Sukta 34

Mantra 1

प्र शुक्रैतु देवी मनीषा अस्मत्सुतष्टो रथो न वाजी ॥

ഞങ്ങളില്നിന്ന് പ്രകാശമയ ദേവി—മനീഷാ (പ്രേരിത ചിന്ത)—മുന്നോട്ട് പുറപ്പെടട്ടെ; നന്നായി നിർമ്മിതമായ രഥംപോലെ, ബലസമൃദ്ധി വഹിക്കുന്ന വാജിപോലെ, ഞങ്ങളുടെ അർപ്പണത്തിന്റെ ഗതിയെ ഉന്നത പൂർണ്ണതയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകട്ടെ.

Mantra 2

विदुः पृथिव्या दिवो जनित्रं शृण्वन्त्यापो अध क्षरन्तीः ॥

അവർ പൃഥിവിയുടെയും ദ്യൗ (ആകാശ)യുടെയും ജനിത്രം—ഉത്ഭവസ്ഥാനം—അറിയുന്നു; ആപഃ (ജലങ്ങൾ) കേൾക്കുന്നു, പിന്നെ പ്രവാഹമായി ഒഴുകിപ്പുറപ്പെടുന്നു—ആ ഉദ്ഭവത്തിന്റെ ഋത (സത്യക്രമം) അനുസരിച്ച്.

Mantra 3

आपश्चिदस्मै पिन्वन्त पृथ्वीर्वृत्रेषु शूरा मंसन्त उग्राः ॥

അവനുവേണ്ടി അപഃ (ജലങ്ങൾ) പോലും വിശാലമായ പൃഥിവീ-അടിത്തറകളെ വീർപ്പിക്കുന്നു; വൃത്രന്മാർ (ആവരണകർ) എതിരായ യുദ്ധങ്ങളിൽ ഉഗ്രശൂരന്മാർ ധൈര്യത്തോടെ മുന്നേറുന്നു—ഭാവത്തെ (അസ്തിത്വത്തെ) വിപുലമാക്കുന്ന ശക്തികളെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ട്.

Mantra 4

आ धूर्ष्वस्मै दधाताश्वानिन्द्रो न वज्री हिरण्यबाहुः ॥

അവനുവേണ്ടി ജയശക്തികളെ സ്ഥാപിക്കുവിൻ; വജ്രധാരി ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ—ഹിരണ്യബാഹു (സ്വർണ്ണഭുജൻ) ആയി—കർമ്മത്തെ മുന്നോട്ട് വഹിക്കുന്ന ഊർജത്തിന്റെ അശ്വങ്ങളെ ദാനം ചെയ്യുവിൻ.

Mantra 5

अभि प्र स्थाताहेव यज्ञं यातेव पत्मन्त्मना हिनोत ॥

ദിനോദയത്തെപ്പോലെ യജ്ഞത്തോടു അഭിപ്രസ്ഥാനം ചെയ്യുവിൻ; പഥത്തിലെ യാത്രികനെപ്പോലെ പോകുവിൻ—സ്വയംപ്രേരണയാൽ ഹവിഷിനെ മുന്നോട്ട് തള്ളുവിൻ.

Mantra 6

त्मना समत्सु हिनोत यज्ञं दधात केतुं जनाय वीरम् ॥

സ്വശക്തിയാൽ, സമരസംഘർഷങ്ങളിൽ യജ്ഞത്തെ മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിക്ക; ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കേതു—പ്രജ്ഞയുടെ ധ്വജചിഹ്നം—മറ്റും നേതൃത്വം നൽകുന്ന വീരശക്തിയും സ്ഥാപിക്ക.

Mantra 7

उदस्य शुष्माद्भानुर्नार्त बिभर्ति भारं पृथिवी न भूम ॥

അവന്റെ ശുഷ്മ—ഉത്കടബലം—നിന്ന് ഭാനു, ദീപ്തി, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു, അമർത്ഥിതമല്ല; ഭൂമിയെപ്പോലെ അത് ഭാരമേറ്റു വഹിക്കുന്നു—വിശാല അധിഷ്ഠാനമായി—കർമ്മത്തിനായി വഹിക്കേണ്ടതിനെ സ്ഥിരമായി ധരിക്കുന്നു.

Mantra 8

ह्वयामि देवाँ अयातुरग्ने साधन्नृतेन धियं दधामि ॥

ഹേ അഗ്നേ, ഞാൻ ദേവന്മാരെ ഹ്വാനിക്കുന്നു—വക്രതയില്ലാത്ത, അയായതു; ഋതംകൊണ്ട് സാധിച്ചു ഞാൻ എന്റെ ധീ (ചിന്ത-പ്രജ്ഞ) സ്ഥാപിക്കുന്നു—സങ്കൽപ്പം നേരായും ഫലപ്രദമായും ഇരിക്കേണ്ടതിന്.

Mantra 9

अभि वो देवीं धियं दधिध्वं प्र वो देवत्रा वाचं कृणुध्वम् ॥

ഹേ ദേവന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ദേവീ ധീ (ദിവ്യചിന്താശക്തി) ധരിക്കുവിൻ; ദേവത്രാ—ദേവന്മാരിലേക്കു—നിങ്ങളുടെ വാക്കിനെ പ്രചരിപ്പിക്കുവിൻ; അങ്ങനെ ശബ്ദം ദീപ്തശക്തിയുടെ വഴിയാകും.

Mantra 10

आ चष्ट आसां पाथो नदीनां वरुण उग्रः सहस्रचक्षाः ॥

ഈ നദികളുടെ പാതകളെ വരുണൻ—ഉഗ്രൻ, സഹസ്രചക്ഷു—നിരീക്ഷിക്കുന്നു; ഒഴുകുന്ന ശക്തികളുടെ ഗതിപഥങ്ങളെ അവൻ ലോകത്തിലും നമ്മുടെ ഉള്ളിലും ജാഗ്രതയോടെ കാണുന്നു.

Mantra 11

राजा राष्ट्रानां पेशो नदीनामनुत्तमस्मै क्षत्रं विश्वायु ॥

രാജ്യങ്ങളുടെ രാജാവ്, നദികളുടെ രൂപ-പേശം ക്രമപ്പെടുത്തുന്നവൻ—അവനു അനുത്തമ ക്ഷത്രം (അപരാജിതമായ രാജാധികാരം) ലഭിക്കട്ടെ; വിശ്വായു—ലോകവ്യാപിയായ ജീവശക്തി—ആയി, എല്ലായിടത്തും ഋതത്തിന്റെ ക്രമം നിലനിൽക്കട്ടെ.

Mantra 12

अविष्टो अस्मान्विश्वासु विक्ष्वद्युं कृणोत शंसं निनित्सोः ॥

ഞങ്ങളെ ആക്രമണം ബാധിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ കുലങ്ങളിലുമെല്ലാം ഞങ്ങളെ ജയശാലികളാക്കുക; സത്യം പ്രസ്താവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനുവേണ്ടി ദീപ്തമായ, പ്രചോദിത സ്തുതി-വാക്ക് രൂപപ്പെടുത്തുക.

Mantra 13

व्येतु दिद्युद्द्विषामशेवा युयोत विष्वग्रपस्तनूनाम् ॥

ദ്വേഷികളോടു വിരുദ്ധമായി മിന്നൽപോലെ ദീപ്തമായ പ്രകാശധാര വ്യാപിക്കട്ടെ; നമ്മുടെ ദേഹധാരിയായ നിലയോട് ചേർന്നു പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പീഡയെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലുമிருந்து അകറ്റിക്കളയുക.

Mantra 14

अवीन्नो अग्निर्हव्यान्नमोभिः प्रेष्ठो अस्मा अधायि स्तोमः ॥

നമ്മുടെ ഹവ്യാർപ്പണങ്ങളാലും നമസ്കാരങ്ങളാലും അഗ്നി ഞങ്ങളെ കാത്തു; ആ പ്രിയതമനുവേണ്ടി നമ്മുടെ സ്തോമം—സ്തുതി-ഗാനം—സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Mantra 15

सजूर्देवेभिरपां नपातं सखायं कृध्वं शिवो नो अस्तु ॥

ദേവന്മാരോടൊപ്പം സജൂർ (സമരസതയിൽ) നിന്ന്, അപാം നപാതനെ ഞങ്ങളുടെ സഖാവാക്കി തരുവിൻ; അവൻ ഞങ്ങൾക്ക് ശിവൻ—ക്ഷേമദായകനും ആനന്ദദായകനും—ആകട്ടെ.

Mantra 16

अब्जामुक्थैरहिं गृणीषे बुध्ने नदीनां रजस्सु षीदन् ॥

ഉക്തങ്ങളായ സ്തുതികളാൽ ഞാൻ അപ്സുസ്ഥിത അഹി—ജലസർപ്പത്തെ—പാടുന്നു; നദികളുടെ ബുധ്നത്തിൽ ആസീനനായി, രജസ്സു (ലോകാവകാശങ്ങളിൽ) വസിക്കുന്നവൻ.

Mantra 17

मा नोऽहिर्बुध्न्यो रिषे धान्मा यज्ञो अस्य स्रिधदृतायोः ॥

അഹി ബുധ്ന്യൻ ഞങ്ങളെ ഹാനിക്കരുതേ; ഋതത്തിന്റെ രണ്ടു ശക്തികളിൽ നിന്ന് (ധർമ്മ-നിയമവും സത്യ-അസ്തിത്വവും) അവനുവേണ്ടിയുള്ള ഞങ്ങളുടെ യജ്ഞം വഴുതിപ്പോകാതിരിക്കട്ടെ.

Mantra 18

उत न एषु नृषु श्रवो धुः प्र राये यन्तु शर्धन्तो अर्यः ॥

ഈ മനുഷ്യരിൽ നമ്മുടെ ശ്രവസ് (കീർത്തി) സ്ഥാപിതമാകട്ടെ; ആര്യരുടെ പരിശ്രമശീലമുള്ള സംഘങ്ങൾ നമ്മുടെ റായ്—സമൃദ്ധിയും പൂർണ്ണതയും—നേടുവാൻ മുന്നേറട്ടെ.

Mantra 19

तपन्ति शत्रुं स्वर्ण भूमा महासेनासो अमेभिरेषाम् ॥

അവർ സ്വർണ—ദിവ്യജ്വാലപോലെ—ഭൂമിയിൽ നിന്നു ശത്രുവിനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ഈ മഹാസേനകൾ അവരുടെ അപ്രതിരോധ്യ ശക്തികളാൽ ജയിക്കുന്നു.

Mantra 20

आ यन्नः पत्नीर्गमन्त्यच्छा त्वष्टा सुपाणिर्दधातु वीरान् ॥

നമ്മുടെ പത്നിമാർ നമ്മുടെ അടുക്കൽ വരുമ്പോൾ, സുപാണി ത്വഷ്ടൃ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വീരന്മാരെ സ്ഥാപിക്കട്ടെ—യാത്രയ്ക്കായി ആത്മാവിന്റെ ദൃഢശക്തികളെ.

Mantra 21

प्रति नः स्तोमं त्वष्टा जुषेत स्यादस्मे अरमतिर्वसूयुः ॥

ത്വഷ്ടൃ നമ്മുടെ സ്തോത്രത്തെ പ്രസാദത്തോടെ സ്വീകരിക്കട്ടെ; ഞങ്ങളിലുണ്ടാകട്ടെ അരമതി—സന്മതി, യഥാർത്ഥ സമ്പത്തിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശരിയായ ചിന്ത.

Mantra 22

ता नो रासन्रातिषाचो वसून्या रोदसी वरुणानी शृणोतु । वरूत्रीभिः सुशरणो नो अस्तु त्वष्टा सुदत्रो वि दधातु रायः ॥

ദാനത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ ശക്തികൾ ഞങ്ങൾക്ക് വസുക്കൾ—അസ്തിത്വത്തിന്റെ സമ്പത്ത്—നൽകട്ടെ; വരുൺആനീ, വിശാലമായ രണ്ടു ലോകങ്ങൾ (രോദസീ), നമ്മുടെ വിളി കേൾക്കട്ടെ. അവളുടെ സംരക്ഷണങ്ങളാൽ ഞങ്ങൾക്ക് സുഷരണം—ശുഭ അഭയം—ഉണ്ടാകട്ടെ; സുദാത്രനായ ത്വഷ്ടൃ റായഃ—സമൃദ്ധി—ഞങ്ങളിലായി വിഭജിച്ച് സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 23

तन्नो रायः पर्वतास्तन्न आपस्तद्रातिषाच ओषधीरुत द्यौः । वनस्पतिभिः पृथिवी सजोषा उभे रोदसी परि पासतो नः ॥

ആ റായഃ—സമൃദ്ധി—ഞങ്ങൾക്ക് പർവ്വതങ്ങൾ കൊണ്ടുവരട്ടെ; അതേ ജലങ്ങളും കൊണ്ടുവരട്ടെ; ദാനസംഗിയായ ശക്തികളും, ഔഷധികളും, ദ്യൗഃ (സ്വർഗ്ഗം) പോലും അതേ നൽകട്ടെ. വനസ്പതിപതികളോടൊപ്പം ഏകസുരത്തിൽ പൃഥിവി, കൂടാതെ ഉഭയ രോദസീ, എല്ലാദിക്കിലും ഞങ്ങളെ പരിപാസതു—കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ.

Mantra 24

अनु तदुर्वी रोदसी जिहातामनु द्युक्षो वरुण इन्द्रसखा । अनु विश्वे मरुतो ये सहासो रायः स्याम धरुणं धियध्यै ॥

അതനുസരിച്ച് വിശാലമായ രണ്ടു ലോകങ്ങൾ—പൃഥ്വിയും ദ്യൗവും—നമുക്കായി വഴിതുറന്ന് വിടട്ടെ; അതനുസരിച്ച് ദ്യുതിമാൻ വരുൺ, ഇന്ദ്രന്റെ സഖാവ്, ഞങ്ങളെ അനുഗമിക്കട്ടെ. അതനുസരിച്ച് ശക്തിമാന്മാരായ എല്ലാ മരുതന്മാരും, സഹാസികളായ വീരന്മാർ, ഞങ്ങളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കട്ടെ—അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ റായഃ (സമൃദ്ധി)യുടെ ഉടമകളായി, ധീ (ചിന്ത/പ്രജ്ഞ)യുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് ദൃഢമായ അധിഷ്ഠാനം നേടട്ടെ.

Mantra 25

तन्न इन्द्रो वरुणो मित्रो अग्निराप ओषधीर्वनिनो जुषन्त । शर्मन्त्स्याम मरुतामुपस्थे यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ഇന്ദ്രനും വരുൺനും, മിത്രനും അഗ്നിയും, ആപഃ (ജലങ്ങൾ), ഓഷധീഃ (ഔഷധികൾ/സസ്യങ്ങൾ), വനിനഃ (വനശക്തികൾ)—ഇവരെല്ലാം നമ്മുടെ നിമിത്തം ഇതിൽ സന്തോഷിക്കട്ടെ. മരുതന്മാരുടെ ഉപസ്ഥത്തിൽ (മടിയിൽ/ആശ്രയത്തിൽ) ഞങ്ങൾ ശാന്തിയായി വസിക്കട്ടെ; ഹേ ദേവശക്തികളേ, സ്വസ്തിഭിഃ (ക്ഷേമകരമായ സമന്വയങ്ങളാൽ) നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ കാക്കട്ടെ.