Sukta 129

Mantra 1

नासदासीन्नो सदासीत्तदानीं नासीद्रजो नो व्योमा परो यत् । किमावरीवः कुह कस्य शर्मन्नम्भः किमासीद्गहनं गभीरम् ॥

তেতিয়া নাছিল অসৎ, নাছিল সৎ; তেতিয়া নাছিল অন্তৰিক্ষ, নাছিল তাৰ ওপৰে দূৰ আকাশ। সকলোকে কি ঢাকি ৰাখিছিল, ক’ত, আৰু কাৰ আশ্ৰয়ত? সেয়া কি আছিল এক মহাপ্লাৱন—ঘন, গোপন, আৰু গভীৰ?

Mantra 2

न मृत्युरासीदमृतं न तर्हि न रात्र्या अह्न आसीत्प्रकेतः । आनीदवातं स्वधया तदेकं तस्माद्धान्यन्न परः किं चनास ॥

তেতিয়া মৃত্যু নাছিল, অমৃতত্বো নাছিল; ৰাতি-দিনৰ কোনো লক্ষণ প্ৰকাশ নাছিল। স্বধাৰ বলত সেই একে বায়ুহীনেও নিশ্বাস ল’লে; তাৰ বাহিৰে একোও নাছিল।

Mantra 3

तम आसीत्तमसा गूळ्हमग्रेऽप्रकेतं सलिलं सर्वमा इदम् । तुच्छ्येनाभ्वपिहितं यदासीत्तपसस्तन्महिनाजायतैकम् ॥

আদিতে অন্ধকাৰ অন্ধকাৰেই গোপন আছিল; এই সকলো আছিল লক্ষণহীন এক নিৰাকাৰ সলিল-সমুদ্ৰ। শূন্য আৰু অগ্ৰাহ্যতাৰে আৱৃত যি আছিল—তপসৰ মহিমাৰে সেই এক জন্ম ল’লে।

Mantra 4

कामस्तदग्रे समवर्तताधि मनसो रेतः प्रथमं यदासीत् । सतो बन्धुमसति निरविन्दन्हृदि प्रतीष्या कवयो मनीषा ॥

তেতিয়াই আদিতে তাত (তৎ)-ৰ ওপৰত কাম (ইচ্ছা) উদ্ভৱ হ’ল—মনসৰ প্ৰথম বীজ, ৰেতঃ। কবিসকল মনীষাৰে হৃদয়ত প্ৰতি-ঈক্ষ্যা (অন্তৰ্দৃষ্টিৰে সন্ধান কৰি) অসৎ-মাজত সৎ-ৰ বন্ধন আৱিষ্কাৰ কৰিলে।

Mantra 5

तिरश्चीनो विततो रश्मिरेषामधः स्विदासी३दुपरि स्विदासी३त् । रेतोधा आसन्महिमान आसन्त्स्वधा अवस्तात्प्रयतिः परस्तात् ॥

সিহঁতৰ ৰশ্মি তিৰশ্চীনভাবে বিস্তৃত হ’ল—তলত নে ওপৰত আছিল? ৰেতোধা (বীজ-বাহক) আছিল, মহিমান (মহাশক্তি) আছিল; স্বধা তলত, আৰু প্ৰযতি (অগ্ৰগামী প্ৰেৰণা) ওপৰত-পাৰে।

Mantra 6

को अद्धा वेद क इह प्र वोचत्कुत आजाता कुत इयं विसृष्टिः । अर्वाग्देवा अस्य विसर्जनेनाथा को वेद यत आबभूव ॥

কোনে সঁচাকৈ জানে, আৰু কোনে ইয়াত ঘোষণা কৰিব পাৰে—ক’ৰ পৰা ই জন্মিল, ক’ৰ পৰা এই বিসৃজন (বিসৃষ্টি) ওলাই আহিল? দেৱতাসকলেই এই বিসর্জনৰ পাছত; তেন্তে কোনে জানে—ই প্ৰথমে কেনেকৈ উদ্ভূত হ’ল?

Mantra 7

इयं विसृष्टिर्यत आबभूव यदि वा दधे यदि वा न । यो अस्याध्यक्षः परमे व्योमन्त्सो अङ्ग वेद यदि वा न वेद ॥

এই সৃষ্টিটো—য’ত পৰা ই উঠিল—সেয়া ধাৰিত হ’ল নে নহ’ল? ইয়াৰ অধীক্ষক, পৰম ব্যোমত থকা সেয়াই নিশ্চয় জানে—অথবা সেয়াও নাজানে।