วามนะ

พระราชาตรัสว่า: “เมื่อวามนะมาถึงมหากษेत्रอันศักดิ์สิทธิ์แห่งวัสตราปถะแล้ว นับแต่นั้นไปท่านได้กระทำสิ่งใด? จงเล่าให้เราฟังโดยพิสดารเถิด”

ครั้นถวายบังคมแล้ว พระศรีศะ—วามนะ ได้กราบอทิติ (หฺทิติ) และพระกัศยปผู้รุ่งเรือง แล้วเสด็จไปยังลานยัญญะ พระผู้เป็นเจ้าทรงออกไปเองเพื่อทรงใช้กลอุบายเหนือพญาพลิ ผู้ประกอบยัญญะ

ครั้นเมื่อภารควะ (ปรศุราม) จากไปแล้ว พลีโอรสแห่งวิโรจนะได้บูชาพระวามนะ แล้วเริ่มประกอบกุศลทานถวายแผ่นดินเป็นทาน

ฉันนั้นแล ได้ประกาศว่า นรสิงห์ผู้มีมหาตมันสถิตในชนโลก และที่ประทับของตรีวิกรมเป็นที่เลื่องลือว่าอยู่ในตโปโลก

พระมหาเทพตรัสว่า: ครั้นเมื่อล่วงเลือนไปหนึ่งพันปี พระอทิติทรงให้กำเนิดพระวามนะ—คือพระวิษณุ ผู้เป็นองค์สมเด็จพระเจ้าแห่งสรรพโลกทั้งปวง

โอราชา พวกเขาเป็นผู้นับถือวิษณุเสมอ มีความศรัทธาต่อข้าพเจ้าโดยสิ้นเชิง ในเดือนอาษาฒะ พระวามนะ—องค์พระผู้เป็นเจ้าสูงสุด—ทรงได้รับการบูชา

ผู้เป็นมรรตัยย่อมวัดขอบเขตพระมหิมาของพระตรีวิกรม พระวิษณุ มิได้ ดุจเดียวกับที่นับธุลีผงทั่วแผ่นดินย่อมเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าผู้ที่เกิดแล้วหรือผู้ที่จะเกิด ก็ไม่มีผู้ใดเอื้อมถึงได้ ดังที่ฤๅษีผู้เห็นมนต์ วสิษฐะ ได้ขับร้องไว้

ต่อมา พระหริผู้อนันต์ผู้ทรงรับรูปวามนะ ได้ขยายพระวรกายอย่างอัศจรรย์ตามพลังแห่งตรีคุณ จนทุกสิ่งในจักรวาลอยู่ภายในพระกาย—ทั้งแผ่นดิน ฟ้า ทิศทั้งหลาย สวรรค์ ช่องว่างแห่งจักรวาล มหาสมุทร นกสัตว์ มนุษย์ เทวดา และฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่

วามนผู้นี้มิใช่พราหมณ์อย่างแน่นอน แต่เป็นพระวิษณุผู้เป็นเลิศในหมู่จอมมายา พระองค์ทรงจำแลงกายเป็นพราหมณ์เพื่อปกปิดร่างที่แท้จริง และกระทำการเพื่อผลประโยชน์ของเหล่าเทวดา

พระองค์ทรงสงบ สำรวม ทรงถือสังข์และจักร ประทับอยู่กลางจันทรมณฑล; ทรงถือหม้ออมฤตและภาชนะข้าวคลุกนมเปรี้ยว—พระรูปนี้เป็นที่รู้จักนามว่า ‘วามนะ’

ข้าแต่พระศรีราม ข้าแต่พระวิษณุ—นรสิงห์ วามนะ; ข้าแต่ประทฺยุมน์ สังกัรษณะ วาสุเทวะ; ข้าแต่อนิรุทธะผู้บริสุทธิ์ ข้าแต่มุราริ โปรดคุ้มครองเราตลอดกาลให้พ้นจากความหวาดกลัวทั้งปวง

ผู้ใดอาบสรงพระตรีวิกรมะด้วยน้ำนมหนึ่งอาฑกะ แล้วบูชาด้วยภักติพร้อมสวดมนต์ “นะมะส ตรีวิกรมายะ” ผู้นั้นย่อมบรรลุความสมบูรณ์ทางจิตวิญญาณ।