
Sukta 1.147
ഈ ചെറു അഗ്നിസ്തുതിയിൽ, ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടും ഊർജസ്വലരുമായ ആരാധകർ എങ്ങനെ ശരിയായി അഗ്നിയിൽ ഹവിസ് അർപ്പിക്കണം—അങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ ഋത (കോസ്മിക് ക്രമം) ഗാനം മുഴങ്ങാൻ—എന്ന് ചോദിക്കുന്നു. കണ്ണുതെളിയാത്ത ഇരുട്ടിനിടയിൽ ‘മാമതേയ’ സഹായികളെ അഗ്നി സംരക്ഷിച്ചതിനെ ഓർക്കുന്നു; ദുഷ്ടതയിൽ നിന്ന്, വൈരാഭിപ്രായത്തിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യരിൽ കാണുന്ന വഞ്ചനാപരമായ ഇരട്ടത്താപ്പിൽ നിന്ന് കാത്തരുളണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ആകെക്കൂടി ഇത് സംരക്ഷണവും ക്രമസ്ഥാപനവും ലക്ഷ്യമാക്കിയ ആഹ്വാനമാണ്: യജ്ഞം, കുടുംബപരമ്പരയുടെ തുടർച്ച, ശരിയായ ആചരണം എന്നിവയെ അഗ്നിയുടെ കാവലുമായി ഒത്തുചേരിക്കുന്നു.
Mantra 1
कथा ते अग्ने शुचयन्त आयोर्ददाशुर्वाजेभिराशुषाणाः । उभे यत्तोके तनये दधाना ऋतस्य सामन्रणयन्त देवाः ॥
അഗ്നേ, പറയുക—ശുചിത്വം കൈവരിച്ചുകൊണ്ട് അവർ നിന്നെ എങ്ങനെ അർപ്പിക്കുന്നു, ബലത്തിന്റെ സമൃദ്ധികളോടെ ഉത്സാഹത്തോടെ എങ്ങനെ മുന്നേറുന്നു? അവർ തോക (കുഞ്ഞ്)യും തനയ (സന്താനം)യും ഇരട്ടെയും സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാർ ഋതസ്യ സാമൻ (ഋതത്തിന്റെ ഗാനം) മുഴക്കുന്നു.
Mantra 2
बोधा मे अस्य वचसो यविष्ठ मंहिष्ठस्य प्रभृतस्य स्वधावः । पीयति त्वो अनु त्वो गृणाति वन्दारुस्ते तन्वं वन्दे अग्ने ॥
ഹേ യവിഷ്ഠ (ഏറ്റവും യുവനായ) അഗ്നേ, ഹേ സ്വധാവൻ (സ്വശക്തിസമ്പന്നൻ), മഹത്തമ സമൃദ്ധിയിൽ നിന്നു മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുവന്ന ഈ എന്റെ വചനത്തെ ഉണർന്നു ഗ്രഹിക്കണമേ. ആരാധകൻ നിന്നെ പാനം ചെയ്യുന്നു, നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്നു, നിന്റെ പിന്നാലെ പാടുന്നു; ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ തന്നെ ദേഹത്തെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
Mantra 3
ये पायवो मामतेयं ते अग्ने पश्यन्तो अन्धं दुरितादरक्षन् । ररक्ष तान्त्सुकृतो विश्ववेदा दिप्सन्त इद्रिपवो नाह देभुः ॥
ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ ആ രക്ഷകർ—മാമതേയർ—അന്ധമായ ഇരുട്ടിനെ കണ്ടു, അവനെ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് കാത്തു. ഹേ വിശ്വവേദാ (സർവ്വജ്ഞനേ), അവരെ സംരക്ഷിക്കണമേ; അവർ സുകൃത (സത്കർമ്മ) ചെയ്യുന്നവരാണ്. ശത്രുക്കൾ ആഗ്രഹിച്ചാലും, അവർക്ക് യാതൊരു ഹാനിയും സംഭവിക്കുകയില്ല.
Mantra 4
यो नो अग्ने अररिवाँ अघायुररातीवा मर्चयति द्वयेन । मन्त्रो गुरुः पुनरस्तु सो अस्मा अनु मृक्षीष्ट तन्वं दुरुक्तैः ॥
ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങളിലാരെങ്കിലും ശത്രുഭാവത്തോടെ, അഘായു (ഹാനി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ), അരാതീവ (ദ്വേഷി) ആയി, ഇരട്ടമായി—കർമ്മത്താലും വാക്കിനാലും—ആക്രമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ ഗുരു മന്ത്രം (ഭാരമുള്ള ശാപം) അവനിലേക്കുതന്നെ മടങ്ങിവരട്ടെ. കൂടാതെ ദുരുക്തികളുടെ മലിനതയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ തനു (ദേഹധാരി അസ്തിത്വം) നീ ശുദ്ധീകരിക്കണമേ.
Mantra 5
उत वा यः सहस्य प्रविद्वान्मर्तो मर्तं मर्चयति द्वयेन । अतः पाहि स्तवमान स्तुवन्तमग्ने माकिर्नो दुरिताय धायीः ॥
വീണ്ടും, ജ്ഞാനവും ശക്തിയും അവകാശപ്പെടുന്നവനായാലും, മർത്ത്യനായ ഒരാൾ ദ്വയോപായത്തോടെ മറ്റൊരു മർത്ത്യനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—അതിൽ നിന്നു ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളുക, ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങൾ നിന്നെ അംഗീകരിച്ച് സ്തുതിക്കുമ്പോൾ. ആരും ഞങ്ങളെ ദുര്ഭാഗ്യത്തിന്റെയും ദുര്ഗതിയുടെയും പാതയിൽ ഇടരുതേ.
The hymn opens by questioning the right manner of offering—purified worshippers advancing with strength—so that the gods cause the chant of ṛta to resound.
It moves from correct sacrificial energy to Agni’s role as guardian, recalling protection amid ‘blind darkness’ and asking that the doers of good be kept safe.
The protective petition intensifies: even when enemies desire harm, may they not succeed—Agni as viśvavedā is asked to shield the righteous.
It ends with a practical closing prayer: guard us from the mortal who attacks by ‘double means’ and let none set us on the track of misfortune (durita).
ṛtasya sāman (the chant of ṛta)
viśvavedā (all-knowing)
mākir no duritāya dhāyīḥ
It teaches that purified, sincere offering to Agni strengthens ṛta (right order) and asks Agni to protect the household from darkness, harm, and misfortune.
It symbolizes danger, confusion, and evil influences; the hymn remembers Agni as the light that sees through and guards devotees from such threats.
It can be recited when lighting a lamp or performing a fire offering, as a prayer for inner purification, clear judgment, and protection from negative forces and deceit.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.