Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । परीक्ष्य शिष्यं तु गुरुर्मंत्रशोधनमाचरेत् । प्राक्प्रत्यग्दक्षिणोदक्चपंचसूत्राणि पातयेत् ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: Matapos munang siyasatin ang alagad, ang guru ay dapat magsagawa ng paglilinis ng mantra; at ipalagay ang limang banal na sinulid ayon sa mga direksiyon—silangan, kanluran, timog, at hilaga.

Verse 2

चतुष्टयं चतुष्कानां स्यादेवं नृपकोष्ठके । तत्राद्यप्रथमे त्वाद्यं द्वितीयाद्ये द्वितीयकम् ॥ २ ॥

Sa gayon, sa maharlikang grid (nṛpa-koṣṭhaka), nabubuo ang isang pangkat na apat mula sa mga pangkat na tig-aapat. Sa ayos na ito, sa unang pangunahing puwesto ay ilalagay ang una; sa ikalawang pangunahing puwesto ay ilalagay ang ikalawa.

Verse 3

तृतीयाद्ये तृतीयं स्याञ्चतुर्थाद्ये तुरीयकम् । तत्तदाग्नेयकोष्ठेषु तत्तत्पंचममक्षरम् ॥ ३ ॥

Sa pangkat na nagsisimula sa ikatlo, ang ikatlo ang kukunin; sa pangkat na nagsisimula sa ikaapat, ang ikaapat ang kukunin. At sa bawat kaukulang selda ng ‘Agni’ (timog-silangan), ilalagay ang ikalimang titik ng pangkat na iyon.

Verse 4

विलिख्य क्रमतो धीमान्मनुं संशोधयेत्ततः । नामाद्यक्षरमारभ्य यावन्मन्त्रादि वर्णकम् ॥ ४ ॥

Pagkasulat ng mantra sa wastong pagkakasunod, ang marunong ay dapat magsuri at magwasto nito—mula sa unang titik ng Banal na Pangalan hanggang sa bawat pantig na bumubuo sa mantra at sa mga pambungad nitong bahagi.

Verse 5

चतुष्के यत्र नामार्णस्तत्स्यात्सिद्धिचतुष्ककम् । प्रादक्षिण्यात्तद्द्वितीयं साध्याख्यं परिकीर्तितम् ॥ ५ ॥

Ang pangkat na apat na kinalalagyan ng mga pantig ng Banal na Pangalan ay tinatawag na ‘apat na siddhi’. Kapag kinuha sa ayos na pakanan (paikot na ayon sa orasan), ang ikalawang pangkat ay ipinahahayag na ‘Sādhya’.

Verse 6

तृतीयं पुंसि सिद्धाख्यं तुरीयमरिसंज्ञकम् । द्वयोर्वर्णावेककोष्ठे सिद्धसिद्धेति तन्मतम् ॥ ६ ॥

Ang ikatlong uri sa panlalaki ay tinatawag na “Siddha,” at ang ikaapat ay tinatawag na “Ari.” Kapag ang dalawang titik ay nasa iisang sisidlan (koṣṭha), ang kinikilalang tawag ay “Siddha–Siddha.”

Verse 7

तद्द्वितीये तु मंत्रार्णे सिद्धसाध्यः प्रकीर्तितः । तृतीये तत्सुसिद्धः स्यात्सिद्धारिस्तञ्चतुर्थके ॥ ७ ॥

Ngunit kapag ito’y nasa ikalawang pantig ng mantra (mantrārṇa), ipinahahayag itong “siddha-sādhya” (tagumpay na maaaring makamtan). Sa ikatlo, nagiging “su-siddha” (lubhang matagumpay); at sa ikaapat, tinatawag na “siddhāri” (kaaway o hadlang sa tagumpay).

Verse 8

नामार्णान्यचतुष्कात्तु द्वितीये मंत्रवर्णके । चतुष्के चेत्तदा पूर्वं यत्र नामाक्षरं स्थितम् ॥ ८ ॥

Kung ang mga pantig ng pangalan (mga titik na bumubuo sa pangalan) ay wala sa pangkat na tig-aapat, kung gayon sa ikalawang pangkat na tig-aapat ng mga titik ng mantra—kung gagamitin ang pangkat na tig-aapat—ilagay ang mga ito nang mas maaga, sa puwestong kinaroroonan ng titik ng pangalan.

Verse 9

तत्र तत्कोष्ठमारभ्य गणयेत्पूर्ववत्क्रमात् । साध्यसिद्धः साध्यसाध्यस्तत्सुसिद्धश्च तद्रिप्रुः ॥ ९ ॥

Doon, simula sa mismong sisidlan (koṣṭha) na iyon, bilangin ayon sa dating paraan, sa wastong pagkakasunod. Mula sa pagbibilang na iyon lumilitaw ang mga bunga na tinatawag na: “sādhya-siddha,” “sādhya-sādhya,” “tat-su-siddha,” at “tad-ripru” (kalaban o tagahadlang).

Verse 10

तृतीये चेञ्चतुष्के तु यदि स्यान्मंत्रवर्णकः । तदा पूर्वोक्तरीत्या तु क्रमाद्देयं मनीषिभिः ॥ १० ॥

Kung sa ikatlong pangkat na tig-aapat ay may lumitaw na pantig ng mantra (yunit na nagdadala ng mantra), nararapat na ipamahagi ito ng mga pantas ayon sa pagkakasunod, alinsunod sa paraang naipahayag na noon pa.

Verse 11

सुसिद्धसिद्धस्तत्साध्यस्तत्सुसिद्धश्च तदृषिः । तुरीये चेञ्चतुष्के तु तदैवं गणयेत्सुधीः ॥ ११ ॥

“Su-siddha-siddha”, “Tat-sādhya”, “Tat-su-siddha”—at ang yaong ṛṣi rin; sa ikaapat na bahagi, sa loob ng apat-na-uri, dapat itong bilangin ng marunong nang wasto ayon sa ganitong paraan.

Verse 12

अरिसिद्धोऽरिसाध्यश्च तत्सुसिद्धश्च तद्रिपुः । रिद्धसिद्धो यथोक्तेन द्विगुणात्सिद्धिसाध्यकः ॥ १२ ॥

Ang isa ay tinatawag na “ari-siddha” at ang isa pa ay “ari-sādhya”; gayundin may “tat-su-siddha” at ang katapat nitong “kaaway”. At gaya ng nasabi na, ang “ṛddha-siddha” ay yaong nagkakamit ng tagumpay sa dobleng (pinalakas) na sukat.

Verse 13

सिद्धः सुसिद्धोर्द्धतयात्सिद्धारिर्हंति गोत्रजान् । द्विगुणात्साध्यसिद्धस्तु साध्यसाध्यो विलंबतः ॥ १३ ॥

Ang “Siddha”, sa pinalakas na kapangyarihan ng pagiging “Su-siddha”, ang “siddha-ari” ay sumisira maging sa mga kaangkan sa iisang gotra. Sa dobleng tindi, nagiging “Sādhya-siddha”; ngunit ang “Sādhya-sādhya” ay nakakamit lamang ang bunga matapos ang pagkaantala.

Verse 14

साध्यः सुसिद्धो द्विगुणात्साध्यारिर्हंति बांधवान् । सुसिद्धसिद्धोर्द्धतया तत्साध्यो द्विगुणाज्जपात् ॥ १४ ॥

Ang “sādhya” ay nagiging “susiddha” sa dobleng pagsisikap; ang kaaway ng sādhya ay nananakit sa mga kamag-anak. Ngunit sa pinalakas na kapangyarihan ng “susiddha-siddha”, ang sādhya ring iyon ay muling natatamo sa pamamagitan ng japa na dobleng sukat.

Verse 15

तत्सुसिद्धप्राप्तिमात्रात्सुसिद्धारिः कुटुंबहृत् । अरिसिद्धस्तु पुत्रघ्नोऽरिसाध्यः कन्यकापहः ॥ १५ ॥

Sa pag-abot pa lamang sa “tat-su-siddha”, ang “susiddha-ari” ay nagiging maninira ng sambahayan. Ang “ari-siddha” ay sinasabing pumapatay ng mga anak na lalaki, at ang “ari-sādhya” ay nagiging magnanakaw ng dalaga (anak na babae/batang babae).

Verse 16

तत्सुसिद्धः कलत्रघ्नः साधकघ्नोरेऽप्यरिः स्मृतः । अन्येऽप्यत्र प्रकारा हि संति वै बहवो मुने ॥ १६ ॥

Ang gayong ayos ay sinasabing ganap na mabisa: winawasak nito ang asawa at nagiging kaaway maging ng nagsasagawa (sādhaka). O pantas na muni, tunay na marami pang ibang uri ng ganitong mga kalagayan dito.

Verse 17

सर्वेषु मुख्योऽयं तेऽत्र कथितो कथहाभिधः । एवं संशोध्य मंत्रं तु शुद्धे काले स्थले तथा ॥ १७ ॥

Sa lahat ng pamamaraan, ito ang pinakapanguna; ipinaliwanag ito sa iyo rito, na kilala sa pangalang “Kathahā.” Kaya, matapos linisin at tiyaking wasto ang mantra, isagawa ito sa banal na panahon at sa banal na pook din.

Verse 18

दीक्षयेञ्च गुरुः शिष्यं तद्विधानमुदीर्यते । नित्यकृत्यं विधायाथ प्रणम्य गुरुपादुकाम् ॥ १८ ॥

Dapat pasimulan ng guro ang alagad sa dīkṣā, matapos munang ipahayag ang wastong paraan ng pagsisimulang iyon. Pagkaraan, matapos ipagawa ang itinakdang araw-araw na tungkulin, dapat yumuk at magbigay-galang sa pādukā, ang sandalyas ng Guru.

Verse 19

प्रार्थयेत्सद्गुरुं भक्त्याभीष्टार्थमादृतः । संपूज्य वस्त्रालंकारगोहिरण्यधरादिभिः ॥ १९ ॥

Sa debosyon (bhakti) at may buong paggalang, dapat manikluhod at manalangin sa sadguru, ang tunay na guro, para sa ninanais na layon, matapos muna siyang sambahin nang ganap sa pamamagitan ng kasuotan, alahas, mga baka, ginto, lupa, at iba pa.

Verse 20

कृत्वा स्वस्ति विधानं तु मंडलादि च तुष्टिमान् । गुरुः शिष्येण सहितः शुचिर्यागगृहं विशेत् ॥ २० ॥

Matapos isagawa ang ritwal ng mapagpalang pagbabasbas (svasti-vidhāna) at matapos ang maṇḍala at mga kaugnay na paghahanda nang may kagalakan, ang guro—na dalisay at nasisiyahan—ay dapat pumasok sa bulwagan ng paghahandog (yāga-gṛha) kasama ang alagad.

Verse 21

सामान्यार्घोदकेनाथ संप्रोक्ष्य द्वारमस्त्रतः । दिव्यानुत्सारयेद्विघ्नान्नभस्थानर्च्य वारिणा ॥ २१ ॥

O Panginoon, matapos wisikan ang pintuan ng tubig na payak na arghya at ingatan ito sa mantra ng Astra, dapat itaboy ang mga banal na hadlang; at sa pagsamba sa pamamagitan ng tubig, dapat ding payapain ang mga nilalang na nakatindig sa himpapawid.

Verse 22

पार्ष्णिघातैस्त्रिभिर्भौमांस्ततः कर्म समाचरेत् । वर्णकैः सर्वतोभद्रे यथोक्तपरिकल्पिते ॥ २२ ॥

Pagkatapos, hampasin ang lupa nang tatlong ulit gamit ang sakong, saka isagawa ang ritwal; sa loob ng diyagramang ‘Sarvatobhadra’ (lubos na mapalad) na inihanda ayon sa itinakda, gamit ang mga titik (varṇa) na itinuro.

Verse 23

वह्निमण्डलमभ्यर्च्य तत्कलाः परिपूज्य च । अस्त्रप्रक्षालितं कुंभं यथाशक्ति विनिर्मितम् ॥ २३ ॥

Matapos sambahin ang maṇḍala ng apoy at igalang nang wasto ang mga kalā (mga kapangyarihang kasama) nito, maghanda—ayon sa makakaya—ng isang kumbha, ang banga ng tubig, na nalinis sa ritwal sa pamamagitan ng mantra ng Astra.

Verse 24

तत्र संस्थाप्य विधिवत्तत्र भानोः कलां यजेत् । विलोममातृकामूलमुच्चरन् शुद्धवारिणा ॥ २४ ॥

Matapos itong maitatag doon ayon sa wastong paraan, sambahin ang banal na sinag/bahagi ng Araw. Sa paggawa nito, bigkasin ang ugat ng Matṛkā (binhi ng alpabeto) sa baligtad na ayos, gamit ang dalisay na tubig.

Verse 25

आपूर्य कुंभं तत्रार्चेत्सोमस्य विधिवत्कलाः । धूम्रार्चिरूष्मा ज्वलिनी ज्वालिनी विस्फुलिंगिनी ॥ २५ ॥

Pagkapuno ng tubig ang kumbha, sambahin doon ayon sa itinakdang paraan ang mga kalā ni Soma: Dhūmrārci (usok-na-apoy), Ūṣmā (init), Jvalinī (nagniningas), Jvālinī (naglalagablab), at Visphuliṅginī (nagbubuga ng mga kislap).

Verse 26

सुश्रीः सुरूपा कपिला हव्यकव्यवहा तथा । वह्नेर्दश कलाः प्रोक्ताः प्रोच्यंतेऽथ रवेः कलाः ॥ २६ ॥

Si Suśrī, Surūpā, Kapilā, at Havyakavyavahā—sila ang ipinahayag na sampung kalā (kapangyarihan/sinag) ni Agni, ang Diyos ng Apoy. Ngayon, isasalaysay naman ang mga kalā ni Ravi, ang Araw.

Verse 27

तपिनी तापिनी धूम्रा मरीचिज्वालिनी रुचिः । सुषुम्णा भोगदा विश्वा बोधिनी धारिणी क्षमा ॥ २७ ॥

Siya ay Tapinī, Tāpinī, Dhūmrā, Marīci-jvālinī, at Ruci; siya rin ay Suṣumṇā, ang tagapagkaloob ng ligaya, ang sumasaklaw sa lahat, si Bodhinī na gumigising ng kaalaman, si Dhāriṇī na sumusuporta, at si Kṣamā—ang mismong pagtitiis.

Verse 28

अथेंदोश्च कला ज्ञेया ह्यमृता मानदा पुनः । पूषा तुष्टिश्च पुष्टिश्च रतिश्च धृतिसंज्ञिकाः ॥ २८ ॥

Sumunod, dapat makilala ang mga kalā (bahagi) ng Buwan: Amṛtā, Mānadā; at muli, Pūṣā, Tuṣṭi, Puṣṭi, Rati, at yaong tinatawag na Dhṛti.

Verse 29

शशिनी चंद्रिका कांतिर्ज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगदा । पूर्णापूर्णामृता चेति प्रोक्ताश्चंद्रमसः कलाः ॥ २९ ॥

Śaśinī, Candrikā, Kānti, Jyotsnā, Śrī, Prīti, Aṅgadā, Pūrṇā, Apūrṇā, at Amṛtā—ang mga ito ang ipinahayag na mga kalā (bahagi/yugto) ni Chandra, ang Buwan.

Verse 30

वस्त्रयुग्मेन संवेष्ट्य तस्मिन्सर्वैषधीः क्षिपेत् । नवरत्नानि निक्षिप्य विन्यसेत्पञ्चपल्लवान् ॥ ३० ॥

Balutin iyon ng dalawang pirasong tela, at sa loob ay ilagay ang lahat ng halamang-gamot. Pagkaraan, ilagay ang siyam na hiyas (navaratna) at ayusin ang limang sagradong usbong ng sariwang dahon.

Verse 31

पनसाम्रवटाश्वत्थबकुलेति च तान् विदुः । मुक्तामाणिक्यवैडूर्यगोमेदान्वज्रविद्रुमौ ॥ ३१ ॥

Kilala sila sa mga pangalang langka, mangga, balete (banyan), aśvattha (banal na igos), at bakula; at gayundin bilang perlas, rubi, vaidūrya (batong mata‑pusa), gomeda, diyamante, at koral.

Verse 32

पद्मरागं मरकतं नीलं चेति यथाक्रम् । एवं रत्नानि निक्षिप्य तत्रावाह्येष्टदेवताम् ॥ ३२ ॥

Sa wastong pagkakasunod, ilagay ang padmarāga (rubi), marakata (esmeralda), at nīla (sapiro). Pagkaitakda ng mga hiyas, anyayahan doon sa pamamagitan ng āvāhana ang Iṣṭa‑devatā, ang pinipiling Diyos na sinasamba.

Verse 33

संपूज्य विधिवन्मंत्री ततः शिष्यं स्वलंकृतम् । वेद्यां संवेश्य संप्रोक्ष्य प्रोक्षणीस्थेन वारिणा ॥ ३३ ॥

Pagkaraang magsagawa ng pagsamba ayon sa tuntunin, ang tagapagbigkas ng mantra ay pauupuin ang alagad na maayos ang gayak sa vedi, ang dambanang pang-ritwal, at wiwisikan siya para sa paglilinis ng tubig na nasa sisidlang pangwisik.

Verse 34

भूतशुद्ध्यादिकं कृत्वा तच्छरीरे विधानतः । न्यासजालेन संशोध्य मूर्ध्नि विन्यस्य पल्लवान् ॥ ३४ ॥

Matapos isagawa ang bhūtaśuddhi at iba pang paunang paglilinis ayon sa tuntunin, linisin ang katawan sa pamamagitan ng lambat ng nyāsa, at saka ilagay ang sariwang usbong na dahon (pallava) sa tuktok ng ulo.

Verse 35

अष्टोत्तरशतेनाथ मूलमंत्रेण मंत्रितैः । अभिषिंचेत्प्रियं शिष्यं जपन्मूलमनुं हृदि ॥ ३५ ॥

O Panginoon, sa tubig na pinabanal sa pag-uulit ng ugat-mantra nang isandaan at walo, dapat isagawa ng guro ang abhiṣeka—ang pagwisik ng banal na tubig—sa minamahal na alagad, habang sa loob ng puso’y tahimik na inuusal ang ugat-pantig (bīja).

Verse 36

शिष्टोदकेन वाचम्य परिधायांबरं शिशुः । गुरुं प्रणम्य विधिवत्संविशेत्पुरतः शुचिः ॥ ३६ ॥

Pagkatapos magmumog ng bibig sa dalisay na tubig ayon sa tuntunin at magsuot ng kasuotan, ang alagad—malinis at may disiplina—ay dapat yumuk at magbigay-galang sa Guru ayon sa ritwal, saka umupo sa harap niya.

Verse 37

अथ शिष्यस्य शिरसि हस्तं दत्वा गुरुस्ततः । जपेदष्टोत्तरशतं देयमन्त्रं विधानतः ॥ ३७ ॥

Pagkatapos, ilalagay ng Guru ang kanyang kamay sa ulo ng alagad at, ayon sa itinakdang ritwal, bibigkasin nang wasto ang mantrang ipagkakaloob nang isang daan at walo (108) na ulit.

Verse 38

समोऽस्त्वित्यक्षरान्दद्यात्ततः शिष्योऽर्चयेद्गुरुम् । ततः सचन्दनं हस्तं दत्वा शिष्यस्य मस्तके ॥ ३८ ॥

Ibigay niya ang mga pantig na nagsisimula sa “samo’stu” (“nawa’y may pagkakapantay at kapayapaan”). Pagkaraan, dapat sambahin at parangalan ng alagad ang Guru. Pagkatapos nito, ilalagay ng Guru sa tuktok ng ulo ng alagad ang kamay na pinahiran ng sandalwood upang ganapin ang ritwal.

Verse 39

तत्कर्णे प्रवदेद्विद्यामष्टवारं समाहितः । संप्राप्तविद्यः शिष्योऽपि निपतेद्गुरुपादयोः ॥ ३९ ॥

Sa pusong nakatuon, dapat bigkasin ng guro ang banal na kaalaman sa tainga ng alagad nang walong ulit. Pagkatanggap ng kaalaman, ang alagad ay dapat ding magpatirapa sa paanan ng Guru.

Verse 40

उत्तिष्ठ वत्स मुक्तोऽसि सम्यगाचारवान्भव । कीर्तिश्रीकांतिपुत्रायुर्बलारोग्य सदास्तु ते ॥ ४० ॥

“Tumindig ka, anak kong mahal—ikaw ay pinalaya na. Maging matatag ka sa wastong asal at gawi. Nawa’y mapasaiyo lagi ang dangal, kasaganaan, ningning, mga anak na lalaki, mahabang buhay, lakas, at kalusugang walang karamdaman.”

Verse 41

ततः शिष्यः समुत्थाय गन्धाद्यैर्गुरुमर्चयेत् । दद्याञ्च दक्षिणां तस्मै वित्तशाठ्यविवर्जितः ॥ ४१ ॥

Pagkaraan nito, dapat tumindig ang alagad at sambahin ang guru sa pamamagitan ng pahid na sandalwood at iba pang handog; at dapat din niyang ibigay ang itinakdang dakṣiṇā, na walang panlilinlang tungkol sa yaman.

Verse 42

संप्राप्यैवं गुरोर्मंत्रं तदारभ्य धनादिभिः । देहपुत्रकलत्रैश्च गुरुसेवापरो भवेत् ॥ ४२ ॥

Matapos tanggapin nang ganito ang mantra mula sa guru, mula noon ay dapat maging masigasig sa paglilingkod sa guru—sa pamamagitan ng yaman at mga kakayahan, at gayundin sa pamamagitan ng sariling katawan, mga anak, at asawa.

Verse 43

स्वेष्टदेवं यजेन्मध्ये दत्वा पुष्पांजलिं ततः । अग्निनैर्ऋतिवागीशान् क्रमेण परिपूजयेत् ॥ ४३ ॥

Sa gitna, sambahin ang sariling piniling diyos (iṣṭa-devatā); matapos maghandog ng isang dakot na bulaklak na nakapaloob sa palad, saka sunud-sunod na sambahin si Agni, si Nairṛti, at si Vāgīśa, ang Panginoon ng pananalita.

Verse 44

यदा मध्ये यजेद्विष्णुं बाह्यादिषु विनायकम् । रविं शिवां शिवं चैव यदा मध्ये तु शङ्करम् ॥ ४४ ॥

Kapag si Viṣṇu ang sinasamba sa gitna, sambahin si Vināyaka sa mga panlabas na panig; gayundin, sambahin ang Araw, si Śivā (ang Diyosa), at si Śiva. Ngunit kapag si Śaṅkara ang sinasamba sa gitna, ang ayos ay dapat itugma nang wasto, ayon sa nararapat na mga kasamang diyos sa paligid.

Verse 45

रविं गणेशमंबां च हरिं चाथ यदा शिवाम् । ईशं विघ्नार्कगोविंदान्मध्ये चेद्गणनायकम् ॥ ४५ ॥

Kapag binibigkas ang mga pangalan—Ravi (Sūrya), Gaṇeśa, Ambā, Hari, at saka Śivā—kung si Īśa (Śiva) ay nabanggit sa pagitan ng “Vighna” (tagapag-alis ng balakid), “Arka” (Araw), at “Govinda” (Viṣṇu), kung gayon ay ilagay si Gaṇanāyaka (Gaṇeśa) sa gitna.

Verse 46

शिवं शिवां रविं विष्णुं रवौ मध्यगते पुनः । गणेषं विष्णुमंबां च शिवं चेति यथाक्रमम् ॥ ४६ ॥

Anyayahan si Śiva, si Śivā, ang Araw, at si Viṣṇu; at muli, kapag ang Araw ay nasa gitna, anyayahan si Gaṇeśa, si Viṣṇu, si Ambā, at si Śiva—ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 47

एवं नित्य समभ्यर्च्य देवपञ्चकमादृतः । ब्राह्मे मुहूर्त्ते ह्युत्थाय कृत्वाचावश्यकं बुधः ॥ ४७ ॥

Sa gayon, matapos sambahin nang may paggalang ang limang diyos araw-araw, ang marunong ay dapat bumangon sa brāhma-muhūrta at saka isagawa ang mga kailangang ritwal na pang-araw-araw.

Verse 48

अशंकितो वा शय्यायां स्वकीयशिरसि स्मरेत् । सहस्रदलशुक्लाब्जकणिकास्थेंदुमण्डले ॥ ४८ ॥

O kaya, habang nakahiga sa higaan nang walang takot, magnilay siya sa bilog ng buwan na nasa sarili niyang ulo—nakalagay sa mga hibla sa gitna ng puting lotus na may sanlibong talulot.

Verse 49

अकथादित्रिकोणस्थं वराभयकरं गुरुम् । द्विनेत्रं द्विभुजं शुक्लगंधमाल्यानुलेपनम् ॥ ४९ ॥

Magnilay siya sa Guru na nakatindig sa tatsulok na diyagramang nagsisimula sa “Aka-thā”—may mudrā ng pagbibigay-biyaya at kawalang-takot; may dalawang mata at dalawang bisig; pinalalamutian ng puting halimuyak, mga garland, at mga pamahid.

Verse 50

वामे शक्त्या युतं ध्यात्वा मानसैरुपचारकैः । आराध्य पादुकामन्त्रं दशधा प्रजपेत्सुधीः ॥ ५० ॥

Matapos magnilay sa (diyos) na kaisa ni Śakti sa kaliwang panig, at sambahin sa pamamagitan ng mga handog sa isip, ang marunong na nagsasanay ay dapat bigkasin ang Pādukā-mantra nang sampung ulit.

Verse 51

वा माया श्रीर्भगेंद्वाढ्या वियद्धंसखकाग्नयः । हसक्षमलवार्यग्निवामकर्णेंदुयुग्मरुत् ॥ ५१ ॥

“Ito ang mga pangkat ng binhing-pantig (bīja): ‘vā’, ‘māyā’, ‘śrīḥ’, at ‘bhaga’ (na may tunog ng buwan). Pagkaraan ay ang hanay na ‘viyat’, ‘haṃsa’, ‘kha’, ‘kā’, at ‘agni’. At muli: ‘ha-sa’, ‘kṣa’, ‘mala’, ‘vāri’, ‘agni’, ang tunog ng ‘kaliwang tainga’, kasama ang magkapares na tunog ng ‘buwan’ at ang ‘marut’ (hininga/hangin).”

Verse 52

ततो भृग्वाकाशखाग्निभगेंद्वाढ्याः परंतिमः । सहक्षमलतोयाग्निचंद्रशांतियुतो मरुत् ॥ ५२ ॥

“Pagkatapos, ang prinsipyo ng Hangin (Marut) ay inilalarawan na pinayaman ng Bhṛgu, ākāśa (eter), kha (kalawakan), agni (apoy), Bhaga, at indu (buwan); at pinagkalooban ng pagtitiis, kadalisayan, tubig, apoy, katahimikang tulad ng buwan, at pagpapayapa.”

Verse 53

ततः श्रीश्चामुकांते तु नन्दनाथामुकी पुनः । देव्यंबांते श्रीपांदुकां पूजयामि हृदंतिमे ॥ ५३ ॥

“Pagkaraan, sinasamba ko si Śrī (Lakṣmī) sa Cāmukānta; at muli, si Nandanātha sa Āmukī. Sa Devyambānta, sinasamba ko si Śrīpāṇḍukā—sila ang pinakaloob at pinakamamahal sa aking puso.”

Verse 54

अयं श्रीपादुकामंत्रः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम् । गुह्येति च समर्प्याथ मन्त्रैरेतैर्नमेत्सुधीः ॥ ५४ ॥

“Ito ang mantra ng Śrīpādukā, na nagkakaloob ng lahat ng siddhi sa mga tao. Matapos ihandog (ang pādukā) sa pagbigkas ng ‘guhya’ (‘lihim, pinakakumpidensiyal’), ang marunong ay dapat yumukod sa pagpupugay sa pamamagitan ng mga mantrang ito.”

Verse 55

अखण्डमंडलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् । तत्पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५५ ॥

“Pagpupugay sa kagalang-galang na Śrī Guru: sa pamamagitan niya nakikilala na ang sansinukob—ang gumagalaw at di-gumagalaw—ay nilulukuban ng Isa, na may anyong buo at walang putol; at sa pamamagitan niya nahahayag ang kataas-taasang kalagayan (ang Katotohanang iyon).”

Verse 56

अज्ञानतिमिरांधस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया । चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५६ ॥

Pagpupugay at pagpapatirapa sa iginagalang na Guru na, sa pamalo ng pamahid ng kaalaman, ay nagbubukas ng mga mata ng nabubulag sa dilim ng kamangmangan.

Verse 57

नमोऽस्तु गुरवे तस्मा इष्टदेवस्वरूपिणे । यस्य वागमृतं हंति विषं संसारसंज्ञकम् ॥ ५७ ॥

Pagpupugay sa Gurung yaon, na siyang anyo ng sariling Iṣṭa-devatā; ang kaniyang pananalitang tila amṛta ay pumupuksa sa lason na tinatawag na saṃsāra, ang pag-iral sa daigdig.

Verse 58

इति नत्वा पठेत्स्तोत्रं सद्यः प्रत्ययकारकम् । ॐ नमस्ते नाथ भगवान् शिवाय गुरुरूपिणे ॥ ५८ ॥

Pagkatapos yumukod at magbigay-galang, dapat bigkasin ang himnong ito na agad nagbibigay ng katiyakan: “Oṁ, namaste, O Nātha—Bhagavān Śiva—na nagpapakita sa anyo ng Guru.”

Verse 59

विद्यावतारसंसिद्ध्यै स्वीकृतानेकविग्रह । नवाय तनरूपाय परमार्थैकरूपिणे ॥ ५९ ॥

Pagpupugay sa Kaniya na, upang ganap na maihayag ang paglusong ng kaalaman, ay tumatanggap ng maraming anyo; sa Laging-Bago, na may maselang katawan, at ang tunay na kalikasan ay iisang realidad ng pinakamataas na katotohanan.

Verse 60

सर्वाज्ञानतमोभेदभानवे चिद्धनाय ते । स्वतंत्राय दयाक्लृप्तविग्रहाय शिवात्मने ॥ ६० ॥

Pagpupugay sa Iyo—araw na nagpapawi sa dilim ng lahat ng kamangmangan; kayamanan ng dalisay na kamalayan; ganap na malayang Panginoon; yaong nag-aanyong katawan dahil sa habag; na ang pinakadiwa ay Śiva, ang lubos na kabutihan at pagpapala.

Verse 61

परत्र त्राय भक्तानां भव्यानां भावरूपिणे । विवेकिनां विवेकाय विमर्शाय विमर्शिनाम् ॥ ६१ ॥

Sa kabilang buhay, nawa’y Kanya ngang ingatan ang mga deboto; nawa’y Siya na ang likas ay banal na pagpapala ang magtanggol sa mga mabubuti. Nawa’y ipagkaloob Niya ang pag-unawa sa may pag-unawa, at ang malalim na pagninilay sa mga masigasig sa pagsisiyasat.

Verse 62

प्रकाशानां प्रकाशाय ज्ञानिनां ज्ञानरूपिणे । पुरस्तात्पार्श्वयोः पृष्टे नमस्तुभ्यमुपर्यधः ॥ ६२ ॥

Pagpupugay sa Iyo—Ikaw ang Liwanag ng lahat ng liwanag, ang mismong anyo ng kaalaman para sa mga marunong—na naroroon sa harap, sa magkabilang panig, sa likod, sa itaas at sa ibaba.

Verse 63

सदा सञ्चित्स्वरूपेण विधेहि भवदासनम् । त्वत्प्रसादादहं देव कृताकृत्योऽस्मि सर्वतः ॥ ६३ ॥

Itatag Mo ako magpakailanman sa Iyong luklukan, sa anyo ng dalisay na Pag-iral at Kamalayan. Sa Iyong biyaya, O Panginoon, ako’y ganap sa lahat ng paraan—wala nang dapat gawin at wala nang naiwan na di nagawa.

Verse 64

मायामृत्युमहापाशाद्विमुक्तोऽस्मि शिवोऽस्मि वः । इति स्तुत्वा ततः सर्व गुरवे विनिवेदयेत् ॥ ६४ ॥

“Ako’y napalaya mula sa dakilang tali ng māyā at kamatayan; ako’y mapalad at mapagpala (Śiva) para sa inyo.” Pagkatapos purihin nang ganito, saka dapat ialay at ipagkatiwala ang lahat sa Guru.

Verse 65

प्रातः प्रभृति सायांतं सांयादिप्रातरंततः । यत्करोमि जगन्नाथ तदस्तु तव पूजनम् ॥ ६५ ॥

Mula umaga hanggang gabi, at mula gabi hanggang umaga—anumang gawin ko, O Jagannātha, Panginoon ng sansinukob, nawa’y maging pagsamba iyon sa Iyo.

Verse 66

ततश्च गुरुपादाब्जगलितामृतधारया । क्षालितं निजमात्मानं निर्मलं भावयेत्सुधीः ॥ ६६ ॥

Pagkaraan, sa agos ng amrita na dumadaloy mula sa mga paang-lotus ng Guru, ang marunong ay magnilay na ang sariling pagkatao ay nahugasan at naging ganap na dalisay.

Verse 67

मूलादिब्रह्मरंध्रांतं मूलविद्यां विभावयेत् । मूलाधारादधो भागे वर्तुलं वायुमंडलम् ॥ ६७ ॥

Dapat pagnilayan ang mūla-vidyā (ugat na kaalaman) mula sa Mūlādi (ugat na sentro) hanggang sa Brahma-randhra (siwang sa tuktok ng ulo). Sa ibaba ng Mūlādhāra, sa mababang bahagi, ilarawan ang isang bilog—ang maṇḍala ni Vāyu (elemento ng hangin).

Verse 68

तत्रस्थवायुबीजोत्थवायुना च तदूर्द्ध्वकम् । त्रिकोणं मंडलं वह्नेस्तत्रस्थवह्निबीजतः ॥ ६८ ॥

Pagkatapos, sa pamamagitan ng hangin na sumibol mula sa bīja (binhing pantig) ni Vāyu na inilagay doon, ang (anyo/larangan) ay naiaangat paitaas. Mula sa bīja ni Agni na naroon, nalilikha ang tatsulok na maṇḍala ng apoy.

Verse 69

उत्पन्नेनाग्निना मूलाधारावस्थितविग्रहाम् । प्रसुप्तभुजगाकारां स्वयंभूलिंगवेष्टिनीम् ॥ ६९ ॥

Sa apoy na sumibol, pagnilayan ang anyo niya na nananatili sa Mūlādhāra—hugis na tila ahas na natutulog—na nakapulupot sa svayambhū liṅga, ang kusang nahayag na liṅga.

Verse 70

विसतंतुनिभां कोटिविद्युदाभां तनीयसीम् । कुलकुंडलिनीं ध्यात्वा कूर्चेनोत्थापयेञ्च ताम् ॥ ७० ॥

Magnilay sa Kula-Kuṇḍalinī—banayad na gaya ng hibla ng lotus, maningning na tila di-mabilang na kidlat, at ubod ng pino—at saka siya’y iahon paitaas sa pamamagitan ng kūrca (yogic lock/udyok).

Verse 71

सुषुम्णावर्त्मनातां च षट्चक्रक्रमभेदिनीम् । गुरुपदिष्टविधिना ब्रह्मरंध्रं नयेत्सुधीः ॥ ७१ ॥

Sa landas ng suṣumṇā, at sa pagbutas sa sunod-sunod na anim na cakra, ang marunong ay—ayon sa paraang itinuro ng guru—dapat maghatid nito sa brahma-randhra, ang bukana ng Brahman sa tuktok ng ulo.

Verse 72

तत्रस्थामृतसंमग्नीकृत्यात्मानं विभावयेत् । तत्प्रभापटलव्याप्तैविमलं चिन्मयं परम् ॥ ७२ ॥

Doon, ituon ang isip at pagnilayan ang Sarili na waring nalulubog sa amṛta, ang nektar ng kaligayahan. Sa pagkalaganap ng tabing ng Kanyang liwanag na Kataas-taasan, natatanto ang walang-dungis, dalisay na kamalayan, at lampas-sa-lahat na Katotohanan.

Verse 73

पुनस्तां स्वस्थलं नीत्वा हृदिदेवं विचिंतयन् । दृष्ट्वा च मानसैर्द्रव्यैः प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७३ ॥

Pagkaraan, ibalik siya sa wastong at matatag na kinalalagyan, magnilay sa Diyos na nasa puso, at sa pamamagitan ng mga handog na iniisip lamang sa diwa, manalangin gamit ang mantrang ito.

Verse 74

त्रैलोक्यचैत न्यमयादिदेव श्रीनाथ विष्णो भवदाज्ञयैव । प्रातः समुत्थाय तव प्रियार्थं संसारयात्रां त्वनुवर्तयिष्ये ॥ ७४ ॥

O Unang Panginoon, sagisag ng kamalayan ng tatlong daigdig—O Śrīnātha Viṣṇu—sa Iyong utos lamang, ako’y babangon tuwing umaga nang maaga para sa minamahal Mo, at ipagpapatuloy ang landas ng buhay sa sanlibutan ayon sa Iyong kalooban.

Verse 75

विष्णोरिति स्थले विप्र कार्य ऊहोऽन्यदैवते । ततः कुर्यात्सर्वसिद्ध्यै त्वजपाया निवेदनम् ॥ ७५ ॥

O brāhmaṇa, sa pook na itinakda ang ritwal sa pormulang “kay Viṣṇu,” kung iaangkop sa ibang diyos ay gawin ang nararapat na pagpapalit. Pagkaraan, upang makamit ang lahat ng siddhi, isagawa ang nivedana (pag-aalay) sa Ajapā—ang japa na ‘di binibigkas, ang banayad na agos ng mantra.

Verse 76

षट्शतानि दिवा रात्रौ सहस्राण्येकविंशतिः । अजपाख्यां तु गायत्रीं जीवो जपति सर्वदा ॥ ७६ ॥

Sa araw ay may anim na raan, at sa gabi ay dalawampu’t isang libo (hininga); kaya ang nilalang na may katawan ay walang humpay na inuusal ang Gāyatrī na tinatawag na Ajapā—nang di sinasadya, sa lahat ng oras.

Verse 77

ऋषिर्हंसस्तथाव्यक्तगायत्रीछंद ईरितम् । देवता परमो हंसश्चाद्यंते बीजशक्तिकम् ॥ ७७ ॥

Ang ṛṣi ay si Haṃsa, at ang sukat (chandas) ay ipinahahayag na ang di-nahahayag na Gāyatrī (avyakta). Ang namumunong diyos ay ang Kataas-taasang Haṃsa; at ang bīja at śakti ay inilalagay sa simula at sa wakas (ng mantra/pagsasagawa).

Verse 78

ततः षडंगं कुर्वीत सूर्यः सोमोनिरंजनः । निराभासश्च धर्मश्च ज्ञानं चेति तथा पुनः ॥ ७८ ॥

Pagkatapos, dapat itakda ang anim na bahagi (ṣaḍ-aṅga): Sūrya, Soma, Niranjana, Nirābhāsa, Dharma, at muli, Jñāna.

Verse 79

क्रमादेतान्हंसपूर्वानात्मनेपदपश्चिमान् । जातयुक्तान्साधकेंद्र षडंगेषु नियोजयेत् ॥ ७९ ॥

Sa wastong pagkakasunod, O pinakadakila sa mga sādhaka, ilapat ang mga ito—nagsisimula sa hanay na “haṃsa” at nagtatapos sa pangkat na ātmanepada—kasama ang angkop na jāti, sa anim na sangkap (ṣaḍ-aṅga) ng pagsasagawa ayon sa Veda.

Verse 80

हकारः सूर्यसंकाशतेजाः संगच्छते बहिः । सकारस्तादृशश्चैव प्रवेशे ध्यानमीरितम् ॥ ८० ॥

Ang tunog na “ha” ay ningning na tulad ng araw at lumalabas. Ang tunog na “sa” ay gayon din ang likas; ito ang ipinahahayag na pagninilay sa sandaling pumapasok paloob ang hininga.

Verse 81

एवं ध्यात्वार्पयेद्धीमान्वह्न्यर्केषु विभागशः । मूलाधारे वादिसांतबीजयुक्ते चतुर्दले ॥ ८१ ॥

Pagkatapos magnilay nang gayon, ang marunong ay dapat, ayon sa wastong paghahati, ilagak ang mga inanyayang lakas/mantra kay Agni at sa Araw. Ilagak din sa Mūlādhāra—ang apat-na-talulot na lotus na may mga binhing pantig mula “va” hanggang “sa”.

Verse 82

बंधूकाभे स्वशक्त्या तु सहितापास्वगाय च । पाशांकुशसुधापात्रमोदकोल्लासपाणये ॥ ८२ ॥

Pagpupugay sa Kanya na nagniningning na gaya ng bulaklak na bandhūka, kasama ang sariling banal na Śakti at may mga kasamang tagapaglingkod sa tabi. Ang Kanyang mga kamay ay kumikislap na may hawak na lubid na panggapos at pang-udyok, sisidlan ng amṛta, at ang matamis na modaka.

Verse 83

षट्शतं तु गणेशाय वागधीशाय चार्पयेत् । स्वाधिष्ठाने विद्रुमाभे वादिलांतार्णसंयुते ॥ ८३ ॥

Dapat ihandog ang animnaraan (600) na pag-aalay/pagbigkas kay Gaṇeśa, ang Panginoon ng Pananalita. Pagbulayan Siya sa sentrong Svādhiṣṭhāna, kulay-koral, at kaugnay ng panloob na hanay ng mga pantig mula “va” hanggang “la”.

Verse 84

वामांगशक्तियुक्ताय विद्याधिपतये तथा । स्रुवाक्षमालालसितबाहवे पद्मजन्मने ॥ ८४ ॥

Pagpupugay sa Kanya na kaisa ng Śakti sa kaliwang panig, ang Panginoon ng banal na kaalaman; na ang mga bisig ay pinalalamutian ng sandok na panghandog at rosaryo, at Siya ang isinilang sa lotus.

Verse 85

ब्रह्मणे षट्सहस्रं तु हंसारूढाय चार्पयेत् । विद्युल्लसितमेघाभे डादिफांतार्णपत्रके ॥ ८५ ॥

Dapat ihandog ang anim na libo (6000) na pag-aalay/pagbigkas kay Brahmā, ang nakasakay sa hamsa (sisne). Gawin ito sa pamamagitan ng isang dahon na may nakaukit na mga pantig mula “ḍa” hanggang “pha”, na wari’y ulap na sinisinagan ng kidlat.

Verse 86

मणिपूरे शंखचक्रगदापंकजधारिणे । सश्रिये षट्सहस्रं च विष्णवे विनिवेदयेत् ॥ ८६ ॥

Sa sentrong Maṇipūra (pusod), maghandog ng anim na libo (pagbigkas/alay) kay Panginoong Viṣṇu—na may hawak na kabibe, diskong cakra, pamalo, at lotus—kasama si Śrī (Lakṣmī).

Verse 87

अनाहतेऽर्कपत्रे च कादिठांतार्णसंयुते । शुक्ले शूलाभयवरसधाकलशधारिणे ॥ ८७ ॥

Sa Anāhata (lotus ng puso), sa dahong-lotus na tila araw, na kaugnay ng mga binhing pantig mula “ka” hanggang “ṭha,” magnilay sa makinang na puting diyos—may hawak na trisula, nagpapakita ng mudrā ng kawalang-takot at pagbibigay-biyaya, at may dalang sisidlan ng amṛta (nektar).

Verse 88

वामांगे शक्तियुक्ताय विद्याधिपतये सुधीः । वृषारूढाय रुद्राय षट्सहस्रं निवेदयेत् ॥ ८८ ॥

Ang marunong na nagsasanay ay maghandog ng anim na libo (itinakdang bilang) kay Rudra—na may Śakti sa kaliwang panig, panginoon ng banal na kaalaman, at nakasakay sa toro.

Verse 89

विशुद्धे षोडशदले स्वराढ्ये शुक्लवर्णके । महाज्योतिप्रकाशायेन्द्रियाधिपतये ततः ॥ ८९ ॥

Pagkatapos, sa Viśuddha (lotus ng lalamunan) na may labing-anim na talulot—umaalingawngaw sa mga banal na tunog, maputing anyo—magnilay sa Dakilang Liwanag, ang panginoong namamahala sa mga pandama.

Verse 90

सहस्रमर्पयेत्प्राणशक्त्या युक्तेश्चराय च । आज्ञाचक्रे हक्षयुक्ते द्विदिलेऽब्जे सहस्रकम् ॥ ९० ॥

Sa lakas ng prāṇa-śakti (kapangyarihan ng hiningang-buhay), maghandog ng isang libo (pag-uulit/alay) kay Yukteśvara. Gayundin, sa Ājñā-cakra—na kaugnay ng mga pantig na “ha” at “kṣa,” sa lotus na may dalawang talulot—gawin ang isang libo (pagbigkas).

Verse 91

सदाशिवाय गुरवे पराशक्तियुताय वै । सहस्रारे महापद्मे नादबिन्दुद्वयान्विते ॥ ९१ ॥

Pagpupugay at pagpapatirapa sa Guru na si Sadāśiva, kaisa ng Kataas-taasang Śakti—nanahan sa dakilang lotus na may sanlibong talulot (Sahasrāra), taglay ang kambal na simulain ng Nāda at Bindu.

Verse 92

विलसन्मातृकावर्णे वराभयकराय च । प्ररमाद्ये च गुरवे सहस्रं विनिवेदयेत् ॥ ९२ ॥

Sa Guru—na nagniningning sa mga titik ng Mātṛkā at may mga kamay na nagbibigay ng biyaya at kawalang-takot, na siyang pinakadakila at pinagmulan—ialay ang isang libo (na pag-uulit/handog) ayon sa tuntunin.

Verse 93

चुलुकेंऽबु पुनर्द्धृत्वा स्वभावादेव सिध्यतः । एकविंशतिसाहस्रप्रमितस्य जपस्य च ॥ ९३ ॥

Muling kumuha ng isang dakot na tubig sa palad; ang ritwal ay natutupad ayon sa likas nitong bisa. Gayundin, ang japa na sinusukat na dalawampu’t isang libo (21,000) na pag-uulit ay nagiging ganap.

Verse 94

षट्शताधिकसंख्या स्यादजपाया विभागशः । संकल्पेन मोक्षदाता विष्णुर्मे प्रीयतामिति ॥ ९४ ॥

Ang Ajapā (likás na japa na di-binibigkas) ay sinasabing, ayon sa mga bahagi nito, bahagyang mahigit sa animnaraan ang bilang. Sa panata: “Nawa’y malugod sa akin si Viṣṇu, ang tagapagkaloob ng mokṣa,” isagawa ito.

Verse 95

अस्याः संकल्पमात्रेण महापापैः प्रमुच्यते । ब्रह्मैवाहं न संसारी नित्यमुक्तो न शोकभाक् ॥ ९५ ॥

Sa pamamagitan lamang ng saṅkalpa ng ganitong pagkaunawa, napapalaya ang tao mula sa malalaking kasalanan. (Nalalaman niya:) “Ako’y Brahman lamang; hindi ako nilalang na umiikot sa saṃsāra; ako’y laging malaya at hindi kabahagi ng dalamhati.”

Verse 96

सञ्चिदानंदरूपोऽहमात्मानमिति भावयेत् । ततः समाचरेद्देहकृत्यं देवार्चनं तथा ॥ ९६ ॥

Dapat pagnilayan: “Ako ang Ātman na ang likas ay Pag-iral, Kamalayan, at Kaligayahan (Sat–Cit–Ānanda).” Pagkaraan nito, tuparin nang wasto ang mga tungkulin ng katawan, at gayundin ang pagsamba sa Diyos (Deva).

Verse 97

तद्धिधानं प्रवक्ष्यामि सदाचारस्य लक्षणम् ॥ ९७ ॥

Ngayon ay ipaliliwanag ko ang kautusang iyon—ang mga tanda at katangian ng mabuting asal (sadācāra).