เทวี in the Skanda Purana

ที่นั่นมีศักติสูงสุดเพียงหนึ่งตั้งอยู่ ซึ่งมีลักษณะเป็นพรหมวิทยา พระคเณศผู้ต้องมนต์พิศวง ก็เพ่งมองพระนางด้วยใจจดจ่อเท่านั้น

แล้วพระปราศักติได้สรรเสริญพระมหาเทพ ผู้ทรงปราบศัตรูอันเกรียงไกร พระมหาเทพตรัสแก่นางว่า: “โอ้ผู้เป็นมงคล จงเลือกพรเถิด”

แล้วจึงทูลขอพรอันสูงสุดต่อพระมหาเทพว่า: “ข้าแต่เทพ ผู้ที่พระองค์ทรงประหารนี้คือบุตรของข้าพเจ้า หาใช่สิ่งน่าสงสัยไม่”

ผู้นี้ผู้หลงผิดไม่รู้จักพระองค์ เพราะเกิดจากส่วนหนึ่งแห่งปรกฤติ ดังนั้นเพื่อความพอพระทัยของข้าด้วย ขอทรงชุบชีวิตบุตรนี้เถิด

พระนางคือมหาวิทยา มหามายา เป็นรูปแห่งปัญญาสูงสุด; พระนางคือรุทรกาลี และยังเป็นอัมพา—สตี ดักษายณีผู้ยิ่งเหนือโลก

ท่าน—หิมาลัย—มาพร้อมภรรยา แล้วกล่าวแก่พระมหาสติว่า “โอ้มหาเทวี ผู้รุ่งเรือง อย่าได้โศกเศร้าเพราะตบะนี้เลย”

เพื่อได้เฝ้าดูพระนางปารวตี และมีเหล่าพระโอรสห้อมล้อม เขาได้ทอดพระเนตรมหาเทวี ผู้มีสหายสตรีรายล้อมอยู่

“เราคือใคร? ท่านคือใคร? แล้วผู้อื่นทั้งหลายมาจากไหน—ผู้เกาะเกี่ยวมหามายา? การแสดงแห่งโลกนี้ไร้สาระ ดุจน้ำนมจากเต้านมแพะตัวเมีย”

โอพระมหาเทวี เธอเป็นผู้ภักดี เป็นยอดแห่งผู้มีบุญวาสนายิ่ง จงบำรุงและเทิดทูน (ภักตินั้น) ด้วยความเพียร เพราะเธอได้สั่งสมมาด้วยตบะของตน

กัมพละและอัศวตระ—นาคสองตนที่พระมหีศะทรงทำเป็นเครื่องประดับ—พระมหาเทวีทรงฉวยไป ขณะตรัสหยอกเย้าและทรงหัวเราะ

แม้ผ้าคอปีนะอันเป็นผ้าปกปิดของพระองค์ นางก็ฉวยไป พร้อมถ้อยคำหยอกล้อและเสียงหัวเราะ ครั้นนั้นเหล่าคณะคณะ (คณะเทพ) และสหายของนางต่างถูกความละอายบีบคั้น

เขายังให้ผู้สาธยายมนตร์จำนวนมาก แพทย์ และวิธีการอื่น ๆ อีกด้วย; ทั้งบิดามารดาของข้าพเจ้าเอง ผู้มีจิตผูกพันด้วยมหามายา ก็ทำเช่นนั้นเหมือนกัน

ผู้ใดละทิ้งพระรุทระผู้เป็นบิดา และพระอัมพิกาผู้เป็นมารดา ผู้นั้นย่อมดำรงอยู่ประหนึ่งทอดทิ้งบิดาของตนเอง และเป็นผู้ไม่ถวายปิณฑะบูชาแก่บรรพชน มหิมาของพระรุทระนั้น พระศตรุทรียะอันประเสริฐได้ประกาศไว้

เพื่อจะเป็นผู้ประทานกำเนิดแด่พระมารดาแห่งโลก วิภาวรีค่อย ๆ เข้าสู่ครรภ์ของเทวี และยิ่งเพิ่มพูนรัศมีสิริของเทวีนั้น ผู้จักเป็นพระมารดาแห่งคุหา

ด้วยบทสรรเสริญแห่งปุราณะ ด้วยทำนองสวดสามเวท ด้วยคำสรรเสริญตามพระเวท และด้วยนามลับอันเร้น—ขอนอบน้อมแด่พระองค์ โอ้พระมหาเทวะ; และขอนอบน้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแด่พระมหาเทวี

“ทั้งที่พระนางอุมา มหาเทวี เป็นพระชายาของพระองค์แท้ ๆ เรากลับมาที่นี่ราวกับจะประชันกัน ดังนั้นจึงสมควรแล้วที่อสูรจะยึดอำนาจอธิปไตยของเราไป”

“โอ อัมพิกา เขาเป็นที่รองรับคุณอัศจรรย์นานาประการ และโอ มารดา เขาถูกนับว่าเป็นประติหาระ ผู้เฝ้าประตู” เทวีตรัสว่า: “โอ ตริปุรานตกะ แม้มีบุตรเช่นนี้ ความปรารถนาของข้าก็มิอาจยับยั้งได้”

ยักษ์นามว่า ปาญจาละ ผู้อยู่ท่ามกลางยักษ์นับแสน ได้ถูกมอบแด่พระเทวีเป็นข้ารับใช้—ประกอบด้วยฤทธิ์มหามายานับร้อยประการ

ความสำเร็จของเขาย่อมบังเกิดแน่นอน หากมิถูกอุปสรรคทำลาย เพราะ ณ ที่นี้เอง “สิทธามพิกา มหาทวี” ประทับอยู่ เป็นเทวีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งสถิตในสถานที่นี้

แน่แท้ปัญญาเจ้าตื้นเขิน การศึกษาพระเวทของเจ้าก็สูญเปล่า เพราะเจ้าไม่ยอมรับอัมพิกา ผู้เป็นมารดาแห่งสรรพสัตว์ทั้งปวง