Sukta 129
Sukta 10.129
Prajāpati Parameṣṭhin (traditionally ascribed for RV 10.129, Nā́sadīya)
Bhāva/Abhāva and the One (tad ekam) as the implicit absolute; not a single anthropomorphic devatā
Triṣṭubh
നാസദീയ സൂക്തം ഉദ്ഭവങ്ങളുടെ രഹസ്യം ധ്യാനിക്കുന്നു; അസ്തിത്വത്തിനും അനസ്തിത്വത്തിനും “മുമ്പ്” എന്തുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് എളുപ്പത്തിലുള്ള ഉറപ്പുകളെ നിരസിക്കുന്നു. വ്യത്യാസരഹിതമായ മറവിയിൽ നിന്ന് മനസ്സിന്റെയും ആഗ്രഹത്തിന്റെയും ആദ്യ ചലനങ്ങളിലേക്കുള്ള സൂക്ഷ്മമായ നീക്കത്തെ അത് പിന്തുടരുമ്പോഴും, അറിവിന്റെ പരിധികളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ സ്തുതിയുടെ ലക്ഷ്യം സൃഷ്ടികഥയെ ദോഗ്മമായി വിവരിക്കുക അല്ല; പരമമായ (തദ് ഏകമ്) മുമ്പിൽ അത്ഭുതം, അന്വേഷണം, ഭക്തിപൂർണ്ണമായ അജ്ഞാതവാദം എന്നിവയെ പവിത്രമാക്കുക തന്നെയാണ്.
Mantras
Mantra 1
नासदासीन्नो सदासीत्तदानीं नासीद्रजो नो व्योमा परो यत् । किमावरीवः कुह कस्य शर्मन्नम्भः किमासीद्गहनं गभीरम् ॥
അപ്പോൾ ന അസത് ഉണ്ടായിരുന്നു, ന സത് ഉണ്ടായിരുന്നു; അപ്പോൾ ന രജഃ (മധ്യലോകം/അന്തരിക്ഷം) ഉണ്ടായിരുന്നു, ന പരമായ വ്യോമം (ആകാശം) ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം എന്താണ് മൂടിയിരുന്നത്—എവിടെ, ആരുടെ ശർമൻ (ആശ്രയം)യിൽ? അംഭഃ (ജലം) ആയിരുന്നോ—ഘനവും ഗൂഢവും ഗഹന-ഗംഭീരവും?
Mantra 2
न मृत्युरासीदमृतं न तर्हि न रात्र्या अह्न आसीत्प्रकेतः । आनीदवातं स्वधया तदेकं तस्माद्धान्यन्न परः किं चनास ॥
അപ്പോൾ ന മൃത്യു ഉണ്ടായിരുന്നു, ന അമൃതത്വം; രാത്രിയുടെയും അഹ്ന് (ദിവസം)ന്റെയും പ്രകെത (ലക്ഷണം) പ്രകടമായിരുന്നില്ല. തദേകം സ്വധയാ (സ്വശക്തിയാൽ) അവാതം (വായുവില്ലാതെ) ആനീദത്—ശ്വാസമില്ലാതെ ശ്വസിച്ചു; അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.
Mantra 3
तम आसीत्तमसा गूळ्हमग्रेऽप्रकेतं सलिलं सर्वमा इदम् । तुच्छ्येनाभ्वपिहितं यदासीत्तपसस्तन्महिनाजायतैकम् ॥
ആദിയിൽ തമസ് (ഇരുട്ട്) തമസാൽ തന്നെ ഗൂഢമായിരുന്നു; ഈ സർവ്വം ഇദം അപ്രകെത (ലക്ഷണരഹിത) സലിലം (ജല-സമുദ്രം) ആയിരുന്നു. തുച്ഛ്യ (ശൂന്യത)യും അഭ്വ (അഗ്രാഹ്യം)യും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരുന്നതിൽ നിന്ന്—തപസ് (അന്തര്തേജസ്)ന്റെ മഹിമയാൽ ആ ഏകമുണ്ടായി.
Mantra 4
कामस्तदग्रे समवर्तताधि मनसो रेतः प्रथमं यदासीत् । सतो बन्धुमसति निरविन्दन्हृदि प्रतीष्या कवयो मनीषा ॥
ആദിയിൽ അതിൽ കാമം (ഇച്ഛ) ഉദിച്ചു—മനസ്സിന്റെ ആദ്യ വിത്ത്, രേതഃ. കവികളായ ഋഷികൾ മണീഷാ (അന്തര്ദൃഷ്ടി)കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിൽ അന്വേഷിച്ച് അസതിയിൽ സതിന്റെ ബന്ധു (ബന്ധം/ബന്ധുത്വം) കണ്ടെത്തി.
Mantra 5
तिरश्चीनो विततो रश्मिरेषामधः स्विदासी३दुपरि स्विदासी३त् । रेतोधा आसन्महिमान आसन्त्स्वधा अवस्तात्प्रयतिः परस्तात् ॥
അവരുടെ രശ്മി തിരശ്ചീനമായി—അಡ್ಡമായി—വ്യാപിച്ചു; അത് താഴെയായിരുന്നോ, മുകളിലായിരുന്നോ? രേതോധാ (വിത്ത്-ധാരികൾ) ഉണ്ടായിരുന്നു, മഹിമാന (മഹാശക്തികൾ)യും ഉണ്ടായിരുന്നു; സ്വധാ താഴെ, പ്രയതി (മുന്നോട്ടുതള്ളുന്ന പ്രേരണം) അപ്പുറം.
Mantra 6
को अद्धा वेद क इह प्र वोचत्कुत आजाता कुत इयं विसृष्टिः । अर्वाग्देवा अस्य विसर्जनेनाथा को वेद यत आबभूव ॥
ആരെങ്കിലും സത്യമായി അറിയുമോ? ഇവിടെ ആരാണ് പറയുക—അത് എവിടെ നിന്ന് ജനിച്ചു, ഈ വിസൃഷ്ടി (വ്യാപനം/സൃഷ്ടിപ്രവാഹം) എവിടെ നിന്ന് വന്നു? ദേവന്മാർ പോലും ഈ സൃഷ്ടിക്കു ശേഷമുള്ളവരാണ്; അപ്പോൾ അത് ആദ്യം എവിടെ നിന്ന് ഉദിച്ചുവെന്ന് ആര് അറിയും?
Mantra 7
इयं विसृष्टिर्यत आबभूव यदि वा दधे यदि वा न । यो अस्याध्यक्षः परमे व्योमन्त्सो अङ्ग वेद यदि वा न वेद ॥
ഈ സൃഷ്ടി—എവിടെ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചതെന്ന്—അത് ധരിക്കപ്പെട്ടതോ അല്ലയോ: അതിന്റെ അധ്യക്ഷൻ പരമ വ്യോമത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു; അവൻ തീർച്ചയായും അറിയുന്നു… അല്ലെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ അവനും അറിയാതിരിക്കാം.
Frequently Asked Questions
It is a philosophical hymn on the mystery of creation. It questions what existed before the cosmos and points to “tad ekam,” the One beyond being and non-being.
The verse highlights humility about ultimate origins. It suggests that creation’s beginning may be beyond ordinary knowledge and even beyond any describable ‘overseer’.
Kāma is not merely desire in a worldly sense; it indicates the first impulse or intention—the earliest stir of mind that allows differentiation and manifestation to begin.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.