The Exposition of Hanumān’s Protective Kavaca (Māruti-kavaca)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । कार्तवीर्यस्य कवचं कथितं ते मुनीश्वर । मोहविध्वंसनं जैत्रं मारुतेः कवचं श्रृणु ॥ १ ॥

Sinabi ni Sanatkumāra: O dakilang muni, naisalaysay ko na sa iyo ang kavaca ni Kārtavīrya. Ngayon pakinggan mo ang kavaca ni Māruti (Hanumān)—mapagwagi at sumisira sa kamangmangan at pagkalito.

Verse 2

यस्य संधारणात्सद्यः सर्वे नश्यंत्युपद्रवाः । भूतप्रेतारिजं दुःखं नाशमेति न संशयः ॥ २ ॥

Sa pag-iingat lamang nito (sa isip o sa pagbigkas), agad na nawawala ang lahat ng kaguluhan. Ang pagdurusang dulot ng bhūta, preta, o ng mga kaaway ay magwawakas—walang pag-aalinlangan.

Verse 3

एकदाहं गतो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् । आनंदवनिकासंस्थं ध्यायंतं स्वात्मनः पदम् ॥ ३ ॥

Minsan, ako’y nagtungo upang masilayan si Rāma, ang pinakadakila sa mga nagbibigay-galak sa lahat. Siya’y nananahan sa kakahuyang tinatawag na Ānandavanikā, at nagmumuni-muni sa kataas-taasang kalagayan ng Kanyang sariling Ātman.

Verse 4

तत्र रामं रमानाथं पूजितं त्रिदशेश्वरैः । नमस्कृत्य तदादिष्टमासनं स्थितवान् पुरः ॥ ४ ॥

Doon, aking sinamba si Rāma—ang Ramanātha, Panginoon ni Ramā (Lakṣmī)—na sinasamba ng mga panginoon ng tatlumpu’t tatlong deva. Pagkaraan ng pagyukod, tumindig ako sa harap at umupo sa upuang itinalaga sa akin.

Verse 5

तत्र सर्वं मया वृत्तं रावणस्य वधांतकम् । पृष्टं प्रोवाच राजेंद्रः श्रीरामः स्वयमादरात् ॥ ५ ॥

Doon, isinalaysay ko ang lahat ng naganap hanggang sa pagpaslang kay Rāvaṇa. Nang ako’y tanungin, si Śrī Rāma mismo—ang pinakadakilang hari—ay nagsalita nang may paggalang at maingat na paglingap.

Verse 6

ततः कथांते भगवान्मारुतेः कवचं ददौ । मह्यं तत्ते प्रवक्ष्यामि न प्रकाश्यं हि कुत्रचित् ॥ ६ ॥

Pagkatapos, sa wakas ng salaysay, ipinagkaloob ng Bhagavān ang kavaca—ang banal na baluting panangga ni Māruti (Hanumān)—sa akin. Ngayon ay ituturo ko ito sa iyo gaya ng itinuro sa akin, sapagkat hindi ito dapat ibunyag saanman nang walang pag-iingat.

Verse 7

भविष्यदेतन्निर्द्दिष्टं बालभावेन नारद । श्रीरामेणांजनासूनासूनोर्भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् ॥ ७ ॥

O Nārada, ito’y ipinahayag para sa hinaharap: sa pagyakap sa saloobing tulad ng isang bata, ipagkakaloob ni Śrī Rāma ang kapwa ligaya sa daigdig at kalayaan (mokṣa) sa apo ni Añjanā—si Māruti (Hanumān).

Verse 8

हनुमान् पूर्वतः पातु दक्षिणे पवनात्मजः । पातु प्रतीच्यामक्षघ्नः सौम्ये सागरतारकः ॥ ८ ॥

Nawa’y si Hanumān ang magtanggol sa akin sa silangan; sa timog, nawa’y ang anak ng Diyos ng Hangin ang magtanggol. Sa kanluran, nawa’y ang pumatay kay Akṣa ang magtanggol; at sa hilaga, nawa’y ang tumulong tumawid sa karagatan ang magtanggol.

Verse 9

ऊर्द्ध पातु कपिश्रेष्ठः केसरिप्रियनंदनः । अधस्ताद्विष्णुभक्तस्तु पातु मध्ये च पावनिः ॥ ९ ॥

Nawa’y ang pinakadakila sa mga unggoy, ang minamahal na anak na nagbibigay-galak kay Kesarin, ang magtanggol sa akin mula sa itaas. Nawa’y ang deboto ni Viṣṇu ang magtanggol mula sa ibaba; at nawa’y ang Tagapagpadalisay ang magtanggol sa gitna.

Verse 10

लंकाविदाहकः पातु सर्वापद्भ्यो निरंतरम् । सुग्रीवसचिवः पातु मस्तकं वायुनंदनः ॥ १० ॥

Nawa’y ang nagsunog sa Laṅkā ang magtanggol sa akin nang walang patid mula sa lahat ng kapahamakan. Nawa’y ang anak ni Vāyu—ang ministro ni Sugrīva—ang magtanggol sa aking ulo.

Verse 11

भालं पातु महावीरो भ्रुवोर्मध्ये निरंतरम् । नेत्रे छायापहारी च पातु नः प्लवगेश्वरः ॥ ११ ॥

Nawa’y ang dakilang bayani ang magtanggol sa aking noo; nawa’y lagi Niyang bantayan ang pagitan ng aking mga kilay. At nawa’y ang Panginoon ng mga unggoy—ang nag-aalis ng nagtatabing anino—ang magtanggol sa aming mga mata.

Verse 12

कपोलौ कर्णमूले च पातु श्रीरामकिंकरः । नासाग्रमंजनासूनुः पातु वक्त्रं हरीश्वरः ॥ १२ ॥

Nawa’y ang tapat na lingkod ni Śrī Rāma ang magtanggol sa aking mga pisngi at sa ugat ng aking mga tainga. Nawa’y ang anak ni Añjanā ang magtanggol sa dulo ng aking ilong; at nawa’y si Hari, ang Kataas-taasang Panginoon, ang magtanggol sa aking mukha.

Verse 13

पातु कंठे तु दैत्यारिः स्कंधौ पातु सुरारिजित् । भुजौ पातु महातेजाः करौ च चरणायुधः ॥ १३ ॥

Nawa’y ang Tagapagpuksa ng mga daitya ang mag-ingat sa aking lalamunan; nawa’y ang Mananaig sa mga kaaway ng mga deva ang mag-ingat sa aking mga balikat. Nawa’y ang Lubhang Maningning ang mag-ingat sa aking mga bisig, at nawa’y Siya na ang sandata ay ang Kanyang mga paa ang mag-ingat sa aking mga kamay.

Verse 14

नखान्नाखायुधः पातु कुक्षौ पातु कपीश्वरः । वक्षो मुद्रापहारी च पातु पार्श्वे भुजायुधः ॥ १४ ॥

Nawa’y si Nakhāyudha, na ang sandata ay mga kuko, ang mag-ingat sa akin sa bahagi ng mga kuko; nawa’y si Kapīśvara, Panginoon ng mga vanara, ang mag-ingat sa tiyan. Nawa’y si Mudrāpahārī ang mag-ingat sa dibdib; at nawa’y si Bhujāyudha, na ang sandata ay mga bisig, ang mag-ingat sa mga tagiliran.

Verse 15

लंकानिभंजनः पातु पृष्टदेशे निरंतरम् । नाभिं श्रीरामभक्तस्तु कटिं पात्वनिलात्मजः ॥ १५ ॥

Nawa’y ang Tagapagwasak ng Laṅkā ang mag-ingat sa aking likod nang walang patid. Nawa’y ang deboto ni Śrī Rāma ang mag-ingat sa aking pusod, at nawa’y ang anak ng Diyos ng Hangin ang mag-ingat sa aking baywang.

Verse 16

गुह्यं पातु महाप्रज्ञः सक्थिनी अतिथिप्रियः । ऊरू च जानुनी पातु लंकाप्रासादभंजनः ॥ १६ ॥

Nawa’y ang Lubhang Marunong ang mag-ingat sa aking mga lihim na bahagi; nawa’y ang Mapagmahal sa pagtanggap ng panauhin ang mag-ingat sa aking mga hita. Nawa’y ang Tagapagwasak ng mga palasyo ng Laṅkā ang mag-ingat sa aking balakang at mga tuhod.

Verse 17

जंघे पातु कपिश्रेष्ठो गुल्फौ पातु महाबलः । अचलोद्धारकः पातु पादौ भास्करसन्निभः ॥ १७ ॥

Nawa’y ang pinakadakila sa mga vanara ang mag-ingat sa aking mga binti; nawa’y ang Makapangyarihan ang mag-ingat sa aking mga bukung-bukong. Nawa’y ang Tagapag-angat ng bundok ang mag-ingat sa aking mga paa—Siya na ang ningning ay tulad ng Araw.

Verse 18

अङ्गानि पातु सत्त्वाढ्यः पातु पादांगुलीः सदा । मुखांगानि महाशूरः पातु रोमाणि चात्मवान् ॥ १८ ॥

Nawa’y ang Panginoong puspos ng sattva ang mag-ingat sa aking mga sangkap; nawa’y lagi Niyang ingatan ang mga daliri ng paa. Nawa’y ang Dakilang Bayani ang magtanggol sa mga bahagi ng aking mukha, at nawa’y ang Mapagpigil-sa-sarili ang mag-ingat maging sa mga balahibo ng aking katawan.

Verse 19

दिवारात्रौ त्रिलोकेषु सदागतिलुतोऽवतु । स्थितं व्रजंतमासीनं पिबंतं जक्षतं कपिः ॥ १९ ॥

Nawa’y si Kapi—na laging gumagalaw sa tatlong daigdig sa araw at sa gabi—ang mag-ingat sa akin: maging ako’y nakatayo, naglalakad, nakaupo, umiinom, o kumakain.

Verse 20

लोकोत्तरगुणः श्रीमान् पातु त्र्यंबकसंभवः । प्रमत्तमप्रमत्तं वा शयानं गहनेंऽबुनि ॥ २० ॥

Nawa’y ang Maluwalhating Panginoon, na may mga katangiang lampas sa daigdig—na isinilang mula kay Tryambaka—ang mag-ingat sa amin, maging kami’y pabaya o mapagmatyag, kahit nakahimlay sa malalalim na tubig.

Verse 21

स्थलेंऽतरिक्षे ह्यग्नौ वा पर्वते सागरे द्रुमे । संग्रामे संकटे घोरे विराङ्रूपधरोऽवतु ॥ २१ ॥

Sa lupa, sa himpapawid, sa apoy, sa bundok, sa karagatan, o sa gitna ng mga punò; sa digmaan, sa panganib, at sa nakapanghihilakbot na mga pagsubok—nawa’y ang Panginoong may anyong kosmiko (Virāṭ) ang magtanggol sa akin.

Verse 22

डाकिनीशाकिनीमारीकालरात्रिमरीचिकाः । शयानं मां विभुः पातु पिशाचोरगराक्षसीः ॥ २२ ॥

Kapag ako’y nakahimlay upang matulog, nawa’y ang Panginoong Laganap sa Lahat (Vibhu) ang mag-ingat sa akin—mula sa ḍākinī at śākinī, mula sa salot, mula sa nakapanghihilakbot na Kālarātri, mula sa mapanlinlang na mga guniguni, at mula sa piśāca, mga ahas, at mga rākṣasī.

Verse 23

दिव्यदेहधरो धीमान्सर्वसत्त्वभयंकरः । साधकेंद्रावनः शश्वत्पातु सर्वत एव माम् ॥ २३ ॥

Nawa’y ang Panginoong marunong—may banal na katawan, nakapanghihilakbot sa lahat ng kaaway na nilalang, at laging tagapagtanggol ng pinakadakilang mga sādhaka—ay patuloy na magbantay sa akin mula sa lahat ng dako.

Verse 24

यद्रूपं भीषणं दृष्ट्वा पलायंते भयानकाः । स सर्वरूपः सर्वज्ञः सृष्टिस्थितिकरोऽवतु ॥ २४ ॥

Sa pagtanaw sa nakapanghihilakbot Niyang anyo, maging ang mga mababangis ay tumatakas sa takot. Nawa’y Siya—na may lahat ng anyo, ganap na nakaaalam, at tagapaglikha at tagapagpanatili—ang magtanggol sa amin.

Verse 25

स्वयं ब्रह्मा स्वयं विष्णुः साक्षाद्देवो महेश्वरः । सूर्यमंडलगः श्रीदः पातु कालत्रयेऽपि माम् ॥ २५ ॥

Nawa’y Siya—na Siya mismo si Brahmā, Siya mismo si Viṣṇu, at hayagang ang Diyos na Maheśvara—na nananahan sa bilog ng araw at nagkakaloob ng śrī (kasaganaan), ay magtanggol sa akin sa tatlong panahon: nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap.

Verse 26

यस्य शब्दमुपाकर्ण्य दैत्यदानवराक्षसाः । देवा मनुष्यास्तिर्यंचः स्थावरा जङ्गमास्तथा ॥ २६ ॥

Sa pagdinig lamang sa tinig (pagbigkas) Niya, ang mga Daitya, Dānava, at Rākṣasa—gayundin ang mga deva, tao, hayop, at maging ang mga nilalang na di‑gumagalaw at gumagalaw—ay napapasailalim sa Kanyang kapangyarihan.

Verse 27

सभया भयनिर्मुक्ता भवंति स्वकृतानुगाः । यस्यानेककथाः पुण्याः श्रूयंते प्रतिकल्पके ॥ २७ ॥

Yaong sumusunod sa bunga ng sarili nilang karma ay napapalaya sa takot, kahit nasa gitna ng kapulungan. Tungkol sa Kanya, maraming banal at mapagpalang salaysay ang naririnig sa bawat kalpa, kalpa matapos ang kalpa.

Verse 28

सोऽवतात्साधकश्रेष्ठं सदा रामपरायणः । वैधात्रधातृप्रभृति यत्किंचिद्दृश्यतेऽत्यलम् ॥ २८ ॥

Nawa’y ang pinakadakila sa mga sādhaka—na laging nakatuon kay Rāma—ang magtanggol sa amin. Mula sa kautusang kosmiko ng Maylikha, anumang munting bagay na nakikita sa mundong ito ay lubhang hamak sa harap Niya.

Verse 29

विद्ध्वि व्याप्तं यथा कीशरूपेणानंजनेन तत् । यो विभुः सोऽहमेषोऽहं स्वीयः स्वयमणुर्बृहत् ॥ २९ ॥

Alamin na Siya’y lumalaganap sa lahat—banayad at walang bahid—na nagpapakita sa anyo ng Panginoon. Ang Lubos na Lumalaganap na Yaon ang “ako”; ang “ako” na ito ay Sarili Niya, at sa Kanyang kapangyarihan Siya’y kapwa napakaliit at napakalawak.

Verse 30

ऋग्यजुःसामरूपश्च प्रणवस्त्रिवृदध्वरः । तस्मै स्वस्मै च सर्वस्मै नतोऽस्म्यात्मसमाधिना ॥ ३० ॥

Sa samādhi ng panloob na Sarili, ako’y yumuyuko sa Kanya na anyo ng Ṛg, Yajus, at Sāman; na siyang banal na Praṇava (Oṁ); na siyang tatluhing sagradong ritwal—sa Kanya, sa Sarili sa loob, at sa Lahat, ako’y nagpupugay.

Verse 31

अनेकानन्तब्रह्माण्डधृते ब्रह्मस्वरूपिणे । समीरणात्मने तस्मै नतोऽस्म्यात्मस्वरूपिणे ॥ ३१ ॥

Ako’y yumuyuko sa Kanya na nagtataguyod ng di-mabilang at walang-hanggang mga sansinukob; na ang likas Niya’y Brahman; na nananahan bilang hininga ng buhay, ang hangin na mahalaga. Sa Kanya—na tunay na anyo ng Sarili—ako’y nag-aalay ng paggalang.

Verse 32

नमो हनुमते तस्मै नमो मारुतसूनवे । नमः श्रीरामभक्ताय श्यामाय महते नमः ॥ ३२ ॥

Pagpupugay kay Hanumān na yaon; pagpupugay sa anak ni Māruta, ang Diyos ng Hangin. Pagpupugay sa deboto ni Śrī Rāma—sa maitim ang kulay, sa dakilang isa—pagpupugay muli.

Verse 33

नमो वानर वीराय सुग्रीवसख्यकारिणे । संकाविदहनायाथ महासागरतारिणे ॥ ३३ ॥

Pagpupugay sa bayaning Vanara na nagtatag ng pagkakaibigan kay Sugrīva; na nagsunog sa Laṅkā at nagpadali ng pagtawid sa dakilang karagatan.

Verse 34

सीताशोकविनाशाय राममुद्राधराय च । रावणांतनिदानाय नमः सर्वोत्तरात्मने ॥ ३४ ॥

Pagpupugay sa Kataas-taasang Sarili na higit sa lahat—na pumapawi sa dalamhati ni Sītā; na may tangan ng singsing-selyo ni Rāma; at siyang tiyak na sanhi ng pagwawakas ni Rāvaṇa.

Verse 35

मेघनादमखध्वंसकारणाय नमोनमः । अशोकवनविध्वंसकारिणे जयदायिने ॥ ३५ ॥

Muli’t muli, pagpupugay sa Kanya na naging sanhi ng pagwasak sa paghahandog ni Meghanāda; na sumira sa gubat ng Aśoka at nagkakaloob ng tagumpay.

Verse 36

वायुपुत्राय वीराय आकाशोदरगामिने । वनपालशिरश्छेत्रे लंकाप्रासादभंजिने ॥ ३६ ॥

Pagpupugay sa bayaning anak ni Vāyu, na lumalakbay sa malawak na himpapawid; na pumutol sa ulo ng bantay-gubat; at dumurog sa mga palasyo ng Laṅkā.

Verse 37

ज्वलत्कांचनवर्णाय दीर्घलांगूलधारिणे । सौमित्रिजयदात्रे च रामदूताय ते नमः ॥ ३७ ॥

Pagpupugay sa Iyo—Ikaw na nagniningas na kulay ginto; may mahabang buntot; tagapagkaloob ng tagumpay kay Saumitrī (Lakṣmaṇa); at sugo ni Rāma.

Verse 38

अक्षस्य वधकर्त्रे च ब्रह्मशस्त्रनिवारिणे । लक्ष्मणांगमहाशक्तिजातक्षतविनाशिने ॥ ३८ ॥

Pagpupugay sa Kanya na pumatay kay Akṣa, na pumigil sa sandatang Brahmāstra, at na nag-alis ng sugat na dulot ng dakilang Śakti na tumama sa katawan ni Lakṣmaṇa.

Verse 39

रक्षोघ्नाय रिपुघ्नाय भूतघ्नाय नमोनमः । ऋक्षवानरवीरौघप्रासादाय नमोनमः ॥ ३९ ॥

Muli’t muli ang pagpupugay sa Kanya na pumupuksa sa mga rākṣasa, sa mga kaaway, at sa masasamang nilalang. Muli’t muli ang pagpupugay sa Kanya, ang dakilang kanlungan at sandigan ng mga pangkat ng magigiting na oso at vānaras.

Verse 40

परसैन्यबलघ्नाय शस्त्रास्त्रघ्नाय ते नमः । विषघ्नाय द्विषघ्नाय भयघ्नाय नमोनमः ॥ ४० ॥

Pagpupugay sa Iyo, tagapagwasak ng lakas ng hukbong kaaway; pagpupugay sa Iyo, na nagpapawalang-bisa sa mga sandata at astra. Muli’t muli ang pagpupugay sa Iyo, tagapag-alis ng lason, tagapagpuksa ng mga kalaban, at tagapagtaboy ng takot.

Verse 41

महीरिपुभयघ्नाय भक्तत्राणैककारिण । परप्रेरितमन्त्राणां मंत्राणां स्तंभकारिणे ॥ ४१ ॥

Pagpupugay sa Kanya na pumupuksa sa takot na dulot ng mga kaaway sa lupa; na tanging sa pag-iingat sa mga deboto nakatuon; at na kayang patigilin at gawing walang-bisa ang mga mantra na inuudyok ng iba laban sa atin.

Verse 42

पयः पाषाणतरणकारणाय नमोनमः । बालार्कमंडलग्रासकारिणे दुःखहारिणे ॥ ४२ ॥

Muli’t muli ang pagpupugay sa Kanya na siyang dahilan kung bakit maging ang bato ay nakakatawid sa tubig; pagpupugay sa Kanya na kayang lamunin ang bilog ng sumisikat na araw, ang tagapag-alis ng dalamhati.

Verse 43

नखायुधाय भीमाय दन्तायुधधराय च । विहंगमाय शवाय वज्रदेहाय ते नमः ॥ ४३ ॥

Pagpupugay sa Iyo—Ikaw na may mga kuko bilang sandata, ang Nakapanghihilakbot; may mga ngipin na sandata; ang Anyong-Ibon; ang nakahimlay na tila bangkay sa katahimikan ng yoga; at ang may katawang matigas na parang vajra, gaya ng kulog.

Verse 44

प्रतिग्रामस्थितायाथ भूतप्रेतवधार्थिने । करस्थशैलशस्त्राय राम शस्त्राय ते नमः ॥ ४४ ॥

Pagpupugay sa Iyo—O Sandata ni Rāma—na nananahan sa bawat nayon; na ang layon ay puksain ang mga bhūta at preta; at may sandatang batong-bundok na hawak sa kamay.

Verse 45

कौपीनवाससे तुभ्यं रामभक्तिरताय च । दक्षिणाशाभास्कराय सतां चन्द्रोदयात्मने ॥ ४५ ॥

Pagpupugay sa Iyo—Ikaw na tanging bahag ang suot; Ikaw na nagagalak sa bhakti kay Rāma; Ikaw na gaya ng araw na sumisikat sa dakong timog; at para sa mga banal, Ikaw ang diwa ng pagsikat ng buwan—malamig at mapalad na liwanag.

Verse 46

कृत्याक्षतव्यथाघ्नाय सर्वक्लेशहराय च । स्वाम्याज्ञापार्थसंग्रामसख्यसंजयकारिणे ॥ ४६ ॥

Pagpupugay sa Kanya—na pumapawi sa kirot na dulot ng masasamang ritwal at mga sugat, at nag-aalis ng lahat ng pagdurusa; at na sa utos ng Kanyang Panginoon ay naging kaibigang kasamang tagapagmaneho ng karwahe sa digmaan ni Arjuna, at nagdudulot ng tagumpay.

Verse 47

भक्तानां दिव्यवादेषु संग्रामे जयकारिणे । किल्किलावुवकाराय घोरशब्दकराय च ॥ ४७ ॥

Pagpupugay sa Kanya—na nagbibigay ng tagumpay sa mga deboto sa banal na sagupaan ng digmaan; na nagpapalakas ng sigaw na “kilkilā” at iba pang hiyaw ng tagumpay; at na lumilikha ng nakapanghihilakbot, dumadagundong na tunog.

Verse 48

सर्वाग्निव्याधिसंस्तंभकारिणे भयहारिणे । सदा वनफलाहारसंतृप्ताय विशेषतः ॥ ४८ ॥

Pagpupugay sa Kanya na pumipigil sa lahat ng lagnat at karamdaman, nag-aalis ng takot, at lalo pang nalulugod sa debotong laging kontento sa pagkain ng mga bunga ng gubat.

Verse 49

महार्णवशिलाबद्ध्वसेतुबंधाय ते नमः । इत्येतत्कथितं विप्र मारुतेः कवचं शिवम् ॥ ४९ ॥

Pagpupugay sa iyo na, sa pagbigkis ng mga bato, ay nagtayo ng tulay sa ibabaw ng dakilang karagatan. Ganito, O brāhmaṇa, naipahayag ang mapalad na kavaca ni Māruti (Hanumān).

Verse 50

यस्मै कस्मै न दातव्यं रक्षणीयं प्रयत्नतः । अष्टगंधैर्विलिख्याथ कवचं धारयेत्तु यः ॥ ५० ॥

Hindi ito dapat ibigay kaninuman; dapat itong ingatan nang buong pagsisikap. Sinumang magsulat nito gamit ang walong mababangong sangkap at saka isuot ang kavaca na ito, ay tatanggap ng pag-iingat nito.

Verse 51

कंठे वा दक्षिणे बाहौ जयस्तस्य पदे पदे । किं पुनर्बहुनोक्तेन साधितं लक्षमादरात् ॥ ५१ ॥

Isuot man sa leeg o sa kanang braso, ang tagumpay ay sasama sa kanya sa bawat hakbang. Ano pa ang kailangang sabihin? Sa debosyon at pag-iingat, tiyak na natatamo ang layon.

Verse 52

प्रजप्तमेतत्कवचमसाध्यं चापि साधयेत् ॥ ५२ ॥

Ang kavaca na ito, kapag na-japa at napaging ganap sa wastong pagbigkas, ay makapagtatamo maging ng itinuturing na imposible.

Verse 53

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे हनुमत्कवचनिरूपणं नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७८ ॥

Sa gayon nagwakas ang ika-pitumpu’t walong kabanata, na pinamagatang “Paglalahad ng Panangga (Kavaca) ni Hanumān,” sa naunang bahagi ng Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, sa Dakilang Salaysay, sa Ikatlong Pāda.