Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata

Verse 1

श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये गणेशस्य मंत्रान्सर्वेष्टदायकान् । यान्समाराध्य विप्रेंद्र साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ १ ॥

Sinabi ni Śrī Sanatkumāra: Ngayon ay ipahahayag ko ang mga mantra ni Gaṇeśa na nagbibigay ng lahat ng ninanais. O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sa wastong pagsamba sa mga ito, ang sādhaka ay nagkakamit ng kapakinabangan sa daigdig at ng kalayaan (mokṣa).

Verse 2

अव्ययो विष्णुवनिता शंभुस्त्री मीनकेतनः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाढ्या सा पुनश्चंद्रशेखरा ॥ २ ॥

Siya ang Di-Nagbabago at Di-Nasisira; ang minamahal ni Viṣṇu; ang kabiyak ni Śambhu; ang may tanda ng bandilang isda; ang mismong anyo ng banal na pag-alaala (Smṛti); pinalalamutian ng laman at ng buwan; at muli, siya ang may koronang gasuklay na buwan.

Verse 3

ङेतो गणपतिस्तोयं भुजंगो वरदेति च । सर्वांते जनमुञ्चार्य ततो मे वशमानय ॥ ३ ॥

“(Gamitin ang mga salitang) ‘ṅeto’, ‘Gaṇapati’, ‘toyaṃ’, ‘bhujaṅga’, at ‘varada’; at sa dulo ng lahat, banggitin ang pangalan ng taong iyon; saka bigkasin: ‘dalhin (siya) sa ilalim ng aking kapangyarihan.’”

Verse 4

वह्निः प्रियांतो मंत्रोऽयष्टाविंशतिवर्णवान् । गणकोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री वियुदादिका ॥ ४ ॥

Ang mantrang ito ay nagsisimula sa salitang “Vahni” at nagtatapos sa “Priyā”; binubuo ng dalawampu’t walong pantig. Ang ṛṣi nito ay si Gaṇaka; ang sukat (chandas) ay Gāyatrī; at ang namumunong diyos ay nagsisimula kay Viyut—ang prinsipyo ng kidlat.

Verse 5

गणेशो देवता बीजं षष्टशक्तिस्तदादिका । श्रीमन्महागणपतिप्रीतये विनियोगकः ॥ ५ ॥

Si Gaṇeśa ang namumunong diyos; ang pantig-binhi (bīja) ay itinatakda kasama ng “animnapung-lakas” (ṣaṣṭi-śakti) at mga kaugnay na sangkap. Ito ang viniyoga—ang ritwal na paglalapat—upang bigyang-lugod ang mapalad na Mahāgaṇapati.

Verse 6

ऋषिं शिरसि वक्रे तु छन्दश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ६ ॥

Ang pinakadakilang na sādhaka ay dapat magsagawa ng nyāsa: ilagay ang ṛṣi sa ulo; ang chandas sa bibig; ang diyos sa puso; ang bīja sa lihim na bahagi; at ang śakti ng mantra sa mga paa.

Verse 7

षड्दीर्घाढ्येन बीजेन यं च बीजादिना पुनः । षङंगानि न्यसेदस्य जातियुक्तानि मंत्रवित् ॥ ७ ॥

Ang nakaaalam sa mga mantra ay dapat magsagawa ng nyāsa sa anim na sangkap gamit ang bīja na may anim na mahabang patinig, at muli gamit ang bīja na nagsisimula sa “yaṃ”; sa gayon ay itinatatag niya ang anim na aṅga, bawat isa’y kaugnay ng wastong “jāti” (uri/intonasyon).

Verse 8

शैवी षडंगमुद्राय न्यस्तव्या हि षडंगके । गामाद्यं चैव भूर्लोकं नाभ्यंतं पादयोर्न्यसेत् ॥ ८ ॥

Tunay nga, ang Śaiva na mudrā na “anim‑na‑sangkap” ay dapat ilagay sa anim na bahagi ng katawan sa pamamagitan ng nyāsa. At ang Bhūrloka—na nagsisimula sa pantig na “gām”—ay dapat itanim mula sa pusod pababa hanggang sa mga paa.

Verse 9

गीमाद्यं च भुवर्लोकं कंठांतं नाभितो न्यसेत् । स्वर्लोकं चैव गूमाद्यं कंठदिमस्तकावधि ॥ ९ ॥

Dapat ilagay sa nyāsa ang Bhuvar‑loka na nagsisimula sa “gī” mula pusod hanggang dulo ng lalamunan. At gayundin, ilagay ang Svar‑loka na nagsisimula sa “gū” mula lalamunan hanggang tuktok ng ulo.

Verse 10

व्यापकं मूलमन्त्रेण न्यासोऽयं भुवनाभिधः । मूलमंत्रं समुञ्चार्य मातृकावर्णमीरयेत् ॥ १० ॥

Ito ang nyāsa na laganap sa lahat (vyāpaka) na isinasagawa sa pamamagitan ng mūla‑mantra, na tinatawag na “Bhuvana” nyāsa. Pagkatapos bigkasin ang mūla‑mantra, dapat namang bigkasin ang mga titik ng Mātṛkā (banal na alpabeto).

Verse 11

तदंतेऽपि च मूलं स्यान्नमोंऽतं मातृकास्थले । क्षांतं विन्यस्य मूलेन व्यापकं रचयेत्सुधीः ॥ ११ ॥

Sa dulo rin niyon, dapat ilagay ang ugat na bīja. At sa luklukan ng mga Mātṛkā, ilagay ang hulíng “namoṃ”. Matapos itanim ang “kṣāṃ” kasama ng ugat, ang marunong ay dapat magsagawa ng laganap na pag-aayos (vyāpaka) ng nyāsa.

Verse 12

वर्णन्या सोऽयमाख्यातः पदन्यासस्तथोच्यते । पञ्चत्रिबाणवह्नींदुचंद्राक्षिनिगमैः क्रमात् ॥ १२ ॥

Ito ang tinatawag na “varṇa-nyāsa” (paglalagay ng mga pantig); tinatawag din itong “pada-nyāsa” (paglalagay ng mga salita). Isagawa ito sa wastong pagkakasunod, ayon sa mga sinaunang kodigo ng bilang—lima, tatlo, mga palaso, apoy, buwan, “candra,” mga mata, at ang Nigama (mga awtoridad na Veda/Āgama).

Verse 13

विभक्तैर्मूलगायत्र्या हृदंतैरष्टभिः पदैः । भालदेशे मुखे कण्ठे हृदि नाभ्यूरुजानुषु ॥ १३ ॥

Sa walong bahagi (pada) ng mūla-gāyatrī, na bawat isa’y nagtatapos sa pantig na “hṛt,” isagawa ang nyāsa at ilagay sa bahagi ng noo, mukha, lalamunan, puso, pusod, mga hita, at mga tuhod.

Verse 14

पादयोश्चैव विन्यस्य मूलने व्यापकं चरेत् । वदेत्तत्पुरुषायांते विद्महेति पदं ततः ॥ १४ ॥

Matapos isagawa ang nyāsa sa mga paa rin, saka gawin ang “vyāpaka” (ang lumalaganap sa lahat) na paglalagay sa ugat (mūla). Sa dulo ng Tatpuruṣa na mantra, saka bigkasin ang salitang “vidmahe.”

Verse 15

वक्रतुंडाय शब्दांते धीमहीति समीरयेत् । तन्नो दंतिः प्रचोवर्णा दयादिति वदेत्पुनः ॥ १५ ॥

Sa dulo ng salitang “vakratuṇḍāya,” bigkasin ang “dhīmahi” (kami’y nagmumuni). Pagkaraan, sabihin muli: “Nawa’y ang May-pangil (dantī), na maningning ang kulay, ang mag-udyok sa amin,” at tapusin sa “dayāt” (nawa’y magkaloob ng habag).

Verse 16

एषोक्ता मूलगायत्री सर्वसिद्धिप्रदायिनी । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेदेवं हृदंबुजे ॥ १६ ॥

Ito ang ipinahayag na mūla-gāyatrī, na nagkakaloob ng lahat ng siddhi (mga kaganapan). Kaya, matapos gawin ang paraan ng nyāsa, magnilay sa ganitong paraan sa lotus ng puso.

Verse 17

उद्यन्मार्तण्डसदृशं लोकस्थित्यंतकारणम् । सशक्तिकं भूषितांगं दंत चक्राद्युदायुधम् ॥ १७ ॥

Siya’y tulad ng sumisikat na Araw, ang sanhi ng pagpapatuloy ng daigdig at ng pagwawakas nito; kasama ang Kanyang Śakti, ang Kanyang mga sangkap ay pinalamutian nang maringal, tangan ang mga sandatang itinaas gaya ng pangil at cakra at iba pa.

Verse 18

एवं ध्यात्वा चतुश्चत्वारिंशत्साहस्रसंयुतम् । चतुर्लक्षं जपेन्मंत्रं अष्टद्रव्यैर्दशांशतः ॥ १८ ॥

Pagkatapos magnilay nang ganito, dapat bigkasin ang mantra nang apat na raang libong ulit, kalakip ang itinakdang bilang na apatnapu’t apat na libo; at ang ikasampung bahagi ng bilang na iyon ay ialay bilang homa gamit ang walong sangkap na pang-ritwal.

Verse 19

जुहुयाद्विधिवन्मंत्री संस्कृते हव्यवाहने । इक्षवः सक्तवो मोचाफलानि चिपिटास्तिलाः ॥ १९ ॥

Ang pari na bumibigkas ng mga mantra ay dapat maghandog ayon sa tuntunin sa banal na apoy na inihanda nang wasto—tulad ng tubo, mga pagkaing mula sa harina, saging, pinipig na bigas, at linga (sesame), at iba pa.

Verse 20

मोदका नारिकेलानि लाजा द्रव्याष्टकं स्मृतम् । पीठमाधारशक्त्यादिपरतत्वांतमर्चयेत् ॥ २० ॥

Ang modaka (matamis na dumpling), niyog, at lājā (piniritong bigas) ay inaalala bilang bahagi ng walong sangkap na pang-ritwal. Dapat sambahin ang banal na pīṭha (pedestal), mula sa Ādhāra-Śakti hanggang sa Paratattva, ang Kataas-taasang Prinsipyo.

Verse 21

षट्कोणांतस्त्रिकोणं च बहिरष्टदलं लिखेत् । भूपुरं तद्बहिः कृत्वा गमेशं तत्र पूजयेत् ॥ २१ ॥

Sa loob ng heksagon, iguhit ang isang tatsulok; sa labas nito, iguhit ang lotus na may walong talulot. Pagkaraan, gawin ang bhūpura (nakapaloob na parisukat na bakod) sa paligid, at doon sambahin si Gameśa.

Verse 22

तीव्राख्या ज्वालिनी नंदा भोगदा कामरूपाणी । अग्रा तेजोवती सत्या नवमी विध्ननाशिनी ॥ २२ ॥

Siya ay tinatawag na Tīvrā; siya ang Nagliliyab na Apoy (Jvālinī); siya si Nandā, tagapagkaloob ng kagalakan; siya ang Bhogadā na nagbibigay ng ligaya at siya ang Kāmarūpāṇī na nag-aanyong ayon sa kalooban. Siya ang Agrā, ang pinakapanguna; siya ang Tejovatī na nagniningning sa banal na liwanag; siya ang Satyā, ang Katotohanan; siya ang Navamī, ang Ikasiyam; at siya ang Vidhnanāśinī, tagapagwasak ng mga balakid.

Verse 23

सर्वादिशक्तिकमलासनाय हृदयांतिकः । पीठमंत्रोऽयमेतेन दद्यादासनमुत्तमम् ॥ २३ ॥

Ito ang pīṭha-mantra: ihandog ang kataas-taasang luklukan sa Panginoong Nakaupo sa Lotus (Kamala-āsana), na taglay ang lahat ng sinaunang kapangyarihan at nananahan sa loob ng puso.

Verse 24

तत्रावाह्य गणाधीशं मध्ये सम्पूज्य यत्नतः । विकोणबाह्ये पूर्वादिचतुर्दिक्ष्वर्चयेत्क्रमात् ॥ २४ ॥

Doon, matapos anyayahan si Gaṇeśa—ang Panginoon ng mga Gaṇa—sambahin siya nang maingat sa gitna; saka sa panlabas na pook, magsagawa ng pagsamba nang sunod-sunod sa apat na direksiyon, simula sa silangan.

Verse 25

श्रियं श्रियः पतिं चैव गौरीं गौरी पतिं तथा । रतिं रतिपतिं पाश्चान्महीपूर्व च पोत्रिणम् ॥ २५ ॥

Dapat dinggin din nang may paggalang si Śrī (Lakṣmī) at ang Panginoon ni Śrī (Viṣṇu), si Gaurī at ang Panginoon ni Gaurī (Śiva), si Rati at ang Panginoon ni Rati (Kāma), at gayundin ang Daigdig (Mahī) bilang sinaunang salalayan, kasama si Varāha—ang Anyong Baboy-Damo na nag-angat sa kanya.

Verse 26

क्रमादिल्ववटाश्वत्थप्रियगूनामधोऽर्चयेत् । रमा पद्मद्वयकरा शंखचक्रधरो हरिः ॥ २६ ॥

Sambahin nang sunod-sunod sa ilalim ng mga punong ilva, banyan, aśvattha, at priyagu. Doon, gunigunihin si Ramā (Śrī) na may hawak na dalawang lotus, at si Hari na may dalang śaṅkha (kabibe) at cakra (disk).

Verse 27

गौरी पाशांकुशधरा टंकशूलधरो हरः । रतिः पद्मकरा पुष्पबाणचापधरः स्मरः ॥ २७ ॥

Si Gaurī ay may hawak na lubid na panilo at panggabay; si Hara ay may hawak na palakol-pandigma at trisula. Si Rati ay may tangan na may lotus; si Smara (Kāma) ay may mga palasong bulaklak at busog.

Verse 28

शूकव्रीह्यग्रहस्ता भूः पोत्री चक्रगदाधरः । देवाग्रे पूजयेल्लक्ष्मीसहितं तु विनायकम् ॥ २८ ॥

Ilarawan si Bhū (Ina ng Lupa) na may mga kamay na may hawak na uhay ng butil at bigas; ipakita rin ang banal na sandok (potrī); at ilagay ang Panginoong may hawak na diskus at pamalo (Viṣṇu). Sa harap ng mga diyos, sambahin si Vināyaka kasama si Lakṣmī.

Verse 29

पूजयेत्षट्सु कोणेषु ह्यामोदाद्यान्प्रियायुतान् । आमोदं सिद्धिसंयुक्तमग्रतः परिपूजयेत् ॥ २९ ॥

Sa anim na sulok, sambahin ang mga diyos na nagsisimula kay Āmoda, kasama ang kanilang minamahal na kabiyak. Pagkaraan, sa harapan, sambahin nang higit si Āmoda na kaisa ni Siddhi.

Verse 30

प्रमोदं चाग्निकोणे तु समृद्धिसहितं यजेत् । ईशकोणे यजेत्कीर्तिसंयुतं सुमुखं तथा ॥ ३० ॥

Sa sulok ni Agni (timog-silangan), sambahin si Pramoda kasama si Samṛddhi. Sa sulok ni Īśāna (hilagang-silangan), sambahin din si Sumukha kasama si Kīrti.

Verse 31

वारुणे मदनावत्या संयुतं दुर्मुखं यजेत् । यजेन्नैर्ऋत्यकोणे तु विघ्नं मदद्रवायुतम् ॥ ३१ ॥

Sa dako ni Varuṇa, sambahin si Durmukha kasama si Madanāvatī. At sa sulok ng Nairṛta (timog-kanluran), sambahin si Vighna kasama si Madadravā.

Verse 32

द्राविण्या विघ्नकर्तारं वायुकोणे समर्चयेत् । पाशांकुशाभयकरांस्तरुणार्कसमप्रभान् ॥ ३२ ॥

Sa (mantra o handog na tinatawag na) Drāviṇī, marapat na sambahin nang wasto ang Tagapag-alis ng mga hadlang sa sulok ng Vāyu sa hilagang-kanluran—nagniningning na gaya ng sumisikat na araw, at may hawak na pāśa (lambat/laso), aṅkuśa (pang-udyok), at ang mudrā ng abhaya, ang pagpapala ng kawalang-takot.

Verse 33

कपोलविगलद्दानगंधलुब्धा लिशोभितान् । षट्कोणोभयपार्श्वे तु शंखपद्मनिभौ क्रमात् ॥ ३३ ॥

Pinapalamutian ng mga bubuyog na sakim sa samyo ng katas (dāna) na umaagos mula sa mga pisngi; at sa magkabilang panig ng hugis-anim na sulok, ayon sa pagkakasunod, ilagay ang mga anyong kahawig ng śaṅkha (kabibe) at padma (lotus).

Verse 34

सहितौ निजशक्तिभ्यां ध्यात्वा पूर्ववदर्चयेत् । केशरेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु मातरः ॥ ३४ ॥

Pagkatapos pagnilayan sa dhyāna ang dalawang Diyos na magkasama, kalakip ang kani-kanilang likas na Śakti, sambahin sila gaya ng itinuro noon. Sa mga hibla ng bulaklak (keśara) iluklok ang anim na pantulong na sangkap (ṣaḍaṅga), at sa mga talulot iluklok ang walong Ina-kapangyarihan (aṣṭa-mātṛkāḥ).

Verse 35

इन्द्राद्यानपि वज्ज्रादीन्पूजयेद्धरणीगृहे । एवमाराध्य विघ्नेशं साधयेत्स्वमनोरथान् ॥ ३५ ॥

Sa dambanang yari sa lupa (o sa lupang pinabanal), sambahin si Indra at ang iba pang mga diyos, kasama ang Vajra at mga kaugnay na banal na sagisag. Sa gayong paraan, matapos payapain at parangalan si Vighneśa (Gaṇeśa), natatamo ng tao ang sariling minimithing layon.

Verse 36

चतुश्चत्वारिंशताढ्यं चतुः शतमतंद्रितः । तर्पयेदंबुभिः शुद्धैर्गजास्यं दिनशः सुधीः ॥ ३६ ॥

Ang marunong, na laging masikap at di nagpapabaya, ay dapat araw-araw maghandog ng tarpaṇa kay Gajāsya (Gaṇeśa) sa pamamagitan ng dalisay na tubig—sa loob ng apatnapu’t apat na araw at matapos ang apatnaraang handog.

Verse 37

पद्मैस्तु वशयेद्भूपांस्तत्पत्नीश्चोत्पलैस्तथा । कुमुदैर्मंत्रिणोऽश्वत्थसमिद्भिर्वाडवाञ्शुभैः ॥ ३७ ॥

Sa pamamagitan ng mga bulaklak na lotus, napapasailalim sa impluwensiya ang mga hari; gayundin, sa asul na lotus ay naaakit ang kanilang mga reyna. Sa puting liryo sa tubig (kumuda) ay napapailalim ang mga ministro; at sa mapalad na panggatong na samidh mula sa sagradong aśvattha (balete/banal na igos) ay naaapektuhan ang mararangal na babae.

Verse 38

उदुंम्बरोत्थैर्नृपतीन्वैश्यान्प्लक्षसमुद्भवैः । वटोद्भवैः समिद्भिश्च वशयेदंतिमान्बुधः ॥ ३८ ॥

Sa mga panggatong na samidh mula sa punong udumbara, ang marunong ay makapapailalim sa mga hari; sa mga mula sa punong plakṣa, napapailalim ang mga vaiśya; at sa samidh mula sa punong vaṭa (balete/banyan), napasusuko maging ang nasa pinakahuling antas.

Verse 39

आज्येन श्रियमाप्नोति स्वर्णाप्तिर्मधुना भवेत् । गोदुग्धेन गवां लाभो दध्ना सर्वसमृद्धिमान् ॥ ३९ ॥

Sa pag-aalay ng ājya (ghee), nakakamit ang Śrī—kasaganaan at pagpapala. Sa pag-aalay ng pulot, nakakamtan ang ginto. Sa gatas ng baka, nakakamit ang mga baka; at sa dadhi (gatas na pinaasim), nagiging ganap sa lahat ng uri ng kasaganaan.

Verse 40

अन्नाप्तिरन्नहोमेन समिद्भिर्वेतसां जलम् । वासांसि लभते हुत्वा कुसुंभकुसुमैः शुभैः ॥ ४० ॥

Sa pag-aalay ng pagkain sa apoy (anna-homa), nakakamit ang pagkain; sa pag-aalay ng mga sanga ng vetasa (willow) bilang samidh, nakakamit ang tubig; at sa pag-aalay ng mapalad na bulaklak ng kusumbha (safflower), nakakamit ang mga kasuotan.

Verse 41

अथ सर्वेष्टदं वक्ष्ये चतुरावृत्तितर्पणम् । मूलेनादौ चतुर्वारं प्रत्येकं च प्रतर्पयेत् ॥ ४१ ॥

Ngayon ay ipaliliwanag ko ang tarpaṇa na umiikot sa apat na ulit, na nagbibigay ng lahat ng ninanais: sa pasimula, sa pamamagitan ng mūla-mantra (ugat na mantra), dapat isagawa ang pag-aalay nang apat na beses; at gayundin, dapat bigyang-kasiyahan ang bawat isa sa mga tinawag, nang hiwa-hiwalay.

Verse 42

पूर्वमंत्राक्षरैर्मंत्रैः स्वाहांतैश्च चतुश्चतुः । मूलमंत्रैश्चतुर्वारपूर्वकं संप्रतर्प्य च ॥ ४२ ॥

Pagkaraan, gamit ang mga mantra na binuo mula sa mga pantig ng naunang mantra—bawat isa’y nagtatapos sa “svāhā”—maghandog ng mga alay na pampalugod nang tig-apat na ulit; at pagkatapos, sa mūla-mantra (ugat na mantra), gawin muli ang santarpya, na pinangungunahan ng apat na pag-uulit.

Verse 43

मिथुनादींस्ततः पश्चात्पूर्ववत्संप्रतर्पयेत् । देवेन सहितां शक्तिं शक्त्या च सहितं तु तम् ॥ ४३ ॥

Pagkaraan, santarpya-in ang mga banal na pares (mithuna) at ang iba pa, gaya ng dati—sambahin ang Śakti na kasama ng Deva, at gayundin ang Deva na kasama ng kaniyang Śakti.

Verse 44

एवंच षड्विंशतिधा मिथुनानि भवंति हि । स्वनामाद्यर्णबीजानि तानि सन्तर्पयेत्क्रमात् ॥ ४४ ॥

Sa gayon, tunay na may mga pares sa anyong dalawampu’t anim. Mula sa mga bīja (binhing pantig) na nagsisimula sa kanilang sariling pangalan, santarpya-in sila nang sunod-sunod ayon sa wastong kaayusan.

Verse 45

भवेत्संभूय सचतुश्चत्वारिंशञ्चतुः शतम् । एवं संतप्य तत्पश्चात्पूर्ववत्सोपचारकैः ॥ ४५ ॥

Kapag pinagsama-sama, ito’y nagiging isandaan at apatnapu’t apat. Matapos maisagawa ang gayong santarpya/paghahanda, saka magpatuloy, gaya ng dati, sa mga itinakdang upacāra (mga paglilingkod at ritwal na pag-aalay).

Verse 46

सर्वाभीष्टं च संप्रार्थ्य प्रणम्योद्वासयेत्सुधीः । भाद्रकृष्णचतुर्थ्यादिप्रतिमासमतंद्रितः ॥ ४६ ॥

Matapos idalangin ang katuparan ng lahat ng minimithi at magpatirapa sa pagyukod, ang marunong ay dapat pormal na tapusin at “pauwiin” ang pagsamba (udvāsana). At mula sa ikaapat na tithi ng madilim na kalahati ng Bhādrapada at iba pa, tuwing buwan ay tuparin ito nang walang kapabayaan.

Verse 47

आरभ्यार्कोदयं मंत्री यावच्चंद्रोदयो भवेत् । तावन्नोपविशेद्भूमौ जितवाविस्थरमानसः ॥ ४७ ॥

Mula sa pagsikat ng araw hanggang sa pagsikat ng buwan, ang nagsasanay ng mantra ay huwag umupo sa hubad na lupa, sapagkat napigil na niya ang pagkaligaw at pagkalat ng isip sa labas.

Verse 48

ततश्चंद्रोदये मन्त्री पूजयेद्गणनायकम् । पूर्वोक्तविधिना सम्यङ्नानापुष्पोपहारकैः ॥ ४८ ॥

Pagkatapos, sa pagsikat ng buwan, ang tagapagganap ng ritwal ay dapat sumamba nang wasto kay Gaṇanāyaka (Gaṇeśa), ayon sa paraang nauna nang sinabi, na may iba’t ibang bulaklak at mga handog ng debosyon.

Verse 49

एकविंशतिसंख्याकान्मोदकांश्च निवेदयेत् । तदग्रे प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ४९ ॥

Maghandog bilang naivedya ng dalawampu’t isang modaka; pagkatapos, sa harap ng handog na iyon, bigkasin ang mantra nang isang libo at walong ulit (1008).

Verse 50

ततः कर्पूरकाश्मीररक्तपुष्पैः सचन्दनैः । अर्ध्यं दद्यात्तु मूलांते ङेते गणपतिं ततः ॥ ५० ॥

Pagkatapos, gamit ang kamper, saffron, pulang bulaklak, at sandalwood, maghandog ng arghya (tubig ng paggalang) sa paanan; saka yumukod at sambahin si Gaṇapati.

Verse 51

इदमर्ध्यं कल्पयामि हृदंतोऽर्ध्यमनुर्मतः । स्तुत्वा नत्वा विसृज्याथ यजेच्चंद्रमसं पुनः ॥ ५१ ॥

“Buong puso kong inihahanda ang arghya na ito, ayon sa pinahihintulutan ng tradisyon.” Pagkatapos magpuri at yumukod, ibuhos at palayain ang arghya, at muling sambahin ang Buwan.

Verse 52

अर्ध्यं दद्याञ्चतुर्वारं पूजयित्वा गुरुं ततः । निवेदितेषु विप्राय दद्यादर्धांश्च मोदकान् ॥ ५२ ॥

Pagkatapos parangalan at sambahin ang guru, maghandog ng arghya nang apat na ulit; at kapag naihain na ang naivedya, ipagkaloob sa brāhmaṇa ang mga bahagi—kalahating bahagi—ng matatamis na modaka.

Verse 53

स्वयमर्द्धान्प्रभुंजीत ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । एवं व्रतं यः कुरुते सम्यक्संवत्सरावधि ॥ ५३ ॥

Hayaan siyang kumain lamang ng kalahati (ng karaniwang sukat) sa sariling pagpipigil—namumuhay bilang brahmacārī at napagtagumpayan ang mga pandama. Sinumang magsagawa ng panatang ito nang ganito, nang wasto, sa loob ng isang buong taon, ay makakamit ang itinakdang bunga ng dharma.

Verse 54

पुत्रान्पौत्रान्सुखं वित्तमारोग्यं लभते नरः । सूर्योदयादशक्तश्चेदस्तमारभ्य मंत्रवित् ॥ ५४ ॥

Ang tao ay magkakamit ng mga anak at apo, ligaya, yaman, at mabuting kalusugan. At kung ang nakaaalam ng mantra ay hindi makapagsimula mula sa pagsikat ng araw, magsimula siya mula sa paglubog ng araw.

Verse 55

चंद्रोदयांतं पूर्वोक्तविधिना व्रतमाचरेत् । एवं कृतेऽपि पूर्वोक्तं फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ५५ ॥

Isagawa ang panata ayon sa paraang naunang sinabi hanggang sa pagsikat ng buwan. Kahit gawin sa ganitong paraan, tiyak na matatamo ang bungang naunang inilarawan.

Verse 56

गणिशप्रतिमां दंतिदंतेन कपिनापि वा । गजभग्रेन निंबेन सितार्केंणाथवा पुनः ॥ ५६ ॥

Ang anyo ni Gaṇeśa ay maaaring likhain mula sa pangil ng elepante, o kahit pa ng isang unggoy; o mula sa pirasong nabali mula sa elepante; o kaya’y mula sa kahoy ng neem, o mula sa maputlang batong-araw.

Verse 57

कृत्वा तस्यां समावाह्य प्राणस्थापनपूर्वकम् । अभ्यर्च्य विधिवन्मन्त्री राहुग्रस्ते निशाकरे ॥ ५७ ॥

Pagka naihanda iyon, ang pari na bihasa sa mantra ay dapat mag-anyaya sa diyos na manahan doon, matapos munang isagawa ang ritwal ng pagtatatag ng prāṇa (hininga ng buhay); at kapag ang buwan ay sinasakmal ni Rāhu (sa eklipse), siya’y sumamba ayon sa wastong itinakdang paraan.

Verse 58

स्पृष्ट्रा चैव निरहारस्तां शिखायां समुद्वहन् । द्यूते विवादे समरे व्यवहारे जयं लभेत् ॥ ५८ ॥

Pagkatapos itong hipuin at manatiling nag-aayuno, at dalhin nang wasto ang śikhā (tuktok na buhol ng buhok), makakamit ang tagumpay sa sugal, sa pagtatalo, sa digmaan, at sa mga gawain ng daigdig.

Verse 59

बीजं वराहो बिंद्धाढ्यौ मन्विंद्वान्नौ कलौ ततः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाग्रा कर्णोच्छिष्टगणे वदेत् ॥ ५९ ॥

Sa pangkat na tinatawag na “karnocchiṣṭa” (ang “nalalabing-tenga” na grupo), bigkasin ang sunod-sunod na pang-alaala: “bīja (binhi); Varāha (Baboy-Damo); Bindha at Āḍhya; Manu, Indu at pagkain; saka, sa Kali; Smṛti; laman; buwan; Manu; at ang pinakuna (agra).”

Verse 60

बकः सदीर्घपवनो महायक्षाय यं बलिः । बलिमंत्रोऽयमाख्यातो न चेद्वर्णोऽखिलेष्टदः ॥ ६० ॥

“Baka, ang may mahabang hininga”—ito ang bali (handog na ritwal) para sa Dakilang Yakṣa. Ito’y ipinahayag bilang bali-mantra; at kung hindi wasto ang pagbuo ng mga pantig at bigkas, hindi nito ibinibigay ang ninanais na bunga.

Verse 61

प्रणवो भुवनेशानीस्वबीजांते नवार्णकः । हस्तीति च पिशाचीति लिखेञ्चैवाग्रिंसुंदरी ॥ ६१ ॥

Ang siyam-na-pantig na mantra ay binubuo sa Praṇava na “Oṁ” at nagtatapos sa bīja ng Bhuvaneśānī. Isulat ito kasama ng mga salitang “hastī” at “piśācī,” at gayundin ng “Agriṃ-sundarī.”

Verse 62

नवार्णोऽयं समुद्दिष्टो भजतां सर्वसिद्धिदः । पदैः सर्वेण मंत्रेण पञ्चांगानि प्रकल्पयेत् ॥ ६२ ॥

Ang Navārṇa na mantra na ito (may siyam na pantig) ay naituro nang wasto; sa mga debotong bhakta, ipinagkakaloob nito ang lahat ng siddhi. Gamit ang lahat ng salita ng mantra, dapat buuin ang limang sangkap ng ritwal (pañcāṅga).

Verse 63

अन्यत्सर्वं समानं स्यात्पूर्वमंत्रेण नारद । अथाभिधास्ये विधिवद्वक्रतुंडमनुत्तमम् ॥ ६३ ॥

O Nārada, ang lahat ng iba pa ay gawin sa kaparehong paraan gaya ng naunang mantra. Ngayon ay ilalarawan ko ayon sa wastong tuntunin ang walang kapantay na Vakratuṇḍa, ang Panginoong may baluktot na nguso.

Verse 64

तोयं विधिर्वह्नियुक्तकर्णेंद्वाढ्यो हरिस्तथा । सदीर्घो दारको वायुर्वर्मांतोऽयं रसार्णकः ॥ ६४ ॥

Ang “Toya” (tubig) ay tinatawag ding “Vidhi” (Brahmā/utos). Ang “Vahni” ay yaong pinagsama sa “karṇa” at “indu” at sa gayon ay napapagyaman. Gayundin ang “Hari.” Ang “Vāyu” ay ang mahabang bigkas; ang “Dāraka” ay ang bata. Ito’y nagtatapos sa “varma” at siyang “karagatan ng rasa” (diwa).

Verse 65

भार्गवोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुब्देवो गणाधिपः । वक्रतुण्डाभिधो बीजं वं शक्तिः कवचं पुनः ॥ ६५ ॥

Para sa mantrang ito, si Bhārgava ang ṛṣi (tagakita); ang sukat ay Anuṣṭubh; ang namumunong diyos ay si Gaṇādhipa (Gaṇeśa). Ang “Vakratunḍa” ang bīja; ang “vaṃ” ang śakti; at mayroon ding kavaca, ang panangga ng pag-iingat.

Verse 66

तारदृन्मध्यगैर्मंत्रवर्णैश्चंद्रविभूषितैः । कृत्वा षडंगमन्त्रार्णान्भ्रूमध्ये च गले हृदि ॥ ६६ ॥

Gamit ang mga pantig ng mantra na nasa gitna (sa pagitan ng “tāra” at “dṛt”), at pinalamutian ng sangkap na candra (buwan), isagawa ang ṣaḍaṅga nyāsa ng mga pantig na iyon—ilagay sa pagitan ng kilay, sa lalamunan, at sa puso.

Verse 67

नामौ लिंगे पदे न्यस्याखिलेन व्यापकं चरेत् । उद्यदर्कद्युतिं हस्तैः पाशांकुशवराभयान् ॥ ६७ ॥

Matapos ilagay (isagawa ang nyāsa ng) dalawang Banal na Pangalan sa liṅga at sa mga paa, dapat isagawa ang pagninilay sa Diyos na sumasaklaw sa lahat. Dapat pagnilayan ang Diyos na nagniningning gaya ng sumisikat na araw, na may mga kamay na may hawak na pisi (pāśa), pangkawit (aṅkuśa), mudrā ng pagbibigay-biyaya, at mudrā ng kawalang-takot (abhaya).

Verse 68

दधतं गजवक्त्रं च रक्तभूषांबरं भजेत् । ध्यात्वैवं प्रजपेत्तर्कलक्षं द्रव्यैर्दशांशतः ॥ ६८ ॥

Sambahin ang Diyos na may mukha ng elepante, na pinalamutian ng pulang hiyas at pulang kasuotan. Pagkatapos magnilay nang ganito, magsagawa ng japa ng isang daang libong ulit, at saka maghandog ng ikasampung bahagi bilang alay/homa gamit ang angkop na sangkap.

Verse 69

अष्टभिर्जुहुयात्पीठे तीव्रादिसहितेऽर्चयेत् । मूर्तिं मूर्तेन संकल्प्य तस्यामावाह्य पूजयेत् ॥ ६९ ॥

Maghandog ng oblation nang walong ulit sa pīṭha (luklukan ng dambana), at magsagawa ng pagsamba kasama ng mga mantra/ritwal na nagsisimula sa Tīvra. Matapos buuin sa isip ang anyo ng Diyos bilang isang tiyak na larawan, anyayahan (āvāhana) Siya rito at saka sambahin.

Verse 70

षट्कोणेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु शक्तयः । यजेद्विद्यां विधात्रीं च भोगदां विप्रघातिनीम् ॥ ७० ॥

Sa anim na tatsulok, ilagay ang anim na sangkap na pantulong (ṣaḍaṅga); at sa mga talulot ng lotus, ilagay ang walong kapangyarihan (śakti). Sambahin ang Vidyā—na tinatawag ding Vidhātrī—na nagkakaloob ng mga biyayang tinatamasa at nagpapabagsak sa mga puwersang kaaway.

Verse 71

निधिप्रदीपां पापघ्नीं पुण्यां पश्चाच्छशिप्रभाम् । दलाग्रेषु वक्रतुंड एकदंष्ट्रमहोदरौ ॥ ७१ ॥

Pagkatapos nito, ilagay/pagnilayan si Nidhipradīpā, ang pumupuksa ng kasalanan at nagbibigay ng kabutihang-loob; at kasunod si Śaśiprabhā, ang nagniningning na gaya ng buwan. Sa mga dulo ng talulot, pagmasdan si Vakratuṇḍa (baluktot ang nguso), Ekadaṃṣṭra (iisang pangil), at Mahodara (malaking tiyan).

Verse 72

गजास्यलंबोदरकौ विकटौ विध्नराट् तथा । धूम्रवर्णस्ततो बाह्ये लोकेशान्हेतिसंयुतान् ॥ ७२ ॥

Siya ay tinatawag na “Mukhang Elepante” (Gajāsya), “Malaking Tiyan” (Lambodara), “Kakila-kilabot” (Vikaṭa), at “Hari ng mga Balakid” (Vidhnarāṭ). Pagkaraan, sa panlabas na daigdig, Siya ang “Kulay-usok” (Dhūmravarṇa), kaugnay ng mga tagapagbantay ng daigdig (Lokapāla) at ng kanilang mga sandata.

Verse 73

एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्गणनायकम् । साधंयेदखिलान्कामान्वक्रतुंड प्रंसादतः ॥ ७३ ॥

Kaya nito, kapag sinamba ang Gaṇanāyaka (Gaṇeśa) sa limang panangga na ‘āvaraṇa’, matutupad ang lahat ng ninanais, sa biyaya ng Panginoong “Baluktot ang Nguso” (Vakratūṇḍa).

Verse 74

लब्ध्वा गुरुमुखान्मंत्रं दीक्षासंस्कारपूर्वकम् । ब्रह्मचारी हविष्याशी सत्यवाक् च जितेंद्रियः ॥ ७४ ॥

Matapos tanggapin ang mantra mula sa bibig ng guru, na pinangungunahan ng ritwal ng inisasyon (dīkṣā) at mga paglilinis na sakramento, mamuhay siya bilang brahmacārin—kumain ng havis (pinabanal na handog na pagkain), magsalita ng katotohanan, at supilin ang mga pandama.

Verse 75

जपेदर्कसहस्रं तु षण्मासं होमसंयुतम् । दारिद्य्रं तु पराभूय जायते धनदोपमः ॥ ७५ ॥

Kapag inusal ang Arka-sahasra (ang “isang libo” na mga pangalan/mantra ni Arka, ang Araw) sa loob ng anim na buwan, kalakip ang homa (mga handog sa apoy), mapagtatagumpayan ang karalitaan at magiging tulad ni Kubera, panginoon ng kayamanan.

Verse 76

चतुर्थ्यादि चतुर्थ्यंतं जपेदयुतमादरात् । अष्टोत्तरशतं नित्यं हुत्वा प्राग्वत्फलं लभेत् ॥ ७६ ॥

Mula sa ikaapat na araw ng buwan hanggang sa susunod na ikaapat na araw, mag-japa nang may paggalang ng sampung libong ulit. At sa pag-aalay ng 108 handog sa apoy araw-araw, matatamo ang kaparehong bunga na nabanggit kanina.

Verse 77

पक्षयोरुभयोर्मंत्री चतुर्थ्यां जुहुयाच्छतम् । अपूपैर्वत्सरे स स्यात्समृद्धेः परमं पदम् ॥ ७७ ॥

Sa dalawang kalahati ng buwan (papalaki at papaliit), ang nagsasanay ng mantra ay dapat mag-alay ng sandaang handog sa apoy sa araw ng Caturthī, gamit ang mga keyk na apūpa; sa loob ng isang taon, maaabot niya ang pinakamataas na kalagayan ng kasaganaan at yaman.

Verse 78

अङ्गारकचतुर्थ्यां तु देवमिष्ट्वा विधानतः । हविषा पा यसान्नेन नैवेद्यं परिकल्पयेत् ॥ ७८ ॥

Sa Aṅgāraka Caturthī, matapos sambahin ang diyos ayon sa itinakdang ritwal, ihanda ang naivedya na binubuo ng havis at pāyasa (matamis na kaning-gatas).

Verse 79

ततो गुरुं समभ्यंर्त्य भोजयेद्विधिवत्सुधीः । निवेदितेन जुहुयात्सहरस्रं विधिवद्वसौ ॥ ७९ ॥

Pagkatapos, ang marunong ay lumapit sa guru nang may paggalang at pakainin siya ayon sa tuntunin; at mula sa handog na naialay nang wasto, magsagawa ng sanlibong oblation sa apoy ayon sa itinakdang paraan.

Verse 80

एवं संवत्सरं कृत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । अथान्यत्साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ ८० ॥

Sa pagsasagawa nito sa loob ng isang buong taon, makakamtan ang dakilang kasaganaan. Ngayon, dahil sa hangaring ikabuti ng lahat ng tao, ipaliliwanag ko ang isa pang paraan ng pagsasanay espirituwal.

Verse 81

इष्ट्वा गणेशं पृथुकैः पायसापूपमोदकः । नानाफलैस्ततोमंत्री हरिद्रामथ सैन्धवम् ॥ ८१ ॥

Matapos sambahin si Gaṇeśa gamit ang pṛthuka (pinipig), pāyasa, mga keyk na apūpa at matatamis na modaka, at iba’t ibang prutas, ang pari na bihasa sa mantra ay saka mag-aalay/gagamit ng luyang-dilaw at asin-bato (saindhava).

Verse 82

वचां निष्कार्द्धभागं च तदर्द्धं वा मनुं जपेत् । विशोध्य चूर्णं प्रसृतौ गवां मूत्रे विनिक्षिपेत् ॥ ८२ ॥

Dapat kumuha ng vacā (sweet flag) na sukat na kalahating niṣka, o kalahati pa niyon, at bigkasin ang mantra; saka linisin at durugin hanggang maging pinong pulbos, at ilagay ang dalawang sukat na prasṛti ng pulbos na iyon sa ihi ng baka.

Verse 83

सहस्रकृत्वो मनुना मंत्रयित्वा प्रयत्नतः । स्नातामृतुदिने शुद्धां शुक्लांबरधरां शुभाम् ॥ ८३ ॥

Matapos pagtiyagaang basbasan sa itinakdang mantra nang isang libong ulit, ihanda ang mapalad na babae—naligo sa takdang araw, nalinis, at nakasuot ng puting kasuotan.

Verse 84

देवस्य पुरतः स्थाप्य पाययेदौषधं सुधीः । सर्वलक्षणसंपन्नं वंध्यापि लभते सुतम् ॥ ८४ ॥

Iharap siya sa harap ng Diyos, at ang marunong ay magpainom sa kanya ng paghahandang gamot; kahit ang baog na babae ay magkakamit ng anak na lalaki na ganap sa lahat ng mapalad na tanda.

Verse 85

अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् । गोचर्ममात्रां धरणीमुपलिप्य प्रयत्नतः ॥ ८५ ॥

Ngayon ay ipaliliwanag ko ang isa pang lihim na lubhang kagila-gilalas: sa masusing pagsisikap, pahiran at ihanda ang isang piraso ng lupa na kasinglaki lamang ng balat ng baka.

Verse 86

विकीर्य धान्यप्रकरैस्तत्र संस्थापयेद्धटम् । शुद्धोदकेन संपूर्य तस्योपरि निधापयेत् ॥ ८६ ॥

Pagkatapos ikalat ang mga bunton ng butil doon, maglagay ng isang palayok; punuin ito ng dalisay na tubig, at saka ilagay (ang itinakdang bagay) sa ibabaw nito.

Verse 87

कपिलाज्येन संपूर्णं शरावं नूतनं शुभम् । षडष्टाक्षरमंत्राभ्यां दीपमारोपयेच्छुभम् ॥ ८७ ॥

Taglay ang bagong at mapalad na sisidlan (śarāva) na punô ng banal na ghee (kapilājyā), itatag ang ilawan nang may pagpapala habang inuusal ang mantrang anim-na-pantig at ang mantrang walong-pantig.

Verse 88

दीपे देवं समावाह्य गंधपुष्पादिभिर्यजेत् । स्नातां कुमारीमथवा कुमारं पूजयेत्सुधीः ॥ ८८ ॥

Matapos anyayahan ang diyos na manahan sa ilawan, sambahin Siya sa pamamagitan ng paste ng sandalwood, mga bulaklak, at iba pa. Pagkaraan, ang marunong ay dapat magbigay-galang sa isang dalagang nakapaligo—o sa isang batang lalaki—sa paraang mapitagan.

Verse 89

दीपस्य पुरतः स्थाप्यध्यात्वा देवं जपेन्मनुम् । प्रदीपे स्थापिते पश्येद्द्विजरूपं गणेश्वरम् ॥ ८९ ॥

Ilagay (ang handog) sa harap ng ilawan, magnilay sa diyos at bigkasin ang mantra. Kapag naitindig na ang ilawan, masdan si Gaṇeśvara sa anyo ng dwija, isang brāhmaṇa.

Verse 90

पृष्टस्ततः संपदि वा नष्टं चैवाप्यनागतम् । सकलं प्रवदेदेवं कुमारी वा कुमारकः ॥ ९० ॥

Pagkatapos, kapag tinanong tungkol sa kasaganaan, sa nawala, o sa hindi pa dumarating, ang dalaga o ang batang lalaki ay dapat magsabi ng lahat ayon sa paraang ito.

Verse 91

षडक्षरो हृदंतश्चेद्भवेदष्टाक्षरो मनुः । अन्येऽपि मंत्रा देवर्षे सन्ति तंत्रे गणेशितुः ॥ ९१ ॥

Kung ang mantrang anim-na-pantig ay tatapusin sa binhing pantig na ‘hṛd’, ito’y nagiging mantrang walong-pantig. At, O banal na rishi, may iba pang mga mantra sa tantra ni Gaṇeśa.

Verse 92

किंत्वत्र यन्न साध्यं स्यात्र्रिषु लोकेषु साधकैः । अष्टविंशरसार्णाभ्यां तन्न पश्येदपि क्वचित् ॥ ९२ ॥

Ngunit dito, anong layunin ang hindi maaabot ng mga ganap na sādhaka sa tatlong daigdig? Tunay, sa pamamagitan ng dalawampu’t walong sangkap ng mantra na tinatawag na “rasa” at “arṇa,” walang anumang hindi maaabot saanman.

Verse 93

एतद्गणेशमंत्राणां विधानं ते मयोदितम् । शठेभ्यः परशिष्येभ्यो वंचकेभ्योऽपि मा वद ॥ ९३ ॥

Ganito ko ipinahayag sa iyo ang vidhāna, ang itinakdang pamamaraan ng mga mantra ni Gaṇeśa. Huwag mo itong ibunyag sa mapanlinlang, sa mga alagad ng iba, o maging sa mga mapagkunwari at manlilinlang.

Verse 94

एवं यो भजते देवं गणेशंसर्वसिद्धिदम् । प्राप्येह सकलान्भोगनिंते मुक्तिपदं व्रजेत् ॥ ९४ ॥

Kaya ang sinumang sumasamba sa diyos na si Gaṇeśa, ang tagapagkaloob ng lahat ng siddhi, ay magkakamit ng lahat ng kagalakan sa mundong ito at sa huli’y tutungo sa kalagayan ng mukti, ang paglaya.