Sukta 27

Mantra 1

इमा गिर आदित्येभ्यो घृतस्नूः सनाद्राजभ्यो जुह्वा जुहोमि । शृणोतु मित्रो अर्यमा भगो नस्तुविजातो वरुणो दक्षो अंशः ॥

ଘୃତସ୍ନୂ—ଘୃତସଦୃଶ ପ୍ରକାଶରେ ଟପଟପ କରୁଥିବା—ଏହି ଗୀରମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଜୁହ୍ୱା (ଅର୍ପଣ-କରଛି) ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ, ସନାତ୍ ରାଜମାନଙ୍କୁ, ହୋମରୂପେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ମିତ୍ର ଶୁଣୁନ୍ତୁ, ଅର୍ୟମା, ଏବଂ ଭଗ ଆମ ପାଇଁ; ତୁବିଜାତ (ମହାଜନ୍ମ) ବରୁଣ ଶୁଣୁନ୍ତୁ—ଦକ୍ଷ ଓ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ।

Mantra 2

इमं स्तोमं सक्रतवो मे अद्य मित्रो अर्यमा वरुणो जुषन्त । आदित्यासः शुचयो धारपूता अवृजिना अनवद्या अरिष्टाः ॥

ସକ୍ରତବଃ—ଦୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପଶାଳୀ—ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା ଓ ବରୁଣ ଆଜି ମୋର ଏହି ସ୍ତୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଶୁଚି, ଧାରାପୂତ (ପ୍ରବାହରେ ଶୁଦ୍ଧ) ଅଟନ୍ତି; ଅବୃଜିନ (ବାଙ୍କାପଣ ନାହିଁ), ଅନବଦ୍ୟ (ନିନ୍ଦାରହିତ), ଅରିଷ୍ଟ (ଅହିତରେ ଅସ୍ପର୍ଶିତ)—ଆମ ବାଣୀ-ଅର୍ପଣରେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।

Mantra 3

त आदित्यास उरवो गभीरा अदब्धासो दिप्सन्तो भूर्यक्षाः । अन्तः पश्यन्ति वृजिनोत साधु सर्वं राजभ्यः परमा चिदन्ति ॥

ସେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ବିଶାଳ ଓ ଗଭୀର; ଅଦବ୍ଧ—ଯାହାଙ୍କୁ ଠକାଇହେବ ନାହିଁ; ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ବହୁ ନେତ୍ରଧାରୀ। ସେମାନେ ଅନ୍ତରେ ବାଙ୍କା ଓ ସିଧା—ସମସ୍ତକୁ—ଦେଖନ୍ତି; ରାଜାମାନଙ୍କ ପରି, ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଅନ୍ତଃସତ୍ୟ ଜାଣି, ପରମକୁ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

Mantra 4

धारयन्त आदित्यासो जगत्स्था देवा विश्वस्य भुवनस्य गोपाः । दीर्घाधियो रक्षमाणा असुर्यमृतावानश्चयमाना ऋणानि ॥

ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଚଳମାନ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତ ଭୁବନର ଗୋପା—ରକ୍ଷକ। ଦୀର୍ଘଚିନ୍ତାରେ ସେମାନେ ଅସୁର୍ୟ (ଦିବ୍ୟ ତେଜ)କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଋତବାନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଋଣମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ସଠିକ୍ କରନ୍ତି—ଅବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସମତୁଳନ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

Mantra 5

विद्यामादित्या अवसो वो अस्य यदर्यमन्भय आ चिन्मयोभु । युष्माकं मित्रावरुणा प्रणीतौ परि श्वभ्रेव दुरितानि वृज्याम् ॥

ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆପଣମାନଙ୍କର ଏହି ରକ୍ଷାକାରୀ କୃପାକୁ ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ପାଉ; ହେ ଅର୍ୟମନ, ଭୟ ଆସି ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ—ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଆନନ୍ଦରୂପ ହେଉ। ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ଆପଣମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚାଲି, ଆମେ ଚାରିଦିଗର ଦୁରିତମାନଙ୍କୁ ଖାଦରେ ଫେଙ୍କିଦେବା ପରି ଦୂର କରିଦେଉ।

Mantra 6

सुगो हि वो अर्यमन्मित्र पन्था अनृक्षरो वरुण साधुरस्ति । तेनादित्या अधि वोचता नो यच्छता नो दुष्परिहन्तु शर्म ॥

ହେ ଅର୍ୟମନ ଓ ମିତ୍ର, ତୁମମାନଙ୍କର ପଥ ନିଶ୍ଚୟ ସୁଗମ; ହେ ବରୁଣ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଅଡ଼ିଗ ଓ ସାଧୁ (ଯଥାର୍ଥ) ଅଟେ। ସେହି ପଥଦ୍ୱାରା, ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆମ ଉପରେ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଆମକୁ ନିୟମନ କର; ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ପରିହନ୍ତୁ—କଠିନ ଘେରାଉ ଓ ବିପଦ—କୁ ଦୂର କରୁଥିବା ଶର୍ମ (ଆଶ୍ରୟ) ଆମକୁ ଦିଅ।

Mantra 7

पिपर्तु नो अदिती राजपुत्राति द्वेषांस्यर्यमा सुगेभिः । बृहन्मित्रस्य वरुणस्य शर्मोप स्याम पुरुवीरा अरिष्टाः ॥

ବିସ୍ତାରର ରାଜପୁତ୍ରୀ ମାତା ଅଦିତି ଆମକୁ ପୂରଣ କରୁ, ପୋଷଣ କରୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରାଇ ନେଉ; ଅର୍ୟମନ ଆମକୁ ସୁଗମ ପଥରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ବିଶାଳ ଶର୍ମ (ଆଶ୍ରୟ) ନିକଟକୁ ଆମେ ଆସୁ—ପୁରୁବୀରା (ଅନେକ ବୀରଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ) ହୋଇ, ଅରିଷ୍ଟାଃ (ହାନିରୁ ଅସ୍ପର୍ଶିତ) ରୁହୁ।

Mantra 8

तिस्रो भूमीर्धारयन्त्रीँरुत द्यून्त्रीणि व्रता विदथे अन्तरेषाम् । ऋतेनादित्या महि वो महित्वं तदर्यमन्वरुण मित्र चारु ॥

ତୁମେ ତିନି ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ତିନି ଦ୍ୟୁ (ପ୍ରକାଶମୟ ଆକାଶ) କୁ ମଧ୍ୟ; ତୁମର ବିଦଥ (ସଭା) ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ତ୍ରିଗୁଣ ବ୍ରତ (ନିୟମ) ସ୍ଥାପିତ। ଋତ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତୁମର ମହିମା ମହାନ—ହେ ଅର୍ୟମନ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଏହା ତୁମର ଚାରୁ (ସୁନ୍ଦର) କାର୍ଯ୍ୟ।

Mantra 9

त्री रोचना दिव्या धारयन्त हिरण्ययाः शुचयो धारपूताः । अस्वप्नजो अनिमिषा अदब्धा उरुशंसा ऋजवे मर्त्याय ॥

ସେମାନେ ତିନି ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମୟ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ପ୍ରବାହରେ ପବିତ୍ରୀକୃତ। ନିଦ୍ରାରୁ ଅଜନ୍ମା, ଅନିମିଷ, ଅଦବ୍ଧ, ଉପକାରରେ ବିଶାଳ—ଋଜୁ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ସ୍ତୁତି ଓ ସହାୟତାର ବିଶାଳ କ୍ଷେତ୍ର।

Mantra 10

त्वं विश्वेषां वरुणासि राजा ये च देवा असुर ये च मर्ताः । शतं नो रास्व शरदो विचक्षेऽश्यामायूंषि सुधितानि पूर्वा ॥

ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ରାଜା—ଅସୁର (ସତ୍ତାର ଅଧିପତି) ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ। ହେ ବିଶାଳଦର୍ଶୀ, ଆମକୁ ଶତ ଶରଦ (ବର୍ଷ) ଦିଅ; ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସୁସ୍ଥାପିତ ଆୟୁର ଅବଧିଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।

Mantra 11

न दक्षिणा वि चिकिते न सव्या न प्राचीनमादित्या नोत पश्चा । पाक्या चिद्वसवो धीर्या चिद्युष्मानीतो अभयं ज्योतिरश्याम् ॥

ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ନ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ, ନ ବାମ; ନ ପୂର୍ବ, ନ ପଶ୍ଚିମ। ହେ ବସୁମାନେ (ଦୀପ୍ତିମୟ ଶକ୍ତିମାନେ), ଶିଶୁବୁଦ୍ଧିରେ ହେଉ କି ଧୀରବୁଦ୍ଧିରେ—ତୁମେ ନେଇଯାଇ—ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଜ୍ୟୋତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ।

Mantra 12

यो राजभ्य ऋतनिभ्यो ददाश यं वर्धयन्ति पुष्टयश्च नित्याः । स रेवान्याति प्रथमो रथेन वसुदावा विदथेषु प्रशस्तः ॥

ଯେ ଋତର ରାଜସଦୃଶ ଧାରକମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ଯାହାକୁ ନିତ୍ୟ ପୁଷ୍ଟିମାନେ ବଢ଼ାନ୍ତି—ସେ ରଥରେ ପ୍ରଥମେ ଆଗେଇଯାଏ; ତେଜୋମୟ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଧନୀ, ବସୁଦାତା, ବିଦଥମାନଙ୍କରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।

Mantra 13

शुचिरपः सूयवसा अदब्ध उप क्षेति वृद्धवयाः सुवीरः । नकिष्टं घ्नन्त्यन्तितो न दूराद्य आदित्यानां भवति प्रणीतौ ॥

ଶୁଚି ଜଳଯୁକ୍ତ, ସୂୟବସ (ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୋଷଣ)ରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଅଦବ୍ଧ (ଅପରାଜିତ) — ସେ ସମୀପରେ ବସେ; ବୃଦ୍ଧବୟାଃ (ପରିପକ୍ୱ ବୃଦ୍ଧି) ଓ ସୁବୀର (ବୀରବଳଯୁକ୍ତ) ଅଟେ। ଯେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଣୀତୌ (ନେତୃତ୍ୱ) ଅଧୀନ ହୁଏ, ତାକୁ ନିକଟରୁ କି ଦୂରରୁ କେହି ଘାତ କରିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 14

अदिते मित्र वरुणोत मृळ यद्वो वयं चकृमा कच्चिदागः । उर्वश्यामभयं ज्योतिरिन्द्र मा नो दीर्घा अभि नशन्तमिस्राः ॥

ହେ ଅଦିତି, ମିତ୍ର, ବରୁଣ—କୃପା କର; ଯଦି ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ କିଛି ଅପରାଧ କରିଥାଉ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଜ୍ୟୋତିରେ ବିସ୍ତୃତ ହେଉ; ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରମାନେ ଆମ ଉପରେ ଚାପି ପଡ଼ି ଆମକୁ ନଶ୍ଟ ନ କରୁ।

Mantra 15

उभे अस्मै पीपयतः समीची दिवो वृष्टिं सुभगो नाम पुष्यन् । उभा क्षयावाजयन्याति पृत्सूभावर्धौ भवतः साधू अस्मै ॥

ସେଇ ଦୁଇ (ଶକ୍ତି) ତାଙ୍କୁ ପରସ୍ପର ସମୀଚୀନ ସମନ୍ୱୟରେ ପୋଷଣ କରୁନ୍ତୁ, ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷାକୁ ବଢ଼ାଉନ୍ତୁ; ‘ସୁଭଗ’ ନାମର ଶୁଭଭାଗ୍ୟ ପୁଷ୍ଟି ପାଉ। ଉଭୟ ନିବାସ ଜିତି ସେ ଯୁଦ୍ଧମାନେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଯାଏ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଭୟ ଅର୍ଧ ଫଳଦାୟକ ଓ ସିદ્ધ ହେଉ।

Mantra 16

या वो माया अभिद्रुहे यजत्राः पाशा आदित्या रिपवे विचृत्ताः । अश्वीव ताँ अति येषं रथेनारिष्टा उरावा शर्मन्त्स्याम ॥

ହେ ଯଜନୀୟ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତୁମ ଯେ ମାୟାଶକ୍ତି—ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ତୁମ ପାଶ—ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ରଥସହ ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ପରି ଅତିକ୍ରମ କରି ପାର ହେଉ। ଅକ୍ଷତ ରହି, ବିଶାଳ ଶରଣରେ, ଆମେ ଶାନ୍ତିରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଉ।

Mantra 17

माहं मघोनो वरुण प्रियस्य भूरिदाव्न आ विदं शूनमापेः । मा रायो राजन्त्सुयमादव स्थां बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

ହେ ବରୁଣ, ବହୁଦାନୀ ଦାତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ମୁଁ କେବେ ବି ଚ୍ୟୁତ ନ ହେଉ; ଆପଃ (ଜଳମାନ) ଠାରୁ ଆସୁଥିବା ବିଶାଳ ସୁଖକୁ ମୁଁ ଲାଭ କରୁ। ହେ ରାଜନ, ସୁୟମ—ଋତର ସୁନିୟମ/ସୁଶାସନ—ଠାରୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଧନର ପ୍ରଚୁରତା ତଳକୁ ନ ଖସୁ। ଆମେ ବିଦଥରେ ବୃହତ୍ (ବିଶାଳ ବାଣୀ) କହିବା, ସୁବୀର ହେବା।