
Sukta 8.47
अयं सूक्तः पुनःपुनरादित्यान्—विशेषतः वरुणं मित्रं च—विपुलान् निर्दोषान् रक्षकान् आह्वयति, ये यजमानं मायात् वैरात् च दुष्टभागाच्च पालयन्ति। देवाः यजमाने सर्वप्रकारं कल्याणं स्थापयन्त्विति प्रार्थयते—शान्तिं शरणं च त्रिविधं रक्षणं च। अन्ते विजयशुद्ध्योरिव भावेन भयम् पापस्वप्नांश्च अपहन्ति, उषसि उदयति पापं च नुदन्ति।
Mantra 1
महि वो महतामवो वरुण मित्र दाशुषे । यमादित्या अभि द्रुहो रक्षथा नेमघं नशदनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
महि वः महतामवो वरुण मित्र दाशुषे। हे आदित्याः, द्रुहः कुटिलस्याभितः तं रक्षत; नेमघं पापस्य भागोऽस्य मा नशत्। हे अनेहसः, व ऊतयः—सुतयः व ऊतयः—अस्माकं परित्राणानि।
Mantra 2
विदा देवा अघानामादित्यासो अपाकृतिम् । पक्षा वयो यथोपरि व्यस्मे शर्म यच्छतानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
विदा देवाः अघानाम् आदित्यसोऽपाकृतिम्। तस्माद् अघं निरस्यत। यथा पक्षाः वयः उपरि नयन्ति, तथा अस्मे शर्म व्यच्छत। हे अनेहसः, व ऊतयः—सुतयः व ऊतयः—अस्माकं परित्राणानि।
Mantra 3
व्यस्मे अधि शर्म तत्पक्षा वयो न यन्तन । विश्वानि विश्ववेदसो वरूथ्या मनामहेऽनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
अस्मासु तत् शर्म अधि व्यस्यत—पक्षा इव वयः न यन्तन। हे विश्ववेदसः, युष्माकं सर्वा वरूथ्याः दुर्गवत् मनामहे। हे अनॆहसः, युष्माकम् ऊतयः—सूतयश्च—अस्माकं रक्षणानि।
Mantra 4
यस्मा अरासत क्षयं जीवातुं च प्रचेतसः । मनोर्विश्वस्य घेदिम आदित्या राय ईशतेऽनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
यस्मै प्रचेतसः क्षयं जीवातुं च अरासत—मनोर् विश्वस्य—ते आदित्याः रायः ईशते। हे अनॆहसः, युष्माकम् ऊतयः—सूतयश्च—अस्माकं रक्षणानि।
Mantra 5
परि णो वृणजन्नघा दुर्गाणि रथ्यो यथा । स्यामेदिन्द्रस्य शर्मण्यादित्यानामुतावस्यनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
परि नो वृणजत अघा दुर्गाणि रथ्यो यथा। स्याम इन्द्रस्य शर्मणि आदित्यानाṃ च उतावसि। हे अनॆहसः, युष्माकम् ऊतयः—सूतयश्च—अस्माकं रक्षणानि।
Mantra 6
परिह्वृतेदना जनो युष्मादत्तस्य वायति । देवा अदभ्रमाश वो यमादित्या अहेतनानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
यदा जनः परिह्वृतेदना सर्वतः पीड्यमानो हीयमान इव भवति, तदापि युष्मादत्तं बलं वायति (अन्वेषते)। हे देवाः, वोऽदभ्रमा आशा या अस्मासु निहिता—हे आदित्याः—सा नेहसा मा विचलतु; नेहसः व ऊतयः, सुतयः व ऊतयः, अस्मान् अनु सन्तु।
Mantra 7
न तं तिग्मं चन त्यजो न द्रासदभि तं गुरु । यस्मा उ शर्म सप्रथ आदित्यासो अराध्वमनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
न तं तिग्मं चन त्यजो न द्रासदभि तं गुरु। यस्मै युष्माभिः सप्रथः शर्म विस्तीर्यते, हे आदित्याः, तस्मै आराध्वम् (अनुगृह्णीत); नेहसः व ऊतयः, सुतयः व ऊतयः, अस्मान् उप यान्तु।
Mantra 8
युष्मे देवा अपि ष्मसि युध्यन्त इव वर्मसु । यूयं महो न एनसो यूयमर्भादुरुष्यतानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
युष्मे देवाः अपि ष्मसि, युध्यन्त इव वर्मसु। यूयं महो न एनसो, यूयम् अर्भाद् उरुष्यथ; नेहसः व ऊतयः, सुतयः व ऊतयः, अस्मान् अनु सन्तु।
Mantra 9
अदितिर्न उरुष्यत्वदितिः शर्म यच्छतु । माता मित्रस्य रेवतोऽर्यम्णो वरुणस्य चानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
अदितिर्न उरुष्यत्व्, अदितिः शर्म यच्छतु—सा हि मित्रस्य रेवतोऽर्यम्णो वरुणस्य च माता। युष्माकम् अनेहसः ऊतयः, सुतयः ऊतयश्च, अस्मासु सन्तु।
Mantra 10
यद्देवाः शर्म शरणं यद्भद्रं यदनातुरम् । त्रिधातु यद्वरूथ्यं तदस्मासु वि यन्तनानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
यद् देवाः शर्म शरणं यद् भद्रं यद् अनातुरम्, त्रिधातु यद् वरूथ्यं—तद् अस्मासु वि यन्तन। युष्माकम् अनेहसः ऊतयः, सुतयः ऊतयश्च, अस्मासु सन्तु।
Mantra 11
आदित्या अव हि ख्यताधि कूलादिव स्पशः । सुतीर्थमर्वतो यथानु नो नेषथा सुगमनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
आदित्याः अव हि ख्यत, अधि कूलादिव स्पशः। सुतीर्थम् अर्वतो यथानु नो नेषथ, सुगमम्। युष्माकम् अनेहसः ऊतयः, सुतयः ऊतयश्च, अस्मासु सन्तु।
Mantra 12
नेह भद्रं रक्षस्विने नावयै नोपया उत । गवे च भद्रं धेनवे वीराय च श्रवस्यतेऽनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
नेह भद्रं रक्षस्विने नावयै नोपया उत । गवे च भद्रं धेनवे वीराय च श्रवस्यतेऽनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
Mantra 13
यदाविर्यदपीच्यं देवासो अस्ति दुष्कृतम् । त्रिते तद्विश्वमाप्त्य आरे अस्मद्दधातनानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
यदाविर्यदपीच्यं देवासो अस्ति दुष्कृतम् । त्रिते तद्विश्वमाप्त्य आरे अस्मद्दधातनानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
Mantra 14
यच्च गोषु दुष्ष्वप्न्यं यच्चास्मे दुहितर्दिवः । त्रिताय तद्विभावर्याप्त्याय परा वहानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
यच्च गोषु दुष्ष्वप्न्यं यच्चास्मे दुहितर्दिवः । त्रिताय तद्विभावर्याप्त्याय परा वहानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
Mantra 15
निष्कं वा घा कृणवते स्रजं वा दुहितर्दिवः । त्रिते दुष्ष्वप्न्यं सर्वमाप्त्ये परि दद्मस्यनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
निष्कं वा घा कृणवते स्रजं वा, हे दिवो दुहितः—त्रिते आप्त्ये सर्वं दुष्ष्वप्न्यं परितो निधाय तत्रैव परिबध्नासि। अनेहसः वः ऊतयः, सुतयः वः ऊतयः अस्मासु सन्तु।
Mantra 16
तदन्नाय तदपसे तं भागमुपसेदुषे । त्रिताय च द्विताय चोषो दुष्ष्वप्न्यं वहानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
तदन्नाय तदपसे, तं भागम् उपसेदुषे। हे उषः, दुष्ष्वप्न्यं वह; अनेहसः वः ऊतयः, सुतयः वः ऊतयः अस्मान् उपयान्तु।
Mantra 17
यथा कलां यथा शफं यथ ऋणं संनयामसि । एवा दुष्ष्वप्न्यं सर्वमाप्त्ये सं नयामस्यनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
यथा कलां यथा शफं यथ ऋणं संनयामसि, एवं दुष्ष्वप्न्यं सर्वम् आप्त्ये सं नयामसि। अनेहसः वः ऊतयः, सुतयः वः ऊतयः अस्मासु सन्तु।
Mantra 18
अजैष्माद्यासनाम चाभूमानागसो वयम् । उषो यस्माद्दुष्ष्वप्न्यादभैष्माप तदुच्छत्वनेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥
अद्य वयम् अजैष्म; द्यासनाम चाभूम; अनागसो वयम्। उषो, यस्माद् दुष्ष्वप्न्याद् अभैष्म—तद् अपोच्छत्व्; उदेति च निर्यायतु। नेहसो वः ऊतयः—सुतयो वः ऊतयः—अस्मान् उप यच्छत।
A strong opening magnifies the ‘great help’ of Varuṇa and Mitra for the generous worshipper and asks the Ādityas to guard against crooked hostility and any reach of evil.
The hymn broadens from protection to positive establishment—requesting peace, refuge, goodness, untroubledness, and a firmly set, “threefold” protection to be manifested within the community of worshippers.
The central petition crystallizes: whatever constitutes true shelter and well-being, the gods are asked to ‘set it out’ within us—making protection not only external but inwardly rooted.
It ends in a victorious, cleansing note—‘today we have conquered’ and become ‘without fault’—and calls on Dawn to drive away feared evil dreams, sealing the hymn with the recurring refrain of the Ādityas’ unerring helps.
anehaso va ūtayaḥ su-ūtayo va ūtayaḥ
यद्देवाः शर्म शरणं यद्भद्रं यदनातुरम् । त्रिधातु यद्वरूथ्यं तदस्मासु वि यन्तनानेहसो व ऊतयः सुतयो व ऊतयः ॥ajaiṣmādya
The hymn mainly addresses the Ādityas—especially Varuṇa and Mitra—as protectors of truth and order. In the final verse it also calls on Uṣas (Dawn) to drive away fear and evil dreams.
It is a refrain asking for the gods’ “helps/protections” (ūtayaḥ), described as “anehas” (harmless, unerring) and “su-ūtayaḥ” (good helps). It functions like a protective seal repeated through the hymn.
It asks to be guarded from hostility, deceit, and misfortune, and to receive peace, refuge, goodness, and an untroubled state. It also seeks inner purification—becoming ‘without fault’—and freedom from disturbing dreams as a new day begins.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.