Bhuvaneśī (Nidrā-Śakti) Mantra-vidhi, Nyāsa–Āvaraṇa Worship, Padma-homa Prayogas, and the Opening of Śrī-Mahālakṣmī Upāsanā

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । कलिकल्पांतरे ब्रह्मन् ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । लोकपद्मे तपस्थस्य सृष्ट्यर्थं संबभूवतुः ॥ १ ॥

Wika ni Sanatkumāra: O Brahmin, sa isa pang siklo ng Kali-kalpa, nang si Brahmā—na ang pinagmulan ay di-nahahayag—ay nagsasagawa ng tapas sa lotus ng mga daigdig, ang “dalawa” ay sumilang upang maganap ang paglikha.

Verse 2

विष्णुकर्णमलोद्भूतावसुरौ मधुकैटभौ । तौ जातमात्रौ पयसि लोकप्रलयलक्षणे ॥ २ ॥

Mula sa dumi (parang tutuli) sa tainga ni Viṣṇu ay sumilang ang dalawang Asura, sina Madhu at Kaiṭabha; at pagkapanganak na pagkapanganak, sila’y nasa mga tubig, sa panahong ang daigdig ay may mga tanda ng pralaya, ang pagkalusaw ng sansinukob.

Verse 3

जानुमात्रे स्थितौ दृष्ट्वा ब्रह्मणं कमलस्थितम् । प्रवृत्तावत्तुमालक्ष्य तुष्टाव जगदंबिकाम् ॥ ३ ॥

Nang makita niyang si Brahmā ay nakaupo sa lotus, at mapansing sinimulan na niyang lamunin (iyon), kanyang pinuri si Jagadambikā, ang Ina ng sansinukob.

Verse 4

ततो देवी जगत्कर्त्री शैवी शक्तिरनुत्तमा । नारायणाक्षिसंस्थाना निद्रा प्रीता बभूव ह ॥ ४ ॥

Pagkaraan, ang Diyosa—ang kataas-taasang kapangyarihang Śaivī, ang lumikha ng daigdig—na nananahan sa mga mata ni Nārāyaṇa bilang Nidrā (Antok), ay nalugod.

Verse 5

तस्या मंत्रादिकं सर्वं कथयिष्यामि तच्छृणु । सारुणा क्रोधनी शांतिश्चंद्रालंकृतशेखरा ॥ ५ ॥

Ngayon ay makinig: ipaliliwanag ko nang ganap ang lahat ng kaniyang mga mantra at kaugnay na mga ritwal. Siya ay Sāruṇā, Krodhanī, at Śānti—ang Diyosa na ang tuktok ng kaniyang korona ay pinalamutian ng buwan.

Verse 6

एकाक्षरीबीज मन्त्रऋषिः शक्तिरुदाहृता । गायत्री च भवेच्छन्दो देवता भुवनेश्वरी ॥ ६ ॥

Para sa bīja-mantra na iisang pantig, ang ṛṣi ng mantra ay ipinahahayag na si Śakti; ang sukat (chandas) ay Gāyatrī; at ang namumunong diyos ay si Bhuvaneśvarī.

Verse 7

षड्दीर्घयुक्तबीजेन कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । संहारसृष्टिमार्गेण मातृकान्यस्तविग्रहः ॥ ७ ॥

Gamit ang bīja-mantra na pinagsanib sa anim na mahahabang patinig, dapat isagawa nang sunod-sunod ang anim na aṅga-nyāsa; at matapos ianib ang mga mātṛkā sa katawan, magpatuloy ayon sa paraan ng paglalagom (saṃhāra) at paglalang (sṛṣṭi).

Verse 8

मन्त्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । हृल्लेखां मूर्ध्नि वदने गगनां हृदयांबुजे ॥ ८ ॥

Pagkaraan, isagawa ang mantra-nyāsa upang maganap ang devatā-bhāva, ang pagdama sa presensya ng Diyos. Ilagay ang “Hṛllekhā” sa ulo at mukha, at ang “Gaganā” sa lotus ng puso.

Verse 9

रक्तां करालिकां गुह्ये महोच्छुष्मां पदद्वये । ऊर्द्ध्वप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषूत्तरेऽपि च ॥ ९ ॥

Ilagay ang mga banal na lakas na ito: ang “Raktā” na mapula at ang “Karālikā” sa lihim na bahagi (guhya); ang “Mahocchuṣmā” sa dalawang paa; at gayundin ay italaga sa itaas na bahagi at sa mga direksiyon—silangan, timog, hilaga, kanluran, at maging sa hilagang panig.

Verse 10

सद्यादिह्रस्वबीजाद्यान्वस्तव्या भूतसप्रभाः । अंगानि विन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ १० ॥

Dapat isagawa ang nyāsa: ilagay ang maiikling pantig-binhi na nagsisimula sa “sadya” at ang mantrang nagniningning na kaugnay ng mga elemento; pagkaraan, ayusin ang anim na aṅga sa wastong pagkakasunod, bawat isa’y may nararapat na jāti.

Verse 11

ब्रह्माणं विन्यसेद्भाले गायत्र्या सह संयुतम् । सावित्र्या सहितं विष्णुं कपोले दक्षिणे न्यसेत् ॥ ११ ॥

Sa nyāsa, ilagay si Brahmā sa noo na kaisa ng Gāyatrī; at ilagay si Viṣṇu sa kanang pisngi, kasama ang Sāvitrī.

Verse 12

वागीश्वर्या समायुक्तं वामगंडे महेश्वरम् । श्रिया धनपतिं न्यस्य वामकर्णाग्रके पुनः ॥ १२ ॥

Pagkaraan, sa nyāsa ay ilagay si Maheśvara (Mahādeva) na kaisa ng kapangyarihan ng pananalita ni Vāgīśvarī sa kaliwang pisngi; at kasama si Śrī (kasaganaan), ilagay muli si Dhanapati (Kubera) sa dulo ng kaliwang tainga.

Verse 13

रत्या स्मरं मुखे न्यस्य पुण्यागणपतिं न्यसेत् । सव्यकर्णोपरि निधाकर्णगंडांतरालयोः ॥ १३ ॥

Ilagay sa nyāsa ang mantra ni Smara (Kāma) sa bibig; saka ilagay ang mantra ng mapalad na Gaṇapati—sa itaas na bahagi ng kaliwang tainga, at sa puwang sa pagitan ng tainga at pisngi.

Verse 14

न्यस्तव्यं वदने मूलं भूपश्चैत्रांस्ततो न्यसेत् । कण्ठमूले स्तनद्वंद्वे वामांसे हृदयांबुजे ॥ १४ ॥

Isagawa ang nyāsa ng Mūla (ugat na mantra) sa bibig; pagkatapos ay ilagay ang mga titik/mantra na nagsisimula sa “bhūpa” at “caitrā” sa ugat ng lalamunan, sa magkabilang dibdib, sa kaliwang balikat, at sa lotus ng puso.

Verse 15

सव्यांसे पार्श्वयुगले नाभिदेशे च देशिकः । भालांश्च पार्श्वजठरे पार्श्वांसापरके हृदि ॥ १५ ॥

Ang Guro (Deśika) ay ilalagak sa kaliwang balikat, sa magkabilang tagiliran, at sa bahagi ng pusod; ang mga kapangyarihang Bhāla ay ilalagay sa tagiliran at tiyan; at ang kapangyarihang Pārśvāṃsa (bahaging tagiliran) ay ilalagak sa puso sa kabilang panig.

Verse 16

ब्रह्माण्याद्यास्तनौ न्यस्य विधिना प्रोक्तलक्षणाः । मूलेन व्यापकं देहे न्यस्य देवीं विचिंतयेत् ॥ १६ ॥

Ayon sa itinakdang ritwal at mga tanda, ilagay (ang mga mantra na nagsisimula sa) Brahmāṇī at iba pa sa dalawang dibdib; saka, sa pamamagitan ng ugat-mantra (mūla-mantra), itanim ang kapangyarihang lumalaganap sa buong katawan at taimtim na magnilay sa Diyosa.

Verse 17

उद्यद्दिवाकरनिभां तुंगोरोजां त्रिलोचनाम् । स्मरास्यामिंदुमुकुटां वरपाशांकुशाभयाम् ॥ १७ ॥

Magninilay ako sa Kanya—nagniningning na gaya ng sumisikat na araw, mataas ang dibdib, may tatlong mata; kaakit-akit ang mukha; suot ang buwan bilang korona, at ang Kanyang mariringal na kamay ay may hawak na lubid na panggapos, pang-udyok na kawit (ankusha), at ang mudrā ng abhaya, tanda ng walang takot.

Verse 18

रदलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्ततः । अष्टद्रव्यैर्दशांशेन ब्रह्मवृक्षसमिद्वरैः ॥ १८ ॥

Dapat bigkasin ang mantra nang isang daang libong ulit (japa). Pagkaraan nito, magsagawa ng homa na may halong tatlong matatamis at ghee; gamit ang walong sangkap ng ritwal, ialay ang ikasampung bahagi ng bilang ng japa, na may mahuhusay na panggatong mula sa punong brahma.

Verse 19

द्राक्षाखर्जूरवातादशर्करानालिकेरकम् । तन्दुलाज्यतिलं विप्र द्रव्याष्टकमुदाहृतम् ॥ १९ ॥

Ubas, datiles, almendras, asukal, niyog, bigas, ghee, at linga—O brāhmaṇa—ito ang ipinahahayag na walong sangkap ng ritwal.

Verse 20

दद्यादर्ध्यं दिनेशाय तत्र संचिन्त्य पार्वतीम् । पद्ममष्टदलं बाह्ये वृत्तं षोडशभिर्द्दलैः ॥ २० ॥

Maghandog ng arghya (tubig na handog na may paggalang) sa Diyos na Araw, habang nagmumuni roon kay Pārvatī. Pagkaraan, iguhit ang isang lotus na may walong talulot, at sa labas ay gumawa ng bilog na bakod na may labing-anim na talulot.

Verse 21

विलिखेत्कर्णिकामध्ये षट्कोणमतिसुन्दरम् । ततः संपूजयेत्पीठं नवशक्तिसमन्वितम् ॥ २१ ॥

Sa gitna ng pusod ng lotus, iguhit ang isang napakagandang heksagon. Pagkatapos, sambahin nang wasto ang pīṭha, ang banal na luklukan na kinasasangkutan ng siyam na Śakti.

Verse 22

जयाख्या विजया पश्चादजिताह्वापराजिता । नित्या विलासिनी गोग्धीत्यघोरा मंगला नव ॥ २२ ॥

Kasunod ang siyam na mapalad na pangalan: Jayākhyā, Vijayā; saka Ajitāhvā at Aparājitā; Nityā, Vilāsinī, Gogdhī; at gayundin Aghorā at Maṅgalā.

Verse 23

बीजाढ्यमासनं दत्त्वा मूर्तिं तेनैव कल्पयेत् । तस्यां संपूजयेद्देवीमावाह्यावरणैः क्रमात् ॥ २३ ॥

Matapos ihandog ang āsana (luklukan) na pinagyaman ng mga bīja-mantra, likhain ang mūrti ng diyosang anyo ayon doon. Pagkaraan, anyayahan ang Diyosa na manahan dito, at sambahin Siya nang ganap, sunod-sunod, kasama ang mga āvaraṇa, ang magkakasunod na bakod na panangga.

Verse 24

मध्यपाग्याम्यसौम्येषु पूजयेदंगदेवताः । षट्कोणेषु यजेन्मंत्री पश्चान्मिथुनदेवताः ॥ २४ ॥

Sa gitnang bahagi, at sa mga mapalad na dako (silangan at hilaga), sambahin ang mga aṅga-devatā, ang mga diyos ng mga sangkap. Sa mga bahaging may anim na sulok (ṣaṭkoṇa), ang tagapaghandog na bihasa sa mantra ay magsagawa ng pagsamba; pagkaraan, sambahin ang mga mithuna-devatā, ang mga diyos na magkapares.

Verse 25

इन्द्रकोणं लसद्दंडकुंडिकाक्षगुणाभयाम् । गायत्रीं पूजयेन्मन्त्री ब्रह्माणमपि तादृशम् ॥ २५ ॥

Sa dako ni Indra (silangan), dapat sambahin ng nagsasanay ng mantra si Gāyatrī na maningning—may hawak na tungkod at banga ng tubig, may rosaryo, nagpapakita ng mudrā ng pagtuturo at nagbibigay ng kawalang-takot; at gayon din sambahin si Brahmā sa kaparehong anyo.

Verse 26

रक्षः कोणे शंखचक्रगदापंकजधारिणीम् । सावित्रीं पीतवसनां यजेद्विणुं च तादृशम् ॥ २६ ॥

Sa sulok ng Rakṣas (sulok ng pag-iingat), sambahin si Sāvitrī na nakadamit ng dilaw at may hawak na kabibe, diskong-arma, pamalo, at lotus; at sambahin din si Viṣṇu sa gayunding anyo.

Verse 27

वायुकोणे परश्वक्षमाला भयवरान्विताम् । यजेत्सरस्वतीमच्छां रुद्रं तादृशलक्षणम् ॥ २७ ॥

Sa sulok ni Vāyu (hilagang-kanluran), sambahin ang dalisay na Sarasvatī na may hawak na palakol at rosaryo, at nagpapakita ng mudrā ng kawalang-takot at ng pagbibigay-biyaya; gayon din sambahin si Rudra na may gayunding mga tanda.

Verse 28

वह्निकोणे यजेद्रत्नकुंभं मणिकरंडकम् । कराभ्यां बिभ्रतीं पीतां तुंदिलं धनदायकम् ॥ २८ ॥

Sa sulok ng apoy (timog-silangan), sambahin ang anyong may hawak na banga ng hiyas at kahong may mamahaling bato—dilaw ang kulay, bilugan ang tiyan, tagapagkaloob ng yaman, at tangan ang mga ito sa dalawang kamay.

Verse 29

आलिंग्य सव्यहस्तेन वामे तांबूलधारिणीम् । धनदांकसमारूढां महालक्ष्मीं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

Yakapin siya sa kaliwang bisig at sambahin nang wasto si Mahālakṣmī—may hawak na tāmbūla (nganga/betel) sa kaliwang kamay at nakaupo sa kandungan ni Dhanada (Kubera).

Verse 30

पश्चिमे मदनं बाणपाशांकुशशरासनाम् । धारयंतं जपारक्तं पूजयेद्रक्तभूषणम् ॥ ३० ॥

Sa kanlurang dako, sambahin si Madana (Kāma), na may hawak na palaso, tali-silo, pang-udyok (ankusha), at busog; mapula gaya ng bulaklak na hibiscus at pinalamutian ng pulang hiyas.

Verse 31

सव्येन पतिमाश्लिष्य वामेनोत्पलधारिणीम् । पाणिना रमणांकस्थां रतिं सम्यक्समर्चयेत् ॥ ३१ ॥

Yakapin niya ang asawa sa kaliwang panig at hawakan ang lotus sa kaliwang kamay; sambahin nang wasto si Rati, na nakaupo sa kandungan ng minamahal, sa pamamagitan ng kanang kamay.

Verse 32

ऐशान्ये पूजयेत्सम्यक् विघ्नराजं प्रियान्वितम् । सृणिपाशधरं कांतं वरांगासृक्कलांगुलिम् ॥ ३२ ॥

Sa hilagang-silangang dako, sambahin nang wasto si Vighnarāja (Gaṇeśa) na kasama ang minamahal na kabiyak; kaaya-ayang anyo, may hawak na ankusha at tali-silo, at may mapalad na mga tanda at mapulang himig sa katawan.

Verse 33

माध्वीपूर्णकपालाढ्यं विघ्नराजं दिगंबरम् । पुष्करे विगलद्रत्नस्फुरच्चषकधारिणम् ॥ ३३ ॥

Ninilay-nilay ko si Vighnarāja (Gaṇeśa), na nababalutan ng langit (hubad), saganang pinalamutian ng banga ng bungo na puno ng pulot-alak; at may hawak na maningning na saro, kumikislap sa hiyas na tila tumutulo sa lotus sa kanyang kamay.

Verse 34

सिंदूरसदृशाकारामुद्दाममदविभ्रमाम् । धृतरक्तोत्पलामन्यपाणिना तु ध्वजस्पृशाम् ॥ ३४ ॥

Nagpakita siya na ang anyo’y tulad ng sindūra (pulang vermilion), umuugoy sa di-mapigil na lasing na alindog; may hawak na pulang lotus, at ang isa pang kamay ay humahaplos sa watawat (bandila).

Verse 35

आश्लिष्टकांतामरुणां पुष्टिमर्चेद्दिगंबराम् । कर्णिकायां निधी पूज्यौ षट्कोणस्याथ पार्श्वयोः ॥ ३५ ॥

Sambahin si Puṣṭi—mapula-pulang kulay, “nakadamit ng kalangitan” (hubad), at mahigpit na yumayakap sa minamahal. Sa gitnang karṇikā (pusod ng diyagram), sambahin ang dalawang Nidhi (kayamanan), at saka ilagay sa magkabilang panig ng heksagono.

Verse 36

अंगानि केसरेष्वेताः पश्चात्पत्रेषु पूजयेत् । अनंगकुसुमा पश्चाद्द्वितीयानंगमेखला ॥ ३६ ॥

Sambahin muna ang mga aṅga-devatā na ito sa mga hibla ng bulaklak (kesara), at pagkatapos ay sa mga talulot. Pagkaraan nito ay si Anaṅgakusumā, at kasunod ang ikalawa na tinatawag na Anaṅgamekhalā.

Verse 37

अनंगगमना तद्वदनंगमदनातुरा । भुवनपाला गगनवेगा षष्ठी चैव ततः परम् ॥ ३७ ॥

Anaṅgamanā; gayundin si Anaṅgamadanāturā; si Bhuvanapālā; si Gaganavegā—ito ang mga pangalan; at pagkatapos ay dumarating ang ikaanim sa pagkakasunod.

Verse 38

शशिलेखा गगनलेखा चेत्यष्टौ यत्र शक्तयः । खङ्गखेटकधारिण्यः श्यामाः पूज्याश्च मातरः ॥ ३८ ॥

Doon ay may walong banal na Śakti—gaya nina Śaśilekhā at Gaganalekhā—mga Inang-Diyosa na maitim ang kulay, karapat-dapat sambahin, at may tangan na espada at kalasag.

Verse 39

पद्माद्बहिः समभ्यर्च्याः शक्तयः परिचारिकाः । प्रथमानंगद्वयास्यादनंगमदना ततः ॥ ३९ ॥

Sa labas ng padma (luklukan/diyagram na lotus), dapat sambahin nang wasto ang mga Śakti na tagapaglingkod. Una si Anaṅgadvayāsyā; kasunod si Anaṅgamadanā.

Verse 40

मदनातुरा भवनवेगा ततो भुवनपालिका । स्यात्सर्वशिशिरानंगवेदनानंगमेखला ॥ ४० ॥

Pagkaraan, siya’y pinighati ni Kāma (pagnanasa ng pag-ibig), at ang kanyang mga galaw ay naging mabilis; ang tagapangalaga ng mga daigdig ay wari’y nabibigkisan ng pagnanasa, at dinaranas ang kirot ng pagnanais sa buong panahon ng lamig.

Verse 41

चषकं तालवृंतं च तांबूलं छत्रमुज्ज्वलम् । चामरे चांशुकं पुष्पं बिभ्राणाः करपंकजैः ॥ ४१ ॥

Sa kanilang mga kamay na tila lotus, tangan nila ang saro ng inumin, pamaypay na may tangkay na dahon ng palma, tāmbūla (nganga), maningning na payong, mga pamaypay na buntot-yak (cāmara), mga kasuotan at mga bulaklak; at sila’y nakatayo, tangan ang mga handog sa mapitagang paglilingkod.

Verse 42

सर्वाभरणसंदीप्तान् लोकपालान्बहिर्यजेत् । वज्रादीन्यपि तद्बाह्ये देवीमित्थं प्रपूजयेत् ॥ ४२ ॥

Sa labas (ng panloob na mandala/dambana), dapat sambahin ang mga Lokapāla na nagniningning sa lahat ng palamuti; at sa mas panlabas pa, ilagay at sambahin din ang vajra at iba pang banal na sandata. Sa ganitong paraan, marapat na sambahin ang Devī nang wasto.

Verse 43

मंत्री त्रिमधुरोपेतैर्हुत्वाश्वत्थसमिद्वरैः । ब्राह्मणान्वशयेच्छीघ्रं पार्थिवान्पद्महोमतः ॥ ४३ ॥

Ang mantrin (dalubhasa sa ritwal), na naghahandog sa apoy ng pinakamainam na panggatong na aśvattha na may kasamang ‘tatlong tamis’, sa pamamagitan ng Padma-homa (homa ng lotus) ay mabilis na nakapapailalim sa impluwensiya ang mga Brāhmaṇa at mga hari.

Verse 44

पलाशपुष्पैस्तत्पत्नीं मंत्रिणः कुसुदैरपि । पंचविंशतिधा जप्तैर्जलैः स्नानं दिने दिने ॥ ४४ ॥

Ang mga nakaaalam ng mantra ay dapat paliguan ang kanyang asawa araw-araw, gamit ang tubig na binigkasang mantra nang dalawampu’t limang ulit, at gamitin din ang mga bulaklak ng palāśa at kuśa.

Verse 45

आत्मानमभिषिंचेद्यः सर्वसौभाग्यवान्भवेत् । पंचविंशतिधा जप्तं जलं प्रातः पिबेन्नरः ॥ ४५ ॥

Ang sinumang magsagawa ng banal na pagwiwisik ng tubig sa sarili ay mapupuspos ng lahat ng uri ng pagpapala. Sa umaga, dapat inumin ang tubig na binigkasang mantra nang dalawampu’t limang ulit.

Verse 46

अवाप्य महतीं प्रज्ञां कवीनामग्रणीर्भवेत् । कर्पूरागरुसंयुक्तकुंकुमं साधु साधितम् ॥ ४६ ॥

Sa pagkamit ng dakilang talino, nagiging pangunahing pinuno sa mga makata. (Ito’y nakakamtan sa) maingat na inihandang safron na hinaluan ng kamper at kahoy na agaru (aloeswood).

Verse 47

गृहीत्वा तिलकं कुर्याद्राजवश्यमनुत्तमम् । शालिपिष्टमयीं कृत्वा पुत्तलीं मधुरान्विताम् ॥ ४७ ॥

Pagkuha ng sangkap na tilaka, ipahid ito upang makamit ang walang kapantay na impluwensiya sa hari. Gumawa ng munting pigurin mula sa masang harina ng bigas at lagyan ng matatamis na handog.

Verse 48

जप्तां प्रतिष्ठितप्राणां भक्षयेद्रविवासरे । वशं नयति राजानं नारीं वा नरमेव च ॥ ४८ ॥

Kung sa araw ng Linggo ay kainin ang (inihandang bagay) na pinag-japa at nilagyan ng prana ayon sa ritwal, mapapasailalim sa kapangyarihan ang hari—gayundin ang babae o ang lalaki.

Verse 49

कण्ठमात्रोदके स्थित्वा वीक्ष्य तोयोद्गतं रविम् । त्रिसहस्रं जपेन्मंत्रं कन्यामिष्टां लभेत्ततः ॥ ४९ ॥

Tumayo sa tubig hanggang leeg at titigan ang Araw na sumisikat mula sa ibabaw ng tubig; bigkasin ang mantra nang tatlong libong ulit. Mula roon, makakamit ang ninanasang dalaga (ang angkop na mapapangasawa).

Verse 50

अन्नं तन्मंत्रितं मंत्री भुंजीत श्रीप्रसिद्धये । लिखितां भस्मना मायां ससाध्यां फलकादिषु ॥ ५० ॥

Upang makamtan ang kasaganaan at mabuting pagkakakilala, dapat kainin ng nagsasagawa ang pagkaing binasbasan ng mantrang iyon. At dapat din niyang isulat ang mantrikong “māyā”—kasama ang mga itinakdang kaugnay na sangkap—gamit ang abo sa mga prutas at kahalintulad na bagay.

Verse 51

तत्कालं दर्शयेद्यंत्रं सुखं सूयेत गर्भिणी । भुवनेशीयमाख्याता सहस्रभुजसंभवा ॥ ५१ ॥

Sa mismong sandaling iyon, ipakita ang yantra; at ang buntis ay manganganak nang magaan at payapa. Ang yantrang ito ay tinatawag na Bhuvaneśī, na isinilang mula sa kapangyarihan ng Diyosa na may Sanlibong Bisig.

Verse 52

भुक्तिमुक्तिप्रदा नॄणां स्मर्तॄणां द्विजसत्तम । ततः कल्पांतरे विप्र कदाचिन्महिषासुरः ॥ ५२ ॥

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-isinilang, ipinagkakaloob nito sa mga umaalaala ang kapwa pagtamasa sa daigdig at paglaya (moksha). Pagkaraan, sa ibang kapanahunan ng kalpa, O brahmana, minsang lumitaw ang asurang si Mahiṣāsura.

Verse 53

बभूव लोकपालांस्तु जित्वा भुंक्ते जगत्त्रयम् । ततस्त्पीडिता देवा वैकुंठं शरणं ययुः ॥ ५३ ॥

Matapos daigin ang mga Lokapāla, ang mga tagapagbantay ng mga daigdig, siya’y nagtamasa ng paghahari sa tatlong daigdig. Kaya ang mga diyos na pinahirapan niya ay nagtungo sa Vaikuṇṭha upang humingi ng kanlungan.

Verse 54

ततो देवी महालक्ष्मीश्चक्राद्यांगोत्थतेजसा । श्रीर्बभूवमुनिश्रेष्ठ मूर्ता व्याप्तजगत्त्रया ॥ ५४ ॥

Pagkatapos, ang Diyosa na si Mahālakṣmī—si Śrī mismo—ay nagpakita sa anyong may katawan, isinilang mula sa naglalagablab na ningning na sumiklab mula sa mga banal na sangkap, simula sa cakra. O pinakamainam sa mga muni, nilaganap niya ang tatlong daigdig.

Verse 55

स्वयं सा महिषादींस्तु निहत्य जगदीश्वरी । अरविंदवनं प्राप्ता भजतामिष्टदायिनी ॥ ५५ ॥

Si Jagadīśvarī, ang Kataas-taasang Diyosa ng sanlibutan, ay siya mismo ang pumatay kay Mahiṣa at sa iba pa; pagkaraan ay nakarating Siya sa Aravinda-vana, ang gubat ng lotus, at naging Tagapagkaloob ng ninanais na biyaya sa mga sumasamba sa Kanya.

Verse 56

तस्याः समर्चनं वक्ष्ये संक्षेपेण श्रृणु द्विज । मृत्युक्रोधेन गुरुणा बिंदुभूषितमस्तका ॥ ५६ ॥

Ngayon ay ilalarawan ko nang maikli ang wastong paraan ng pagsamba sa Kanya—makinig, O dalawang-ulit na isinilang. Siya’y mabigat ang anyo at kakila-kilabot sa poot na tulad ng Kamatayan, at ang Kanyang ulo’y pinalamutian ng banal na bindu.

Verse 57

बीजमन्त्रः श्रियः प्रोक्तो भजतामिष्टदायकः । ऋषिर्भृगुर्निवृच्छंदो देवता श्रीः समीरिता ॥ ५७ ॥

Ipinahayag ang bīja-mantra ni Śrī, na nagbibigay ng ninanais na layon sa mga sumasamba. Ang ṛṣi nito ay si Bhṛgu; ang sukat (chandas) ay Nivṛt; at ang namumunong diyos ay si Śrī (Lakṣmī), ayon sa turo.