Sukta 22

Mantra 1

य एक इद्धव्यश्चर्षणीनामिन्द्रं तं गीर्भिरभ्यर्च आभिः । यः पत्यते वृषभो वृष्ण्यावान्त्सत्यः सत्वा पुरुमायः सहस्वान् ॥

ಎಲ್ಲ ಜನಸಮುದಾಯಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿ ಹವ್ಯನೀಯನಾದ ಏಕಮಾತ್ರವನು—ಆ ಇಂದ್ರನನ್ನು ನಾನು ಈ ಗೀರ್ಭಿಃ (ಸ್ತುತಿ-ವಚನಗಳು)ಗಳಿಂದ ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ವೃಷಭ—ವೃಷ್ಣ್ಯವಾನ್ (ವೀರ್ಯಭರಿತ) ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿ ಆಳುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯಃ ಸತ್ವಾ—ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪದ ಸತ್ತ್ವ, ಪುರುಮಾಯಃ—ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತೃ, ಮತ್ತು ಸಹಸ್ವಾನ್—ಮಹಾಶಕ್ತಿವಂತನು.

Mantra 2

तमु नः पूर्वे पितरो नवग्वाः सप्त विप्रासो अभि वाजयन्तः । नक्षद्दाभं ततुरिं पर्वतेष्ठामद्रोघवाचं मतिभिः शविष्ठम् ॥

ಅವನನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವ ಪಿತೃಗಳು—ನವಗ್ವಾಃ, ಸಪ್ತ ವಿಪ್ರಾಸಃ—ವಾಜದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಿಗಾಗಿ ಅಭಿ ವಾಜಯಂತಃ (ಆಗ್ರಹದಿಂದ ಮುಂದುವರಿದು) ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಅವನು ಅದಾಭಂ—ಅಜೇಯ, ತತುರಿಂ—ವಿಜಯಿ, ಪರ್ವತೇಷ್ಠಾಮ—ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತ; ಅದ್ರೋಘವಾಚಂ—ದ್ರೋಹರಹಿತ ವಾಕ್ಯವಂತ; ಮತ್ತು ಮತಿಭಿಃ—ಏಕಾಗ್ರ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಶವಿಷ್ಠಮ್—ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠನು.

Mantra 3

तमीमह इन्द्रमस्य रायः पुरुवीरस्य नृवतः पुरुक्षोः । यो अस्कृधोयुरजरः स्वर्वान्तमा भर हरिवो मादयध्यै ॥

ನಾವು ಅವನನ್ನೇ—ಇಂದ್ರನನ್ನೇ—ಈ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಧನಕ್ಕಾಗಿ ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತೇವೆ: ಬಹು ವೀರರಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ, ನರರಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣ, ವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಚುರನಾದವನು. ದಾನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಯುತ, ಅಜರ, ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಪ್ರಕಾಶ (ಸ್ವರ್) ಹೊಂದಿದವನು—ಹೇ ಹರಿವೋ (ಕಂದು ಅಶ್ವಗಳ ಸ್ವಾಮಿ), ನಮ್ಮ ಬಲದ ಉಲ್ಲಾಸಕ್ಕಾಗಿ (ಮಾದಯಧ್ಯೈ) ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊಡು.

Mantra 4

तन्नो वि वोचो यदि ते पुरा चिज्जरितार आनशुः सुम्नमिन्द्र । कस्ते भागः किं वयो दुध्र खिद्वः पुरुहूत पुरूवसोऽसुरघ्नः ॥

ಹೇ ಇಂದ್ರ, ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು: ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ತೋತೃಗಳು ನಿನ್ನ ಸುಮ್ನ (ಕೃಪೆ) ಪಡೆದಿದ್ದರೆ, ಈಗ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ಭಾಗವೇನು? ನಮ್ಮ ಪಿಷಿತ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪೋಷಕ ಬಲ? ಹೇ ಪುರುಹೂತ, ಪುರುವಸು, ಅಸುರಘ್ನ—ವೈರಿಶಕ್ತಿಗಳ ಸಂಹಾರಕ!

Mantra 5

तं पृच्छन्ती वज्रहस्तं रथेष्ठामिन्द्रं वेपी वक्वरी यस्य नू गीः । तुविग्राभं तुविकूर्मिं रभोदां गातुमिषे नक्षते तुम्रमच्छ ॥

ಅವನನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ—ವಜ್ರಹಸ್ತ, ರಥೇಷ್ಠ, ಇಂದ್ರನನ್ನು; ನನ್ನ ಕಂಪಿಸುವ, ವಕ್ರವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ವಾಣಿ (ಗೀಃ) ಈಗ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ತುವಿಗ್ರಾಭ—ಬಲವಾದ ಹಿಡಿತವಿರುವವನು, ತುವಿಕೂರ್ಮಿ—ಬಹುಮುಂದೆ ಸಾಗುವವನು, ರಭೋದಾ—ಉಗ್ರ ಬಲವನ್ನು ದಾನಿಸುವವನು—ಆ ತುಮ್ರನ ಬಳಿಗೆ, ಗಾತು (ಮಾರ್ಗ)ವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ, ತಲುಪುತ್ತದೆ.

Mantra 6

अया ह त्यं मायया वावृधानं मनोजुवा स्वतवः पर्वतेन । अच्युता चिद्वीळिता स्वोजो रुजो वि दृळ्हा धृषता विरप्शिन् ॥

ಈ (ಶಕ್ತಿ)ಯಿಂದಲೇ—ಮಾಯೆಯಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ, ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ ವೇಗವಿರುವ, ತನ್ನದೇ ಓಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠನಾದ ಅವನನ್ನು—(ಇಂದ್ರನು) ಪರ್ವತದೊಂದಿಗೆ ಅಚಲವಾಗಿದ್ದ, ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನೂ ಭೇದಿಸಿದನು. ಸ್ವಜ ಓಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಹಿಡಿದ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಚೂರುಮೂರಾಗಿಸಿದನು, ಹೇ ವಿಶಾಲ-ಕರ್ಮಶಕ್ತಿಧರನೇ.

Mantra 7

तं वो धिया नव्यस्या शविष्ठं प्रत्नं प्रत्नवत्परितंसयध्यै । स नो वक्षदनिमानः सुवह्मेन्द्रो विश्वान्यति दुर्गहाणि ॥

ಅವನನ್ನು—ಅತಿಬಲಿಷ್ಠನನ್ನು—ಹೊಸ ಧೀಯಿಂದ ನಾವು ಪ್ರಾಚೀನನನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ವಿಧದಲ್ಲೇ ಸುತ್ತುವರಿದು ಆರಾಧಿಸೋಣ. ನಿರಹಂಕಾರಿಯಾದ ಇಂದ್ರನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಪಥದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿ; ಎಲ್ಲ ದುರ್ಗಮ ದಾಟಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿ.

Mantra 8

आ जनाय द्रुह्वणे पार्थिवानि दिव्यानि दीपयोऽन्तरिक्षा । तपा वृषन्विश्वतः शोचिषा तान्ब्रह्मद्विषे शोचय क्षामपश्च ॥

ದ್ರೋಹಿ ಜನರ ವಿರುದ್ಧ ಭೌಮ, ದಿವ್ಯ ಮತ್ತು ಅಂತರಿಕ್ಷೀಯ (ಅಗ್ನಿಗಳು) ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಲಿ. ಹೇ ವೃಷಭ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ದಹಿಸು; ಬ್ರಹ್ಮದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕು—ಅವರಿಗಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಜಲಗಳನ್ನೂ ದಹಿಸು.

Mantra 9

भुवो जनस्य दिव्यस्य राजा पार्थिवस्य जगतस्त्वेषसंदृक् । धिष्व वज्रं दक्षिण इन्द्र हस्ते विश्वा अजुर्य दयसे वि मायाः ॥

ಹೇ ಇಂದ್ರ, ದಿವ್ಯ ಜನರ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ಥಿವ ಚಲಿಸುವ ಜಗತ್ತಿನ ತೇಜಸ್ವಿ-ದರ್ಶಿ ರಾಜನೇ! ನಿನ್ನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ವಜ್ರ-ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸು. ಅಜರನೇ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳು—ಕಾರ್ಯಸಾಧಕ ನಿರ್ಮಾಣಶಕ್ತಿಗಳು—ನಮಗಾಗಿ ಬೆಳಕಿನ ವಿಶಾಲ ಕಾರ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಅವನ್ನು ಹಂಚಿ ಸುರಿಸು.

Mantra 10

आ संयतमिन्द्र णः स्वस्तिं शत्रुतूर्याय बृहतीममृध्राम् । यया दासान्यार्याणि वृत्रा करो वज्रिन्त्सुतुका नाहुषाणि ॥

ಹೇ ಇಂದ್ರ, ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿ, ಶತ್ರುತೂರ್ಯ—ಶತ್ರುಶಕ್ತಿಗಳ ಜಯಕ್ಕಾಗಿ—ವಿಶಾಲವಾದ, ಅಮೃಧ್ರ (ಅಕ್ಷಯ), ಅವಿಭ್ರಮ ಸ್ವಸ್ತಿಯನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ಯೋಕು. ಅದರಿಂದ, ಹೇ ವಜ್ರಿನ, ದಾಸ-ಪ್ರತಿರೋಧಗಳನ್ನೂ ಆರ್ಯಗತಿಗೆ ವಿರೋಧಿಯಾದ ವೃತ್ರೀಯ ರೂಪಗಳನ್ನೂ—ಸುತುಕಾ, ನಾಹುಷಾಣಿ—ಸುಲಭವಾಗಿ ಓಡಿಸಬಹುದಾದಂತೆ ಮಾಡು; ಆರ್ಯಭಾವವು ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ.

Mantra 11

स नो नियुद्भिः पुरुहूत वेधो विश्ववाराभिरा गहि प्रयज्यो । न या अदेवो वरते न देव आभिर्याहि तूयमा मद्र्यद्रिक् ॥

ಹೇ ಪುರುಹೂತ ವೇಧಾ, ನಿಯುತ್‌ಗಳೊಂದಿಗೆ (ಯೋಕ್ತ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ) ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವಾರ (ಎಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟದ ವರಗಳ)ೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಾ, ಹೇ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ತ್ವರಿತನಾದವನೇ. ಈ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಯಾವ ಅದೆವನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಲಾರನು; ದೇವರೂ ಸಹ (ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ) ಅಲ್ಲ. ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆನಂದಮಯ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೋಮ-ಆನಂದವನ್ನು ಪಾನಮಾಡು.