วราหาวตาร

ทรงเป็นบุรุษโสดา ผู้ทรงมงคล ทรงพระวรกายกว้างใหญ่และทรงพระกรทั้งสี่ ทรงพระพักตร์ดังพระวราหะ ทรงถือสังข์และจักร ประทานความไม่มีภัยและพรแก่ผู้ทั้งหลาย

พระสูตรตรัสว่า เมื่อทรงถูกถามเช่นนั้น พระวราหะผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งโลกทั้งปวง ได้ตรัสอีกครั้ง

บัดนี้จะกล่าวถึงการเสด็จมายังเขาศิษาจละอันศักดิ์สิทธิ์ของรังคทาส เพื่อประสงค์จะรับใช้พระศรีนิวาส เมื่อถึงนครนารายณปุรีและถวายบังคมแด่พระวราหะแล้ว ท่านได้ทราบถึงพระศรีนิวาสผู้สถิต ณ เขาเวงกฎาทริ

บัดนี้ว่าด้วยการชดใช้บาป (ปรายัศจิตตะ) สำหรับความผิดที่เกี่ยวกับการบูชาและวัตรตามกาล. ศรีวราหะตรัสว่า: ‘โอ้เทวี ผู้ใดแม้ตั้งมั่นในพิธีกรรมของเรา แต่กลับละทิ้งกิจที่เรากำหนด แล้วกล่าวถึงวิธีการชดใช้บาป…’

ศรีวราหะตรัสว่า: เราคือนารายณ์ เป็นเทพ เป็นที่พึ่งแห่งธรรมทั้งปวง และความริษยาไม่มีในเรา; เพราะเหตุนั้นเราจึงเป็นพระผู้เป็นเจ้าสูงสุด

พระศรีวราหะตรัสว่า: กาลก่อนมีพระราชานามว่า สุมติ ทรงตั้งมั่นในธรรม และเป็นที่เลื่องลือในหมู่ชน ครั้นมีเหตุแห่งการจาริกไปยังทีรถะอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ได้เสด็จไปสู่สวรรค์โลกในกาลก่อน

พวกเขากล่าวว่า “ขอความสวัสดีจงมีแก่ปวงประชา แก่เหล่าเทพ และแก่ฤๅษีทั้งหลาย” แล้วจึงกราบทูลพระวิษณุ ผู้เป็นจอมแห่งเทพทั้งปวง ผู้ทรงอวตารเป็นวราหะ

กัลปะนี้นับเป็นกัลปะแรก เรียกว่า “วราหกัลปะ”; และเมื่อเริ่มกัลปะนั้น พระพรหมผู้เป็นที่รู้จักนาม “นารายณ์” ก็ปรากฏเป็นพระภควาน ผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า

ต่อจากนั้น โอ้ราชาผู้ประเสริฐ พึงไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์ที่พระชนารทนะประทับอยู่ ที่ซึ่งพระปรเมศวรผู้เกินคาดคิดทรงอวตารเป็นวราหะ

ที่นั่นเขาเห็นพระผู้ทรงชัยเหนือสิ่งทั้งปวง ผู้ทรงค้ำจุนแผ่นดิน ในอวตารวราหะ กำลังยกโลกขึ้นด้วยปลายเขี้ยว งามด้วยดวงเนตรแดงเรื่อที่夺เอารัศมีของเขาไป เขาจึงหัวเราะว่า “โอ้ สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ!”

แล้วพระผู้เป็นเจ้าอักษชะ ผู้ปรากฏจากรูจมูกของพระพรหมา ก็พุ่งเข้าหาศัตรูคืออสูรหิรัณยากษะ ผู้เดินย่ำอย่างไร้ความหวาดกลัว และฟาดคางด้วยกระบองของพระองค์

พระพรหมตรัสว่า: ลูกเอ๋ย ผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดิน เราพอใจในตัวเจ้ายิ่งนัก ขอความสวัสดีจงมีแก่เจ้าและภรรยาของเจ้า เพราะเจ้ามอบตนด้วยใจจริงไร้เล่ห์กลเพื่อรับคำสั่งสอนของเรา