Adhyaya 129: Initiation for the Four Social Orders, Sandhyā Mantra Procedure, and the Merit of Offering Water in a Copper Vessel

Verse 1

अथ चतुर्वर्णदीक्षा ॥ श्रीवराह उवाच ॥ भूषितालङ्कृतं कृत्वा मम कर्मपरायणः ॥ शुक्लं यज्ञोपवीतं च देयं नवगुणं तथा ॥

Teraz następuje dīkṣā (inicjacja) dla czterech varṇa. Śrī Varāha rzekł: "Ubirawszy się i przyozdobiwszy, oddany moim przepisanym obrzędom, należy również otrzymać biały yajñopavīta (świętą nić), wykonaną z dziewięciu nici."

Verse 2

शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वसुधा पुनरब्रवीत् ॥ धरण्युवाच ॥ एतन्मां परमं गुह्यं तद्भक्तां वक्तुमर्हसि ॥ सन्ध्यां वै केन मन्त्रेण तव कर्मपरायणाम् ॥ वद भागवतीं शुद्धां तव कर्मविनिश्चिताम् ॥ ततॊ भूमिवचः श्रुत्वा भूतानां प्रभवोऽव्ययः ॥ वराहरूपो भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ माधवि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि ते भद्रे प्रवरं गुह्यमुत्तमम् ॥ यथावद्विदितं भूपैः पुण्या भागवताः शुभाः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि शुचिसंसारमोक्षणीम् ॥ कुर्वीतैव परां सन्ध्यां यथावदिति निश्चितम् ॥ जलाञ्जलिं ततो गृह्य मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥ मुहूर्तध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ मन्त्रः— भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमात्रं सर्वे देवा ब्रह्मा रुद्रस्त्वादृक्सममासीद्ध्यानयोगस्थिताः ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमति वयं देवमादिव्यक्तरूपमात्मसप्तदिवसं तथापि संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥ मन्त्राणां परमो मन्त्रस्तपतां परमं तपः ॥ आचारं कुरुते ह्येवं मम लोकं स गच्छति ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं रहस्यं परमुत्तमम् ॥ य एवं पठते नित्यं न स पापेन लिप्यते ॥ नादीक्षिताय दातव्यं नोपवीते कथंचन ॥ दीक्षितायैव दातव्यमुपपन्ने तथैव च ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवि तत्त्वेन मे शृणु ॥ न दीपमपि गृह्णाति दत्तं भागवतैः शुभैः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपकमुत्तमम् ॥ जानुसंस्थां ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत ॥ मन्त्रः— ॐ नमो भगवतेऽनुग्रह तेजसे विष्णो सर्वदेवास्त्वाग्निसंस्थाः प्रविष्टा एवं चाग्निस्तव तेजसा भविष्यति स्वतेजसा मामाशु मन्त्रस्य तेजसा संसारार्थं देव गृह्यं दीपकं मन्त्रं मूर्त्तिमन्त्रं श्वो भूत्वा इमं कर्म निष्फलम् ॥ तत्करोति यथान्याय्यं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥ गन्धेन तिलकं दद्याल्ललाटे मम सुन्दरी ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म लोकसुखावहम्

Ze złożonymi w geście czci dłońmi i pochyloną głową, Ziemia przemówiła ponownie: "To jest najwyższa tajemnica; powinieneś objawić ją swemu czcicielowi. Którą mantrą ma być wykonywana praktyka sandhyā, poświęcona twoim obrzędom? Naucz czystej formuły Bhāgavata, tak jak ją określiłeś." Usłyszawszy słowa Ziemi, niezniszczalne źródło istot, Pan w formie Varāhy, odpowiedział: "O Mādhavī, skoro pytasz mnie zgodnie z prawdą, powiem ci tę wyśmienitą, najwyższą tajemnicę, właściwie znaną królom, pomyślną i zasługującą na zaszczyt. Wykonawszy moje obrzędy, które oczyszczają i uwalniają z więzów światowych, należy z pewnością wykonać najwyższą sandhyā zgodnie z przepisem. Następnie, biorąc wodę w złożone dłonie, utwierdzony w oddaniu mi, i wchodząc w krótką medytację, należy odmawiać tę mantrę..." Fragment dalej głosi, że jest to najwyższa z mantr i najwyższa asceza; kto odmawia ją codziennie, nie jest skalany grzechem. Poucza, że ma być przekazana tylko wtajemniczonym (dīkṣita). Następnie podaje obrzęd ofiarowania lampy z drugą mantrą skierowaną do Viṣṇu, łącząc lampę z boską jasnością, i kończy nakazem nakładania pachnącego tilaka na czoło, po czym następują dalsze obrzędy, które przynoszą doczesne dobrostan.

Verse 3

येन मन्त्रेण दातव्यं ललाटे तिलकं मम ।

Którą mantrą ma być nałożony mój tilaka na czoło?

Verse 4

मन्त्रः— मुखमण्डनं चिन्तय वासुदेव त्वया प्रयुक्तं च मयोपनीतम् ॥ एतेन चित्रं कुरु वासुदेव मम चैवं कुरु संसारमोक्षम् ॥

Mantra: "Kontempluj ozdobę oblicza, o Vāsudevo, nałożoną przez ciebie i mi darowaną. Przez to uczyń ją pomyślną i piękną, o Vāsudevo; i tak obdarz mnie wyzwoleniem z więzów saṃsāry."

Verse 5

एतेन मन्त्रेण चित्रकं मे दद्याल्ललाटे तिलकं धरित्री ॥ ततः सुमनसो गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

Tą mantrą, o Ziemi, należy nałożyć dla mnie ozdobny znak, tilaka, na czoło. Następnie, biorąc kwiaty, należy odmawiać tę mantrę.

Verse 6

मन्त्रः— इमाः सुमनसः सौमनस्याय भगवन् सर्वं सुमनसं कुरु त्वयैते सौमनस्याय निर्मिता गृहीताः स्वाहा ।

Mantra: "Te kwiaty są dla dobra umysłu, o Panie; uczyń wszystkie rzeczy dobre w umyśle. Przez ciebie zostały stworzone dla dobra umysłu; przyjęte i ofiarowane, svāhā."

Verse 7

एवं सुमनसो दत्त्वा धूपं चैव निवेदयेत् ॥ ततो गृहीत्वा धूपं तु सुगन्धं सुमनोहरम् ॥

Tak więc, po złożeniu kwiatów, należy również ofiarować kadzidło. Następnie, biorąc kadzidło, wonne i miłe dla umysłu, przystępuje się do ofiarowania.

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— सुगन्धानि तवाङ्गानि स्वभावेनैव केशव ॥

Po wypowiedzeniu słów: "Cześć Narajanie", należy odrecytować tę mantrę: "O Keszawo, Twoje członki są z natury pachnące."

Verse 9

अमुना चैव धूपेन धूपितानि तवाऽनघ ॥ तवाङ्गानां सुगन्धेन सर्वं सौगन्धिकं कुरु ॥

Tym kadzidłem, o nieskalany, Twoje członki zostały okadzone; dzięki woni Twoich członków uczyń wszystko całkowicie pachnącym.

Verse 10

यथावृत्तं तु गृह्णामि मम भक्तैः सुखावहम् ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपमनुत्तमम् ॥

Przyjmuję ofiarę tak, jak jest wykonywana, przynoszącą dobrostan przez moich czcicieli. Po wykonaniu dla mnie rytuałów, weź wspaniałą lampę.

Verse 11

जानुसंस्थं ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

Następnie, umieściwszy ją na wysokości kolan, należy odrecytować tę mantrę.

Verse 12

मन्त्रः— नमो भगवते तेजते विष्णो सर्वे देवास्त्वग्निसंस्थाः प्रतिष्ठा ॥ एवं चाग्निस्तव तेजसा प्रतिष्ठितो तेजश्चात्मा स्वयमेव ॥

Mantra: "Cześć Błogosławionemu Wisznu, promiennemu blaskowi. Wszyscy bogowie mają w Agnim swoje ugruntowanie. Tak Agni jest ugruntowany przez Twój blask, a blask sam jest Atmanem, z własnej natury."

Verse 13

मन्त्रश्च— तेजः संसारान्मोचयितुं देव गृह्णीष्व दीपं द्युतिमन्तश्च ॥ मूर्तिश्च भूत्वा इदं कर्म निष्कलम् ॥

I ta mantra: "O Boże, dla wyzwolenia istot z samsary, przyjmij lampę, pełną blasku. I przyjąwszy postać, uczyń ten rytuał doskonałym."

Verse 14

मां करोति यथान्यायं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥

Człowiek, który zgodnie z zasadami ofiaruje mi lampę, przez ten czyn jego przodkowie zostają przeprowadzeni na drugi brzeg, a jego dziadowie stają się wolni od niedostatku.

Verse 15

नारायणवचः श्रुत्वा विस्मिता च वसुन्धरा ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

Usłyszawszy słowa Narajany, Wasundhara, Ziemia, była zdumiona; i Wasundhara odpowiedziała bogu, który przybrał postać dzika, Waraha.

Verse 16

श्रुता मया भागवतास्तव कर्मपरायणाः ॥ शेषसंश्रवणार्थाय मनो धावति सत्पथे ॥

Słyszałam o Twoich czcicielach, Bhagawatach, oddanych Twoim rytuałom. Aby usłyszeć to, co pozostało, mój umysł podąża ścieżką prawdy.

Verse 17

तव प्रापणकं कृत्यं केषु पात्रेषु कारयेत् ॥ एतदाचक्ष्व तत्त्वेन येन तुष्यति माधवः ॥

Powiedz mi: w jakich naczyniach powinien być wykonany obrzęd ofiarowania tobie? Wyjaśnij to zgodnie z prawdą, aby Mādhava mógł być zadowolony.

Verse 18

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा लोकनाथोऽब्रवीदिदम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यानि पात्राणि रोचते ॥

Wtedy, usłyszawszy słowa Ziemi, Pan światów rzekł: "Słuchaj w prawdzie, o Devī, oto naczynia, które są mi przyjemne."

Verse 19

सर्वाणि तानि त्यक्त्वेह ताम्रं च मम रोचते ॥ एतन्नारायणाच्छ्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥

"Odrzuciwszy tutaj wszystkie te (inne naczynia), sama miedź jest mi przyjemna." Usłyszawszy to od Nārāyaṇy, Vasundharā, pragnąca dharmy, kontynuowała.

Verse 20

उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्द्दनम् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं ताम्रं ते रोचते कथम् ॥

Przemówiła słodkimi słowami do Janārdany, Pana światów: "To dla mnie najwyższa tajemnica, jak to się dzieje, że miedź jest tobie przyjemna?"

Verse 21

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा अनादिरपराजितः ॥ लोकानां प्रवरः श्रेष्ठः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

Wtedy, usłyszawszy słowa Ziemi, Ten bez początku, niezwyciężony, najwybitniejszy i szlachetny wśród istot, odpowiedział Vasundharā.

Verse 22

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ एकाग्रं चित्तमाधाय येन ताम्रं मम प्रियम् ॥

Słuchaj w prawdzie, o Bhūmi, bez skazy, tego co ogłaszam. Skup swój umysł w jednostronnej koncentracji, a powiem ci, dlaczego miedź jest mi droga.

Verse 23

सप्तयुगसहस्राणि आदिकालेऽथ माधवि ॥ यथा ताम्रं समुत्पन्नं यथैव प्रियदर्शनम् ॥

O Mādhavī, w pierwotnej epoce, przez siedem tysięcy jug, wyjaśnię, jak powstała miedź i jak stała się widokiem miłym i czczonym.

Verse 24

पूर्वं कमलपत्राक्षि गुडाकेशो महासुरः ॥ ताम्ररूपं समादाय ममैवाराधने रतः ॥

Dawniej, o ty o oczach jak płatki lotosu, wielki asura Guḍākeśa, przyjąwszy miedzianą postać, był oddany czczeniu tylko mnie.

Verse 25

तत आराधितस्तेन वर्षाणां तु चतुर्दश ॥ सहस्राणि विशालाक्षि धर्मकामेन निश्चलम् ॥

Wtedy czcił mnie przez czternaście tysięcy lat, o szerokooka, niezachwiany i nieruchomy, z pragnieniem zgodnym z dharmą.

Verse 26

अहं तु तपसा तुष्टस्तीव्रेण कृतनिश्चयात् ॥ ततस्ताम्रमये रम्ये यत्र ताम्रसमुद्भवः ॥

Ja jednak byłem zadowolony z jego intensywnej ascezy i stanowczej determinacji. Wtedy powstała zachwycająca kraina z miedzi, gdzie znajduje się źródło miedzi.

Verse 27

दृष्ट्वाश्रमं महादेवि किञ्चिदेव सुभाषितम् ॥ ततो जानुस्थितो भूत्वा मम एष विचिन्तयेत् ॥

Ujrzawszy pustelnię, o wielka bogini, i usłyszawszy nieco dobrze wypowiedzianych słów, wtedy, klęcząc, niech rozmyśla o Mnie.

Verse 28

गुडाकेश महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ तुषितोऽस्म्यनया भक्त्या दुराराध्योऽपि सुव्रत ॥

O Guḍākeśo, o szlachetny, powiedz mi, co mam uczynić dla ciebie? Jestem zadowolony tą twoją pobożnością, choć trudno mnie ubłagać, o niezłomny w ślubach.

Verse 29

यत्त्वया चिन्तितं सौम्य कर्मणा मनसा गिरा ॥ वरं ब्रूहि महाभाग तुभ्यं यद्रोचतेऽनघ ॥

Cokolwiek pojąłeś, czynem, myślą lub mową, wypowiedz błogosławieństwo, o szlachetny: to, co ci się podoba, o bez skazy, tobie darzę.

Verse 30

एवं मम वचः श्रुत्वा गुडाकेशोऽब्रवीदिदम् ॥ कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

Usłyszawszy tak moje słowa, Guḍākeśa rzekł to, złożywszy dłonie w añjali, z wewnętrznym ja oczyszczonym.

Verse 31

यदि तुष्टोऽसि मे देव समस्तेनान्तरात्मना ॥ जन्मनां तु सहस्राणि त्वयि भक्तिर्दृढा अस्तु मे ॥

Jeśli jesteś zadowolony ze mnie, o boże, całym swym wewnętrznym jestestwem, wtedy przez tysiące narodzin niech moja pobożność ku tobie będzie niezachwiana.

Verse 32

चक्रेण वधमिच्छामि त्वया मुक्तेन केशव ॥

O Keśavo, pragnę śmierci przez dysk wypuszczony przez ciebie.

Verse 33

चक्रेण पातितस्यैतद्वसामांसानि किं चन ॥ ताम्रं नाम भवेदेव पवित्रीकरणं शुभम् ॥

Od tego, kogo powalił dysk, ten tłuszcz i mięso, cokolwiek by to było, staje się 'miedzią' z nazwy; zaprawdę, jest to pomyślny środek oczyszczenia.

Verse 34

तेन पात्रं ततः कृत्वा शुभधर्मविनिश्चितः ॥ तस्मिन् प्रापणकं कृत्वा शुद्धे वै ताम्रभाजने ॥

Wtedy, sporządziwszy z tego naczynie, postanowiony co do pomyślnego dharmy, przygotował tam naczynie ofiarne, zaprawdę, w oczyszczonym miedzianym pojemniku.

Verse 35

निवेदिते परा प्रीतिर्भवत्‍वेतन्मनोगतम् ॥ प्रसन्नो यदि मे देव ह्येष मे दीयतां वरः ॥

Gdy to zostanie ofiarowane, niech zapanuje najwyższa radość, to jest w mojej myśli. Jeśli jesteś zadowolony ze mnie, o Boże, wtedy niech to błogosławieństwo mi zostanie udzielone.

Verse 36

यच्चिन्तितोऽसि देवेश उग्रे तपति तिष्ठता ॥ बाढमित्येव सोऽप्युक्तो यावल्लोकस्थितिर्मया ॥

Jak pragnąłeś, o Panie bogów, gdy trwasz w srogiej ascezie, jemu również rzekłem: 'Niech się stanie', dopóki trwa świat.

Verse 37

तत्ताम्रभाजने मह्यं दीयते यत्सुपुष्कलम् ॥ अतुला तेन मे प्रीतिर्भूमे जानीहि सुव्रते ॥

Ponieważ obfita ofiara zostaje mi złożona w naczyniu miedzianym, moje zadowolenie jest nieporównywalne; o Bhūmi, wiedz o tym, o cnotliwa.

Verse 38

माङ्गल्यं च पवित्रं च ताम्रं तेन प्रियं मम ॥ त्वं च द्रक्ष्यसि तच्चक्रं मध्यसंस्थे दिवाकरे ॥

Miedź jest pomyślna i oczyszczająca; dlatego jest mi droga. I ujrzysz to koło, gdy słońce znajdzie się w połowie nieba.

Verse 39

वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ मम तेजोमयं चक्रं त्वां वधिष्यत्यसंशयम् ॥

Dwunastego dnia księżyca jasnej połowy miesiąca Vaiśākha, moje koło zrobione z blasku uderzy cię bez wątpliwości.

Verse 40

एष्यसे मम लोकाय एवमेतन्न संशयः ॥ एवमुक्त्वा गुडाकेशं तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥

Przyjdziesz do mojego świata, tak jest to; nie ma wątpliwości. Tak rzekłszy do Guḍākeśy, zniknąłem tam samym miejscu.

Verse 41

चक्राद्वधमभीप्सन्वै सोऽपि मत्कर्मणि स्थितः ॥ दिने दिने विशिष्टं तु शुभं कुर्वंस्तपस्यति ॥

Pragnąc śmierci od koła, on również pozostał oddany mojej praktyce; dzień po dniu wykonuje wybitne pomyślne czyny i praktykuje ascezę.

Verse 42

विष्णुसंस्थो भविष्यामि कदाहमिति चिन्तयन् ॥ एवं स्थितस्य तस्याथ वैशाखस्य तु द्वादशी ॥

Myśląc: Kiedy stanę się ugruntowany w Viṣṇu?, gdy on pozostawał w tym stanie, wtedy nadszedł dwunasty dzień miesiąca Vaiśākha.

Verse 43

शुक्लपक्षस्य सम्प्राप्ता तस्यां धर्मविनिश्चितः ॥ विष्णुपूजां ततः कृत्वा प्रार्थयामास मां प्रतिम् ॥

Gdy nadszedł ten dzień jasnej połowy, ustalony w dharmie, on wtedy wykonał kult Viṣṇu i błagał mnie, zwróciwszy się ku mojemu wizerunkowi.

Verse 44

मुञ्च मुञ्च प्रभो चक्रमपि वह्निसमप्रभम् ॥ आत्मा मे नीयतां शीघ्रं निकृत्त्याङ्गानि सर्वशः ॥

Uwolnij, uwolnij, o Panie, koło lśniące jak ogień. Niech moja dusza zostanie zabrana szybko, odcinając całkowicie członki.

Verse 45

तदैव चक्रेण विपाटितोऽसौ प्राप्तोऽपि मां भागवतप्रधानः ॥ ताम्रं तु तन्मांसमसृक् सुवर्णमस्थीनि रूप्यं बहुधातवश्च ॥ रङ्गं च सीसं त्रपुधातुसंस्थं कांस्यं च रीतिश्च मलस्तु तेषाम् ॥

W tym samym momencie, uderzony i rozszarpany przez koło, ten najwybitniejszy czciciel doszedł do mnie. Jego ciało stało się miedzią; jego krew stała się złotem; jego kości stały się srebrem; i różne inne minerały również. Cyna i ołów powstały, ustanowione wśród metali; i brąz oraz mosiądz, podczas gdy zanieczyszczenia są również wśród nich.

Verse 46

एतद्भागवतैः कार्यं मम प्रियकरैः सदा ॥ एवं ताम्रं समुत्पन्नमिति मे रोचते हि तत् ॥

To ma być czynione przez czcicieli, tych którzy są zawsze mi drodzy. Tak więc miedź powstała w ten sposób, to jest co uznaję za stosowne.

Verse 47

दीक्षितैर्वै भागवतैः पाद्यार्घ्यादौ च दीयते ॥ एवं दीक्षाविधिः प्रोक्त एवं ताम्रसमुद्भवः ॥

Zaprawdę, przez wtajemniczonych czcicieli (bhāgavatów), ofiary począwszy od wody do obmycia stóp oraz arghya mają być składane. W ten sposób ogłoszona została reguła wtajemniczenia; w ten sposób również przedstawiona jest procedura związana z naczyniem miedzianym (tāmra-samudbhava).

Verse 48

देवि तत्त्वेन कथितः किमन्यत् परिपृच्छसि ॥ भूमिरुवाच ॥ देवदेव कथं सन्ध्यां दीक्षितः कुरुते वद ॥

„Bogini, zostało to wyjaśnione zgodnie z zasadą (tattvą). O co jeszcze pytasz?” Ziemia rzekła: „O Boże bogów, powiedz mi: w jaki sposób wtajemniczona osoba wykonuje obrządek sandhyā?”

Verse 49

केन मन्त्रेण वा भक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु माधवि तत्त्वेन सन्ध्यामन्त्रमनुत्तमम् ॥

„Lub za pomocą której mantry Twój czciciel, oddany wykonywaniu obrzędów, [to czyni]?” Śrī Varāha rzekł: „Słuchaj, o Mādhavī, zgodnie z zasadą (tattvą), niezrównaną mantrę sandhyā.”

Verse 50

यथा वदन्ति वै सूर्यं सन्ध्यां पूर्वां परां तथा ॥ जलाञ्जलिं गृहीत्वा तु मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

Tak jak mówią o Słońcu w odniesieniu do wcześniejszej i późniejszej sandhyā (zmierzchu), tak praktykujący, mając w dłoni ofiarę z wody, stoi ustalony w oddaniu dla mnie.

Verse 51

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ सिक्थानि तत्र यावन्ति ताम्रप्रापणके धरे ॥

Podjąwszy medytację przez muhūrtę, należy wypowiedzieć tę mantrę. Ile kropelek lub cząsteczek znajduje się na ziemi w miejscu miedzianego naczynia z wodą (tāmra-prāpaṇaka), tak wielki jest skutek.

Verse 52

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके स मोदते ॥

Przez tyle tysięcy lat raduje się on w moim świecie.

Verse 53

मन्त्रः — भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमादित्यं सर्वे देवा ब्रह्मरुद्रेन्द्रास्त्वां च ॥ कृष्णे यथासीद्ध्यानयोगस्थितास्ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमन्ति ॥

Mantra: „Tyś źródłem stawania się, pierwotną objawioną formą, Słońcem. Wszyscy bogowie, wraz z Brahmą, Rudrą i Indrą, oraz także ty, jesteście obecni. Jak byli oni ugruntowani w medytacyjnej jodze w Krysznie, tak ci, którzy trwają w obserwacji sandhyā, oddają pokłon Vāsudevzie.”

Verse 54

वयं देवमादिमव्यक्तरूपं कृत्वा चात्मनि देव संस्थास्तथापि ॥ संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमो नमः ॥

„My, ustanowiwszy w sobie pierwotnego Boga o nieobjawionej formie, o Boże, jednakże dla życia w saṃsārze, działanie jest wykonywane, i jego narzędzia również. Ci ugruntowani w obserwacji sandhyā pozdrawiają: 'O Vāsudevo, cześć, cześć'.”

Verse 55

गृहाणेमं च मे धूपं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि यथा दीपं निवेदयेत् ॥

„Przyjmij tę moją ofiarę z kadzidła, ogłoszoną jako środek wyzwolenia z całej saṃsāry. Ponadto wyjaśnię, jak należy przedstawić lampę (dīpę).”

Verse 56

तानि ते कथयिष्यामि त्वया मे पूर्वपृच्छितम् ॥ सौवर्णं राजतं कांस्यं येषु दद्यात्प्रपाणकम् ॥

Te sprawy, o które wcześniej pytałaś, opowiem ci: złoto, srebro i brąz, w których należy umieścić prapāṇaka (naczynie na wodę lub urządzenie do rozdzielania wody).

Verse 57

चतुर्बाहुं च मां दृष्ट्वा मम कर्मपरायणः ॥ प्रणतः प्राञ्जलिः प्राह शिरो भूमौ निधाप्य सः ॥ तं च दृष्ट्वा मया प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना ॥

Ujrzawszy mnie o czterech ramionach, on - oddany wykonywaniu mojego obrzędu - skłonił się, złożył dłonie w geście añjali i przemówił, kładąc swą głowę na ziemi. Widząc go takim, przemówiłem z umysłem wewnętrznie spokojnym.

Verse 58

तावत्ताम्रस्थितो भूत्वा मम संस्थो भविष्यसि ॥ ततः प्रभृति ताम्रात्मा गुडाकेशो व्यवस्थितः ॥

Przez ten okres, będąc ustanowionym w miedzi, pozostaniesz w mojej służbie. Od tego czasu Guḍākeśa stał się trwale osadzony jako ten, którego natura była 'miedziana, związana z miedzią'.

Verse 59

ताम्रपात्रेण वै भूमे प्रापणं यत्प्रदीयते ॥ सिक्थे सिक्थे फलं तस्य शृणुष्व गदतो मम ॥

O Bhūmi, cokolwiek zostaje ofiarowane za pomocą naczynia miedzianego - słuchaj, gdy ogłaszam jego owoc: za każdą miarę wosku pszczelego przypada odpowiedni owoc.

Verse 60

अनेनैव हि मन्त्रेण सन्ध्यां कुर्यात्तु दीक्षितः ॥

Zaprawdę, za pomocą tego właśnie mantry inicjowany powinien wykonywać obrzęd sandhyā.