Sukta 146

Mantra 1

त्रिमूर्धानं सप्तरश्मिं गृणीषेऽनूनमग्निं पित्रोरुपस्थे । निषत्तमस्य चरतो ध्रुवस्य विश्वा दिवो रोचनापप्रिवांसम् ॥

ഞാൻ അഗ്നിയെ സ്തുതിക്കുന്നു—ത്രിമൂರ್ಧാനൻ, സപ്തരശ്മിയുള്ളവൻ, അനൂനൻ; ഇരുപിതൃ-മാതൃകളുടെ ഉരു ഉപസ്ഥത്തിൽ ആസീനൻ. ധ്രുവമായ അധിഷ്ഠാനത്തിൽ നിഷത്തനായി, സ്ഥിരനായിട്ടും ചരിക്കുന്ന അവൻ ദ്യൗവിലെ എല്ലാ ദീപ്ത ലോകങ്ങളെയും പരിപൂരിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 2

उक्षा महाँ अभि ववक्ष एने अजरस्तस्थावितऊतिॠष्वः । उर्व्याः पदो नि दधाति सानौ रिहन्त्यूधो अरुषासो अस्य ॥

മഹാവൃഷഭൻ ഇവയാൽ ശക്തിയായി വീർപ്പുമുട്ടുന്നു; അജരനായി, ഉയർന്നുനിന്ന്—പോഷകശക്തികളോടെ. ശിഖരത്തിൽ അവൻ വിശാല പാദം സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവന്റെ അരുഷ ശക്തികൾ ഉദരം നക്കുന്നു—പോഷകസാരം ആകർഷിച്ച്.

Mantra 3

समानं वत्समभि संचरन्ती विष्वग्धेनू वि चरतः सुमेके । अनपवृज्याँ अध्वनो मिमाने विश्वान्केताँ अधि महो दधाने ॥

ഒരേ വത്സത്തെ ചുറ്റി രണ്ടു പോഷകശക്തികൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവ സർവത്ര വ്യാപിക്കുന്നു, നന്നായി യോജിച്ചവ. തിരിച്ചു മാറ്റാനാകാത്ത പഥം അളന്ന്, അവ മഹത്തിന്റെ സർവത്ര കേതുക്കൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 4

धीरासः पदं कवयो नयन्ति नाना हृदा रक्षमाणा अजुर्यम् । सिषासन्तः पर्यपश्यन्त सिन्धुमाविरेभ्यो अभवत्सूर्यो नॄन् ॥

ധീരരായ ഋഷി-കവികൾ സത്യപദത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു; ഹൃദയം ഹൃദയം വ്യത്യസ്ത ഭാവങ്ങളോടെ അവർ അജുര്യ (അജര) ശക്തിയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ചുറ്റും നോക്കി സിന്ധുവിനെ (നദിയെ) കണ്ടു; പിന്നെ മനുഷ്യർക്കായി സൂര്യൻ അവർക്കു പ്രത്യക്ഷനായി.

Mantra 5

दिदृक्षेण्यः परि काष्ठासु जेन्य ईळेन्यो महो अर्भाय जीवसे । पुरुत्रा यदभवत्सूरहैभ्यो गर्भेभ्यो मघवा विश्वदर्शतः ॥

ദർശനീയനായ അവൻ കാഷ്ഠങ്ങളിൽ പരിക്രമിക്കുന്നു—ഉദാരനും ആരാധ്യനും—മഹാ വിശാലതയിൽ ശിശുവിന്റെ ജീവൻ നിലനിൽക്കാൻ. സൂരഹൈ (സൂര്യ-ഹനനകാരി) ഗർഭങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൻ പല സ്ഥലങ്ങളിലായി ഉദിച്ചപ്പോൾ, മഘവാ (ദാനവീരൻ) സർവ്വർക്കും ദൃശ്യനായി.