Adhyaya 129: Initiation for the Four Social Orders, Sandhyā Mantra Procedure, and the Merit of Offering Water in a Copper Vessel

Verse 1

अथ चतुर्वर्णदीक्षा ॥ श्रीवराह उवाच ॥ भूषितालङ्कृतं कृत्वा मम कर्मपरायणः ॥ शुक्लं यज्ञोपवीतं च देयं नवगुणं तथा ॥

இப்போது நான்கு வர்ணங்களுக்கான தீட்சை. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: “அலங்கரித்து, என் விதிகளுக்கு அர்ப்பணமாக இருப்பவனுக்கு வெள்ளை யஜ்ஞோபவீதம் அளிக்க வேண்டும்; அது ஒன்பது நூல்களால் ஆனதாக இருக்க வேண்டும்.”

Verse 2

शिरसा चाञ्जलिं कृत्वा वसुधा पुनरब्रवीत् ॥ धरण्युवाच ॥ एतन्मां परमं गुह्यं तद्भक्तां वक्तुमर्हसि ॥ सन्ध्यां वै केन मन्त्रेण तव कर्मपरायणाम् ॥ वद भागवतीं शुद्धां तव कर्मविनिश्चिताम् ॥ ततॊ भूमिवचः श्रुत्वा भूतानां प्रभवोऽव्ययः ॥ वराहरूपो भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ माधवि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ कथयिष्यामि ते भद्रे प्रवरं गुह्यमुत्तमम् ॥ यथावद्विदितं भूपैः पुण्या भागवताः शुभाः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि शुचिसंसारमोक्षणीम् ॥ कुर्वीतैव परां सन्ध्यां यथावदिति निश्चितम् ॥ जलाञ्जलिं ततो गृह्य मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥ मुहूर्तध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ मन्त्रः— भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमात्रं सर्वे देवा ब्रह्मा रुद्रस्त्वादृक्सममासीद्ध्यानयोगस्थिताः ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमति वयं देवमादिव्यक्तरूपमात्मसप्तदिवसं तथापि संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥ मन्त्राणां परमो मन्त्रस्तपतां परमं तपः ॥ आचारं कुरुते ह्येवं मम लोकं स गच्छति ॥ गुह्यानां परमं गुह्यं रहस्यं परमुत्तमम् ॥ य एवं पठते नित्यं न स पापेन लिप्यते ॥ नादीक्षिताय दातव्यं नोपवीते कथंचन ॥ दीक्षितायैव दातव्यमुपपन्ने तथैव च ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवि तत्त्वेन मे शृणु ॥ न दीपमपि गृह्णाति दत्तं भागवतैः शुभैः ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपकमुत्तमम् ॥ जानुसंस्थां ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत ॥ मन्त्रः— ॐ नमो भगवतेऽनुग्रह तेजसे विष्णो सर्वदेवास्त्वाग्निसंस्थाः प्रविष्टा एवं चाग्निस्तव तेजसा भविष्यति स्वतेजसा मामाशु मन्त्रस्य तेजसा संसारार्थं देव गृह्यं दीपकं मन्त्रं मूर्त्तिमन्त्रं श्वो भूत्वा इमं कर्म निष्फलम् ॥ तत्करोति यथान्याय्यं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥ गन्धेन तिलकं दद्याल्ललाटे मम सुन्दरी ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म लोकसुखावहम्

தலை வணங்கி கைகூப்பி வசுதா மீண்டும் கூறினாள்: “இது பரம ரகசியம்; உங்கள் பக்தருக்குச் சொல்லத் தகுந்தது. உங்கள் கர்மங்களில் ஈடுபட்ட சந்த்யாவை எந்த மந்திரத்தால் செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் நிர்ணயித்த தூய பகவதீ முறையைச் சொல்லுங்கள்.” இதைக் கேட்ட, உயிர்களின் அழியாத ஆதாரமான வராஹ ரூப பகவான் பதிலளித்தார்: “ஓ மாதவி! நீ உண்மையுடன் கேட்பதால், உயர்ந்த ரகசியத்தைச் சொல்கிறேன். என் விதிகளைச் செய்து, உலகப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பரம சந்த்யாவை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் கைகூப்பி நீரை எடுத்து, என் பக்தியில் நிலைத்து, சிறிது தியானித்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்— ‘…சந்த்யாஸம்ஸ்தா வாசுதேவ நமோऽஸ்து தே।’ இது மந்திரங்களில் பரம மந்திரம்; தவசிகளின் பரம தவம்; இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவன் பாவத்தால் மாசுபடான். தீட்சையில்லாதவர்க்கு அளிக்கக் கூடாது; தீட்சை பெற்றவர்க்கே அளிக்க வேண்டும். பின்னர் தீப அர்ப்பண முறையையும் சொல்கிறேன்— சிறந்த விளக்கை எடுத்து, முழங்காலில் வைத்து இந்த மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும்— ‘ஓம் நமோ பகவதே… விஷ்ணோ…’। அதன் பின் நறுமணத்தால் நெற்றியில் திலகம் இட வேண்டும்; மேலும் உலக நலன் தரும் கர்மங்களையும் கூறுவேன்।”

Verse 3

येन मन्त्रेण दातव्यं ललाटे तिलकं मम ।

எந்த மந்திரத்தால் என் நெற்றியில் திலகம் இடப்பட வேண்டும்?

Verse 4

मन्त्रः— मुखमण्डनं चिन्तय वासुदेव त्वया प्रयुक्तं च मयोपनीतम् ॥ एतेन चित्रं कुरु वासुदेव मम चैवं कुरु संसारमोक्षम् ॥

மந்திரம்: “வாசுதேவா, முக அலங்காரத்தைத் தியானி—அது உம்மால் இடப்பட்டதும் எனக்கு அருளப்பட்டதும். இதனால், வாசுதேவா, இதை மங்களமும் அழகுமாகச் செய்; மேலும் இவ்வாறே எனக்கு சம்சார பந்தத்திலிருந்து மோட்சத்தை அருள்வாயாக.”

Verse 5

एतेन मन्त्रेण चित्रकं मे दद्याल्ललाटे तिलकं धरित्री ॥ ततः सुमनसो गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

இந்த மந்திரத்தால், ஓ தரித்ரீ, என் நெற்றியில் அலங்காரத் திலகம் இடப்படுக. பின்னர் மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 6

मन्त्रः— इमाः सुमनसः सौमनस्याय भगवन् सर्वं सुमनसं कुरु त्वयैते सौमनस्याय निर्मिता गृहीताः स्वाहा ।

மந்திரம்: “பகவனே, இம்மலர்கள் சௌமனஸ்யத்திற்காக; அனைத்தையும் சுமனமுடையதாகச் செய். உம்மாலே இவை சௌமனஸ்யத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டவை; ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன—ஸ்வாஹா.”

Verse 7

एवं सुमनसो दत्त्वा धूपं चैव निवेदयेत् ॥ ततो गृहीत्वा धूपं तु सुगन्धं सुमनोहरम् ॥

இவ்வாறு மலர்களை அர்ப்பணித்து தூபத்தையும் நிவேதிக்க வேண்டும். பின்னர் நறுமணமிக்க, மனம் கவரும் தூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு (அர்ப்பணிக்க வேண்டும்).

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— सुगन्धानि तवाङ्गानि स्वभावेनैव केशव ॥

“நமோ நாராயண” என்று கூறி இம்மந்திரத்தை ஓதுக— “ஹே கேசவா, உமது அங்கங்கள் இயல்பாகவே நறுமணமுடையவை।”

Verse 9

अमुना चैव धूपेन धूपितानि तवाऽनघ ॥ तवाङ्गानां सुगन्धेन सर्वं सौगन्धिकं कुरु ॥

“ஹே குற்றமற்றவனே, இத்தூபத்தால் உமது அங்கங்கள் தூபிக்கப்பட்டன; உமது அங்கங்களின் நறுமணத்தால் அனைத்தையும் முழுமையாக நறுமணமயமாக்கு।”

Verse 10

यथावृत्तं तु गृह्णामि मम भक्तैः सुखावहम् ॥ कृत्वा तु मम कर्माणि गृह्य दीपमनुत्तमम् ॥

“நடைபெற்றபடியே நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; அது என் பக்தர்களுக்கு நலமளிப்பது. எனக்கான கர்மங்களைச் செய்து, இந்த ஒப்பற்ற தீபத்தை எடுத்துக்கொள்।”

Verse 11

जानुसंस्थं ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥

பின்னர் அதை முழங்கால் அளவில் வைத்து இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 12

मन्त्रः— नमो भगवते तेजते विष्णो सर्वे देवास्त्वग्निसंस्थाः प्रतिष्ठा ॥ एवं चाग्निस्तव तेजसा प्रतिष्ठितो तेजश्चात्मा स्वयमेव ॥

மந்திரம்: “ஒளிமிகு பகவான் விஷ்ணுவுக்கு நமஸ்காரம். எல்லாத் தேவர்களும் அக்னியில் நிலைபெற்று, அக்னியே அவர்களின் ஆதாரம். இவ்வாறு அக்னி உமது தேஜஸால் நிறுவப்பட்டுள்ளது; தேஜஸே தானே ஆத்மா.”

Verse 13

मन्त्रश्च— तेजः संसारान्मोचयितुं देव गृह्णीष्व दीपं द्युतिमन्तश्च ॥ मूर्तिश्च भूत्वा इदं कर्म निष्कलम् ॥

இந்த மந்திரம்— ஓ தேவா! சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிக்க ஒளிமிக்க தீபத்தை ஏற்றுக்கொள். மேலும் மூர்த்தியாக வெளிப்பட்டு இந்தக் கிரியையை நிஷ்கலமாக (குறைவின்றி) நிறைவேற்று.

Verse 14

मां करोति यथान्यायं दीपकं ददते नरः ॥ तारिताः पितरस्तेन निष्कलाश्च पितामहाः ॥

என்னை விதிப்படி தீபம் அர்ப்பணிக்கும் மனிதனால் அவனுடைய பித்ருக்கள் கரை சேர்வர்; பிதாமகர்களும் நிஷ்கலமாக (குறைவின்றி/தோஷமின்றி) ஆவர்.

Verse 15

नारायणवचः श्रुत्वा विस्मिता च वसुन्धरा ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

நாராயணனின் சொற்களை கேட்ட வஸுந்தரா (பூமி) வியந்தாள்; பின்னர் வராஹ ரூபம் கொண்ட தேவனிடம் வஸுந்தரா பதிலளித்தாள்.

Verse 16

श्रुता मया भागवतास्तव कर्मपरायणाः ॥ शेषसंश्रवणार्थाय मनो धावति सत्पथे ॥

உமது கிரியைகளில் ஈடுபட்ட பகவதர்களான உமது பக்தர்களைப் பற்றி நான் கேட்டுள்ளேன். மீதமுள்ளதை கேட்பதற்காக என் மனம் சத்பாதையில் ஓடுகிறது.

Verse 17

तव प्रापणकं कृत्यं केषु पात्रेषु कारयेत् ॥ एतदाचक्ष्व तत्त्वेन येन तुष्यति माधवः ॥

உமது அர்ப்பணக் கிரியையை எந்த பாத்திரங்களில் செய்ய வேண்டும்? மাধவன் திருப்தியடையுமாறு இதை உண்மையாக விளக்குக.

Verse 18

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा लोकनाथोऽब्रवीदिदम् ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि यानि पात्राणि रोचते ॥

அப்போது பூமியின் சொற்களை கேட்ட உலகநாதன் கூறினான்—“தேவி, தத்துவமாகக் கேள்; எனக்கு ஏற்றதாகவும் விருப்பமானதாகவும் உள்ள பாத்திரங்கள் இவையே.”

Verse 19

सर्वाणि तानि त्यक्त्वेह ताम्रं च मम रोचते ॥ एतन्नारायणाच्छ्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा ॥

“இங்கே அவை அனைத்தையும் விட்டு, எனக்கு செம்பே விருப்பமானது.” இதை நாராயணனிடமிருந்து கேட்ட தர்மவேட்கையுடைய வசுந்தரை (பதில் கூறினாள்/தொடர்ந்தாள்).

Verse 20

उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्द्दनम् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं ताम्रं ते रोचते कथम् ॥

அவள் உலகநாதன் ஜனார்தனனிடம் இனிய சொற்களால் கூறினாள்—“இது எனக்கு மிகப் பெரிய இரகசியம்; உமக்கு செம்பு எவ்வாறு விருப்பமானது?”

Verse 21

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा अनादिरपराजितः ॥ लोकानां प्रवरः श्रेष्ठः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

பின்னர் பூமியின் சொற்களை கேட்ட ஆதியற்ற, அஜேயன்—உலகங்களில் சிறந்ததும் முதன்மையானதும்—வசுந்தரைக்கு பதிலளித்தான்.

Verse 22

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ एकाग्रं चित्तमाधाय येन ताम्रं मम प्रियम् ॥

ஓ பூமியே, குற்றமற்றவளே, நான் கூறுவதை தத்துவமாகக் கேள். மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேள்—செம்பு எனக்கு ஏன் பிரியமோ அறியும்படி.

Verse 23

सप्तयुगसहस्राणि आदिकालेऽथ माधवि ॥ यथा ताम्रं समुत्पन्नं यथैव प्रियदर्शनम् ॥

ஏ மాధவி, ஆதிகாலத்தில் ஏழாயிரம் யுகங்களில் செம்பு எவ்வாறு தோன்றியது, அது எவ்வாறு பிரியதரிசனமாக (மதிப்புக்குரியதாக) ஆனது என்பதை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 24

पूर्वं कमलपत्राक्षि गुडाकेशो महासुरः ॥ ताम्ररूपं समादाय ममैवाराधने रतः ॥

ஏ தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே, முற்காலத்தில் குடாகேசன் என்னும் மகா அசுரன் செம்புருவம் கொண்டு என்னையே மட்டும் ஆராதித்தான்।

Verse 25

तत आराधितस्तेन वर्षाणां तु चतुर्दश ॥ सहस्राणि विशालाक्षि धर्मकामेन निश्चलम् ॥

பின்னர், ஏ விசாலாக்ஷி, தர்மத்திற்கேற்ற விருப்பத்துடன் அசையாத மனத்தால் அவன் பதினான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்னை ஆராதித்தான்।

Verse 26

अहं तु तपसा तुष्टस्तीव्रेण कृतनिश्चयात् ॥ ततस्ताम्रमये रम्ये यत्र ताम्रसमुद्भवः ॥

அவனுடைய கடுந்தவமும் உறுதியான தீர்மானமும் என்னை மகிழ்வித்தன; அப்போது செம்பால் ஆன இனிய தலம் தோன்றியது; அங்கேயே செம்பின் உற்பத்தி உள்ளது।

Verse 27

दृष्ट्वाश्रमं महादेवि किञ्चिदेव सुभाषितम् ॥ ततो जानुस्थितो भूत्वा मम एष विचिन्तयेत् ॥

“ஏ மகாதேவி, ஆசிரமத்தைப் பார்த்து சில நல்வாக்குகளைச் செவிமடுத்து, பின்னர் முழங்காலிட்டு அமர்ந்து என்னையே தியானிக்கட்டும்.”

Verse 28

गुडाकेश महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ तुषितोऽस्म्यनया भक्त्या दुराराध्योऽपि सुव्रत ॥

ஏ குḍாகேசா, ஏ மகாபாகா! சொல்—உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஏ சுவ்ரதா, நீ செலுத்திய இப்பக்தியால் நான் மகிழ்ந்தேன்; நான் அரிதில் ஆராதிக்கப்படுபவனாயினும்.

Verse 29

यत्त्वया चिन्तितं सौम्य कर्मणा मनसा गिरा ॥ वरं ब्रूहि महाभाग तुभ्यं यद्रोचतेऽनघ ॥

ஏ சௌம்யா! செயல், மனம், அல்லது வாக்கால் நீ எண்ணியதெல்லாம்—அந்த வரத்தைச் சொல், ஏ மகாபாகா. ஏ அனகா, உனக்கு விருப்பமானதை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.

Verse 30

एवं मम वचः श्रुत्वा गुडाकेशोऽब्रवीदिदम् ॥ कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा विशुद्धेनान्तरात्मना ॥

என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட குḍாகேசன் இவ்வாறு கூறினான்—இரு கைகளாலும் அஞ்சலி செய்து, தூய்ந்த உள்ளத்துடன்.

Verse 31

यदि तुष्टोऽसि मे देव समस्तेनान्तरात्मना ॥ जन्मनां तु सहस्राणि त्वयि भक्तिर्दृढा अस्तु मे ॥

ஏ தேவா! நீ உன் முழு உள்ளத்தாலும் என்னில் மகிழ்ந்திருந்தால், ஆயிரம் பிறவிகளிலும் உன்னிடத்தில் என் பக்தி உறுதியாக இருக்கட்டும்.

Verse 32

चक्रेण वधमिच्छामि त्वया मुक्तेन केशव ॥

ஏ கேசவா! நீ விடுத்த சக்கரத்தால் எனக்கு மரணம் வர வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.

Verse 33

चक्रेण पातितस्यैतद्वसामांसानि किं चन ॥ ताम्रं नाम भवेदेव पवित्रीकरणं शुभम् ॥

சக்கரத்தால் வீழ்த்தப்பட்டவனுடைய இவ்வசையும் மாம்சமும்—எதுவாயினும்—‘தாமிரம்’ என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும்; அது நிச்சயமாக மங்களமான பவித்ரீகரணமாகும்.

Verse 34

तेन पात्रं ततः कृत्वा शुभधर्मविनिश्चितः ॥ तस्मिन् प्रापणकं कृत्वा शुद्धे वै ताम्रभाजने ॥

பின்னர் அதனால் ஒரு பாத்திரம் செய்து, மங்கள தர்மத்தில் உறுதி கொண்டு, அந்தத் தூய தாமிரப் பாத்திரத்தில் பிராபணகம் (அர்ப்பணப் பாத்திரம்) அமைத்தான்.

Verse 35

निवेदिते परा प्रीतिर्भवत्‍वेतन्मनोगतम् ॥ प्रसन्नो यदि मे देव ह्येष मे दीयतां वरः ॥

நிவேதனம் செய்தபின் பரம திருப்தி உண்டாகுக—இதுவே என் மனக்கருத்து. தேவே, நீர் என்மேல் பிரசன்னமாயின், இந்த வரத்தை எனக்கு அருள்க.

Verse 36

यच्चिन्तितोऽसि देवेश उग्रे तपति तिष्ठता ॥ बाढमित्येव सोऽप्युक्तो यावल्लोकस्थितिर्मया ॥

தேவேசா, நீர் உக்கிரத் தவத்தில் நிலைத்திருந்தபோது, நீர் எண்ணியபடியே, அவனுக்கும் நான் ‘ததாஸ்து’ என்று கூறினேன்—உலக நிலை நீடிக்கும் வரையில்.

Verse 37

तत्ताम्रभाजने मह्यं दीयते यत्सुपुष्कलम् ॥ अतुला तेन मे प्रीतिर्भूमे जानीहि सुव्रते ॥

தூய தாமிரப் பாத்திரத்தில் எனக்கு மிகப் பெருமளவு அர்ப்பணம் அளிக்கப்படுவதால், என் திருப்தி ஒப்பற்றது; பூமியே, நல்விரதையாய், இதை அறிக.

Verse 38

माङ्गल्यं च पवित्रं च ताम्रं तेन प्रियं मम ॥ त्वं च द्रक्ष्यसि तच्चक्रं मध्यसंस्थे दिवाकरे ॥

செம்பு மங்களகரமும் தூய்மையளிப்பதும் ஆகையால் அது எனக்கு பிரியம். சூரியன் நடுவானில் நிலைக்கும் போது நீ அந்தச் சக்கரத்தைத் தரிசிப்பாய்.

Verse 39

वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ मम तेजोमयं चक्रं त्वां वधिष्यत्यसंशयम् ॥

வைசாக மாதத்தின் சுக்லபட்ச த்வாதசியில் என் தேஜோமயச் சக்கரம் ஐயமின்றி உன்னை வதைக்கும்.

Verse 40

एष्यसे मम लोकाय एवमेतन्न संशयः ॥ एवमुक्त्वा गुडाकेशं तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥

“நீ என் லோகத்திற்கே வருவாய்—இது உறுதி; ஐயமில்லை.” என்று குடாகேசனிடம் கூறி நான் அங்கேயே மறைந்தேன்.

Verse 41

चक्राद्वधमभीप्सन्वै सोऽपि मत्कर्मणि स्थितः ॥ दिने दिने विशिष्टं तु शुभं कुर्वंस्तपस्यति ॥

சக்கரத்தால் மரணம் வேண்டி அவனும் என் வ்ரத-கர்மத்தில் நிலைத்திருந்தான்; நாள்தோறும் சிறப்பான நற்காரியங்கள் செய்து தவம் புரிகிறான்.

Verse 42

विष्णुसंस्थो भविष्यामि कदाहमिति चिन्तयन् ॥ एवं स्थितस्य तस्याथ वैशाखस्य तु द्वादशी ॥

“நான் எப்போது விஷ்ணுவில் நிலைபெறுவேன்?” என்று எண்ணிக்கொண்டே அவன் அந்நிலையிலிருந்தான்; அப்போது வைசாகத்தின் த்வாதசி வந்தடைந்தது.

Verse 43

शुक्लपक्षस्य सम्प्राप्ता तस्यां धर्मविनिश्चितः ॥ विष्णुपूजां ततः कृत्वा प्रार्थयामास मां प्रतिम् ॥

சுக்லபக்ஷத்தின் அந்தத் திதி வந்தபோது, தர்மத்தில் உறுதியான தீர்மானத்துடன் அவர் முதலில் விஷ்ணுவை வழிபட்டு, பின்னர் என் பிரதிமையின் முன்னிலையில் என்னை வேண்டினார்।

Verse 44

मुञ्च मुञ्च प्रभो चक्रमपि वह्निसमप्रभम् ॥ आत्मा मे नीयतां शीघ्रं निकृत्त्याङ्गानि सर्वशः ॥

“விடு, விடு, ஆண்டவனே, தீயைப் போல ஒளிரும் சக்கரத்தை! என் அங்கங்களை முழுவதும் வெட்டி, என் ஆத்மாவை விரைவாக எடுத்துச் செல்.”

Verse 45

तदैव चक्रेण विपाटितोऽसौ प्राप्तोऽपि मां भागवतप्रधानः ॥ ताम्रं तु तन्मांसमसृक् सुवर्णमस्थीनि रूप्यं बहुधातवश्च ॥ रङ्गं च सीसं त्रपुधातुसंस्थं कांस्यं च रीतिश्च मलस्तु तेषाम् ॥

அதே கணத்தில் சக்கரத்தால் கிழிக்கப்பட்ட அந்த முதன்மை பகவதன் என்னை அடைந்தான். அவன் மாம்சம் செம்பாக, இரத்தம் பொன்னாக, எலும்புகள் வெள்ளியாக, மேலும் பல தாதுக்களாக மாறின. தகரமும் ஈயமும் உலோகங்களில் தோன்றின; காஞ்சமும் பித்தளையும் தோன்றின—அவற்றில் கழிவெனும் அசுத்தமும் உண்டு।

Verse 46

एतद्भागवतैः कार्यं मम प्रियकरैः सदा ॥ एवं ताम्रं समुत्पन्नमिति मे रोचते हि तत् ॥

இது எப்போதும் எனக்கு பிரியமான பகவத பக்தர்களால் செய்யப்பட வேண்டியது. இவ்விதமாகச் செம்பு தோன்றியது என்ற செய்தியே எனக்கு ஏற்றதாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 47

दीक्षितैर्वै भागवतैः पाद्यार्घ्यादौ च दीयते ॥ एवं दीक्षाविधिः प्रोक्त एवं ताम्रसमुद्भवः ॥

தீட்சை பெற்ற பகவதர்களாலேயே பாத்யம், அர்க்யம் முதலிய காணிக்கைகள் அளிக்கப்பட வேண்டும். இவ்விதமாக தீட்சை விதி கூறப்பட்டது; அதுபோல செம்புப் பாத்திரத்துடன் தொடர்புடைய முறை (தாம்ரசமுத்பவ)வும் விளக்கப்பட்டது।

Verse 48

देवि तत्त्वेन कथितः किमन्यत् परिपृच्छसि ॥ भूमिरुवाच ॥ देवदेव कथं सन्ध्यां दीक्षितः कुरुते वद ॥

தேவி, தத்துவப்படி அனைத்தும் கூறப்பட்டது; நீ இன்னும் என்ன கேட்கிறாய்? பூமி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, தீக்ஷிதன் சந்த்யா உபாசனையை எவ்வாறு செய்கிறான், சொல்லும்।

Verse 49

केन मन्त्रेण वा भक्तस्तव कर्मपरायणः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु माधवि तत्त्वेन सन्ध्यामन्त्रमनुत्तमम् ॥

அல்லது எந்த மந்திரத்தால் உன் பக்தன்—கர்மத்தில் ஈடுபட்டவன்—சந்த்யையைச் செய்கிறான்? ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—மாதவி, தத்துவப்படி அந்த ஒப்பற்ற சந்த்யா-மந்திரத்தை கேள்।

Verse 50

यथा वदन्ति वै सूर्यं सन्ध्यां पूर्वां परां तथा ॥ जलाञ्जलिं गृहीत्वा तु मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

முன் மற்றும் பின் சந்த்யைகளில் சூரியனைப் பற்றி அவர்கள் கூறுவது போல, சாதகன் நீரஞ்சலியை எடுத்துக் கொண்டு என்னிடத்தில் பக்தியுடன் நிலைத்து நிற்க வேண்டும்।

Verse 51

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ सिक्थानि तत्र यावन्ति ताम्रप्रापणके धरे ॥

ஒரு முஹூர்த்தம் தியானத்தில் நிலைத்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். தாமிர நீர்பாத்திரம் வைக்கப்படும் இடத்தின் தரையில் எத்தனை துளி/துகள்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு பலன் உண்டாகும்।

Verse 52

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके स मोदते ॥

அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் என் லோகத்தில் மகிழ்ந்து வாழ்வான்।

Verse 53

मन्त्रः — भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमादित्यं सर्वे देवा ब्रह्मरुद्रेन्द्रास्त्वां च ॥ कृष्णे यथासीद्ध्यानयोगस्थितास्ते सन्ध्यासंस्था वासुदेवं नमन्ति ॥

மந்திரம்: நீயே பவோத்பவத்தின் மூலன்; ஆதியாக வெளிப்பட்ட ரூபம்—ஆதித்யன். பிரம்மா, ருத்ரன், இந்திரன் உட்பட எல்லாத் தேவர்களும், மேலும் நீயும்—அனைத்திலும் நீயே நிலைகொண்டுள்ளாய். கிருஷ்ணனில் தியானயோகத்தில் நிலைத்திருந்ததுபோல், சந்த்யா அனுஷ்டானத்தில் நிலைப்போர் வாசுதேவனை வணங்குகின்றனர்.

Verse 54

वयं देवमादिमव्यक्तरूपं कृत्वा चात्मनि देव संस्थास्तथापि ॥ संसारार्थं कर्म तत्करणमेव सन्ध्यासंस्था वासुदेव नमो नमः ॥

தேவனே! ஆதியான அவ்யக்த ரூபத் தேவனை உள்ளத்தில் நிறுவியிருந்தாலும், ஸம்ஸார நிமித்தமாக கர்மமும் அதன் கருவிகளும் செய்யப்படுகின்றன. சந்த்யா அனுஷ்டானத்தில் நிலைப்போர் கூறுவர்—“வாசுதேவா, நமோ நமः।”

Verse 55

गृहाणेमं च मे धूपं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि यथा दीपं निवेदयेत् ॥

என் இந்த தூபத்தை ஏற்றருளுங்கள்; இது எல்லா ஸம்ஸார பந்தங்களிலிருந்தும் விடுதலைக்கான சாதனம். மேலும், தீபத்தை எவ்வாறு நிவேதிக்க வேண்டும் என்பதை நான் விளக்குவேன்.

Verse 56

तानि ते कथयिष्यामि त्वया मे पूर्वपृच्छितम् ॥ सौवर्णं राजतं कांस्यं येषु दद्यात्प्रपाणकम् ॥

நீ முன்பு என்னிடம் கேட்டவற்றை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். அவை—தங்கம், வெள்ளி, காஞ்சம்; இவற்றில் ப்ரபாணகம் (நீர்ப்பாத்திரம்/நீர் வழங்கல்) அளிக்க வேண்டும்.

Verse 57

चतुर्बाहुं च मां दृष्ट्वा मम कर्मपरायणः ॥ प्रणतः प्राञ्जलिः प्राह शिरो भूमौ निधाप्य सः ॥ तं च दृष्ट्वा मया प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना ॥

என்னை நான்கு கரங்களுடன் கண்டவுடன், என் கர்மத்தில் பற்றுடைய அவன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, கைகளை கூப்பி பேசினான்; தன் தலையை நிலத்தில் வைத்தான். அவனை அப்படியே கண்ட நான், அமைதியுற்ற உள்ளத்துடன் கூறினேன்.

Verse 58

तावत्ताम्रस्थितो भूत्वा मम संस्थो भविष्यसि ॥ ततः प्रभृति ताम्रात्मा गुडाकेशो व्यवस्थितः ॥

அவ்வளவு காலம் செம்பில் நிலைபெற்று என் விரதத்தில் உறுதியாக இருப்பாய். அதன்பின் குடாகேசன் செம்புச் சுபாவமுடையவனாய் உறுதியாக நிலைத்தான்.

Verse 59

ताम्रपात्रेण वै भूमे प्रापणं यत्प्रदीयते ॥ सिक्थे सिक्थे फलं तस्य शृणुष्व गदतो मम ॥

ஓ பூமி, செம்புப் பாத்திரத்தால் எவ்வளவு அர்ப்பணம் அளிக்கப்படுகிறதோ அதன் பலனை கேள்—தேனீ மெழுகின் ஒவ்வொரு அளவிற்கும் அதற்கேற்ற பலன் உண்டாகும்.

Verse 60

अनेनैव हि मन्त्रेण सन्ध्यां कुर्यात्तु दीक्षितः ॥

தீட்சை பெற்றவன் இதே மந்திரத்தினாலே சந்த்யா கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.