Sukta 27

Mantra 1

इमा गिर आदित्येभ्यो घृतस्नूः सनाद्राजभ्यो जुह्वा जुहोमि । शृणोतु मित्रो अर्यमा भगो नस्तुविजातो वरुणो दक्षो अंशः ॥

ഘൃതസ്നൂ—ഘൃതസമാനമായ പ്രകാശം തുളുമ്പുന്ന—ഈ ഗീരുകൾ ഞാൻ ജുഹ്വാ (അർപ്പണ-കരണ്ടി)കൊണ്ട് ആദിത്യന്മാർക്ക്, സനാത് രാജാക്കന്മാർക്ക്, ഹോമമായി അർപ്പിക്കുന്നു. മിത്രൻ കേൾക്കട്ടെ, അര്യമൻ, ഭഗൻ നമ്മുടെ വേണ്ടി; തുവിജാത (മഹാജന്മ) വരുണൻ കേൾക്കട്ടെ—ദക്ഷനും അംശനും കൂടെ.

Mantra 2

इमं स्तोमं सक्रतवो मे अद्य मित्रो अर्यमा वरुणो जुषन्त । आदित्यासः शुचयो धारपूता अवृजिना अनवद्या अरिष्टाः ॥

സക്രതവഃ—ദൃഢസങ്കൽപമുള്ളവർ—മിത്രനും അര്യമനും വരുണനും ഇന്ന് എന്റെ ഈ സ്തോമം സ്വീകരിക്കട്ടെ. ആദിത്യർ ശുചികൾ, ധാരാപൂത (പ്രവാഹത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവർ); അവൃജിന (വളവില്ലാത്തവർ), അനവദ്യ (നിന്ദാരഹിതർ), അരിഷ്ട (അഹിതം തൊടാത്തവർ)—നമ്മുടെ വാക്അർപ്പണത്തിൽ അവർ പ്രസന്നരാകട്ടെ.

Mantra 3

त आदित्यास उरवो गभीरा अदब्धासो दिप्सन्तो भूर्यक्षाः । अन्तः पश्यन्ति वृजिनोत साधु सर्वं राजभ्यः परमा चिदन्ति ॥

ആ ആദിത്യന്മാർ വിശാലരും ഗഹനരുമാണ്; അദബ്ധർ—വഞ്ചിക്കപ്പെടാത്തവർ; കാക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, അനേകം കണ്ണുകളുള്ളവർ. അവർ ഉള്ളിൽനിന്നുതന്നെ വക്രവും നേരുമായതും—എല്ലാം—കാണുന്നു; രാജാക്കന്മാരെപ്പോലെ, വസ്തുക്കളുടെ അന്തർസത്യം അറിയുന്നവർ, പരമത്തെയും എത്തിപ്പിടിക്കുന്നു.

Mantra 4

धारयन्त आदित्यासो जगत्स्था देवा विश्वस्य भुवनस्य गोपाः । दीर्घाधियो रक्षमाणा असुर्यमृतावानश्चयमाना ऋणानि ॥

ആദിത്യന്മാർ ചലിക്കുന്ന ലോകത്തെ ധരിക്കുന്നു; ദേവന്മാർ, സർവ്വ ഭുവനത്തിന്റെ ഗോപർ—കാവൽക്കാർ. ദീർഘചിന്തയാൽ അവർ അസുര്യ (ദൈവതേജസ്)ത്തെ കാക്കുന്നു; ഋതവാന്മാരായി, അവർ ഋണങ്ങളെ ശേഖരിച്ച് ശരിയാക്കുന്നു—അവ്യവസ്ഥയിൽ സമത്വം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 5

विद्यामादित्या अवसो वो अस्य यदर्यमन्भय आ चिन्मयोभु । युष्माकं मित्रावरुणा प्रणीतौ परि श्वभ्रेव दुरितानि वृज्याम् ॥

ഹേ ആദിത്യന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ ഈ രക്ഷാകരമായ കൃപ ഞങ്ങൾ അറിയട്ടെ; ഹേ അര്യമനേ, ഭയം വന്നുചേരുമ്പോഴും—നിങ്ങളുടെ ശക്തി ആനന്ദമായി മാറട്ടെ. ഹേ മിത്ര-വരുണന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ പ്രേരണയിൽ നടന്ന്, ഞങ്ങൾ ചുറ്റുമുള്ള ദുരിതങ്ങളെ കുഴിയിലേക്കെറിയുന്നതുപോലെ അകറ്റട്ടെ.

Mantra 6

सुगो हि वो अर्यमन्मित्र पन्था अनृक्षरो वरुण साधुरस्ति । तेनादित्या अधि वोचता नो यच्छता नो दुष्परिहन्तु शर्म ॥

ഹേ ആര്യമൻ, മിത്ര, നിങ്ങളുടെ പഥം സത്യമായും സുഗമമാണ്; ഹേ വരുണ, അത് അച്യുതവും അചലവും സാധുവും (ശരിയായതും) ആകുന്നു. ആ പഥത്തിലൂടെ, ഹേ ആദിത്യന്മാരേ, ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് വാക്ക് ഉച്ചരിച്ച് ഞങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുവിൻ; എല്ലാ ദുഷ്പരിഹന്തു—കഠിനമായ ഉപദ്രവങ്ങളെയും വളയലുകളെയും—അകറ്റുന്ന ശർമ (ആശ്രയം) ഞങ്ങൾക്ക് നല്കുവിൻ.

Mantra 7

पिपर्तु नो अदिती राजपुत्राति द्वेषांस्यर्यमा सुगेभिः । बृहन्मित्रस्य वरुणस्य शर्मोप स्याम पुरुवीरा अरिष्टाः ॥

വിശാലതയുടെ രാജപുത്രിയായ മാതാവ് അദിതി ഞങ്ങളെ നിറച്ച് പോഷിപ്പിക്കുകയും എല്ലാ ദ്വേഷങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ച് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യട്ടെ; ആര്യമൻ ഞങ്ങളെ സുഗമ പഥങ്ങളിലൂടെ നയിക്കട്ടെ. മിത്ര-വരുണന്മാരുടെ വിപുലമായ ശർമ (ആശ്രയം) സമീപിക്കട്ടെ ഞങ്ങൾ—പുരുവീരാ (അനേകം വീരശക്തികളുള്ളവർ) ആയി, അരിഷ്ടാഃ (ഹാനിയാൽ അസ്‌പർശിതർ) ആയി.

Mantra 8

तिस्रो भूमीर्धारयन्त्रीँरुत द्यून्त्रीणि व्रता विदथे अन्तरेषाम् । ऋतेनादित्या महि वो महित्वं तदर्यमन्वरुण मित्र चारु ॥

നിങ്ങൾ മൂന്നു ഭൂമികളെ ധരിക്കുന്നു; അതുപോലെ മൂന്നു പ്രകാശമയ ദ്യുക്കളെയും. നിങ്ങളുടെ വിദഥ (സഭ)യിൽ അവരുടെ ത്രിഗുണ വ്രതങ്ങൾ (നിയമങ്ങൾ) സ്ഥാപിതമാണ്. ഋതംകൊണ്ട്, ഹേ ആദിത്യന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ മഹത്വം മഹത്താണ്—ഹേ ആര്യമൻ, വരുണ, മിത്ര, ഇതു നിങ്ങളുടെ ചാരു (സുന്ദര) പ്രവർത്തിയാണ്.

Mantra 9

त्री रोचना दिव्या धारयन्त हिरण्ययाः शुचयो धारपूताः । अस्वप्नजो अनिमिषा अदब्धा उरुशंसा ऋजवे मर्त्याय ॥

അവർ മൂന്ന് ദിവ്യ പ്രകാശലോകങ്ങളെ ധരിക്കുന്നു—സ്വർണ്ണമയ, ശുദ്ധ, പ്രവാഹത്തിൽ പവിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടവർ. നിദ്രയിൽ നിന്നു ജനിക്കാത്തവർ, കണ്ണിമയ്ക്കാത്തവർ, അദബ്ധർ, ഉപകാരത്തിൽ വിശാലർ—ഋജുവഴി നടക്കുന്ന മർത്ത്യനു അവർ സ്തുതിയുടെയും സഹായത്തിന്റെയും മഹാവിസ്താരമാണ്.

Mantra 10

त्वं विश्वेषां वरुणासि राजा ये च देवा असुर ये च मर्ताः । शतं नो रास्व शरदो विचक्षेऽश्यामायूंषि सुधितानि पूर्वा ॥

ഹേ വരുണ, നീ സർവ്വരുടെയും രാജാവാണ്—അസുരർ (അസ്തിത്വത്തിന്റെ അധിപതികൾ) ആയ ദേവന്മാരുടെയും മർത്ത്യരുടെയും. ഹേ വിശാലദർശി, ഞങ്ങൾക്ക് നൂറു ശരദുകൾ (വർഷങ്ങൾ) ദയചെയ്യുക; മുൻപേ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട, സുസ്ഥാപിതമായ ആയുസ്സിന്റെ കാലപരിധികളെ ഞങ്ങൾ പ്രാപിക്കട്ടെ.

Mantra 11

न दक्षिणा वि चिकिते न सव्या न प्राचीनमादित्या नोत पश्चा । पाक्या चिद्वसवो धीर्या चिद्युष्मानीतो अभयं ज्योतिरश्याम् ॥

ഹേ ആദിത്യന്മാരേ, വലതുവശം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നില്ല, ഇടതുവശവും അല്ല; കിഴക്കും അല്ല, പടിഞ്ഞാറും അല്ല. ഹേ വസുക്കളേ (പ്രകാശശക്തികളേ), ബാലബുദ്ധിയാലും ധീരബുദ്ധിയാലും—നിങ്ങളാൽ നയിക്കപ്പെട്ട്—ഞാൻ നിർഭയ ജ്യോതിയെ പ്രാപിക്കട്ടെ.

Mantra 12

यो राजभ्य ऋतनिभ्यो ददाश यं वर्धयन्ति पुष्टयश्च नित्याः । स रेवान्याति प्रथमो रथेन वसुदावा विदथेषु प्रशस्तः ॥

ഋതത്തെ ധരിക്കുന്ന രാജസദൃശരായ അധിപന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, നിത്യമായ പുഷ്ടികൾ ആരെയോ വർധിപ്പിക്കുന്നുവോ—അവൻ രഥത്തിൽ ആദ്യം മുന്നേറുന്നു; പ്രകാശമുള്ള സമൃദ്ധിയിൽ സമ്പന്നൻ, വസുവിന്റെ ദാതാവ്, വിധഥങ്ങളിൽ പ്രശംസിതൻ.

Mantra 13

शुचिरपः सूयवसा अदब्ध उप क्षेति वृद्धवयाः सुवीरः । नकिष्टं घ्नन्त्यन्तितो न दूराद्य आदित्यानां भवति प्रणीतौ ॥

ശുദ്ധജലങ്ങളുള്ളവൻ, സൂയവസ (ശരിയായ പോഷണം) കൊണ്ട് സമൃദ്ധൻ, അദബ്ധ (അപരാജിതൻ) — അവൻ സമീപത്തു വസിക്കുന്നു; വൃദ്ധവയാഃ (പരിപക്വവളർച്ച)യും സുവീര (വീരബലം)യും ഉള്ളവൻ. ആദിത്യന്മാരുടെ പ്രണീതൗ (നേതൃത്വം) കീഴിൽ വരുന്നവനെ സമീപത്തുനിന്നോ ദൂരത്തുനിന്നോ ആരും പ്രഹരിക്കുകയില്ല.

Mantra 14

अदिते मित्र वरुणोत मृळ यद्वो वयं चकृमा कच्चिदागः । उर्वश्यामभयं ज्योतिरिन्द्र मा नो दीर्घा अभि नशन्तमिस्राः ॥

ഹേ അദിതി, മിത്ര, വരുണ—കരുണ കാണിക്കണമേ; നിങ്ങളോടു വിരോധമായി ഞങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും അപരാധം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ. ഹേ ഇന്ദ്ര, ഞങ്ങൾ നിർഭയമായ ജ്യോതിയിൽ വിശാലരാകട്ടെ; ദീർഘമായ അന്ധകാരങ്ങൾ ഞങ്ങളെ അമർത്തി നശിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

Mantra 15

उभे अस्मै पीपयतः समीची दिवो वृष्टिं सुभगो नाम पुष्यन् । उभा क्षयावाजयन्याति पृत्सूभावर्धौ भवतः साधू अस्मै ॥

ആ രണ്ടു (ശക്തികൾ) അവനെ പരസ്പരം യുക്തമായ സമന്വയത്തിൽ പോഷിപ്പിക്കട്ടെ; ദിവ്യമായ മഴയെ വർധിപ്പിക്കട്ടെ; ‘സുഭഗ’ എന്ന നാമത്തിലുള്ള സൗഭാഗ്യം പുഷ്ടിയാർജിക്കട്ടെ. ഇരുവാസങ്ങളും ജയിച്ച് അവൻ യുദ്ധങ്ങളിൽ സമ്മാനത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ; അവനുവേണ്ടി ആ രണ്ടു അർദ്ധങ്ങളും ഫലപ്രദവും സിദ്ധവുമായിരിക്കട്ടെ.

Mantra 16

या वो माया अभिद्रुहे यजत्राः पाशा आदित्या रिपवे विचृत्ताः । अश्वीव ताँ अति येषं रथेनारिष्टा उरावा शर्मन्त्स्याम ॥

യജ്ഞാർഹരായ ആദിത്യരേ, നിങ്ങളുടെ ആ മായകൾ—വൈരിക്കായി വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട നിങ്ങളുടെ പാശങ്ങൾ—അവയാൽ ഞങ്ങൾ രഥത്തോടൊപ്പം വേഗാശ്വങ്ങളെപ്പോലെ അതിക്രമിച്ച് കടക്കട്ടെ. അക്ഷതരായി, വിശാലമായ ശരണത്തിൽ, ഞങ്ങൾ ശാന്തിയിൽ സ്ഥാപിതരാകട്ടെ.

Mantra 17

माहं मघोनो वरुण प्रियस्य भूरिदाव्न आ विदं शूनमापेः । मा रायो राजन्त्सुयमादव स्थां बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

ഹേ വരുണ, ബഹുദാനിയായ ദാതാവിന്റെ പ്രിയമായ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ വഴുതിപ്പോകാതിരിക്കട്ടെ; അപഃ (ജലങ്ങൾ) നിന്നുയരുന്ന വിശാലമായ ആനന്ദം ഞാൻ നേടട്ടെ. ഹേ രാജൻ, സുയമ—ഋതത്തിന്റെ സദ്നിയമ/സുശാസനം—നിന്നുള്ള ആത്മധനസമൃദ്ധി താഴേക്ക് വഴുതിപ്പോകരുത്. വിദഥത്തിൽ ഞങ്ങൾ ബൃഹത് (വിശാല വാക്ക്) ഉച്ചരിക്കട്ടെ, സുവീരരാകട്ടെ.