Sukta 13

Mantra 1

ऋतुर्जनित्री तस्या अपस्परि मक्षू जात आविशद्यासु वर्धते । तदाहना अभवत्पिप्युषी पयोंऽशोः पीयूषं प्रथमं तदुक्थ्यम् ॥

ருது—பிறப்பளிக்கும் சக்தி; அவளைச் சுற்றி ஆபः (நீர்) உள்ளன. அவன், பிறந்தவுடன், விரைவாக அவன் வளர்கின்ற அந்த நீர்களில் புகுந்தான். அப்போது அவள் (ஜனனி) பால் தரும் பசுவாய் ஆனாள், செழுமையால் நிரம்பி; அஂஶு (தண்டு) இன் பால்—முதல் பீயூஷம்—இதுவே உக்த்ய (ஸ்துதி-தகுதி) உடையது.

Mantra 2

सध्रीमा यन्ति परि बिभ्रतीः पयो विश्वप्स्न्याय प्र भरन्त भोजनम् । समानो अध्वा प्रवतामनुष्यदे यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः ॥

அவர்கள் இசைவுடன் நகர்கின்றனர்; சுற்றிலும் பால்-சாரம் (பயः) தாங்கியவாறு. அனைத்தையும் போஷிப்பவனுக்காக அவர்கள் இன்பமளிக்கும் உணவை முன்னே கொண்டு வருகின்றனர். பாதை ஒன்றே—சரிவின் ஓட்டத்தைப் பின்பற்றி அவர்கள் செல்கின்றனர்; அவர்களை முதலில் இப்படியாக ஆக்கியவன்—உக்த்ய (ஸ்துதி-தகுதி) உடையவன்.

Mantra 3

अन्वेको वदति यद्ददाति तद्रूपा मिनन्तदपा एक ईयते । विश्वा एकस्य विनुदस्तितिक्षते यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः ॥

அவன் அளிப்பதைப் பற்றி ஒருவன் பின்தொடர்ந்து அறிவிக்கிறான்; ஆனால் அவன் அந்த அளிப்பின் வடிவங்களை மாற்றிவிடுகிறான். அவன் ஒருவனே, ஆபः (நீர்த் தத்துவம்) போல, தனித்தே இயக்கமாய் செல்கிறான். அந்த ஒருவனுக்கு எதிராக எழும் எல்லா தள்ளுதல்களையும் மோதல்களையும் அவனே தாங்கி பொறுத்துக் கொள்கிறான்—அந்த சக்திகளை முதலில் வடித்தவன் அவனே; அவனே இந்த உக்த (ஸ்துதி)யின் உண்மையான பொருள்.

Mantra 4

प्रजाभ्यः पुष्टिं विभजन्त आसते रयिमिव पृष्ठं प्रभवन्तमायते । असिन्वन्दंष्ट्रैः पितुरत्ति भोजनं यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः ॥

அவர்கள் பிரஜைகளுக்குப் போஷணத்தைப் பகிர்ந்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; தாங்கவும் பெருக்கவும் வல்ல முதுகின் மீது செல்வத்தை வைத்தாற்போல். திருப்தியற்றவன் (அஸின்வன்) தன் பற்களால் தந்தையின் உணவை உண்ணுகிறான்—அந்த சக்திகளை முதலில் வடித்தவன் அவனே; அவனே இந்த உக்தத்தின் உண்மையான பொருள்.

Mantra 5

अधाकृणोः पृथिवीं संदृशे दिवे यो धौतीनामहिहन्नारिणक्पथः । तं त्वा स्तोमेभिरुदभिर्न वाजिनं देवं देवा अजनन्त्सास्युक्थ्यः ॥

அப்போது நீ பூமியை, திவ் (சுவர்க்கம்) போல், தரிசனத்தில் அதற்குச் சமமான பிரதிபலிப்பாக அமைத்தாய்; ஒளிமிக்கவர்களுக்காக அஹி-வதை செய்தவனே, பாதைகளைத் திறந்தாய். நிறைவு தரும் குதிரை போல உன்னை, ஸ்தோத்திரங்களாலும் உயர்த்தப்பட்ட நீர்த் தாரைகளாலும், தேவர்கள் தேவராகப் பிறப்பித்தனர்; அவனே இந்த உக்தத்தின் உண்மையான பொருள்.

Mantra 6

यो भोजनं च दयसे च वर्धनमार्द्रादा शुष्कं मधुमद्दुदोहिथ । स शेवधिं नि दधिषे विवस्वति विश्वस्यैक ईशिषे सास्युक्थ्यः ॥

அன்னத்தையும் வளர்ச்சியையும் அருளுபவன்; ஈரத்திலிருந்து உலர்ந்ததையும் தேன்-மிகு ரசமாகப் பிழிந்து (பால்போல்) கறப்பவன். அவன் விவஸ்வத் (ஒளிமிகு) உள்ளே செல்வநிதி ‘ஶேவதி’யை நிறுவுகிறான்; அவனே ஒருவனாய் அனைத்துலகையும் ஆள்கிறான்—அவனே இந்த உக்தியின் உண்மைப் பொருள் (ஸாஸ்யுக்த்ய).

Mantra 7

यः पुष्पिणीश्च प्रस्वश्च धर्मणाधि दाने व्यवनीरधारयः । यश्चासमा अजनो दिद्युतो दिव उरुरूर्वाँ अभितः सास्युक्थ्यः ॥

தர்மத்தினாலும் தானத்தினாலும் மலர்மிகு, இனப்பெருக்கம் செய்யும் சக்திகளைத் தாங்கி, உலகங்களை விரித்தவன். மேலும் வானத்தின் ஒப்பற்ற ‘தித்யுத்’ (மின்னொளிகள்) அனைத்துத் திசைகளிலும் பரந்து விளங்குமாறு உருவாக்கியவன்—அவனே இந்த உக்தியின் உண்மைப் பொருள் (ஸாஸ்யுக்த்ய).

Mantra 8

यो नार्मरं सहवसुं निहन्तवे पृक्षाय च दासवेशाय चावहः । ऊर्जयन्त्या अपरिविष्टमास्यमुतैवाद्य पुरुकृत्सास्युक्थ्यः ॥

நர்மரன்—வலமிகு ஒருவன்—அவனை வீழ்த்துவதற்காக ப்ருக்ஷனுக்கும் தாஸவேஶனுக்கும் (உதவி) கொண்டு வந்தவன். மேலும் ‘ஊர்ஜயந்தீ’ எனும் வலிமை தரும் சக்தியால் தடையற்ற வாயை அருளினான்; ஆம், இன்றும் நீ பல செயல்களைச் செய்பவன்—அவனே இந்த உக்தியின் உண்மைப் பொருள் (ஸாஸ்யுக்த்ய).

Mantra 9

शतं वा यस्य दश साकमाद्य एकस्य श्रुष्टौ यद्ध चोदमाविथ । अरज्जौ दस्यून्त्समुनब्दभीतये सुप्राव्यो अभवः सास्युक्थ्यः ॥

நூறு ஆகட்டும்—அல்லது பத்து ஒன்றாக—ஒரே ஒருவரின் அழைப்பினால், ஊக்கத்துடன் நீ வந்தடைந்தாய். போர்வரிசையில் தஸ்யுக்களை நீ கட்டி ஒன்றாக்கினாய், அவர்களின் கலக்கம்-அச்சத்திற்காக; நீ சிறந்த காவலனாய் ஆனாய்—அவனே உண்மையில் இந்த உக்தத்தின் ‘உக்த்ய’ (பாடலுக்குரியவன்).

Mantra 10

विश्वेदनु रोधना अस्य पौंस्यं ददुरस्मै दधिरे कृत्नवे धनम् । षळस्तभ्ना विष्टिरः पञ्च संदृशः परि परो अभवः सास्युक्थ्यः ॥

அவனுடைய பௌருஷத்தைப் பின்பற்றி எல்லா எல்லைகளும் நடந்தன; அவனுக்கே அவை அளித்தன; நிறைவேற்றுபவனுக்காக செல்வத்தை வைத்தன. ஆறு விரிவுகளை நீ நிலைநிறுத்தினாய், ஐந்து ஒத்திசைவுகளை; நீ ‘அப்பாற்பட்டதற்கும் அப்பாற்பட்டவன்’ ஆனாய்—அவனே உண்மையில் இந்த உக்தத்தின் ‘உக்த்ய’ (பாடலுக்குரியவன்).

Mantra 11

सुप्रवाचनं तव वीर वीर्यं यदेकेन क्रतुना विन्दसे वसु । जातूष्ठिरस्य प्र वयः सहस्वतो या चकर्थ सेन्द्र विश्वास्युक्थ्यः ॥

வீரனே, உன் வீரியம் ‘சு-வாசனம்’—நன்றாகப் பாடத்தக்கது—ஏனெனில் ஒரே ‘க்ரது’ (சங்கல்பம்) கொண்டு நீ ‘வஸு’ (செல்வம்) கண்டடைகிறாய். எப்போதும் நிலைத்த, வலிமைமிக்கவனின் ஆற்றலை—அவன் பலத்தை—நீ முன்னே செலுத்துகிறாய்; இந்திரனே, நீ செய்த அனைத்திலும் நீ முழுமையாக ‘உக்த்ய’ (பாடத்தக்கவன்).

Mantra 12

अरमयः सरपसस्तराय कं तुर्वीतये च वय्याय च स्रुतिम् । नीचा सन्तमुदनयः परावृजं प्रान्धं श्रोणं श्रवयन्त्सास्युक्थ्यः ॥

தாரா, கம், துர்வீதி, வய்ய ஆகியோருக்காக நீ அந்த வேகமிகு (ரத/அச்வ) படைகளைத் தயார் செய்து, செல்லும் வழி (ஸ்ருதி)யையும் நிறுவினாய். தாழ்ந்து கிடந்தவனை நீ உயர்த்தினாய்; விலகித் திரிந்தவனை முன்னே கொண்டு வந்தாய்; குருடனும் நொண்டனும் கேட்குமாறு செய்தாய்—அவனே இவ்வுக்த்ய (ஸ்துதி)யின் உண்மைப் பொருள்.

Mantra 13

अस्मभ्यं तद्वसो दानाय राधः समर्थयस्व बहु ते वसव्यम् । इन्द्र यच्चित्रं श्रवस्या अनु द्यून्बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

வசு (இந்திரா), எங்களுக்காக அந்த தான-சக்தியையும், ராதஸ் (செழிப்பு/ஆனந்த-நிறைவு) யையும் ஒழுங்காக அமைத்தருள்வாயாக; உன் வசவ்ய (செல்வ-ஒளிமிகு வளம்) மிகுந்தது. இந்திரா, உன் ஸ்ரவஸ்யா (புகழ்) எனும் அதிசய மகிமையை—நாட்கள் தோறும் பின்தொடர்ந்து—நாங்கள் விதத (சபை) யில் ப்ருஹத் (மகத்தான) வாக்கை உரைப்போமாக; சுவீரா (வீரவலிமை உடையோர்) ஆக இருப்போமாக.