Sukta 22

Mantra 1

य एक इद्धव्यश्चर्षणीनामिन्द्रं तं गीर्भिरभ्यर्च आभिः । यः पत्यते वृषभो वृष्ण्यावान्त्सत्यः सत्वा पुरुमायः सहस्वान् ॥

എല്ലാ ജനസമൂഹങ്ങളും സത്യമായി ഹവ്യനീയനായി വിളിക്കേണ്ട ഏകവൻ—ആ ഇന്ദ്രനെ ഞാൻ ഈ ഗീർഭിഃ (സ്തുതി-വചനങ്ങൾ)കൊണ്ട് അഭ്യർചിക്കുന്നു. അവൻ വൃഷഭ—വൃഷ്ണ്യവാൻ (വീര്യസമ്പന്നൻ) ആയി ഭരിക്കുന്നു; സത്യഃ സത്വാ—സത്യസ്വരൂപമായ സത്ത, പുരുമായഃ—അനേകം പ്രവർത്തനങ്ങളുള്ളവൻ, സഹസ്വാൻ—മഹാശക്തിമാൻ.

Mantra 2

तमु नः पूर्वे पितरो नवग्वाः सप्त विप्रासो अभि वाजयन्तः । नक्षद्दाभं ततुरिं पर्वतेष्ठामद्रोघवाचं मतिभिः शविष्ठम् ॥

അവനെയേ നമ്മുടെ പൂർവ്വ പിതാക്കന്മാർ—നവഗ്വാഃ, സപ്ത വിപ്രാസഃ—വാജത്തിന്റെ സമ്പൂർണതയ്ക്കായി അഭി വാജയന്തഃ (ആഗ്രഹത്തോടെ മുന്നേറിക്കൊണ്ട്) പ്രാപിച്ചു. അവൻ അദാഭം—അജേയൻ, തതുരിം—വിജയി, പർവതേഷ്ഠാം—പർവതശിഖരങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതൻ; അദ്രോഘവാചം—ദ്രോഹമില്ലാത്ത വാക്കുള്ളവൻ; മതി ഭിഃ—ഏകാഗ്ര ധ്യാനങ്ങളാൽ ശവിഷ്ഠം—അത്യന്തം ശക്തൻ.

Mantra 3

तमीमह इन्द्रमस्य रायः पुरुवीरस्य नृवतः पुरुक्षोः । यो अस्कृधोयुरजरः स्वर्वान्तमा भर हरिवो मादयध्यै ॥

ഈ സമൃദ്ധിധനത്തിനായി ഞങ്ങൾ അവനെയേ—ഇന്ദ്രനെയേ—അന്വേഷിക്കുന്നു: അനേകം വീരന്മാരാൽ സമ്പന്നൻ, പുരുഷന്മാരാൽ നിറഞ്ഞവൻ, വർധനയിൽ പ്രചുരൻ. ദാനത്തിൽ അച്യുതൻ, അജരൻ, സ്വർഗീയ പ്രകാശം (സ്വർ) ഉള്ളവൻ—ഹേ ഹരിവോ (താമ്രവർണ്ണ അശ്വങ്ങളുടെ അധിപൻ), നമ്മുടെ ബലോന്മാദത്തിനായി (മാദയധ്യൈ) അവനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.

Mantra 4

तन्नो वि वोचो यदि ते पुरा चिज्जरितार आनशुः सुम्नमिन्द्र । कस्ते भागः किं वयो दुध्र खिद्वः पुरुहूत पुरूवसोऽसुरघ्नः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങളോടു വ്യക്തമായി പറയുക: പുരാതനകാലത്തും ഗായകർ നിന്റെ സുമ്നം (കൃപ) പ്രാപിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ പങ്കെന്ത്? ഞങ്ങളുടെ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത പരിശ്രമത്തിന് ഏതു പോഷകബലം? ഹേ പുരുഹൂത, പുരൂവസു, അസുരഘ്ന—വൈരശക്തികളുടെ സംഹാരക!

Mantra 5

तं पृच्छन्ती वज्रहस्तं रथेष्ठामिन्द्रं वेपी वक्वरी यस्य नू गीः । तुविग्राभं तुविकूर्मिं रभोदां गातुमिषे नक्षते तुम्रमच्छ ॥

അവനെ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു—വജ്രഹസ്തൻ, രഥേഷ്ഠൻ, ഇന്ദ്രനെ; എന്റെ വിറയുന്ന, വളഞ്ഞൊഴുകുന്ന വാക്ക് (ഗീഃ) ഇപ്പോൾ അവന്റെ അടുക്കലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. തുവിഗ്രാഭൻ—ശക്തമായ പിടിയുള്ളവൻ, തുവികൂർമി—അനേകം മുന്നേറ്റങ്ങളുള്ളവൻ, രഭോദാ—ഉഗ്രബലം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ—ആ തുമ്രനിലേക്കു, ഗാതു (മാർഗം) തേടി, എത്തിച്ചേരുന്നു.

Mantra 6

अया ह त्यं मायया वावृधानं मनोजुवा स्वतवः पर्वतेन । अच्युता चिद्वीळिता स्वोजो रुजो वि दृळ्हा धृषता विरप्शिन् ॥

ഈ (ശക്തി)കൊണ്ടുതന്നെ—മായാശക്തിയാൽ വളരുന്ന, മനസ്സുപോലെ വേഗമുള്ള, സ്വന്തം ഓജസ്സിൽ ബലവാൻ ആയ അവനെ—(ഇന്ദ്രൻ) പർവ്വതത്തോടുകൂടെ അചലവും ബന്ധിതവുമായതിനെപ്പോലും ഭേദിച്ചു. സ്വജ ഓജസ്സാൽ ദൃഢമായി പിടിച്ചിരുന്ന ബന്ധനങ്ങളെ ധൈര്യത്തോടെ തകർത്തു, ഹേ വിശാല-കർമ്മശക്തിധരാ.

Mantra 7

तं वो धिया नव्यस्या शविष्ठं प्रत्नं प्रत्नवत्परितंसयध्यै । स नो वक्षदनिमानः सुवह्मेन्द्रो विश्वान्यति दुर्गहाणि ॥

അവനെ—അത്യന്തം ബലവാനെ—പുതിയ ധീയാൽ ഞങ്ങൾ പ്രാചീനനെ പ്രാചീന രീതിയിൽ ചുറ്റിപ്പറ്റി ആരാധിക്കട്ടെ. അഹങ്കാരമില്ലാത്ത ഇന്ദ്രൻ ഞങ്ങളെ നന്നായി വഹിച്ചു കൊണ്ടുപോകട്ടെ; എല്ലാ ദുർഘടമായ കടപ്പാടുകളെയും അതിക്രമിപ്പിക്കട്ടെ.

Mantra 8

आ जनाय द्रुह्वणे पार्थिवानि दिव्यानि दीपयोऽन्तरिक्षा । तपा वृषन्विश्वतः शोचिषा तान्ब्रह्मद्विषे शोचय क्षामपश्च ॥

ദ്രോഹികളായ ജനത്തിനെതിരെ ഭൗമവും ദിവ്യവും അന്തരിക്ഷീയവും ആയ (അഗ്നികൾ) ജ്വലിക്കട്ടെ. ഹേ വൃഷഭാ, എല്ലാദിക്കുകളിലും നിന്റെ ജ്വാലകൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്ക; ബ്രഹ്മദ്വേഷികളെ ചുട്ടുകരിയിക്ക—അവർക്കായി ഭൂമിയെയും ജലങ്ങളെയും പോലും ദഹിപ്പിക്ക.

Mantra 9

भुवो जनस्य दिव्यस्य राजा पार्थिवस्य जगतस्त्वेषसंदृक् । धिष्व वज्रं दक्षिण इन्द्र हस्ते विश्वा अजुर्य दयसे वि मायाः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ദിവ്യജനത്തിന്റെയും പാർത്ഥിവമായ ചലിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെയും തേജസ്സോടെ കാണുന്ന രാജാവേ! നിന്റെ വലങ്കയ്യിൽ വജ്രശക്തിയെ സ്ഥാപിക്ക. അജരനേ, നിന്റെ സർവ മായകൾ—ഫലപ്രദമായ സൃഷ്ടിശക്തികൾ—ഞങ്ങൾക്കായി പ്രകാശത്തിന്റെ വിശാല പ്രവർത്തിയായി മാറുവാൻ അവയെ വിഭജിച്ച് പകർന്നു തരിക.

Mantra 10

आ संयतमिन्द्र णः स्वस्तिं शत्रुतूर्याय बृहतीममृध्राम् । यया दासान्यार्याणि वृत्रा करो वज्रिन्त्सुतुका नाहुषाणि ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങളിലേക്കു സമീപിച്ചു, ശത്രുതൂര്യ—ശത്രുശക്തികളെ ജയിക്കുവാൻ—വിശാലവും അമൃധ്രവും (അക്ഷയവും), അവിഭ്രമമായ സ്വസ്തിയെ ഞങ്ങൾക്കായി യോജിപ്പിക്ക. അതിനാൽ, ഹേ വജ്രിൻ, ദാസപ്രതിരോധങ്ങളെയും ആര്യഗതിക്കു വിരോധമായ വൃത്രീയ രൂപങ്ങളെയും—സുതുകാ, നാഹുഷാണി—എളുപ്പത്തിൽ തുരത്താവുന്നവയായി മാറ്റുക; ആര്യഭാവം വിജയത്തോടെ മുന്നേറട്ടെ.

Mantra 11

स नो नियुद्भिः पुरुहूत वेधो विश्ववाराभिरा गहि प्रयज्यो । न या अदेवो वरते न देव आभिर्याहि तूयमा मद्र्यद्रिक् ॥

ഹേ പുരുഹൂത വേധാ, നിയുതുകളോടെ (യോജിപ്പിച്ച ഊർജങ്ങളോടെ)യും സർവ്വവാരങ്ങളോടെ (എല്ലാ വാഞ്ഛിത വരങ്ങളോടെ)യും ഞങ്ങളിലേക്കു വരിക, ഹേ യജ്ഞത്തിലേക്കു ത്വരിക്കുന്നവനേ. ഈ ശക്തികളെ ഒരു അദേവനും തിരഞ്ഞെടുക്കുകയില്ല; ദേവന്മാർക്കും പോലും (നിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ) കഴിയില്ല. അവയോടുകൂടെ വേഗത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ആനന്ദദർശനത്തിലേക്കു വന്നു സോമാനന്ദം പാനം ചെയ്യുക.