Sukta 13

Mantra 1

ऋतुर्जनित्री तस्या अपस्परि मक्षू जात आविशद्यासु वर्धते । तदाहना अभवत्पिप्युषी पयोंऽशोः पीयूषं प्रथमं तदुक्थ्यम् ॥

ഋതു—ജനിത്രീ ശക്തി; അവളുടെ ചുറ്റും അപഃ (ജലങ്ങൾ). ജനിച്ച ഉടനെ അവൻ വേഗത്തിൽ അവയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവയിൽ തന്നെയാണ് അവൻ വളരുന്നത്. അപ്പോൾ അവൾ സമൃദ്ധിയാൽ നിറഞ്ഞു വീർപ്പോടെ, പാലുതരുന്ന പശുവായി; അംശു (തണ്ട്/സോമദണ്ഡ)യുടെ പാൽ—ആദ്യ പീയൂഷം (അമൃതം)—ഇതാണ് സ്തുതിക്ക് യോഗ്യം.

Mantra 2

सध्रीमा यन्ति परि बिभ्रतीः पयो विश्वप्स्न्याय प्र भरन्त भोजनम् । समानो अध्वा प्रवतामनुष्यदे यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः ॥

സധ്രീ—ഏകതാളത്തിൽ—അവ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു, പാലിന്റെ സാരം (പയഃ) വഹിച്ച്; സർവ്വപോഷകനുവേണ്ടി ആനന്ദഭോജനം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുവരുന്നു. ഒരേ പാത—ഇറക്കമുള്ള പ്രവാഹം (പ്രവത) പിന്തുടർന്ന് അവ നീങ്ങുന്നു; അവയെ ആദ്യം അങ്ങനെ ക്രമപ്പെടുത്തിയവനേ, നീ സ്തുതിക്ക് യോഗ്യൻ.

Mantra 3

अन्वेको वदति यद्ददाति तद्रूपा मिनन्तदपा एक ईयते । विश्वा एकस्य विनुदस्तितिक्षते यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः ॥

ഒരുവൻ (ഏകൻ) എന്തു നൽകുന്നുവോ അതിനെ അനുഗാമി പ്രസ്താവിക്കുന്നു; എങ്കിലും അവൻ ആ ദാനത്തിന്റെ രൂപങ്ങളെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ജലങ്ങൾപോലെ ഏകൻ മാത്രം സ്വയം സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഏകനോടു വിരോധമായി വരുന്ന എല്ലാ പ്രതിഘാതങ്ങളും തള്ളലുകളും അവൻ സഹിച്ചു സഹനത്തോടെ താങ്ങുന്നു—ആ ശക്തികളെ ആദ്യം രൂപപ്പെടുത്തിയവൻ; അവൻ തന്നെയാണ് ഈ ഉക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ വിഷയം (ഉക്ഥ്യ).

Mantra 4

प्रजाभ्यः पुष्टिं विभजन्त आसते रयिमिव पृष्ठं प्रभवन्तमायते । असिन्वन्दंष्ट्रैः पितुरत्ति भोजनं यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः ॥

പ്രജകൾക്കു പോഷണം വിഭജിച്ചു നൽകിക്കൊണ്ട് അവർ ഇരിക്കുന്നു—ഭാരം വഹിച്ച് വർധിപ്പിക്കാനാകുന്ന പിന്തുണയുള്ള പുറത്ത് ധനം വെക്കുന്നപോലെ. അതൃപ്തൻ തന്റെ പല്ലുകളാൽ പിതാവിന്റെ ആഹാരം തിന്നുന്നു—ആ ശക്തികളെ ആദ്യം രൂപപ്പെടുത്തിയവൻ; അവൻ തന്നെയാണ് ഈ ഉക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ വിഷയം (ഉക്ഥ്യ).

Mantra 5

अधाकृणोः पृथिवीं संदृशे दिवे यो धौतीनामहिहन्नारिणक्पथः । तं त्वा स्तोमेभिरुदभिर्न वाजिनं देवं देवा अजनन्त्सास्युक्थ्यः ॥

പിന്നെ നീ ഭൂമിയെ ദ്യൗ (ആകാശം) നോടു ദർശനത്തിൽ സമാനപ്രതിബിംബമാക്കി; പ്രകാശമുള്ളവർക്കായി അഹി (സർപ്പം)നെ വധിച്ചവനായി നീ പാതകൾ തുറന്നു. നിന്നെ—സമൃദ്ധിയുടെ അശ്വംപോലെ—സ്തോത്രങ്ങളാലും ഉയർത്തപ്പെട്ട ജലങ്ങളാലും ദേവന്മാർ ദേവനായി ജനിപ്പിച്ചു; അവൻ തന്നെയാണ് ഈ ഉക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ വിഷയം (ഉക്ഥ്യ).

Mantra 6

यो भोजनं च दयसे च वर्धनमार्द्रादा शुष्कं मधुमद्दुदोहिथ । स शेवधिं नि दधिषे विवस्वति विश्वस्यैक ईशिषे सास्युक्थ्यः ॥

ഹേ ദേവാ, നീ ആഹാരവും വർദ്ധനവും ദയചെയ്യുന്നു; ആർദ്രത്തിൽ നിന്നു ശുഷ്കത്തെ മധുമയമായി നീ ദോഹിച്ച് പുറത്തെടുക്കുന്നു. ദീപ്തനായ വിവസ്വത്തിൽ നീ നിധി—ധനം—സ്ഥാപിക്കുന്നു; സർവ്വത്തിന്മേലും നീ ഒരുത്തൻ മാത്രം അധിപൻ—അവൻ തന്നേ ഈ ഉക്ത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിഷയം.

Mantra 7

यः पुष्पिणीश्च प्रस्वश्च धर्मणाधि दाने व्यवनीरधारयः । यश्चासमा अजनो दिद्युतो दिव उरुरूर्वाँ अभितः सास्युक्थ्यः ॥

ധർമ്മത്താലും ദാനത്താലും നീ പുഷ്പിണിയും പ്രസവശീലവുമായ ശക്തികളെ ധാരണം ചെയ്തു; ലോകങ്ങളെ നീ വ്യാപിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ദിവ്യമായ അസമമായ ദിദ്യുതുകൾ—മിന്നലുകൾ—എല്ലാ ദിക്കിലും വിശാലമായി നീ ജനിപ്പിച്ചു—അവൻ തന്നേ ഈ ഉക്ത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിഷയം.

Mantra 8

यो नार्मरं सहवसुं निहन्तवे पृक्षाय च दासवेशाय चावहः । ऊर्जयन्त्या अपरिविष्टमास्यमुतैवाद्य पुरुकृत्सास्युक्थ्यः ॥

നാർമരനെ—സഹവസു, ബലസമ്പന്നനെ—നിഹന്തവേ പൃക്ഷയ്ക്കും ദാസവേശയ്ക്കും നീ സഹായം കൊണ്ടുവന്നു. ഊർജ്ജയന്തിയായ ശക്തിയിൽ നിന്നു നീ തടസ്സമില്ലാത്ത വായ് (ആസ്യം) വെളിപ്പെടുത്തി; അതെ, ഇന്നും നീ പുരുകൃത്—അനേകം കൃത്യങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവ്—അവൻ തന്നേ ഈ ഉക്ത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിഷയം.

Mantra 9

शतं वा यस्य दश साकमाद्य एकस्य श्रुष्टौ यद्ध चोदमाविथ । अरज्जौ दस्यून्त्समुनब्दभीतये सुप्राव्यो अभवः सास्युक्थ्यः ॥

നൂറായാലും, പത്തൊരുമിച്ചായാലും—ഒരാളുടെ വിളിയാൽ, പ്രേരണയോടെ നീ എത്തി. യുദ്ധനിരയിൽ ദസ്യുക്കളെ ഒരുമിച്ച് ബന്ധിച്ചു അവരുടെ ആശങ്കയും പരാജയവും വരുത്തി; നീ സുപ്രാവ്യൻ—പരിപൂർണ രക്ഷകൻ—ആയി; അവൻ തന്നെയാണ് സ്തുതിയുടെ യഥാർത്ഥ വിഷയം, ഉക്ഥ്യൻ.

Mantra 10

विश्वेदनु रोधना अस्य पौंस्यं ददुरस्मै दधिरे कृत्नवे धनम् । षळस्तभ्ना विष्टिरः पञ्च संदृशः परि परो अभवः सास्युक्थ्यः ॥

അവന്റെ പൗരുഷത്തെ എല്ലാ അതിരുകളും അനുഗമിച്ചു അവനു നൽകി; കൃത്നവൻ—സാധകൻ—അവനുവേണ്ടി ധനം സ്ഥാപിച്ചു. നീ ആറു വ്യാപ്തികളെ ഉറപ്പിച്ചു, അഞ്ചു അനുരൂപതകളെ (സന്ദൃശ) ക്രമപ്പെടുത്തി; നീ പരാത്പരൻ—പരത്തിനുമപ്പുറം—ആയി; അവൻ തന്നെയാണ് സ്തുതിയുടെ യഥാർത്ഥ വിഷയം, ഉക്ഥ്യൻ.

Mantra 11

सुप्रवाचनं तव वीर वीर्यं यदेकेन क्रतुना विन्दसे वसु । जातूष्ठिरस्य प्र वयः सहस्वतो या चकर्थ सेन्द्र विश्वास्युक्थ्यः ॥

ഓ വീരാ, നിന്റെ വീര്യം സുപ്രവാചനം—നന്നായി പാടപ്പെടേണ്ടത്; കാരണം ഒരൊറ്റ ക്രതു (സങ്കൽപം) കൊണ്ടു നീ വസു—സമ്പത്ത്—കണ്ടെത്തുന്നു. ജാതൂഷ്ഠിരൻ—എപ്പോഴും സ്ഥിരൻ—സഹസ്വാൻ—ബലവാൻ—അവന്റെ ശക്തിയെ നീ മുന്നോട്ട് തള്ളുന്നു; ഓ ഇന്ദ്രാ, നീ ചെയ്തതെല്ലാം—എല്ലാ വിധത്തിലും ഉക്ഥ്യ, സ്തുത്യർഹം.

Mantra 12

अरमयः सरपसस्तराय कं तुर्वीतये च वय्याय च स्रुतिम् । नीचा सन्तमुदनयः परावृजं प्रान्धं श्रोणं श्रवयन्त्सास्युक्थ्यः ॥

താരാ, കം, തുർവീതി, വയ്യ എന്നിവർക്കായി നീ വേഗികളെയൊരുക്കി, പാത/ഗതി നിശ്ചയിച്ചു. താഴെ പതിഞ്ഞവനെ നീ മേലോട്ടു നയിച്ചു; പിൻതിരിഞ്ഞവനെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുവന്നു; അന്ധനും മുടന്തനും കേൾക്കുമാറാക്കി—അവൻ തന്നെയാണ് സ്തുതിയുടെ യഥാർത്ഥ വിഷയൻ (ഉക്ത്യ).

Mantra 13

अस्मभ्यं तद्वसो दानाय राधः समर्थयस्व बहु ते वसव्यम् । इन्द्र यच्चित्रं श्रवस्या अनु द्यून्बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

ഹേ വസു (ഇന്ദ്ര), ഞങ്ങൾക്കായി ദാനത്തിനായുള്ള ആ രാധഃ—ആനന്ദ-സമൃദ്ധിയുടെ പരിപൂർണ്ണ ശക്തി—സുശ്രേണിയാക്കി ക്രമപ്പെടുത്തേണമേ; നിന്റെ വസവ്യം (പ്രകാശമയ) സമ്പത്ത് ധാരാളമാണ്. ഹേ ഇന്ദ്ര, നിന്റെ കീർത്തിയുടെ അത്ഭുതമായ ചിത്ര-യശസ്സിനെ ദിനംപ്രതി അനുഗമിച്ച്, ഞങ്ങൾ വിധഥങ്ങളിൽ ബൃഹത് (വിശാല) വാക്ക് ഉച്ചരിക്കട്ടെ; സുവീരർ (വീരശക്തിയാൽ സമൃദ്ധർ) ആകട്ടെ.