Nityā-paṭala-prakaraṇa (The Exposition of the Nityā-paṭala)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथातो विप्र नित्यानां प्रयोगादिसमन्वितम् । पटलं तेऽभिधास्यामि नित्याभ्यर्चनदीपकम् ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: Ngayon nga, O brāhmaṇa, ipaliliwanag ko sa iyo ang isang bahagi—na may kalakip na mga pagsasagawa at kaugnay na mga pamamaraan—na magsisilbing ilawan at malinaw na gabay sa araw-araw na pagsamba.

Verse 2

ललितायास्त्रिभिवर्णैः सकलार्थोऽभिधीयते । शेषेण देवीरूपेण तेन स्यादिदमीरितम् ॥ २ ॥

Sa (pangalan) “Lalitā,” ang buong kahulugan ay ipinahahayag sa tatlong pantig; at ang nalalabi—na itinuturing na mismong anyo ng Diyosa—kaya’t ganito ipinahayag ang pahayag na ito.

Verse 3

अशेषतो जगत्कृत्स्नं हृल्लेखात्मकमुच्यते । तस्याश्चार्थस्तु कथितः सर्वतंत्रेषु गोपितः ॥ ३ ॥

Ang buong sansinukob na ito, sa kabuuan, ay sinasabing may likas na “hṛllekhā”—ang panloob na ukit (ng kamalayan). Ngunit ang tunay na kahulugan nito, bagama’t naipahayag, ay nananatiling natatago sa lahat ng mga Tantra.

Verse 4

व्योम्ना प्रकाशमानत्वं ग्रसमानत्वमग्निना । तयोर्विमर्श ईकारो बिंदुना तन्निफालनम् ॥ ४ ॥

Sa kalawakan (vyoman) ay may kalagayang nagliliwanag; sa apoy (agni) ay may kalagayang lumalamon. Ang mapagnilay na pagdikit (vimarśa) ng dalawa ay nagiging patinig na “ī”; at sa bindu (tuldok na pang-ilong) ay natatapos at nalulubos ang tunog na iyon (niphālana).

Verse 5

पिंडकर्तरि बीजाख्या मन्त्रा मालाभिधाः क्रमात् । एकार्णवन्तो द्व्यर्णाश्च त्रिदिङ्मुखार्णकाः ॥ ५ ॥

Sa ritwal na tinatawag na Piṇḍakartṛ, ang mga mantrang kilala bilang “bīja” (binhi) ay, ayon sa wastong pagkakasunod, tinatawag ding “mālā” (kuwintas o garland). Tatlo ang uri: yaong may isang pantig, may dalawang pantig, at may tatlong pantig na inayos na waring nakaharap sa tatlong direksiyon.

Verse 6

वृत्तिजार्णांल्लिखेदंकैर्व्यत्यस्तक्रमयोगतः । तैर्भेदयो जनं कुर्यात्संदर्भाणामशेषतः ॥ ६ ॥

Isulat ang mga padron ng sukat at tugma (vṛtti), na inaayos sa pamamagitan ng pagbabaligtad at pagpapalit-palit ng pagkakasunod; at sa mga paraang iyon, nang walang pagkukulang, buuin ang ganap na pag-uuri at pag-aayos ng mga komposisyong teksto (sandarbha).

Verse 7

देव्यात्मकं समुदयं विश्रांतिं च शिवात्मकम् । उभयात्मकमप्यात्मस्वरूपं तैश्च भावयेत् ॥ ७ ॥

Magnilay na ang pag-usbong (paglitaw ng paglikha) ay may kalikasang-Diyosa (Devī), at ang pamamahinga (paglusaw, kapayapaan) ay may kalikasang-Śiva; at magnilay rin na ang tunay na anyo ng Sarili (Ātman) ay nagtataglay ng kapwa nito.

Verse 8

कालेनान्यञ्च दुःखार्त्तिवासनानाशनो ध्रुवम् । पराहंतामयं सर्वस्वरूपं चात्मविग्रहम् ॥ ८ ॥

Sa paglipas ng panahon, tiyak ding nawawasak ang iba pang vāsanā na pinahihirapan ng dalamhati. Ito ang Kataas-taasan, malaya sa sakit ng pagkamakasarili (ahaṃtā), may kalikasang sumasaklaw sa lahat, at ang Sarili (Ātman) ang siyang katawan nitong pagpapakita.

Verse 9

सदात्मकं स्फुरताख्यमरोषोपाधिवर्जितम् । प्रकाशरूपमात्मत्वे वस्तु तद्भासते परम् ॥ ९ ॥

Ang Kataas-taasang Katotohanan ay nagniningning bilang Sarili—may likas na dalisay na Pag-iral, kilala bilang “sphurattā” (panloob na liwanag na laging nahahayag), malaya sa mga naglilimita na kalakip ng pagnanasa at poot, at may anyo ng dalisay na liwanag (kamalayang nagliliwanag).

Verse 10

यत एवमतो लोके नास्त्यमंत्रं यदक्षरम् । यद्विद्येति समाख्यातं सर्वथा सर्वतः सदा ॥ १० ॥

Kaya sa daigdig na ito, walang pantig na hindi mantra. Anumang tinatawag na “vidyā” (kaalaman) ay, sa lahat ng paraan, sa lahat ng dako, at sa lahat ng oras, napapaloob sa kapangyarihan ng mantra.

Verse 11

वासरेषु तु तेष्वेवं सर्वापत्तारकं भवेत् । तद्विधानं च वक्ष्यामि सम्यगासवकल्पनम् ॥ ११ ॥

Sa mga araw na iyon, kapag ginawa sa ganitong paraan, ito’y nagiging daan ng pagkaligtas mula sa lahat ng kapahamakan. Ngayon ay ipaliliwanag ko ang pamamaraan—ang wastong paghahanda ng āsava (pinapaalsang halamang-gamot na inumin).

Verse 12

गौडी पैष्टी तथा माध्वीत्येवं तत्त्रिविधं स्मृतम् । गतुडमुष्णोदके क्षिप्त्वा समालोड्य विनिक्षिपेत् ॥ १२ ॥

Kaya ito’y inaalala na may tatlong uri—gauḍī, paiṣṭī, at mādhvī. Ihulog ang gatuḍa (panimulang pampaalsa) sa maligamgam na tubig, haluing mabuti, at saka itabi (para gamitin).

Verse 13

घटे काचमये तस्मिन् धातकीसुमनोरजः । खात्वा भूमौ संध्ययोस्तु करैः संक्षोभ्य भूयसा ॥ १३ ॥

Sa sisidlang salamin na iyon, ilagay ang polen ng mga bulaklak na dhātakī; at sa dalawang sandhyā (umaga at gabi), ibaon sa lupa at haluin nang mariin gamit ang mga kamay, nang paulit-ulit.

Verse 14

मासमात्रे गते तस्मिन्निमग्ने रजसि द्रुतम् । संशोध्य पूजयेत्तेन गौडी सा गुडयोगतः ॥ १४ ॥

Kapag lumipas na ang isang buwan at ito’y mabilis na lumubog sa latak, dapat itong salain agad at saka gamitin sa pagsamba; ang paghahandang iyon ay tinatawag na “Gauḍī” sapagkat ito’y ginawa sa paghahalo ng jaggery (pulot na asukal).

Verse 15

एवं मधुसमायोगान्माध्वी पैष्टीं श्रृणु प्रिय । अध्यर्द्धद्विगुणे तोये श्रपयेत्तंदुलं शनैः ॥ १५ ॥

Kaya nito, matapos ilarawan ang wastong paghahalo ng pulot, makinig ka, mahal, sa paghahanda ng “mādhvī” (inuming tulad ng mead) mula sa harina: sa tubig na dalawang-at-kalahating ulit ang dami, pakuluan nang dahan-dahan ang mga butil ng bigas.

Verse 16

दिनत्रयोषिते तस्मिन्धात्र्यंकुररजः क्षिपेत् । दिनमेकं धृते वाते निवाते स्थापयेत्ततः ॥ १६ ॥

Pagkaraang maimbak ito nang tatlong araw, iwisik ang alikabok/polen ng mga usbong ng dhātrī (āmalakī). Pagkatapos, sa loob ng isang araw, kapag matatag ang hangin, ilagay ito sa pook na walang hangin (nakasilong).

Verse 17

उदकैर्लिलितं पश्चाद्गलितं पैष्टिकं मधु । वृक्षजं फलजं चेति द्विविधं क्रियते मधु ॥ १७ ॥

Ang pulot/inuming matamis ay ginagawa sa dalawang paraan: (1) yaong mula sa harina—una’y hinahalo sa tubig at saka sinasala; at (2) yaong mula sa mga halaman—nagmula man sa puno o sa bunga.

Verse 18

तन्निर्माणं श्रृणुष्वाद्य यदास्वादान्मनोलयः । मृद्वीकांवाथ खर्जूरफलं पुष्पमथापि वा ॥ १८ ॥

Ngayon pakinggan ang paggawa nito—sa pagtikim nito, ang isip ay nalulubog at tumatahimik: maaari itong gawin mula sa ubas, o mula sa bungang datiles (khārjūra), o maging mula sa mga bulaklak.

Verse 19

मधूकस्यांभसि क्षिप्त्वा शतृमर्द्धावशेषितम् । प्राक्सृतासवलेशेन मिलितं दिवसद्वयात् ॥ १९ ॥

Pagkatapos ihulog sa tubig ang natitirang bahagi ng madhūka matapos pigain, ihalo ito sa kaunting āsava na dati nang napaasim; sa loob ng dalawang araw, ito’y ganap na naghahalo at nagsisimulang magburo bilang āsava.

Verse 20

गालितं स्वादु पूजार्हं मनोलयकरं शुभम् । वार्क्षं तु नालिकेरं स्याद्धिंतालस्याथ तालतः ॥ २० ॥

Ang katas na sinala ay matamis, karapat-dapat ihandog sa pagsamba, mapalad, at nagpapalubay ng isip. Ang inuming mula sa puno ay tinatawag na nālikera (niyog), at nakukuha rin mula sa hiṅtāla at mula sa tāla (palmyra).

Verse 21

फलकांडात्स्नुतं दुग्धं नीतं सद्यो रसावहम् । नालिके रफलांतस्थसलिले शशिना युते ॥ २१ ॥

Ang gatas na umuukit mula sa tangkay ng halamang namumunga—bagong hango at agad puspos ng bisa ng katas—ay dapat dalhin at ilagay sa isang tubo (nālikā), sa loob ng tubig na kinaroroonan ng “buwan” (śaśin).

Verse 22

अर्द्धपूगफलोत्थं तु रमं संक्षिप्य तापयेत् । आतपे सद्य एवैतदासवं देवताप्रियाम् ॥ २२ ॥

Ngunit ang katas na inihanda mula sa kalahating bunga ng pūga (bunga ng nganga) ay dapat palaputin at marahang painitin. Kapag inilagay sa sikat ng araw, ang āsava na ito’y agad nahihinog at nakalulugod sa mga diyos.

Verse 23

आसवैरेभिरुदितैरर्ध्यं देव्यै निवेदयेत् । देवैः कृत्वा ततः सद्यो दद्यात्तत्सिद्धये द्वयम् ॥ २३ ॥

Sa pamamagitan ng mga āsava na itinakda, ialay ang arghya (handog-pagpupugay na tubig) sa Mahal na Devī. Pagkaraang ganapin ang ritwal kasama ng mga diyos, agad ibigay ang pares na handog upang maganap nang ganap ang pagsasagawa.

Verse 24

साधको नियताहारः समाधिस्थः पिबेत्सदा । न कदाचित्पिबोत्सिद्धो देव्यर्थमनिवेदितम् ॥ २४ ॥

Ang sādhaka na may takdang pagkain at nakalapat sa samādhi ay maaaring uminom ng itinakdang sangkap nang palagian. Ngunit ang hindi pa ganap ay huwag kailanman uminom nito kung hindi muna inihahandog sa Devī, ang Ina-Diyosa.

Verse 25

पानं च तावत्कुर्वीत यावता स्यान्मनोलयः । ततः करोति चेत्सद्यः पातकी भवति ध्रुवम् ॥ २५ ॥

Uminom lamang hanggang sa ang isip ay lumapat at tumahimik. Ngunit kung ipagpapatuloy pa lampas doon, tunay na agad siyang nagiging makasalanan.

Verse 26

देवतागुरुशिष्टान्यं पिबन्नासवमाशया । पातकी राजदंड्यश्च रिक्थोपासक एव ॥ २६ ॥

Ang umiinom ng nakalalasing na alak na may hangaring ihandog sa mga diyos, sa guru, o sa mga pantas na matuwid, ay makasalanan pa rin. Siya’y maaaring parusahan ng hari at itinuturing na sumasamba lamang sa maruruming tira-tira.

Verse 27

साध्यसाधकयोरेतत्काम्य एव समीरितम् । सिद्धस्य सर्वदा प्रोक्तं यतोऽसौ तन्मयो भवेत् ॥ २७ ॥

Para sa hindi pa ganap at para sa sādhaka, ito’y itinuro bilang kāmya—isang pagsasanay na maaaring piliin ayon sa hangarin. Ngunit para sa siddha, ang ganap na nagtagumpay, ito’y iniuutos sa lahat ng panahon, sapagkat siya’y nagiging kaisa ng mismong kalikasan ng “Iyon.”

Verse 28

पूजयेत्प्रोक्तरूपस्तु प्रोक्तरूपाश्च ताः क्रमात् । उपचारैरासवैश्च मत्स्यैर्मांसैस्तु संस्कृतैः ॥ २८ ॥

Taglay ang itinakdang anyo, dapat niyang sambahin sila ayon sa wastong pagkakasunod, sa mga anyong sinabi—na may mga karaniwang upacāra, kasama ang inuming pinaasim (āsava), at ang inihandang isda at karne.

Verse 29

अथ काम्यार्चनं वक्ष्ये प्रयोगांश्चापि नारद । येषामाचरणात्सिद्धिं साधको लभते ध्रुवम् ॥ २९ ॥

Ngayon, O Nārada, ipaliliwanag ko ang kāmyārcana—ang pagsamba na inuudyukan ng hangarin—at ang mga wastong pamamaraan nito; sa pagsasagawa nito, tiyak na matatamo ng sādhaka ang ninanasang siddhi.

Verse 30

चैत्रे दमनकैरर्चेत्पूर्णायां मदनोत्सवम् । वैशाखे मासि पूर्णायां पूजयेद्धेमपुष्पकैः ॥ ३० ॥

Sa kabilugan ng buwan ng Caitra, sambahin (ang Diyos) gamit ang mga bulaklak na damanaka at ipagdiwang ang Madana-utsava; at sa kabilugan ng buwan ng Vaiśākha, magsagawa ng pagsamba gamit ang mga bulaklak na ginto ang ningning.

Verse 31

ज्यैष्ठ्यां फलैर्यजेंद्देवीं कदलीपनसाम्नजैः । आषाढ्यां चन्दनैरेलाजातीकंकोलकुंकुमैः ॥ ३१ ॥

Sa buwan ng Jyaiṣṭha, ialay sa Devī ang mga bunga gaya ng saging at langka. Sa buwan ng Āṣāḍha, sambahin Siya sa pamamagitan ng sandalwood, kardamono, jasmin, kaṅkola na mabangong pampalasa, at kunkuma (safron).

Verse 32

श्रावण्यामागमोक्तेन विधिनार्चेत्पवित्रकैः । प्रौष्ठपद्यां गन्धपुष्पैर्यजेद्वा केतकीसुमैः ॥ ३२ ॥

Sa buwan ng Śrāvaṇa, sambahin ang Panginoon gamit ang mga pavitra-thread ayon sa paraang itinuro ng mga Āgama. Sa buwan ng Proṣṭhapadā, magsagawa ng pagsamba gamit ang mababangong bulaklak—o kaya’y mga bulaklak na ketakī.

Verse 33

आश्वायुज्यां कन्यकार्चा भूषावस्त्रधनादिभिः । कार्तिक्यां कुंकुमैश्चैव निशि दीपगणैरपि ॥ ३३ ॥

Sa buwan ng Āśvayuja, isagawa ang kanyā-arcā: parangalan ang mga dalagang banal sa pamamagitan ng alahas, kasuotan, yaman, at mga handog na kaugnay. Sa Kārtika, gayundin, maghandog ng kunkuma (safron), at sa gabi ay mag-alay ng maraming lampara.

Verse 34

सचंद्रैर्मार्गशीर्ष्यां तु नालिकेरैरपूपकैः । पौष्यां सशर्करगुडैर्गवां दुग्धैः समर्चयेत् ॥ ३४ ॥

Sa buwan ng Mārgaśīrṣa, marapat na sambahin ang Diyos sa banal na pag-aalay ng mga matatamis na tila buwan (candra), kasama ang niyog at mga keyk na apūpa; at sa buwan ng Pauṣa, sambahin sa asukal at jaggery, kasama ang gatas ng baka.

Verse 35

स्वर्णरौप्यैः पंकजैस्तु माघ्यां सौगन्धिकादिभिः । फाल्गुन्यां विविधैर्द्रव्यैः फलैः पुष्पैः सुगंधिभिः ॥ ३५ ॥

Sa buwan ng Māgha, maghandog ng mga lotus na yari sa ginto at pilak, kasama ng mababangong bulaklak gaya ng saugandhika; sa buwan ng Phālguna, sambahin sa sari-saring handog—mababangong prutas at mga bulaklak.

Verse 36

पर्वताग्रे यजेद्देवीं पलाशकुसुमैर्निशि । सिद्धद्रव्यैश्च सप्ताहात्खेचरीमेलनं भवेत् ॥ ३६ ॥

Sa tuktok ng bundok, sa gabi, marapat na sambahin ang Diyosa sa mga bulaklak na palāśa; at sa pamamagitan ng mga banal na sangkap na nagkamit ng siddhi, sa loob ng pitong gabi ay lilitaw ang pakikipagtagpo/pakikipag-isa sa Khecarī.

Verse 37

अरण्ये वटमूले वा कुंजे वा धरणीभृताम् । कदम्बगजातिपुष्पाभ्यां सिद्धद्रव्यैः शिवां यजेत् ॥ ३७ ॥

Sa gubat—sa paanan ng punong banyan, o sa isang luntiang kumpol sa kabundukan—sambahin si Śivā, ang mapalad na Diyosa, sa mga sangkap na nagkamit ng siddhi, at maghandog ng mga bulaklak na kadamba at jāti.

Verse 38

मासेन सिद्धा यक्षिण्यः प्रत्यक्षा वांछितप्रदाः । केतकीकुसुमैः सिद्धाश्चेटका वारिधेस्तटे ॥ ३८ ॥

Sa loob ng isang buwan, ang mga Yakṣiṇī ay nagiging ganap—hayagang nagpapakita at nagbibigay ng ninanais na biyaya. Sa ritwal na gumagamit ng mga bulaklak na ketakī, ang espiritung tagapaglingkod na Ceṭaka ay natatamo rin sa dalampasigan.

Verse 39

आज्ञामभीष्टां कुर्वन्ति रणे मायां महाद्भुताम् । वसूनि मालां भूषां च दद्युरस्येहयानिशम् ॥ ३९ ॥

Isinasagawa nila ang ninanais na utos; sa digmaan ay ipinakikita nila ang isang lubhang kamangha-manghang mahika. At dito, araw at gabi, patuloy nilang inihahandog sa kanya ang kayamanan, mga kuwintas ng bulaklak, at mga palamuti.

Verse 40

पीठमृक्षद्रुमैः कृत्वा तत्र देवीं यजेन्निशि । शाल्मलैः कुसुमैः सिद्धद्रव्यैर्मासं तु निर्भयम् ॥ ४० ॥

Pagkaraang ihanda ang isang pīṭha (luklukan ng pagsamba) mula sa mga itinakdang banal na punò, dapat sambahin ang Diyosa roon sa gabi; sa pamamagitan ng mga bulaklak na śālmali at mga handog na pinabanal at pinaging ganap sa ritwal (siddha-dravya), mananatiling walang takot sa loob ng isang buwan.

Verse 41

श्यशानदेशे विप्रेंद्र सिद्ध्यंत्यस्य पिशाचकाः । अश्मपातप्रहाराद्यैर्जीयादाभिर्द्विषश्चिरम् ॥ ४१ ॥

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sa pook ng pagsusunog ng bangkay, ang mga piśāca (mga nilalang na multo) ay nagiging masunurin sa kanya. Sa gayong mga paraan—pagbagsak ng bato, mararahas na hampas, at iba pa—ang kanyang mga kaaway ay pinahihirapan nang matagal.

Verse 42

निर्जने विपिने रात्रौ मासमात्रं तु निर्भयः । यजेद्देवीं चक्रगतां सिद्धद्रव्यसमन्विताम् ॥ ४२ ॥

Sa isang liblib na gubat, sa gabi, na nananatiling walang takot sa loob ng isang buong buwan, dapat sambahin ang Diyosa na nakalagay sa loob ng bilog ng ritwal (cakra), gamit ang mga sangkap na pinaging ganap at pinabanal (siddha-dravya).

Verse 43

मालतीजातपुन्नागकेतकीमरुभिः क्रमात् । तेन सिद्ध्यंति वेतालास्तानारुह्येच्छया चरेत् ॥ ४३ ॥

Gamit nang sunod-sunod ang mga bulaklak na mālatī, jāti, punnāga, ketakī, at maru, ang mga vetāla ay nagiging masunurin; kapag nasakyan sila, makalilibot ang tao saan man niya naisin.

Verse 44

श्मशाने चंडिकागेहे निर्जने विपिनेऽपि वा । मध्यरात्रे यजेद्देवीं कृष्णवस्त्रविभूषणैः ॥ ४४ ॥

Sa libingan ng sinusunog na bangkay, sa dambana ni Caṇḍikā, o kahit sa gubat na lubhang mapag-isa, sa hatinggabi ay dapat sambahin ang Diyosa, na pinalamutian ng itim na kasuotan at mga palamuti.

Verse 45

कृष्णचक्रेऽतिकृष्णां तामतिक्रुद्धाशयो यजेत् । साध्य योनिं तदग्रे तु बलिं छिंदन्निवेदयेत् ॥ ४५ ॥

Sa itim na bilog na diyagram (kṛṣṇa-cakra), dapat niyang sambahin ang lubhang maitim na anyong iyon, na ang isip ay nakatuon sa mabagsik na paninindigan. Pagkaraan, itatag sa harap ang itinakdang sagisag na ‘yoni’, at maghandog ng bali na wari’y pinuputol at inihihiwalay.

Verse 46

सिद्धद्रव्यसमेतं तु मासात्तद्भाललोचनात् । जायन्ते भीषणाः कृत्यास्ताभ्यः सिद्धिं निवेदयेत् ॥ ४६ ॥

Ngunit kapag ito’y sinamahan ng mga ganap na sangkap (siddha-dravya), sa loob ng isang buwan—mula sa ‘mata’ sa noo—lilitaw ang mga nakapanghihilakbot na kṛtyā (mga nilikhang lakas/ gawaing mahika). Sa kanila ay dapat ihandog ang ninanais na siddhi, ang bunga ng pagsasakatuparan.

Verse 47

विश्वसंहारसंतुष्टाः पुनरेत्य निजेच्छया । देव्या ललाटनेत्रे स्युः प्रार्थिते तु तिरोहिताः ॥ ४७ ॥

Nalulugod sila sa pagkalusaw ng sansinukob, at muling nagbabalik ayon sa sariling kalooban. Naninirahan sila sa ‘mata sa noo’ ng Diyosa; ngunit kapag tinatawag at dinadalangin, sila’y naglalaho sa paningin.

Verse 48

रक्तभूषांबरालेपमालाभूषितविग्रहाः । उद्याने निर्जने देवीं चक्रे संचिंत्य पूजयेत् ॥ ४८ ॥

Pagkatapos palamutian ang anyo ng larawan ng pulang alahas, pulang kasuotan, pulang pahid, at pulang mga garland, sa isang harding mapag-isa ay dapat pagnilayan ang Diyosa sa loob ng cakra (bilog na ritwal) at saka siya sambahin.

Verse 49

कह्लारचंपकाशोकपाटलाशतपत्रकैः । सिद्धद्रव्यसमोपेतैर्मायाः सिद्ध्यंति मासतः ॥ ४९ ॥

Sa pamamagitan ng kahlāra (asul na lotus), campaka, aśoka, pāṭalā, at śatapatra (lotus na may sandaang talulot), kasama ang mga ganap na sangkap ng ritwal (siddha-dravya), ang mga itinakdang gawaing mantra at ritwal (māyāḥ) ay natutupad sa loob ng isang buwan.

Verse 50

यासां प्रसादलाभेन कामरूपो भवेन्नरः । याभिर्विश्वजयी विश्वचारी विश्वविनोदवान् ॥ ५० ॥

Sa pagkamit ng prasāda (biyaya) ng mga kapangyarihan/vidyā na yaon, ang tao’y nagiging makapag-anyong anumang anyo ayon sa nais; sa pamamagitan ng mga ito, siya’y nagiging mananakop ng daigdig, manlalakbay sa buong mundo, at tagapagbigay-lugod sa sangkatauhan.

Verse 51

षडाधाराब्जमध्ये तु चक्रं संछित्य पूजयेत् । चंद्रचंदनकस्तूरीमृगनाभिमहोदयैः ॥ ५१ ॥

Pagkatapos, matapos itatag ang banal na cakra sa loob ng lotus ng anim na sandigan (anim na panloob na sentro), sambahin ito sa mga handog na gaya ng kamper, sandalwood, musk, mṛganābhi (halimuyak ng usa), at iba pang dakilang pabango.

Verse 52

त्रिकालज्ञो भवेद्देवीं तेषु सम्यग्विचिंतयेत् । पूर्णप्रतीतौ भव्यानि विकलेऽभव्यमीरितम् ॥ ५२ ॥

O Diyosa, maging tagapagtanto ng tatlong panahon (nakaraan–kasalukuyan–darating) at pagnilayan nang wasto ang mga palatandaang iyon. Kapag ganap ang pagkaunawa, ang bunga’y ipinahahayag na mapalad; kapag kulang, sinasabing di-mapalad.

Verse 53

देवीं चक्रेण सहितां स्मरेद्भक्तियुतो नरः । विवेका विभवा विश्वा वितता च प्रकीर्तिता ॥ ५३ ॥

Ang taong puspos ng bhakti ay dapat magnilay sa Diyosa kasama ang cakra. Siya’y pinupuri bilang Vivekā (pagkilatis), Vibhavā (kasaganaan), Viśvā (sumasaklaw sa lahat), at Vitatā (malawak na paglawak).

Verse 54

कामिनी खेचरी गर्वा पुराणा परमेश्वरी । गौरी शिवा ह्यमेया च विमला विजया परा ॥ ५४ ॥

Siya ay si Kāminī, Khecarī, Garvā, Purāṇā, at ang Kataas-taasang Diyosa (Parameśvarī); siya rin ay si Gaurī, Śivā, ang di-masusukat (Ameyā), ang walang dungis (Vimalā), ang matagumpay (Vijayā), at ang transendente (Parā).

Verse 55

पवित्रा पीडनी विद्या विश्वेशी शिववल्लभा । अशेषरूपा स्वानंदांबुजाक्षी चाप्यनिंदिता ॥ ५५ ॥

Ang Vidyā na yaon ay nagpapadalisay; siya’y sumasaway sa pagmamataas at kamangmangan; siya ang Reyna ng sansinukob at minamahal ni Śiva. Siya’y may di-mabilang na anyo; siya’y puspos ng sariling kaligayahan, may matang-lotus, at tunay na walang kapintasan.

Verse 56

वरदा वाक्यदा वाणी विविधा वेदविग्रहा । विद्या वागीश्वरी सत्या संयता च सरस्वती ॥ ५६ ॥

Siya ang tagapagkaloob ng biyaya, tagapagbigay ng wastong pananalita; siya mismo si Vāṇī—ang Banal na Salita—maraming anyo, at katawan ng Veda. Siya ang Vidyā, ang Reyna ng mahusay na pagsasalita, tapat at mapagpigil—si Sarasvatī nga siya.

Verse 57

निर्मलानन्दरूपा च ह्यमृता मानदा तथा । पूषा चैव तथा तुष्टिः पुष्टिश्चापि रतिर्धृतिः ॥ ५७ ॥

Siya’y may anyo ng dalisay at walang dungis na kaligayahan; siya’y walang kamatayan; siya ang nagkakaloob ng dangal. Siya rin si Pūṣā, ang tagapag-alaga; at gayundin si Tuṣṭi (kapanatagan), Puṣṭi (pagpapalakas), Rati (ligaya/pagmamahal), at Dhṛti (katatagan).

Verse 58

शाशिनी चंद्रिका कांतिर्ज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगदा । देवीनामानि चैतानि चुलुके सलिले स्मरन् ॥ ५८ ॥

Alalahanin—sa isang dakot na tubig—ang mga pangalang ito ng Diyosa: Śāśinī, Candrikā, Kānti, Jyotsnā, Śrī, Prīti, at Aṅgadā.

Verse 59

मातृकासहितां विग्नां त्रिरावृत्त्यामृतात्मिकाम् । ताडीं सारस्वतीं जिह्वां दीपाकारां स्मरन्पिबेत् ॥ ५९ ॥

Sa pag-alaala sa dila bilang si Sarasvatī—nagniningning na parang liyab—at bilang Tāḍī (panloob na daluyan ng pagbigkas), dapat inumin ang agos na tulad-ng-amṛta na, kasama ng mga Mātr̥kā (kapangyarihan ng mga pantig), nag-aalis ng mga hadlang at sa tatlong ulit na pagbigkas ay nagiging ambrosiya sa likas nitong diwa.

Verse 60

अब्दाञ्चतुर्विधं तस्य पांडित्यं भुवि जायते । एवं नित्यमुषः काले यः कुर्याच्छुद्धमानसः ॥ ६० ॥

Para sa kanya, sa loob ng isang taon ay lilitaw sa mundong ito ang apat-na-uri ng karunungan—kung siya, na may dalisay na isip, ay magsasagawa nito araw-araw sa bukang-liwayway.

Verse 61

स योगी ब्रह्मविज्ञानी शिवयोगी तथात्मवित् । अनुग्रहोक्तचक्रस्थां देवीं ताभिर्वृतास्मरेत् ॥ ६१ ॥

Ang nagsasagawa nito ay tunay na yogin—nakaaalam sa Brahman, nakatatag sa Śiva-yoga, at nakakakilala sa Sarili. Dapat niyang pagnilayan ang Diyosa na nananahan sa chakra na itinuro sa pamamagitan ng banal na biyaya, na napalilibutan ng mga kasamang kapangyarihan/debata.

Verse 62

चंपकेंदीवरैर्मासादारोग्यमुपजायते । ज्वरभूतग्रहोन्मादशीतकाकामलाक्षिहृत् ॥ ६२ ॥

Sa pag-aalay/pagsamba gamit ang mga bulaklak na campaka at asul na lotus, sa loob ng isang buwan ay sisibol ang kalusugan—inaalis ang lagnat, mga pighating dulot ng mga bhūta at graha (mga puwersang sumasakmal), pagkabaliw, panginginig sa lamig, paninilaw, at mga sakit sa mata.

Verse 63

दंतकर्णज्वरशिरः शूलगुल्मादि कुक्षिजाः । व्रणप्रमेहच्छर्द्यर्शोग्रहण्यामत्रिदोषजाः ॥ ६३ ॥

Mga karamdaman sa ngipin at tainga, lagnat, sakit ng ulo, pananakit na parang pulikat sa tiyan, gulma (bukol sa tiyan) at iba pang sakit na nagmumula sa sikmura; gayundin ang mga sugat, prameha (mga sakit sa ihi/metabolismo), pagsusuka, almoranas, sakit na grahaṇī (malabsorption), at āma (lason mula sa hindi natunaw na pagkain)—ang lahat ng ito’y sinasabing bunga ng pagkasira ng tatlong doṣa.

Verse 64

सर्वे तथा शमं यांति पूजया परमेश्वरी । द्रव्यं चक्रस्य निर्माणे काश्मीरं समुदी रितम् ॥ ६४ ॥

O Kataas-taasang Diyosa, sa wastong pagsamba ang lahat ay magkakatulad na nakakamit ang kapayapaan; at para sa pagbuo ng ritwal na cakra, ang kāśmīra (safron) ang ipinahahayag na kinakailangang sangkap.

Verse 65

सिंदूरं गैरिकं लाक्षा दरदं चंदनद्वयम् । बिलद्वारे लिखेत्त्र्यस्रं षोडशत्र्यस्रसंयुतम् ॥ ६५ ॥

Gamit ang sindūra (pulang vermilion), gairika (pulang okra), lākṣā, darada (pulang mineral na pigmento), at dalawang uri ng sandalwood, iguhit sa pasukan ng pintuan ang isang tatsulok na may kasamang labing-anim na maliliit na tatsulok.

Verse 66

दरदेनास्य मध्यस्थां पूजयेत्परमेश्वरीम् । ताभिस्तच्छक्तिभिः साकं सिद्धद्रव्यैः सुगंधिभिः ॥ ६६ ॥

Sa darada (mabangong dagta), sambahin ang Kataas-taasang Diyosa na nananahan sa gitna; at kasama ng Kanyang mga kapangyarihan (śakti), isagawa ang pagsamba gamit ang ganap na mga sangkap ng ritwal at mababangong handog.

Verse 67

कुसुमैर्मासमात्रेण नागकन्यासमन्वितम् । पातालादिषु लोकेषु रमयत्यनिशं चिरम् ॥ ६७ ॥

Sa pag-aalay ng mga bulaklak sa loob lamang ng isang buwan, ang tao’y sasamahan ng mga dalagang Nāga at pagkakalooban ng walang patid na ligaya sa mahabang panahon sa mga daigdig na nagsisimula sa Pātāla (mga kahariang ilalim).

Verse 68

यक्षराक्षसगंधर्वसिद्धविद्याधरांगनाः । पिशाचा गुह्यका वीराः किन्निरा भुजगास्तथा ॥ ६८ ॥

Yakṣa, Rākṣasa, Gandharva, Siddha, at ang mga dalaga ng Vidyādhara; gayundin ang Piśāca, Guhyaka, mga nilalang na magigiting, Kinnara, at pati ang Bhujaga (mga lahing ahas) — lahat ay kabilang.

Verse 69

सिद्ध्यंति पूजनात्तत्र तथा तत्प्रोक्तकालतः । किंशुकैर्भूषणावाप्तौ पाटलैर्गजसिद्धये ॥ ६९ ॥

Sa ritwal na iyon, natutupad ang ninanais na bunga sa pamamagitan ng pagsamba, at gayundin sa pagsasagawa nito sa itinakdang oras. Sa mga bulaklak na kiṃśuka, nakakamit ang mga palamuti; at sa mga bulaklak na pāṭala, nakakamit ang tagumpay na may kaugnayan sa mga elepante.

Verse 70

रक्तोत्पलैरश्वसिद्धौ कुमुदैश्चरसिद्धये । उत्पलैरुष्ट्रसंसिद्ध्यै तगरैः पशुसिद्धये ॥ ७० ॥

Sa pulang lotus natutupad ang bisa o siddhi hinggil sa mga kabayo; sa puting lotus (kumuda) natatamo ang tagumpay hinggil sa mga hayop na nanginginain. Sa lotus natatamo ang ganap na tagumpay hinggil sa mga kamelyo; at sa mga bulaklak na tagara natatamo ang tagumpay hinggil sa mga baka at iba pang hayop.

Verse 71

जंबीरैर्महिषावाप्त्यै लकुचैरजसिद्धये । दाडिमैर्निधिसंसिद्ध्यै मधुकैर्गानसिद्धये ॥ ७१ ॥

Sa jambīra (citron) nakakamit ang mga kalabaw; sa lakuca (wood-apple) nakakamit ang siddhi hinggil sa mga kambing. Sa dāḍima (granada) nagiging ganap ang tagumpay sa pagkuha ng kayamanan; at sa madhūka nakakamit ang kasakdalan sa pag-awit.

Verse 72

बकुलैरंगनासिद्ध्यै कह्लारैः पुत्रसिद्धये । शतपत्रैर्जयावाप्त्यै केतकैर्वाहनाप्तये ॥ ७२ ॥

Sa mga bulaklak na bakula natatamo ang tagumpay hinggil sa kababaihan; sa mga bulaklak na kahlāra natatamo ang bunga ng pagkakaroon ng anak na lalaki. Sa lotus na may sandaang talulot (śatapatra) nakakamit ang tagumpay sa digmaan; at sa mga bulaklak na ketaka nakakamit ang sasakyang masasakyan.

Verse 73

सौरभाढ्यैः प्रसूनैस्तु नित्यं सौभाग्यसिद्धये । पूजयेन्मासमात्रं वा द्विगुणं त्रिगुणं तु वा ॥ ७३ ॥

Upang makamit ang mabuting kapalaran, dapat sumamba araw-araw gamit ang mababangong bulaklak—maging isang buwan lamang, o doble, o maging triple ng panahong iyon.

Verse 74

यावत्फलावाप्तिकांक्षी शर्कराघृतपायसैः । सचक्रपरिवारां तां देवीं सलिलमध्यगाम् ॥ ७४ ॥

Hangga’t ninanasa ng naghahanap ang makamit ang ninanais na bunga, lumapit siya sa Diyosa—napaliligiran ng kaniyang pangkat na may dalang cakra—sa gitna ng tubig, na may handog na matamis na payasa (lugaw na gatas) na niluto sa asukal at ghee.

Verse 75

तर्प्पयेत्कुसुमैः सार्ध्यैः सर्वोपद्रवशान्तये । घृतैः पूर्णायुषः सिद्ध्यै क्षौद्द्रैः सौभाग्यसिद्धये ॥ ७५ ॥

Dapat gawin ang tarpaṇa sa pamamagitan ng mga bulaklak upang mapayapa ang lahat ng kapinsalaan; sa ghee upang makamtan ang ganap na haba ng buhay; at sa pulot upang magtagumpay ang suwerte at mga pagpapala ng kabutihang-palad.

Verse 76

दुग्धैरारोग्यसंसिद्ध्यै त्रिभिरैश्वर्यसिद्धये । नालिकेरोदकैः प्रीत्यै हिमतोयैर्नृपाप्तये । सर्वार्थसिद्धय तौर्यैरभिषिंचेन्महेश्वरीम् ॥ ७६ ॥

Upang ganap na makamtan ang kalusugan, paliguan (abhiṣeka) si Maheśvarī ng gatas; upang makamtan ang kasaganaan at kapangyarihang panginoon, ng tatlong matatamis na handog; upang ikalugod at magkamit ng biyaya, ng tubig ng niyog; upang makuha ang paglingap ng hari, ng tubig na ubod-lamig na parang yelo; at upang matupad ang lahat ng layon, isagawa ang abhiṣeka kay Maheśvarī na may kasabay na tugtugin ng mga instrumento.

Verse 77

पूगोद्याने यजेद्देवीं सिद्धद्रव्यैर्दिवानिशम् । निवसंस्तत्र तत्पुष्पैर्जायते मन्मथोपमः ॥ ७७ ॥

Sa halamanan ng punong bunga (areca), sambahin ang Diyosa araw at gabi gamit ang mga ganap na handog (siddha). Sa paninirahan doon at paggamit ng mga bulaklak mula roon sa paglilingkod, nagiging kagandahan at kisig na tulad ni Kāma (Manmatha).

Verse 78

पूर्णासु नियत्तं देवीं कन्यकायां समर्चयन् । कृत्याः परेरिता मंत्रा विमुखांस्तान् ग्रसंति वै ॥ ७८ ॥

Kapag ang isang tao ay maayos na sumasamba sa Diyosa—na may wastong pagpipigil at pagsunod sa tuntunin—sa anyo ng isang dalaga sa mga itinakdang mapalad na panahon, ang mga mantra na inuudyok ng kṛtyā (ritwal na gawaing mahika) ay tunay na sasakmal at lalamon sa mga tumalikod (sa ritwal / sa tamang asal).

Verse 79

लिंगत्रयमयीं देवीं चक्रस्थाभिश्च शक्तिभिः । पूजयन्निष्टमखिलं लभतेऽत्र परत्र च ॥ ७९ ॥

Ang debotong sumasamba sa Diyosa na naglalaman ng tatlong liṅga, kasama ang mga Śakti na nakaluklok sa banal na chakra, ay nakakamtan ang lahat ng minimithi—sa mundong ito at sa kabilang-buhay.

Verse 80

शतमानकृतैः स्वर्णपुष्पैः सौरभ्यवासितैः । पूजयन्मासमात्रेण प्राग्जन्माद्यैर्विमुच्यते ॥ ८० ॥

Sa pagsamba sa loob lamang ng isang buwan gamit ang mga bulaklak na ginto—bawat isa’y ayon sa sukat na śatamāna at pinabanguhan—napapalaya ang tao sa mga kasalanan at pagdurusang nag-ugat pa sa mga naunang kapanganakan.

Verse 81

तथा रत्नैश्च नवभिर्मासं तु यदि पूजयेत् । विमुक्तसर्वपापौघैस्तां च पश्यति चक्षुषा ॥ ८१ ॥

Gayundin, kung sasambahin Siya sa loob ng isang buwan gamit ang siyam na uri ng hiyas, kung gayon—malaya sa rumaragasang lahat ng kasalanan—masisilayan niya ang Diyosa sa sariling mga mata.

Verse 82

अंशुकैरर्चयेद्देवीं मासमात्रं सुगंधिभिः । मुच्यते पापकृत्यादिदुःखौघैरितरैरपि ॥ ८२ ॥

Kung sasambahin ang Diyosa sa loob ng isang buwan sa pamamagitan ng mga handog na kasuotan (aṃśuka) at mababangong sangkap, mapapalaya siya sa agos ng pagdurusang nagsisimula sa gawang-makasalanan—at sa iba pang kapighatian din.

Verse 83

देवीरूपं स्वमात्मानं चक्रं शक्तीः समंततः । भावयन्विषयैः पुष्पैः पूजयंस्तन्मयो भवेत् ॥ ८३ ॥

Sa pagninilay na ang sariling Sarili ay mismong anyo ng Diyosa, at ang bilog na chakra sa paligid ay ang Kanyang mga Śakti sa lahat ng panig, ang sumasamba gamit ang ‘mga bulaklak’ na mga bagay ng pandama ay nalulusaw at nagiging kaisa Niya.

Verse 84

षोडशानां तु नित्यानां प्रत्येक तिथयः क्रमात् । तत्तित्तिथौ तद्भजनं जपहोमादिकं चरेत् ॥ ८४ ॥

Para sa labing-anim na pang-araw-araw na pagtalima (nitya), may katumbas na mga tithi (petsa sa kalendaryong lunar) ang bawat isa ayon sa pagkakasunod. Sa kani-kaniyang tithi, dapat isagawa ang pagsamba sa kaukulang Diyos/pag-iral na iyon, kasama ang japa, homa, at iba pang kaugnay na ritwal.

Verse 85

घृतं च शर्करा दुग्धमपूपं कदलीपलम् । क्षौद्रं गुडं नालिकेरफलं लाजा तिलं दधि ॥ ८५ ॥

At maghandog din ng: ghee, asukal, gatas, matatamis na keyk, at saging; gayundin ng pulot, jaggery, niyog, piniritong bigas (laja), linga, at curd/yogurt (dadhi).

Verse 86

पृथुकं चणकं मुद्गपायसं च निवेदयेत् । कामेश्वर्यादिशक्तीनां सर्वासामपि चोदितम् ॥ ८६ ॥

Dapat ihandog bilang naivedya ang piniping bigas (flattened rice), garbansos (chickpeas), at matamis na lugaw na gatas (pāyasa) na niluto sa munggo (mudga). Ito’y itinakda para sa pagsamba sa lahat ng mga Śakti, simula kay Kāmeśvarī.

Verse 87

आद्याया ललितायास्तु सर्वाण्येतानि सर्वदा । निवेदयेञ्च जुहुयाद्वह्नौ दद्यान्नृणामपि ॥ ८७ ॥

Ang lahat ng ito ay dapat laging ihandog kay Ādyā Lalitā. At dapat din itong ihulog bilang oblation sa banal na apoy, at ipamahagi rin bilang kaloob sa mga tao.

Verse 88

तत्तद्विद्याक्षरप्रोक्तमौषधं तत्प्रमाणतः । संपिष्य गुटिकीकृत्य ताभिः सर्वं च साधयेत् ॥ ८८ ॥

Dapat kunin ang halamang-gamot na itinakda ayon sa mga pantig ng vidyā na iyon, sa itinakdang sukat. Pagkatapos ay durugin, gawing mga tableta, at sa pamamagitan ng mga iyon ay maisakatuparan ang lahat ng ritwal at ninanais na bunga.

Verse 89

रविवारेऽरुणांभोजैः कुमुदैः सोमवारके । भौमे रक्तोत्पलैः सौम्ये वारे तगरसंभवैः ॥ ८९ ॥

Sa Linggo, maghandog ng pulang lotus; sa Lunes, ng puting liryo sa tubig (kumuda); sa Martes, ng pulang lotus; at sa Miyerkules, ng mababangong bulaklak na mula sa halamang tagara.

Verse 90

गुरुवारे सुकह्लारैः शुक्रवारे सितांबुजैः । नीलोत्पलैर्मंदवारे पूजयेदिष्टमादरात् ॥ ९० ॥

Sa Huwebes, sambahin ang piniling diyos sa pamamagitan ng puting liryo sa tubig; sa Biyernes, ng puting lotus; at sa Sabado, ng bughaw na lotus—gawin ang pagsamba nang may taimtim na paggalang.

Verse 91

निवेदयेत्क्रमात्तेषु रविवारादिषु क्रमात् । पायसं दुग्धकदलीनवनीतसिताघृतम् ॥ ९१ ॥

Sa mga pagtalima sa mga araw na iyon, ihain ang mga handog ayon sa pagkakasunod, simula sa Linggo: pāyasa (matamis na kanin), gatas, saging, sariwang mantikilya, puting asukal, at ghee (nilinaw na mantikilya).

Verse 92

एवमिष्टं समाराध्य देवीं गंधादिभिर्यजेत् । ग्रहपीडां विजित्याशुसुखानि च समश्नुते ॥ ९२ ॥

Sa gayon, matapos mapalugod ang piniling Devī, sambahin Siya sa pamamagitan ng pabango at iba pang handog; sa mabilis na pagdaig sa pighating dulot ng mga planeta, matatamo rin ang kaligayahan.

Verse 93

अर्धरात्रे तु साध्यां स्त्रीं स्मरन्मदनवह्निना । दह्यमानां हृतस्वांतां मस्तकस्थापितांजलिम् ॥ ९३ ॥

Sa hatinggabi, sa pag-alaala sa babaeng minimithi, siya’y nag-aalab sa apoy ng pagnanasa; at ang babae man ay wari’y nasusunog, ang puso’y naagaw, nakatayo na may magkatiklop na palad na nakapatong sa ulo.

Verse 94

विकीर्णकेशीमालोललोचनामरुणारुणाम् । वायुप्रेंखत्पताकास्थपदा पद्मकलेवराम् ॥ ९४ ॥

Ang kanyang buhok ay nakalugay at nagkalat; ang mga mata’y balisa at pabagu-bago; siya’y nagniningning sa malalim na mapulang kulay. Ang kanyang mga paa’y nakatindig sa mga bandilang umiindayog sa hangin, at ang kanyang katawan ay tulad ng lotus sa anyo at liwanag.

Verse 95

विवेकविधुरां मत्तां मानलज्जाभयातिगाम् । चिंतयन्नर्चयेञ्चक्रं मध्ये देवीं दिगंबराम् ॥ ९५ ॥

Sa pagninilay sa Devī—na lampas sa karaniwang paghatol, lasing sa banal na pagkalugod, at humihigit sa pagmamataas, hiya, at takot—dapat sambahin ang ritwal na cakra, na itinatatag ang Digambarā Devī (balabal ang langit) sa gitna nito.

Verse 96

जपादाडिमबंधूककिंशुकाद्यैः समर्चयेत् । अन्यैः सुगंधिशेफालीकुसुमाद्यैः समर्चयेत् ॥ ९६ ॥

Dapat sambahin sa pamamagitan ng mga bulaklak gaya ng japa (hibiscus), bulaklak ng granada, bandhūka, kiṃśuka, at iba pa; at sambahin din sa iba pang mababangong bulaklak gaya ng sephālī at mga kahalintulad na pamumulaklak.

Verse 97

त्रिसप्तरात्रादायाति प्रोक्तरूपा मदाकुला । यावच्छरीरपातः स्याच्छापो वानपगास्य सा ॥ ९७ ॥

Pagkaraan ng tatlong ulit na pitong gabi, siya’y nagbabalik—taglay ang anyong ipinahayag—na nalilito sa pagkalasing. At ang sumpang iyon ay nananatili sa kanya, di maaalis, hanggang sa pagbagsak ng katawan, samakatuwid ay hanggang kamatayan.

Verse 98

पद्मैरक्तैस्त्रिमध्वक्तैर्होमाल्लक्ष्मीमवाप्नुयात् । तथैव कैरवै रक्तैरंगनाः स्ववशं नयेत् ॥ ९८ ॥

Sa pag-aalay ng homa gamit ang mga pulang lotus na pinahiran ng tatlong uri ng pulot, maaaring makamtan si Lakṣmī, ang kasaganaan. Gayundin, sa paggamit ng pulang kairava sa kaparehong paraan, maaaring mapasunod ang mga babae sa sariling kapangyarihan.

Verse 99

समानरूपवत्सायाः शुक्लाया गोः पयःप्लुतैः । मल्लिकामालतीजातीशतपत्रैर्हुतैर्भवेत् ॥ ९९ ॥

Ihandog sa banal na apoy ang mga bulaklak na mallikā, mālatī, jāti, at śatapatra na binasa sa gatas ng puting baka na ang guya’y kapareho ng kulay, bilang banal na havana.

Verse 100

कीर्तिविद्याधनारोग्यसौभाग्यवित्तपादिकम् । आरग्वधप्रसूनैस्तु क्षौद्राक्तैर्हवनाद्भवेत् ॥ १०० ॥

Sa paghahandog (havana) ng mga bulaklak ng āragvadha na pinahiran ng pulot, nakakamit ang kaloob na nagdudulot ng dangal, karunungan, yaman, kalusugan, magandang kapalaran, at kasaganaan.

Verse 101

स्वर्णादिस्तं भनं शत्रोर्नृपादीनां क्रुधोऽपि च । आज्याक्तैः करवीरोत्थैः प्रसूनैररुणैर्हुतैः ॥ १०१ ॥

Sa pag-aalay sa apoy ng mga pulang bulaklak ng karavīra (oleander) na pinahiran ng ghee, napapawi ang paglusob ng kaaway at napapakalma rin ang poot ng mga hari at iba pang may kapangyarihan.

Verse 102

रक्तांबराणि वनिता भूपामात्यवशं तथा । भूषावाहनवाणिज्यसिद्धयश्चास्य वांछिताः ॥ १०२ ॥

Para sa kanya, nakakamit ang pulang kasuotan, mga babae, at kapangyarihang mapasailalim sa impluwensiya ang mga hari at mga ministro; gayundin, dumarating ang ninanais na tagumpay sa alahas, sasakyan, at kalakalan.

Verse 103

लवणैः सर्षर्पैरैरितरैर्वाथ होमतः । सतैलाक्तैर्निशामध्ये त्वानयेद्वांछितां वधूम् ॥ १०३ ॥

Sa paghahandog ng homa gamit ang asin, buto ng mustasa at iba pang katulad nito sa apoy, na pinahiran ng langis, maaaring sa kalagitnaan ng gabi ay mapapadulong ang ninanais na babaeng pakakasalan (sa ilalim ng impluwensiya).

Verse 104

तैलाक्तैर्जुहुयात्कृष्णदरपुष्पैर्निशातरे । मासादरातेस्तस्यार्तिर्ज्वरेण भवति ध्रुवम् ॥ १०४ ॥

Kung magsasagawa ng homa na may mga bulaklak ng niśā-tarā (sampagitang namumukadkad sa gabi) na pinahiran ng langis, sa loob ng isang buwan ang isang kaaway ay tiyak na dadapuan ng pagdurusang anyong lagnat.

Verse 105

आरुष्करैर्धृताभ्यक्तैस्तद्बीजैर्निशि होमतः । शत्रोर्द्दाहव्रणानि स्युर्दुःसाध्यानि चिकित्सकैः ॥ १०५ ॥

Kung sa gabi ay magsagawa ng handog-sa-apoy gamit ang mga binhi ng halamang āruṣkara na pinahiran ng ghee, ang kaaway ay magkakaroon ng mga sugat na parang paso—mga sugat na mahirap pagalingin ng mga manggagamot.

Verse 106

तथा तत्तैलसंसिक्तैर्बीजैरंकोलकैरपि । मरिचैः सर्षपाज्याक्तौनशि होमानुसारतः ॥ १०६ ॥

Gayundin, ayon sa itinakdang paraan ng auṣadhi-homa (homa ng mga halamang-gamot), ihandog ang mga binhing binasa ng gayong langis, kasama ang mga binhi ng aṅkola, pamintang-itim, at mustasa na hinaluan ng ghee.

Verse 107

वांछितां वनितां कामज्वरार्तामानयेद्द्रुतम् । शालिभिश्चाज्यसंसिक्तैर्होमाच्छालीनवाप्नुयात् ॥ १०७ ॥

Sa paghahandog sa apoy ng mga butil ng bigas na binasa ng ghee, mabilis na madadala ang ninanais na babae—na pinahihirapan ng “lagnat ng pagnanasa”—(sa ilalim ng impluwensiya); at mula sa gayong homa ay nakakamit din ang kasaganaan ng bigas.

Verse 108

मुद्गैर्मुद्गं घृतैराज्यं सिद्धैरित्थं हुतैर्भवेत् । साध्यर्क्षवृक्षसंभूतां पिष्टपादरजःकृताम् ॥ १०८ ॥

Gamit ang mudga (munggo) ay ihandog ang mudga; gamit ang ghee ay ihandog ang ghee—sa gayon, sa mga handog na inihandang wasto, natatamo ang katuparan ng ritwal. (Pulbos na handog) ay dapat gawin mula sa bunga ng mga punong Sādhya at Ṛkṣa, dinurog nang pino, bilang pulbos mula sa alikabok/kinayod na nalilikha sa pagyurak o pagtampal gamit ang paa.

Verse 109

राजीमरीचिलोणोत्थां पुत्तलीं जुहुयान्निशि । प्रपदाभ्यां च जंघाभ्यां जानुभ्यामुरुयुग्मतः ॥ १०९ ॥

Sa gabi, dapat mag-alay sa apoy ng isang maliit na pigurin na gawa sa asin ng mustasa, para sa kapakanan ng mga paa, binti, tuhod, at hita.

Verse 110

नाभेरधस्ताद्धृदयाद्भिन्नेनाकण्ठस्तथा । शिरसा च सुतीक्ष्णेन च्छित्वा शस्त्रेण वै क्रमात् ॥ ११० ॥

Gamit ang isang matalim na sandata, dapat hiwain sa tamang pagkakasunod-sunod: una sa ibaba ng pusod, pagkatapos sa puso, sunod hanggang sa lalamunan; at pagkatapos, gamit ang napakatalim na talim, putulin din ang ulo.

Verse 111

एवं द्वादशधा होमान्नरनारीनराधिपाः । वश्या भवंति सप्ताडाज्ज्वरार्त्तीश्चास्य वांछया ॥ १११ ॥

Kaya, sa pamamagitan ng pagsasagawa ng homa sa labindalawang itinakdang paraan, ang mga lalaki, babae, at maging ang mga hari ay nagiging masunurin sa loob ng pitong araw; at ang mga may lagnat ay gumagaling ayon sa kanyang intensyon.

Verse 112

पिष्टेन गुडयुक्तेन मरिचैर्जीरकैर्युताम् । कृत्वा पुत्तलिकां साध्यनामयुक्तामथो हृदि ॥ ११२ ॥

Gamit ang harina na hinaluan ng asukal na pula, na may kasama ring paminta at kumin, dapat gumawa ng isang maliit na manika, isulat dito ang pangalan ng taong gagamutin, at pagkatapos ay ilagay ito sa dibdib.

Verse 113

सनामहोमसंपातघृतेपाच्यतां पुनः । स्पृशन्निजकराग्रेण सहस्रं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११३ ॥

Pagkatapos ay dapat itong lutuin muli sa ghee na pinabanal ng mga alay na inialay gamit ang pangalan ng mantra; at, habang hinahawakan ito gamit ang mga dulo ng sariling daliri, dapat bigkasin ang mantra nang isang libong beses.

Verse 114

अभ्यर्च्य तद् घृताभ्यक्तं भक्षयेत्तद्धिया जपन् । नरनारीनृपास्तस्य वश्याः स्युर्मरणावधिं ॥ ११४ ॥

Matapos itong sambahin nang wasto, saka kainin ang bagay na iyon na pinahiran ng ghee habang inuusal ang mantra na nakatuon ang isip dito; sa gayong bisa, ang mga lalaki, babae, maging ang mga hari ay nagiging masunurin sa kanya—hanggang sa oras ng kamatayan.

Verse 115

शक्तयष्टगंधं संपिष्य कन्यया शिशिरे जले । तेन वै तिलकं भाले धारयन्वशयेज्जगत् ॥ ११५ ॥

Ipagiling sa isang dalaga ang mabangong sangkap na tinatawag na śaktayaṣṭa-gandha sa malamig na tubig; saka isuot ito bilang tilaka sa noo. Sa pagdadala ng tilaka na iyon, sinasabing napapasailalim ang daigdig sa kanyang impluwensiya.

Verse 116

शालितंदुलमादाय प्रस्थं भांडे नवे क्षिपेत् । समानवर्णेवत्साया रक्ताया गोः पयस्तथा ॥ ११६ ॥

Kumuha ng isang sukat na prastha ng bigas at ilagay sa isang bagong sisidlan; gayundin, idagdag ang gatas ng pulang baka na ang guya ay kapareho ng kulay.

Verse 117

द्विगुणं तत्र निक्षिप्य श्रपयेत्संस्कृतेऽनले । घृतेन सिक्तं सिक्थं तु कृत्वा तत्ससितं करे ॥ ११७ ॥

Ilagay doon ang dobleng sukat (ng sangkap) at pakuluin sa apoy na inihanda nang wasto. Pagkaraan, basain ang waks sa ghee, hubugin ito, at hawakan sa kamay kasama ng puting pulbos (asukal o puting sangkap).

Verse 118

विधाय विद्यामष्टोर्द्धूशतं जप्त्वा हुनेत्ततः । एवं होमो महालक्ष्मीमावहेत्प्रतिपत्कृतः ॥ ११८ ॥

Matapos isagawa ang itinakdang ritwal at bigkasin ang mantra nang isang daan at walo, saka maghandog ng mga āhuti (alay) sa apoy. Ang homa na ginawa sa ganitong paraan sa araw ng Pratipat (unang araw ng buwan) ay tumatawag kay Mahālakṣmī.

Verse 119

शुक्रवारेष्वपि तथा वर्षान्नृपसमो भवेत् । पंचम्यां तु विशेषेण प्राग्वद्धोमं समाचरेत् ॥ ११९ ॥

Gayundin, kung isasagawa ang pagtalimaing ito tuwing Biyernes, sa loob ng isang buong taon ay magiging kapantay ng isang hari. Ngunit sa ikalimang tithi (Pañcamī), lalo na, dapat isagawa ang homa ayon mismo sa naunang itinakda.

Verse 120

तस्यां तिथौ त्रिमध्वक्तैर्मल्लिकाद्यैः सितैर्हुनेत् । अन्नाज्याभ्यां च नियतं हुत्वान्नाढ्यो भवेन्नरः ॥ १२० ॥

Sa tithi na iyon, magsagawa ng handog-sa-apoy gamit ang tatlong matatamis, kasama ang puting sampagita at iba pang puting bulaklak. At sa palagiang pag-aalay ng kaning luto at ghee, ang tao ay magiging masagana.

Verse 121

यद्यद्धि वांछितं वस्तु तत्तत्सर्वं तु सर्वदा । घृतहोमादवाप्नोति तथैव तिलतंदुलैः ॥ १२१ ॥

Anumang bagay na ninanais ng tao—bawat isa—ay tiyak na nakakamit sa pamamagitan ng homa na may ghee; gayundin sa pag-aalay ng linga at mga butil ng bigas.

Verse 122

अरुणैः पंकजैर्होमं कुर्वंस्त्रिमधुराप्लुतैः । मंडलाल्लभते लक्ष्मीं महतीं श्लाध्यविग्रहाम् ॥ १२२ ॥

Ang nagsasagawa ng homa gamit ang mapulang lotus na binasa ng tatlong matatamis, ay tatanggap mula sa maṇḍala ng dakilang Lakṣmī—malawak na kasaganaan—na may anyong kahanga-hanga at kapuri-puri.

Verse 123

कह्लारैः क्षौद्रसंसिक्तैः पूर्णाद्यं तद्दिनावधि । जुहुयान्नित्यशो भक्त्या सहस्रं विकचैः शुभैः ॥ १२३ ॥

Gamit ang ganap na namukadkad na mga bulaklak na kahlāra na binudburan ng pulot, mula sa Pūrṇā (pagdiriwang ng kabilugan ng buwan) hanggang sa pagtatapos ng araw na iyon, dapat araw-araw na maghandog sa apoy nang may bhakti—isang libong ulit—sa pamamagitan ng mga sariwa at mapalad na bagong bukadkad na bulaklak.

Verse 124

स तु कीर्तिं धनं पुत्रान्प्राप्नुयान्नात्र संशयः । चंपकैः क्षौद्रसंसिक्तैः सहस्रहवनाद्ध्रुवम् ॥ १२४ ॥

Tunay na makakamtan niya ang dangal, yaman, at mga anak na lalaki—walang alinlangan—sa pamamagitan ng pagsasagawa ng sanlibong handog na homa gamit ang mga bulaklak na campaka na pinahiran ng pulot.

Verse 125

लभते स्वर्णनिष्काणां शतं मासेन नारद । पाटलैर्घृतसंसिक्तैस्त्रिसहस्रं हुतैस्तथा ॥ १२५ ॥

O Nārada, sa loob ng isang buwan ay nakakamit ang sandaang gintong niṣka; at gayundin, sa paghahandog ng tatlong libong oblation sa homa gamit ang kahoy na pāṭala na pinahiran ng ghee sa banal na apoy, makakamtan ang gayong bunga.

Verse 126

दर्शादिमासाल्लभते चित्राणि वसनानि च । कर्पूरचंदनाद्यानि सुगन्धानि तु मासतः ॥ १२६ ॥

Mula sa buwang nagsisimula sa Darśa (pagdiriwang ng bagong buwan), nakakamit ang mga kasuotang makukulay; at buwan-buwan ay tumatanggap din ng mababangong sangkap gaya ng kampor, sandalwood, at iba pa.

Verse 127

वस्तूनि लभते हृद्यैरन्यैर्भोगोपयोगिभिः । शालिभिः क्षीरसिक्ताभिः सप्तमीषु शतं हुतम् ॥ १२७ ॥

Sa paghahandog ng sandaang oblation sa mga araw ng Saptamī gamit ang bigas na śāli na binasa ng gatas, nakakamit ang mga bagay na kaaya-aya at iba pang kagamitang nagbibigay-lugod na angkop sa paggamit sa daigdig.

Verse 128

तेन शालिसमृद्धिः स्याज्मासैः षड्रभिरसंशयम् । तिलैर्हुतैस्तु दिवसैर्वर्षादारोग्यमाप्नुयात् ॥ १२८ ॥

Sa pamamagitan ng gayong pagsasagawa, tiyak na magkakaroon ng kasaganaan ng bigas sa loob ng anim na buwan—walang alinlangan. At sa paghahandog ng mga buto ng linga (sesame) sa banal na apoy araw-araw, makakamtan ang kalusugan sa loob ng isang taon.

Verse 129

स्वजन्मर्क्षत्रिषु तथा दूर्वाभिर्ज्जुहुयान्नरः । निरातंको महाभोगः शतं वर्षाणि जीवति ॥ १२९ ॥

Gayundin, sa tatlong nakshatra na kaugnay ng sariling kapanganakan, dapat maghandog ang tao ng mga alay sa apoy gamit ang damong dūrvā. Sa gayon, maliligtas siya sa kapighatian, magtatamo ng dakilang kasaganaan, at mabubuhay nang sandaang taon.

Verse 130

गुडूचीतिलदूर्वाभिस्त्रिषु जन्मसु वा हुनेत् । तेनायुःश्रीयशोभोगपुण्यनिध्यादिमान्भवेत् ॥ १३० ॥

Kung ang tao ay magsagawa ng homa na may guḍūcī, linga, at damong dūrvā—kahit pa sa tatlong kapanganakan—sa bisa ng pagsasanay na iyon, magkakaroon siya ng mahabang buhay, kasaganaan, dangal, mga ligaya, at isang kayamanang punô ng kabutihang-loob at iba pa.

Verse 131

घृतपायसदुग्धैस्तु हुतैस्तेषु त्रिषु क्रमात् । आयुरारोग्यविभवैर्नृपामात्यो भवेत्तथा ॥ १३१ ॥

Ngunit kung sa tatlong pag-aalay na iyon ay ihandog nang sunod-sunod ang ghee, pāyasa (matamis na lugaw), at gatas ayon sa wastong kaayusan, siya rin ay magiging ministro ng hari, na may mahabang buhay, kalusugan na walang sakit, at kasaganaan.

Verse 132

सप्तम्यां कदलीहोमात्सौभाग्यं लभतेऽन्वहम् । दूर्वात्रिकैस्तु प्रादेशमानैस्त्रिस्वादुसंयुतैः ॥ १३२ ॥

Sa ikapitong araw (saptamī), sa pag-aalay sa apoy gamit ang saging, nakakamit ang magandang kapalaran araw-araw. At dapat ding ihandog ang tatlong bigkis ng damong dūrvā, bawat isa’y kasinlaki ng isang prādeśa (isang dangkal), na hinaluan ng tatlong matatamis na sangkap.

Verse 133

जुहुयाद्दिनशो घोरे सन्निपातज्वरे तथा । तद्दिनेषु जपेद्विद्यां नित्यशः सलिलं स्पृशन् ॥ १३३ ॥

Sa nakapangingilabot na lagnat na dulot ng pinagsamang kaguluhan (sannipāta), dapat magsagawa ng mga alay sa apoy araw-araw. Sa mismong mga araw na iyon, dapat ding patuloy na bigkasin ang mantra-vidyā habang paulit-ulit na humahawak sa tubig.

Verse 134

सहस्रवारं तत्तोयैः स्नानं पानं समाचरेत् । पाकाद्यमपि तैरव कुर्याद्रोगविमुक्तये ॥ १३४ ॥

Isang libong ulit, dapat isagawa nang wasto ang pagligo at pag-inom gamit ang tubig na iyon; at gamitin din ang tubig na iyon sa pagluluto ng pagkain at iba pa, upang makalaya sa karamdaman.

Verse 135

साध्यर्क्षवृक्षसंचूर्णं त्र्यूषणं सर्षपं तिलम् । पिष्टं च साध्यपादोत्थरजसा च समन्वितम् ॥ १३५ ॥

Maghanda ng isang pahid na ihalo ang pinulbos na bahagi ng punong sādhyarkṣa, ang tatlong maanghang na sangkap (tryūṣaṇa), buto ng mustasa at linga; saka haluan ng alikabok na kinuha mula sa mga paa ng banal na karapat-dapat (sādhya).

Verse 136

कृत्वा पुत्तलिकां सम्यग्धृदये नामसंयुताम् । प्राग्वच्छित्वायसैस्तीक्ष्णैः शस्त्रैः पुत्तलिकां हुनेत् ॥ १३६ ॥

Pagkatapos hubugin nang wasto ang isang munting anyo, at ilagay ang itinakdang pangalan sa bahagi ng puso nito, ayon sa naunang tuntunin ay hiwain ito gamit ang matatalim na kasangkapang bakal, at saka ihandog ang anyong iyon sa apoy ng ritwal.

Verse 137

एवं दिनैः सप्तभिस्तु साध्यो वश्यो भवेद्दृढम् । तथाविधां पुत्तलिकां कुंडमध्ये निखन्य च ॥ १३७ ॥

Sa ganitong paraan, sa loob ng pitong araw ang taong tinutukoy ay magiging matatag na masunurin. At ang manikang ginawa ayon sa itinakdang paraan ay ibaon din sa gitna ng hukay-apoy (kuṇḍa) upang ganap ang ritwal.

Verse 138

उपर्यग्निं निधायाथ विद्यया दिनशो हुनेत् । त्रिसहस्रं त्रियमायां सर्षपैस्तद्रसाप्लुतैः ॥ १३८ ॥

Pagkaraan, ilagay ito sa ibabaw ng apoy at magsagawa araw-araw ng mga handog sa pamamagitan ng itinakdang mantra-vidyā—tatlong libong alay sa loob ng tatlong yāma—gamit ang mga buto ng mustasa na binabad sa katas na piniga mula rito.

Verse 139

शतयोजनदूरादप्यानयेद्वनितां बलात् । वशयेद्वनितां होंमात्कौशिकैर्मधुमिश्रितैः ॥ १३९ ॥

Kahit mula sa layong sandaang yojana, sinasabing maaaring dalhin ang isang babae sa pamamagitan ng pamimilit; at sa pamamagitan ng homa, ang handog sa banal na apoy na may damong kuśa na hinaluan ng pulot, maaari siyang mapasailalim sa kapangyarihan.

Verse 140

नालिकेरफलोपे तैर्गुडैर्लक्ष्मीमवाप्नुयात् । तथाज्यसिक्तैः कह्लारैः क्षीराक्तैररुणोत्पलैः ॥ १४० ॥

Sa pag-aalay ng jaggery na kasama ng niyog, nakakamit ang Lakṣmī—kasaganaan at biyaya. Gayundin, sa pag-aalay ng mga lotus na kahlāra na binudburan ng ghee at ng mga pulang lotus na pinahiran ng gatas, natatamo ang mapalad na kapalaran.

Verse 141

त्रिमध्वक्तैश्चंपर्कश्च प्रसूनैर्बकुलोद्भवैः । मधूकजैः प्रसूनैश्च हुतैः कन्यामवाप्नुयात् ॥ १४१ ॥

Sa pagsasagawa ng homa, pag-aalay sa banal na apoy ng tatlong uri ng pulot kasama ng mga bulaklak na campaka, mga bulaklak na bakula, at mga bulaklak na madhūka, nakakamit ang isang dalaga—isang angkop na kabiyak sa pag-aasawa.

Verse 142

पुन्नागजैर्हुतैर्वस्त्राण्याज्यैरिष्टमवाप्नुयात् । माहिषैर्महिषीराजैरजान् गव्यैश्च गास्तथा ॥ १४२ ॥

Sa pag-aalay ng kahoy na pūnnāga sa banal na apoy, nakakamit ang mga kasuotan; sa pag-aalay ng ghee, natatamo ang ninanais na bunga. Sa pag-aalay ng mga kalabaw at ng pinakamainam na babaeng kalabaw, nakakamit ang mga kambing; at sa pag-aalay ng mga baka, nakakamit din ang mga baka.

Verse 143

अवाप्नोति हुतैराज्यैः रत्नै रत्नं च साधकः । शालिपिष्टमयीं कृत्वा पुत्तलीं ससितां ततः ॥ १४३ ॥

Sa pag-aalay ng ghee bilang handog, nakakamit ng sādhaka ang kapangyarihan at pamumuno; at sa pag-aalay ng mga hiyas, nakakamit din niya ang mga hiyas. Pagkaraan, gumawa siya ng munting anyo mula sa masang harina ng bigas, na puting-puti, at saka ipagpatuloy ang ritwal.

Verse 144

हृद्देशन्यस्तनामार्णां पचेत्तैलाज्ययोर्निशि । तन्मनाश्च दिवारात्रौ विद्याजप्तां तु भक्षयेत् ॥ १४४ ॥

Sa gabi, lutuin ang handog sa langis ng linga o sa ghee, matapos ilagak sa puso ang mga pantig ng Banal na Pangalan. Na ang isip ay nakatuon sa Kanya (diyos/mantra), araw at gabi ay saka kainin ang bagay na pinabanal ng japa ng vidyā-mantra.

Verse 145

सप्तरात्रप्रयोगेण नरो नारी नृपोऽपि वा । दासवद्वशमायाति चित्तप्राणादि चार्पयेत् ॥ १४५ ॥

Sa pagsasagawa ng ritwal na pitong gabi, maging lalaki, babae, o kahit isang hari, ay nagiging madaling mapasunod na parang alipin. Pagkaraan, ang nagsasagawa ay dapat maghandog at magsuko ng isip, prāṇa (hiningang-buhay), at iba pa.

Verse 146

हयारिपुष्पैररुणैः सितैर्वा जुहुयात्तथा । त्रिसप्तरात्रान्महतीमवाप्नोति श्रियन्नरः ॥ १४६ ॥

Gayundin, kung ang isang tao ay magsagawa ng homa gamit ang mga bulaklak ng Hayāri—pula man o puti—sa loob ng tatlong ulit na pitong gabi, matatamo niya ang dakilang kasaganaan, ang biyaya ni Śrī.

Verse 147

छागमांसैस्त्रिमध्वक्तैर्होमात्स्वर्णमवाप्नुयात् । क्षीराक्तैः सस्यसंपन्नां भुवमाप्नोति मंडलात् ॥ १४७ ॥

Sa homa na may karne ng kambing na pinahiran ng tatlong uri ng pulot, nakakamit ang ginto. Sa mga handog na pinahiran ng gatas, nakakamit—mula sa maṇḍala—ang lupang sagana sa ani at kasaganaan.

Verse 148

पद्माक्षैर्हवनाल्लक्ष्मीमवाप्नोति त्रिभिर्दिनैः । बिल्वैर्दशांशं जुहुयान्मंत्राद्यैः साधने जपे ॥ १४८ ॥

Sa havana (homa) gamit ang mga buto ng lotus, sa loob ng tatlong araw ay matatamo si Lakṣmī. At sa mga dahon ng bilva, kapag nagsasagawa ng mantra-sādhana at japa, maghandog sa apoy ng ikasampung bahagi ng bilang ng mantra bilang alay.

Verse 149

एवं संसिद्धमंत्रस्तु मंत्रितैश्चुलुकोदकैः । फणिदष्टमृतानां तु मुखे संताड्य जीवयेत् ॥ १४९ ॥

Kaya nga, kapag ang mantra ay ganap nang natamo, gamit ang tubig na binasbasan ng mantrang iyon sa isang dakot (culuka), hampasin ang bibig ng namatay dahil sa kagat ng ahas at sa gayon ay ibalik siya sa buhay.

Verse 150

तत्कर्णयोर्जपन्विद्यां यष्ट्या वा जपसिद्धया । संताड्यशीर्षं सहसा मृतमुत्थापयेदिति ॥ १५० ॥

Bigkasin niya ang kaalamang-mantra sa magkabilang tainga; o kaya—kapag nagtagumpay na sa japa—hampasin ang ulo ng tungkod; sa gayon, ayon sa sabi, kahit ang patay ay biglang maibangon.

Verse 151

कृत्वा योनिं कुंडमध्ये तत्राग्नौ विधिवद्ध्रुनेत् । तिलसर्षपगोधूमशालिधान्ययवैर्हुनेत् ॥ १५१ ॥

Pagkatapos hubugin ang anyong yoni (tila sinapupunan) sa gitna ng hukay-apoy, sindihan ang apoy roon ayon sa tuntunin, at magsagawa ng homa na may handog na linga, mustasa, trigo, pinong bigas, mga butil, at sebada.

Verse 152

त्रिमध्वक्तैरेकशो वा समेतैर्वा समृद्धये । बकुलैश्चंपकैरब्जैः कह्लारैररुणोत्पलैः ॥ १५२ ॥

Para sa kasaganaan, maghandog ng trimadhu—tatlong paghahandang may pulot—maaaring paisa-isa o pinaghalo, kasama ang mga bulaklak na bakula, campaka, lotus, kahlāra na liryo sa tubig, at pulang utpala na lotus.

Verse 153

कैरवैर्मल्लिकाकुंदमधूकैरिंदिराप्तये । अशोकैः पाटलैर्विल्वैर्जातीविकंकतैः सितैः ॥ १५३ ॥

Upang makamtan ang biyaya ni Indirā (Śrī Lakṣmī), maghandog ng puting kairava (liryo sa tubig), mallikā na sampagita, kunda, at madhūka; at maghandog din ng aśoka, pāṭala, mga dahon ng bilva, puting jātī, at puting bulaklak ng vikaṅkata.

Verse 154

नवनीलोत्पलैरश्वरिपुजैः कर्णिकारजैः । होमाल्लक्ष्मीं च सौभाग्यं निधिमायुर्यशो लभेत् ॥ १५४ ॥

Sa pagsasagawa ng homa na may sariwang bughaw na lotus, mga bulaklak na aśvaripujā, at mga pamumulaklak na karṇikāra, nakakamit ang Lakṣmī (kasaganaan), mabuting kapalaran, kayamanan, mahabang buhay, at katanyagan.

Verse 155

दूर्वां गुडूचीमश्वत्थं वटमारग्वधं तथा । सितार्कप्लक्षजं हुत्वा चिरान्मुच्येत रोगतः ॥ १५५ ॥

Sa pag-aalay sa banal na apoy ng damong dūrvā, guḍūcī, (kahoy/dahon ng) aśvattha, vaṭa, at māragvadha, gayundin ng puting arka at plakṣa, sa paglipas ng panahon ay napapalaya mula sa karamdaman.

Verse 156

इक्षुजंबूनालिकेरमोचागुडसितायुतैः । अचलां लभते लक्ष्मीं भोक्ता च भवति ध्रुवम् ॥ १५६ ॥

Sa pag-aalay na may kasamang tubo, bungang jambu, niyog, saging, jaggery at asukal, nakakamit ang di-natitinag na Lakṣmī, at tiyak na nagiging tagapagtamasa ng kaginhawahan.

Verse 157

सर्षपाज्यैर्हुते मृत्युः काष्ठाग्नौ वैरिमृत्यवे । चतुरंगुलजैर्होमाञ्चतुरंगबले रिपोः ॥ १५७ ॥

Kapag ang binhing mustasa na hinaluan ng ghee ay inihandog sa apoy na pinapaliyab ng kahoy, nagbubunga ito ng kamatayan—lalo na ng kamatayan ng kaaway. Gayundin, sa homa na may handog na inihanda sa sukat na apat na aṅgula, winawasak ang apat-na-sangay na lakas-militar ng kaaway.

Verse 158

सप्ताहाद्रोगदुःखार्तिर्भवत्येव न संशयः । नित्यं नित्यार्चनं कुर्यात्तथा होमं घृतेन वै ॥ १५८ ॥

Sa loob ng isang linggo, tiyak na lilitaw ang pagdurusa ng karamdaman at dalamhati—walang pag-aalinlangan. Kaya nararapat na magsagawa ng araw-araw na pagsamba nang palagian, at gayundin ay maghandog ng ghee sa banal na apoy.

Verse 159

विद्याभिमंत्रितं तोयं पिबेत्प्रातस्तदाप्तये । चंदनोशीरकर्पूरकस्तूरीरोचनान्वितैः ॥ १५९ ॥

Upang makamtan ang ninanais na bunga, uminom sa umaga ng tubig na pinabanal sa pamamagitan ng vidyā-mantra, inihanda kasama ng sandalwood, uśīra (vetiver), camphor, musk, at gorocanā.

Verse 160

काश्मीरकालागुरुभिर्मृगस्वेदमयैरपि । पूजयेच्च शिवामेतैर्गंधैः सर्वार्थसिद्धये ॥ १६० ॥

Sa pamamagitan ng saffron (Kāśmīra), itim na agaru (aloe-wood), at maging mga pabangong inihanda mula sa musk, sambahin si Śivā sa mga halimuyak na ito upang maganap ang lahat ng layon.

Verse 161

सर्वाभिरपि नित्याभिः प्रातर्मातृकया समम् । त्रिजप्ताभिः पिबेत्तोयं तथा वाक्सिद्वये शिवम् ॥ १६१ ॥

Sa bukang-liwayway, kasama ang Mātṛkā (hanay ng mga banal na titik) at ang lahat ng Nityā (mga laging-naroroon na lakas-diyos), matapos bigkasin nang tatlong ulit, inumin ang tubig; at gayundin, sa dalawang kaganapan ng pananalita (vāk-siddhi), itatag ang Śiva—ang mapalad na kabutihan.

Verse 162

विदध्यात्साधनं प्राग्वद्वर्णलक्षं पयोव्रतः । त्रिस्वादुसिक्तैररुणैरंबुजैर्हवनं चरेत् ॥ १६२ ॥

Ang tumutupad ng panatang gatas (milk-vow) ay maghanda ng mga kasangkapang ritwal gaya ng naunang itinuro, na may itinakdang mga tanda ng kulay; at magsagawa ng homa gamit ang mga pulang lotus na winisikan ng tatlong matatamis na sangkap.

Verse 163

जपतर्पणहोमार्चासेकसिद्धमनुर्नरः । कुर्यादुक्तान्प्रयोगांश्च न चेत्तन्मनुदेवताः ॥ १६३ ॥

Dapat lamang isagawa ng tao ang mga itinakdang pagsasagawa—japa, tarpaṇa, homa, pagsamba (arcā), at banal na pagwiwisik/pagpaligo (seka)—sa pamamagitan ng mantrang ganap na napino para sa mga ritong iyon; kung hindi, hindi tutugon ang mga diyos na namamahala sa mantrang iyon.

Verse 164

प्राणांस्तस्य ग्रसंत्येव कुपितास्तत्क्षणान्मुने । अनया विद्यया लोके यदसाध्यं न तत्क्वचित् ॥ १६४ ॥

O pantas, sa galit ay agad nilang nilulunok ang mismong hininga-buhay niya sa sandaling iyon. Sa pamamagitan ng vidyā na ito sa daigdig, wala nang anumang bagay saanman na mananatiling di-makakamtan.

Verse 165

अरण्यवटमूले च पर्वताग्रगुहासु च । उद्यानमध्यकांतारे मातृपादपमूलतः ॥ १६५ ॥

Sa ugat ng punong balete sa gubat, sa mga yungib sa tuktok ng bundok, sa gitna ng harding tila ilang na tahimik, at sa paanan ng sagradong “punong-ina”—mga pook na ito ang maaaring piliin bilang lihim na lugar ng pagsasanay espirituwal.

Verse 166

सिंधुतीरे वने चैता यक्षिणीः साधयेन्नरः । कमलैः कैरवै रक्तैः सितैः सौगंधिकोत्पलैः ॥ १६६ ॥

Sa pampang ng ilog Sindhu at sa kagubatan, nararapat na isagawa ng tao ang sādhana upang mapapayapa ang mga Yakṣiṇī na ito, sa pag-aalay ng mga lotus—kairava na pula at puti, at mabangong bughaw na lotus (saugandhika-utpala).

Verse 167

सुगंधिशिफालिकया त्रिमध्वक्तैर्यथाविधि । होमात्सप्तसु वारेषु तन्मंडलत एव वै ॥ १६७ ॥

Gamit ang mabangong śiphālikā (kahawig ng sampagita), na hinaluan ng tatlong matatamis na sangkap at ghee, isagawa ang homa ayon sa tuntunin. Sa pag-aalay ng apoy sa loob ng pitong araw, ang ninanais na bunga ay tunay na lilitaw mula sa mismong maṇḍala.

Verse 168

विजयं समवाप्रोति समरे द्वंद्वयुद्धके । मल्लयुद्धे शस्त्रयुद्धे वादे द्यूतह्नयेऽपि च ॥ १६८ ॥

Nakakamit niya ang tagumpay sa labanan—maging sa tunggalian, sa pakikipagbuno (malla-yuddha), sa labang may sandata, sa pagtatalo, at maging sa paligsahan ng sugal na dice.

Verse 169

व्यवहारेषु सर्वत्र जयमाप्नोति निश्चितम् । चतुरंगुलजैः पुप्पैर्होमात्संस्तंभयेदरीन् ॥ १६९ ॥

Sa lahat ng pakikitungo sa daigdig, tiyak na nakakamit ang tagumpay. Sa pagsasagawa ng homa (handog sa apoy) gamit ang mga bulaklak na may sukat na apat na lapad ng daliri, maaaring mapatigil at mapalumpo ang mga kaaway.

Verse 170

तथैव कर्णिकारोत्थैः पुन्नागोत्थैर्नमेरुजैः । चंपकैः केतकै राजवृक्षजैर्माधवोद्भवैः ॥ १७० ॥

Gayundin, isagawa ang pagsamba gamit ang mga bulaklak ng karṇikāra, punnāga, at yaong tumutubo sa Bundok Meru; pati mga bulaklak ng campaka at ketaka; at mga bulaklak na mula sa rājavṛkṣa at sa baging na mādhava rin.

Verse 171

प्राग्वद्दारेषु जुहुयात्क्रमात्पुष्पैस्तु सप्तभिः । प्रोक्तेषु स्तंभनं शत्रोर्भंगो वा भवति ध्रुवम् ॥ १७१ ॥

Gaya ng naipahayag noon, maghandog sa mga pintuan nang sunod-sunod, gamit ang pitong bulaklak. Kapag naisagawa ang mga itinakdang gawaing ito, ang kaaway ay tiyak na mapapako (stambhana) o kaya’y mapapahamak.

Verse 172

शत्रोर्नक्षत्रवृक्षाग्नौ तत्समिद्धिस्तु होमतः । सर्षपाज्यप्लुताभिस्ते प्रणमंत्येव पादयोः ॥ १७२ ॥

Sa apoy na sinindihan gamit ang sagradong kahoy na kaugnay ng nakṣatra ng kaaway, magsagawa ng homa gamit ang nararapat na panggatong nito. Sa mga handog na binasa ng buto ng mustasa at ghee, sila’y tunay na yuyuko at sasamba sa iyong paanan.

Verse 173

मृत्युकाष्ठानले मृत्युपत्रपुष्पफलैरपि । समिद्भिर्जुहुयात्सम्यग्वारे शार्चनपूर्वकम् ॥ १७३ ॥

Sa apoy na sinindihan ng sagradong panggatong na ‘mṛtyu’ (pang-iwas sa kamatayan), maghandog nang wasto—gamit din ang mga dahon, bulaklak, at bunga na itinakda para sa ritong ‘mṛtyu’—kasama ng mga patpat na samidh. Isagawa ito sa itinakdang araw, na nauuna ang pagsamba (arcana).

Verse 174

अरातेश्चतुरंगं तु बलं रोगार्द्दितं भवेत् । तेनास्य विजयो भूयान्निधनेनापि वा पुनः ॥ १७४ ॥

Ngunit kung ang apat-na-sangay na hukbo ng kaaway ay dinapuan ng karamdaman, ang tagumpay ay nagiging lubhang tiyak—maging dahil sa paghina nila, o kaya’y muli, kahit sa pagkamatay ng kaaway.

Verse 175

अर्कवारेऽर्कजैरिध्मैः समिद्धेऽग्नौ तदुद्भवैः । पत्रैः पुष्पैः फलैः काण्डैर्मूलैश्चापि हुनेत्क्रमात् ॥ १७५ ॥

Sa Linggo, pagliyabin ang banal na apoy gamit ang mga panggatong na mula sa halamang arka; at saka, ayon sa wastong pagkakasunod, maghandog ng homa sa apoy na iyon gamit ang mga bunga ng arka—mga dahon, bulaklak, prutas, tangkay, at pati mga ugat.

Verse 176

सवर्णारुणवत्साया घृतसिक्तैस्तु मण्डलात् । अरातिदिङ्मुखो भूत्वा कुंडे त्र्यस्रे विधानतः ॥ १७६ ॥

Mula sa bilog na mandala na binudburan ng ghee, ayon sa itinakdang tuntunin, tumayo nang nakaharap sa direksiyong kabaligtaran ng kaaway at isagawa ang ritwal sa tatsulok na hukay-apoy (kunda).

Verse 177

पलायते वा रोगार्तः प्रणमेद्वा भयान्वितः । पलाशेध्मानले तस्य पंचांगैस्तद्घृताप्लुतैः ॥ १७७ ॥

Maging ang maysakit na tumatakas sa hirap, o yumuyuko dahil sa takot—dapat pa ring isagawa para sa kanya ang ritwal: maghandog ng homa sa apoy na pinaliyab ng panggatong na palāśa, gamit ang limang bahagi (pañcāṅga) na pinahiran ng ghee.

Verse 178

होमेन सोमवारे च भवेत्प्राग्वन्न संशयः । खादिरेध्मानले तस्य पंचांगैस्तद्घृताप्लुतैः ॥ १७८ ॥

Sa pagsasagawa ng homa sa Lunes, tiyak na matatamo ang kaparehong bunga gaya ng naunang sinabi, walang pag-aalinlangan. Ang handog ay ihulog sa apoy na pinakakain ng kahoy na khadira, gamit ang limang bahagi nito na binasa ng ghee.

Verse 179

वारे भौमस्य हवनात्तदाप्नोति सुनिश्चितम् । अपामार्गस्य सौम्येऽह्नि पिप्पलस्य गुरोर्दिने ॥ १७९ ॥

Sa Martes, ang pag-aalay ng homa (handog sa apoy) ay tiyak na nagdudulot ng nasabing bunga. Gayundin, sa Miyerkules ang handog na may apāmārga, at sa Huwebes—araw ni Guru—ang handog na may pippala, ay nagbibigay ng kani-kaniyang tiyak na gantimpala.

Verse 180

उदुंबरस्य भृगुजे शम्या मांदेऽह्नि गोघृतैः । शुभ्रपीतसितश्यामवर्णाद्याः पूर्ववत्तथा ॥ १८० ॥

Sa araw ni Bhṛgu (Biyernes), magsagawa ng homa gamit ang panggatong na śamī mula sa punong udumbara; at sa araw ni Manda (Sabado), maghandog gamit ang ghee ng baka. Ang mga palatandaan o bunga—gaya ng puti, dilaw, maputla, at maitim na kulay—ay unawain ayon sa naunang paglalarawan.

Verse 181

तत्फलं समवाप्नोति तत्समिद्दीपितेऽनले । प्रतिपत्तिथिमारभ्य पंचम्यंतं क्रमेण वै ॥ १८१ ॥

Kapag ang apoy ng paghahandog ay pinasiklab sa pamamagitan ng mga iyon (mga patpat/handog), matatamo niya ang mismong bungang iyon. Mula sa tithi na Pratipat, magpatuloy nang sunod-sunod hanggang sa ikalimang araw, Pañcamī.

Verse 182

शालीचणकमुद्गैश्च यवमाषैश्च होमतः । माहिषाज्यप्लुतैस्ताभिस्तिथिभिः समवाप्नुयात् ॥ १८२ ॥

Sa pagsasagawa ng homa na may handog na bigas, chickpeas, munggo, sebada (barley), at black gram—na ang bawat alay ay binabasa ng ghee ng kalabaw—matatamo ang mga bungang tumutugma sa mga tithi na iyon.

Verse 183

षष्ठ्यादिसप्तम्यंतं तु चाजाभवघृतैस्तथा । प्रागुक्तैर्निस्तुषैर्होमात्प्रागुक्तफलमाप्नुयात् ॥ १८३ ॥

Ngunit mula sa ikaanim hanggang ikapito na tithi, magsagawa rin ng homa gamit ang ghee na mula sa kambing, at ang mga naunang binanggit na butil na walang ipa. Sa gayong homa, matatamo ang bungang sinabi na noon pa.

Verse 184

तद्वर्द्धं पंचके त्वेतैः समस्तैश्च तिलद्वयैः । सितान्नैः पायसैः सिक्तैराविकैस्तु घृतैस्तथा ॥ १८४ ॥

Sa pangkat ng limang handog, dapat dagdagan ang sukat nang kalahati pa, gamit ang lahat nang magkakasama: dalawang uri ng linga, matamis na kanin, kaning niluto sa gatas (pāyasa), mga bagay na binasa ng pāyasa, at gayundin ang ghee (ghṛta) na mula sa gatas ng inahing tupa.

Verse 185

हवनात्तदवाप्नोति यदादौ फलमीरितम् । एवं नक्षत्रवृक्षोत्थवह्नौ तैस्तैर्मधुप्लुतैः ॥ १८५ ॥

Sa pagsasagawa ng havana (handog sa apoy), natatamo ang bungang ipinahayag sa pasimula. Gayundin, kapag ang mga handog—bawat isa’y binasa ng pulot—ay inihahandog sa apoy na sinindihan mula sa mga punong kaugnay ng kani-kaniyang nakṣatra, matatamo ang mga bungang sinabi.

Verse 186

हवनादपि तत्प्राप्तिर्भवत्येव न संशयः । विद्यां संसाध्य पूर्वं तु पस्चादुक्तानशेषतः ॥ १८६ ॥

Kahit sa pamamagitan ng havana, ang pagkakamit na iyon ay tunay na nagaganap—walang alinlangan. Ngunit una, dapat munang ganapin at paghusayin ang vidyā, ang kinakailangang banal na kaalaman; saka isagawa nang buo ang lahat ng ipinag-utos.

Verse 187

प्रयोगान्साधयेद्धीमान् मंगलायाः प्रसादतः । संपूज्य देवतां विप्रकुमारीं कन्यकां तु वा ॥ १८७ ॥

Ang marunong ay dapat magtagumpay sa mga prayoga, ang mga itinakdang pagsasagawa ng ritwal, sa pamamagitan ng biyaya ni Maṅgalā, ang mapalad na diyosa. Pagkatapos sambahin muna ang diyos, nararapat niyang parangalan nang wasto ang isang dalagang Brahmin o isang batang dalagang walang asawa.

Verse 188

सशुभावयवां मुग्धां स्नातां धौतांबरां शुभाम् । तथाविधं कुमारं वा संस्थाप्यभ्यर्च्य विद्यया ॥ १८८ ॥

Pagpaupuin sa harap ang isang inosenteng dalagang may mapalad na mga sangkap—nakaligo na, nakasuot ng bagong labang kasuotan, at may dalisay na asal—o kaya’y isang batang lalaki na gayon din; at sambahin ang napiling anyo sa pamamagitan ng vidyā, ang itinakdang banal na ritwal.

Verse 189

स्पृष्टशीर्षो जपेद्विद्यां शतवारं तथार्चयेत् । प्रसूनैररुणैः शुभ्रैः सौरभाढ्यैरथापि वा ॥ १८९ ॥

Sa pagyukod at pagdampi ng ulo sa banal na upuan o sa Diyos bilang paggalang, dapat bigkasin ang sagradong vidyā nang sandaang ulit, at magsagawa rin ng pagsamba—na may mga bulaklak na pula o puti, o alinmang bulaklak na masaganang mabango.

Verse 190

दद्याद्गुग्गुलधूपं च यावत्कर्मावसानकम् । ततो देव्या समाविष्टे तस्मिन्संपूज्य भक्तितः ॥ १९० ॥

Maghandog ng mabangong insenso na guggulu hanggang matapos ang ritwal. Pagkaraan, kapag ang Diyosa (Devī) ay pumasok at nanahan sa larawan o sisidlang iyon, sambahin ang presensiyang iyon nang may bhakti.

Verse 191

ततस्तामुपचारैस्तैः प्रागुक्तैर्विद्यया व्रती । प्रजपंस्तां ततः पृच्छेदभीष्टं कथयेच्च सा ॥ १९१ ॥

Pagkatapos, ang nagsasagawa ng panata, gamit ang mga handog na nabanggit at ang itinakdang vidyā ayon sa ritwal, ay dapat paulit-ulit na magjapa sa Kanya; saka itanong ang ninanais, at Siya ang magpapahayag nito.

Verse 192

भूतं भवद्भविष्यं च यदन्यन्मनसि स्थितम् । जन्मांतराण्यतीतानि सर्वं सा पूजिता वदेत् ॥ १९२ ॥

Ang nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap—at anumang iba pang nakalagak sa isipan—pati ang mga kapanganakan sa mga nagdaang buhay: kapag Siya’y sinamba nang wasto, ihahayag Niya ang lahat.

Verse 193

ततस्तां प्राग्वदभ्यर्च्य स्वात्मन्युद्वास्य तां जपेत् । सहस्रवारं स्थिरधीः पूर्णात्मा विचरेत्सुखी ॥ १९३ ॥

Pagkatapos, sambahin Siyang muli gaya ng dati, at iluklok Siya sa sariling Sarili; saka bigkasin ang mantrang iyon. Sa pagbigkas nito nang sanlibong ulit, na may matatag na pagkaunawa, nagiging ganap sa loob at namumuhay na masaya.

Verse 194

मधुरत्रयसंसिक्तैररुणैरंबजैः श्रियम् । प्राप्नोति मंडलं होमात्सितैश्च महद्यशः ॥ १९४ ॥

Sa pagsasagawa ng homa na may pulang mga bulaklak ng lotus na binasa ng tatlong matatamis na sangkap, nakakamit ang kasaganaan; at sa pag-aalay ng puting lotus sa homa, nakakamit ang dakilang katanyagan.

Verse 195

क्षौद्राक्तैरुप्तलै रक्तैर्हवनात्प्रोक्तकालतः । सुवर्णं समवाप्नोति निधिं वा वसुधां तु वा ॥ १९५ ॥

Sa pag-aalay sa apoy sa itinakdang oras, gamit ang pulang lotus na pinahiran ng pulot, nakakamit ang ginto—o kaya’y kayamanan, o maging lupain.

Verse 196

क्षीराक्तैः कैरवैर्होमात्प्रोक्तं काममवाप्नुयात् । धान्यानि विविधान्याशु सुभगः स भवेन्नरः ॥ १९६ ॥

Sa pagsasagawa ng homa gamit ang mga bulaklak na kumuda (puting liryo sa tubig) na pinahiran ng gatas, natatamo ang ipinahayag na ninanais. Mabilis siyang magkakaroon ng sari-saring butil at magiging mapalad at masagana.

Verse 197

आज्याक्तैरुत्पलैर्होमाद्वांछितं समवाप्नुयात् । तदक्तैरपि कह्लारैर्हवनाद्राजवल्लभः ॥ १९७ ॥

Sa pag-aalay ng homa gamit ang bughaw na lotus na pinahiran ng ghee, natatamo ang ninanais na bunga. At sa pag-aalay din gamit ang kahlāra-lotus na pinahiran din, nagiging minamahal ng hari.

Verse 198

पलाशपुष्पैस्त्रिस्वादुयुक्तैस्तत्कालहोमतः । चतुर्विधं तु पांडित्यं भवत्येव न संशयः ॥ १९८ ॥

Sa pagsasagawa ng homa sa tamang oras gamit ang mga bulaklak ng palāśa na may tatlong tamis, tiyak na nakakamit ang apat na uri ng karunungang pantas—walang pag-aalinlangan.

Verse 199

लाजैस्त्रिमधुरोपेतैस्तत्कालहवनेन वै । कन्यकां लभते पत्नीं समस्तगुणसंयुताम् ॥ १९९ ॥

Sa pag-aalay ng piniritong butil (lāja) na may kasamang tatlong tamis, at sa pagsasagawa ng handog sa banal na apoy sa takdang oras, tunay na makakamit ang isang dalaga bilang asawa—puspos ng lahat ng mabubuting katangian.

Verse 200

नालिकेरफलक्षोदं ससितं सगुडं तु वा । क्षौद्राक्षं जुहुयात्तद्वदयत्नाद्धनदोपमः ॥ २०० ॥

Ihandog sa banal na apoy ang katas/tubig ng niyog na hinaluan ng asukal o kaya’y panutsa; gayundin, maaaring ihandog ang pulot na hinaluan ng ubas/pasas. Sa paggawa nito, nang walang labis na pagsisikap, magiging masagana tulad ni Kubera, Panginoon ng Kayamanan.