang diyos ng mantra: maitim ang anyo, nakikinig sa bigkas ng loro, at may isang paa na nakapatong sa tuktok ng ulo.

Verse 129

शशिखण्डधरां वीणां वादयंतीं मधून्मदाम् । रक्तांशुकां च कह्लारमालाशोभितचूलिकाम् ॥ १२९ ॥

Nasdan niya siya—may palamuting buwan, tumutugtog ng vīṇā, tila nalalasing sa tamis ng pulot; nakadamit na pula, at ang buhok ay pinapaganda ng kuwintas ng bughaw na lotus (kahlāra).

Verse 130

शंखपत्रां तु मातंगीं चित्रकोद्भासिमस्तकाम् । अयुतं प्रजपेन्मंत्रं तद्दशांशं मधूकजैः ॥ १३० ॥

Dapat pagnilayan si Mātaṅgī bilang may hawak na śaṅkha-patra (dahon na anyong kabibe) at may ulong kumikislap sa sari-saring liwanag; saka bigkasin ang mantra nang sampung libong ulit, at magsagawa ng handog sa apoy na ikasampu ng bilang na iyon gamit ang mga alay mula sa punong madhūka.

Verse 131

पुष्पैस्त्रिमधुरोपेतैर्जुहुयान्मंत्रसिद्धये । त्रिकोणकर्णिकं पद्ममष्टपत्रं प्रकल्पयेत् ॥ १३१ ॥

Upang makamtan ang ganap na bisa ng mantra, maghandog sa apoy ng mga bulaklak na may kasamang tatlong matatamis na sangkap; at maghanda ng diyagramang lotus na may tatsulok na gitna at walong talulot.

Verse 132

अष्टपत्रावृतं बाह्ये वृतं षोडशभिर्दलैः । चतुरस्रीकृतं बाह्ये कांत्या दृष्टिमनोहरम् ॥ १३२ ॥

Sa labas ito’y napapaloob ng walong talulot; at muli pang napalilibutan ng labing-anim na talulot. Sa panlabas ay ginawang parisukat, at sa ningning ng liwanag nito’y kaaya-ayang pagmasdan at nakalulugod sa isip.

Verse 133

एतस्मिन्पूजयेत्पीठे नवशक्तीः क्रमादिमाः । विभूतिपूर्वाः पूर्वोक्ता मातंगीपदपश्चिमाः ॥ १३३ ॥

Sa banal na pīṭha na ito, dapat sambahin nang sunod-sunod ang siyam na Śakti: magsimula kay Vibhūti gaya ng naunang sinabi, at magtapos sa Śakti na nakalagay sa hakbang/lugar ni Mātaṅgī.

Verse 134

सर्वांते शक्तिकमलासनाय नम इत्यथ । वाक्सत्यलक्ष्मी बीजाद्य उक्तः पीठार्चने मनुः ॥ १३४ ॥

Pagkatapos, sa dulo ng lahat (ng naunang bahagi ng mantra), idagdag: “Pagpupugay sa Kapangyarihang nakaluklok sa luklukan ng lotus.” Sa gayon ipinahayag ang pīṭhārcana-mantra, na nagsisimula sa bīja nina Vāk, Satya, at Lakṣmī.

Verse 135

मूलेन मूर्तिं संकल्प्य तस्यामावाह्य देवताम् । अर्चयेद्विधिनानेन वक्ष्यमाणेन मन्त्रवित् ॥ १३५ ॥

Sa pamamagitan ng mūla-mantra, ang nakaaalam ng mantra ay dapat magbuo sa isip ng anyo ng diyos, anyayahan (āvāhana) ang diyos na manahan sa anyong iyon, at saka sumamba ayon sa itinakdang paraang ito na ipaliliwanag pa.

Verse 136

रत्याद्यास्त्रिषु कोणेषु पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः । हृहृल्लेखाः पंचपूज्या मध्ये दिक्षु च मंत्रिणा ॥ १३६ ॥

Ang marunong ay dapat sumamba sa (mga diyos na) nagsisimula kay Rati sa tatlong sulok, gaya ng naunang paraan. Ang limang mahiwagang anyong pantig na ‘hṛ–hṛ’ (lekhā) ay dapat ding sambahin ng nakaaalam ng mantra—sa gitna at sa mga direksiyon.

Verse 137

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्यो भूतसप्रभाः । अंगानि पूजयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् ॥ १३७ ॥

Pagkaraan nito, ang nakaaalam ng itinakdang ritwal ay dapat sumamba sa mga banal na bahagi ayon sa wastong pagkakasunod, gaya ng itinuro noon—yaong maningning na mga anyo na may hawak na lubid na panggapos at pang-udyok, nagbibigay ng kawalang-takot at nagkakaloob ng ninanais na biyaya.

Verse 138

बाणानभ्यर्चयेद्दिक्षु पंचमं पुरतो यजेत् । दलमध्येऽथ संपूज्या अनंगकुसुमादिकाः ॥ १३८ ॥

Dapat sambahin ang apat na Bāṇa sa mga direksiyon, at sambahin ang ikalima sa harapan. Pagkatapos, sa gitna ng mga talulot, si Anaṅgakusumā at ang iba pa (mga diyos/handog) ay dapat parangalan nang ganap.

Verse 139

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्योऽरुणविग्रहाः । पत्राग्रेषु पुनः पूज्या लक्ष्म्याद्या वल्लकीकराः ॥ १३९ ॥

Muli, sa mga dulo ng mga dahon ay dapat sambahin si Lakṣmī at ang iba pa—mapulang anyo—may hawak na lubid at pang-udyok, nagbibigay ng kawalang-takot at ninanais na biyaya, at may hawak na kudyapi (vallakī) sa kamay.

Verse 140

बहिरष्टदलेष्वर्च्या मन्मथाद्या मदोद्धताः । अपरांगा निषंगाद्याः पुष्पास्त्रेषुधनुर्द्धराः ॥ १४० ॥

Sa walong panlabas na talulot, dapat sambahin si Manmatha at ang iba pa—tila lasing sa pagmamataas—na mga panlabas na tagapaglingkod, may dalang sandatang-bulaklak, sisidlan ng palaso, mga palaso, at busog.

Verse 141

पत्रस्था मातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । तदग्रेष्वर्चयेद्विद्वानसितांगादिभैरवान् ॥ १४१ ॥

Ang mga Ina (Mātṛkā), simula kay Brāhmī, ay dapat sambahin na nakalagay sa mga dahon ayon sa mga katangiang inilarawan. Sa harap nila, ang marunong na nagsasagawa ay dapat sumamba sa mga Bhairava, simula kay Asitāṅga.

Verse 142

पुनः षोडश पत्रेषु पूज्याः षोडश शक्तयः । वामाद्याः कलवीणाभिर्गायंत्यः श्यामविग्रहाः ॥ १४२ ॥

Muli, sa labing-anim na talulot, sambahin ang labing-anim na Śakti—mula kay Vāmā—na may anyong maitim, umaawit nang banayad sa saliw ng matatamis na tunog ng vīṇā.

Verse 143

चतुरस्रे चतुर्दिक्षु चतस्रः पूजयेत्पुनः । मातंग्याद्यामदोन्मत्ता वीणोल्लसितपाणयः ॥ १४३ ॥

Muli, sa apat na direksiyon ng parisukat na maṇḍala, sambahin ang apat na Diyosa—mula kay Mātaṅgī—na nalulunod sa banal na pagkalasing ng ligaya, at ang kanilang mga kamay ay marikit na sumasayaw sa vīṇā.

Verse 144

आग्नेयकोणे विघ्नेशं दुर्गां नैशाचरेः यजेत् । वायव्ये बटुकान् पश्चादीशाने क्षेत्रपं यजेत् ॥ १४४ ॥

Sa timog-silangang sulok, sambahin si Vighneśa; at sambahin din si Durgā bilang pananggalang laban sa mga nilalang na gumagala sa gabi. Sa hilagang-kanluran, sambahin ang mga Baṭuka; at sa hilagang-silangan, sambahin si Kṣetrapa, ang tagapagbantay ng banal na pook.

Verse 145

लोकपाला बहिः पूज्या वज्राद्यैरायुधैः सह । मंत्रेऽस्मिन्संधिते मन्त्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १४५ ॥

Ang mga Lokapāla, mga tagapagbantay ng mga daigdig, ay dapat sambahin sa labas, kasama ang kanilang mga sandata gaya ng vajra at iba pa. Kapag ang mantrang ito ay naiuugnay at naihanay nang wasto, ang nagsasagawa ng mantra ay makatatamo ng ninanais niyang layon.

Verse 146

मल्लिकाजातिपुन्नागैर्होमाद्भाग्यालयो भवेत् । फलौर्बिल्यसमुद्भूतैस्तत्पत्रैर्वा हुताद्भवेत् ॥ १४६ ॥

Sa pag-aalay ng mga handog sa homa gamit ang mga bulaklak na mallikā, jāti, at punnāga, ang tao’y nagiging tahanan ng mabuting kapalaran. Gayundin, sa pag-aalay ng mga bungang mula sa bilva—o kahit mga dahon nito—nakakamit ang kaparehong pagpapala.

Verse 147

राजपुत्रस्य राज्याप्तिः पंकजैः श्रियमाप्नुयात् । उत्पलैर्वशयेद्विश्वं क्षारैर्मध्वाश्रितैः स्त्रियम् ॥ १४७ ॥

Para sa isang prinsipe, ang paghahari ay nakakamit sa pamamagitan ng homa na may mga bulaklak ng lotus; sa lotus din natatamo ang kasaganaan at biyaya ni Śrī. Sa asul na lotus, sinasabing napapasailalim ang daigdig sa impluwensiya; at sa sangkap na alkalino na hinaluan ng pulot, maaaring maakit ang isang babae.

Verse 148

वंजुलस्य समिद्भोमो वृष्टिं वितनुतेऽचिरात् । क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमान्नाशयति ज्वरम् ॥ १४८ ॥

Ang homa na ginaganap gamit ang mga patpat na samidh mula sa punong vaṃjula ay mabilis na nagdudulot ng pag-ulan. At sa paghahandog sa apoy ng mga piraso ng amṛtā (guḍūcī) na pinahiran ng gatas, winawasak ng homa ang lagnat.

Verse 149

दूर्वाभिरायुराप्नोति तन्दुलैर्धनवान्भवेत् । कदंबैर्वश्यमाप्नोति सर्वं त्रिमधुरप्लुतम् ॥ १४९ ॥

Sa pag-aalay ng damong dūrvā, nakakamit ang mahabang buhay; sa pag-aalay ng mga butil ng bigas, nagiging mayaman. Sa pag-aalay ng mga bulaklak ng kadamba, nakakamit ang kapangyarihang makaakit at mapapayag ang iba—ngunit ang lahat ay dapat basain ng “tatlong tamis”: pulot, ghee, at asukal.

Verse 150

नंद्यावर्तभवैः पुष्पैर्होमो वाक्सिद्धिदायकः । निंबप्रसूनैर्जुहुयादीप्सितश्रीसमृद्धये ॥ १५० ॥

Ang homa na iniaalay gamit ang mga bulaklak ng nandyāvarta ay nagbibigay ng vāk-siddhi—kaganapan at bisa ng pananalita. Dapat ihandog sa apoy ang mga bulaklak ng nimba (neem) upang makamtan ang ninanais na kasaganaan at pagyabong ng Śrī (kapalaran).

Verse 151

पलाशकुसुमैर्होमात्तेजस्वी जायते नरः । चन्दनागुरुकस्तूरी चन्द्रकुंकुमरोचनाः ॥ १५१ ॥

Sa pag-aalay ng homa gamit ang mga bulaklak ng palāśa, ang tao ay nagiging maningning at puspos ng tejas—ningning at lakas espirituwal. Gayundin, itinatakda ring ihandog ang mga pabango tulad ng sandalwood, agaru, musk, ang malamig na halimuyak na tinatawag na “candra”, saffron, at gorocanā.

Verse 152

वश्याय च प्रियत्वाय हुताश्च तिलकीकृताः । निर्गुंडीमूलहोमेन निगडान्मुच्यते नरः ॥ १५२ ॥

Upang mapasailalim ang isang tao at makamit ang pag-ibig, maghandog ng homa sa banal na apoy at ipahid bilang tilaka sa noo ang bagay na pinabanal. Sa pagsasagawa ng homa gamit ang ugat ng nirguṇḍī, ang tao’y napapalaya mula sa mga tanikala.

Verse 153

निंबतैलान्वितैर्लोणैर्होमः शत्रुविनाशनः । हरिद्राचूर्णसंमिश्रैर्लवणैः स्तंभयेज्जगत् ॥ १५३ ॥

Ang homa na may asin na hinaluan ng langis ng neem ay sinasabing pumupuksa sa mga kaaway; at ang asin na hinaluan ng pulbos na luyang-dilaw ay sinasabing nagdudulot ng stambhana—kapangyarihang pumigil at magpapatigil—sa daigdig, lalo sa mga puwersang sumasalungat.

Verse 154

मातंगीसिद्धविद्यैषा प्रोक्ता ते द्विजसत्तम । अवतारांतरं भूयो वर्णयामि निशामय ॥ १५४ ॥

O pinakamainam sa mga dvija, naituro ko na sa iyo ang kaalamang siddha ni Mātaṅgī. Ngayon makinig ka; ilalarawan ko muli ang isa pang avatāra.

Verse 155

दीपकाप्रीतिचन्द्राढ्या द्विधा चेद्रञ्जितापुनः । वतिवह्निप्रियामंत्रो धूमावत्या गजाक्षरः ॥ १५५ ॥

“(Isang anyo ng mantra) na pinayaman ng ‘lampara’, ‘minamahal’, at ‘buwan’; kapag hinati sa dalawa at muling ‘tinina/kinalahiran’, natatamo ang mantrang minamahal ni Vati at ng Apoy; at kapag isinama kay Dhūmāvatī, lumilitaw ang ‘pantig ng elepante’.”

Verse 156

पिप्पलादो मुनिश्छंदो निवृद्धूमावतीश्वरी । बीजेन षड्दीर्घजातियुक्तेन परिकल्पयेत् ॥ १५६ ॥

Dapat ay ayusin (ang mantra/pagsasagawa) na ito na si Pippalāda ang ṛṣi, ang (Muni-)chandas ang sukat, at si Nivṛddhūmāvatīśvarī ang namumunong diyosa; gamit ang bīja na may anim na mahahabang patinig.

Verse 157

ततो धूमावतीं ध्यायेच्छत्रुनिग्रहकारिणीम् । विवर्णां चंचलां दुष्टां दीर्घां च मलिनांबराम् ॥ १५७ ॥

Pagkaraan nito, dapat pagnilayan si Dhūmāvatī, ang diyosang nagpapasuko sa mga kaaway—maputla at kupas ang kulay, balisa, mabagsik, matangkad at mahaba ang anyo, at nakabihis ng maruruming kasuotan.

Verse 158

विमुक्तकुंतलां सूक्ष्मां विधवां विरलद्विजाम् । कंकध्वजरथारूढां प्रलंबितपयोधरम् ॥ १५८ ॥

Nagpakita siya na nakalugay ang buhok, payat at lupaypay, isang balo na kakaunti na lamang ang ngipin—nakasakay sa karwaheng may bandilang may sagisag ng tagak, at may mga dibdib na nakalaylay.

Verse 159

सूर्यहस्तां निरुक्षांकधृतहस्तांबरान्विताम् । प्रवृद्धलोमां तु भृशं कुटिलाकुटिलेक्षणाम् ॥ १५९ ॥

Ang kanyang mga kamay ay kumikislap na parang araw; siya’y nababalutan ng kasuotan at may hawak na tanda na may sagisag ng “Nirukta.” Labis ang balahibo sa kanyang katawan, at ang titig niya’y baluktot at nakapanghihilakbot.

Verse 160

क्षुत्पिपासार्दितां नित्यं भयदां कलहप्रियाम् । एवंविधां तु संचिंत्य नमः स्वाहा फडंतकम् ॥ १६० ॥

Pagnilayan siya bilang laging pinahihirapan ng gutom at uhaw, tagapagbigay ng takot, at mahilig sa alitan. Matapos pagnilayan ang gayong anyo, bigkasin: “namaḥ, svāhā, phaḍ” bilang pangwakas na pananggalang.

Verse 161

बीजं साध्योपरि न्यस्य तस्मिन्स्थाप्य शवं जपेत् । अवष्टभ्य शवं शत्रुनाम्नाथ प्रजपेन्मनुम् ॥ १६१ ॥

Ipatong ang pantig-binhi (bīja) sa ibabaw ng nilalayong pakay, at doon ay itatag ang isang “śava,” saka magsagawa ng japa. Pagkatapos idiin at pasukuin ang “śava” na iyon, ulit-ulitin ang mantra kasama ang pangalan ng kaaway.

Verse 162

सोष्णीषकंचुको विद्वान्कृष्णे भूते दिवानिशम् । उपवासी श्मशाने वा विपिने शून्यमंदिरे ॥ १६२ ॥

Ang marunong na tao, na may putong at pang-itaas na kasuotan, ay nararapat mag-ayuno araw at gabi sa madilim na araw ng buwan na tinatawag na Kṛṣṇā-bhūtā—maging sa pook ng pagsusunog ng bangkay, sa gubat, o sa isang templong walang tao.

Verse 163

मंत्रस्य सिद्ध्यै यतवाग्ध्यायन्देवीं निरंतरम् । सहस्रादूर्द्धूतः शत्रुर्ज्वरेण परिगृह्यते ॥ १६३ ॥

Upang magtagumpay ang siddhi ng mantra, ang taong nagpipigil ng pananalita at walang patid na nagmumuni sa Diyosa ay nakapagpapasakop sa kaaway—kahit itinaboy na sa malayo—sa pamamagitan ng lagnat.

Verse 164

पंचगव्येन शांतिः स्याज्ज्वरस्य पयसापि वा । मंत्राद्या क्षरमालिख्य शत्रूनाम ततः परम् ॥ १६४ ॥

Maaaring mapawi ang lagnat sa pamamagitan ng pañcagavya, o kahit sa gatas. Pagkaraan, isulat ang di-nasisirang pantig sa unahan ng mantra, at saka ito ilapat kaugnay sa mga kaaway.

Verse 165

द्वितीयं मनुवर्णं च शत्रुनामैवमालिखेत् । सर्वं मनुदिक्सहस्रजपाच्छवमृतिर्भवेत् ॥ १६५ ॥

Isulat ang ikalawang pantig ng mantra, at gayundin isulat ang pangalan ng kaaway sa gayong paraan. Sa pagbigkas ng buong mantra nang tig-iisang libo sa bawat direksiyon, lilitaw para sa kaaway ang “kamatayang gaya ng bangkay” (nakamamatay na pagkapuksa).

Verse 166

दग्ध्वा कंकं श्यशानाग्नौ तद्भस्मादाय मन्त्रवित् । विरोधिनाम्नाष्टशतं जप्तमुच्चाटनं रिपोः ॥ १६६ ॥

Pagkasunog sa ibong tagak (heron) sa apoy ng pook ng pagsusunog ng bangkay at pagkuha sa abo nito, ang nakaaalam ng mantra ay dapat bumigkas nang walong daang ulit, kasama ang pangalan ng kalaban; ito ang sinasabing ritwal ng pagpapalayas sa kaaway.

Verse 167

श्मशानभस्मना कृत्वा शवं तस्योपरि न्यसेत् । विरोधिनामसंरुद्धं कृष्णे पक्षे समुच्चरेत् ॥ १६७ ॥

Gamit ang abong mula sa pook ng pagsusunog ng bangkay, hubugin ito at ilagay ang isang bangkay sa ibabaw; saka sa kṛṣṇa-pakṣa (madilim na kalahati ng buwan), bigkasin ito habang pinaliligiran ng pangalan ng kaaway, upang ang kalaban ay mahadlangan.

Verse 168

महिषीक्षीरधूपं च दद्याच्छत्रुविपत्करम् । एवं संक्षेपतः प्रोक्तं अवतारचतुष्टयम् ॥ १६८ ॥

At maghandog ng insensong inihanda mula sa gatas ng kalabaw; sinasabing nagdudulot ito ng kapahamakan sa mga kaaway. Sa ganitong paglalagom, naipahayag ang pangkat na apat (mga ritwal) na kaugnay ng mga paglusong ng Diyos (avatāra).

Verse 169

दुर्गाया जगदंबायाः किं पुनः प्रष्टुमिच्छसि ॥ १६९ ॥

Tungkol kay Durgā—Jagadambā, Ina ng sansinukob—ano pa ang nais mong itanong muli?

Verse 170

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे दुर्गामन्त्रचतुष्टयवर्णनं नाम सप्ताशीतितमोऽध्यायः ॥ ८७ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ikawalongpu’t pitong kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Apat na Mantra ni Durgā,” sa Unang Bahagi ng Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, sa loob ng Dakilang Salaysay, sa Ikatlong Pāda.