Sukta 27

Mantra 1

इमा गिर आदित्येभ्यो घृतस्नूः सनाद्राजभ्यो जुह्वा जुहोमि । शृणोतु मित्रो अर्यमा भगो नस्तुविजातो वरुणो दक्षो अंशः ॥

நெய்த் தாரையால் நனைந்த (க்ருதஸ்நூ) இவ்வாக்குகளை நான் ஜுஹூ (ஆஹுதி கரண்டி) கொண்டு ஆதித்யர்களுக்கு—பழம்பெரும் அரசர்களுக்கு—ஹோமமாகச் செலுத்துகிறேன். மித்ரன் கேட்கட்டும்; அர்யமன் கேட்கட்டும்; நமக்காக பகன் கேட்கட்டும்; மேலும் பெருமைமிகு பிறப்புடைய வருணன்—தக்ஷன், அம்ʼஷனும் (கேட்கட்டும்).

Mantra 2

इमं स्तोमं सक्रतवो मे अद्य मित्रो अर्यमा वरुणो जुषन्त । आदित्यासः शुचयो धारपूता अवृजिना अनवद्या अरिष्टाः ॥

உறுதியான சித்தமுடைய (ஸக்ரதவ) மித்ரன், அர்யமன், வருணன்—இன்று என் இந்த ஸ்தோமத்தை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும். ஆதித்யர்கள் தூயோர்; ஓடும் தாரையில் சுத்திகரிக்கப்பட்டோர்; அவ்ருஜின—வஞ்சமற்றோர், அனவத்ய—குற்றமற்றோர், அரிஷ்ட—அழிவிலாதோர்—நம் வாக்கு-ஆஹுதியில் மகிழ்வாராக.

Mantra 3

त आदित्यास उरवो गभीरा अदब्धासो दिप्सन्तो भूर्यक्षाः । अन्तः पश्यन्ति वृजिनोत साधु सर्वं राजभ्यः परमा चिदन्ति ॥

அந்த ஆதித்யர்கள் விரிந்தவரும் ஆழ்ந்தவரும்; ஏமாற்றப்படாதவர்கள்; காக்க விரும்புபவர்கள்; பலக் கண்கள் (பல்நோக்கு) உடையவர்கள். அவர்கள் உள்ளிருந்து வளைந்ததையும் நேரானதையும்—இரண்டையும், அனைத்தையும் காண்கிறார்கள்; அரசர்கள் போல் அவர்கள் பரமத்தையும் எட்டுகிறார்கள்; பொருள்களின் உள்சத்தியையும் அறிகிறார்கள்.

Mantra 4

धारयन्त आदित्यासो जगत्स्था देवा विश्वस्य भुवनस्य गोपाः । दीर्घाधियो रक्षमाणा असुर्यमृतावानश्चयमाना ऋणानि ॥

ஆதித்யர்கள் அசையும் உலகைத் தாங்குகின்றனர்—தேவர்கள், எல்லா புவனங்களின் கோபா (காவலர்). நீண்ட-தியா (தூரம் எட்டும் சிந்தனை) கொண்டு அவர்கள் அசுர்ய (தெய்வ ஒளி/தேஜஸ்) யைக் காக்கின்றனர்; ṛta-வான் ஆகி அவர்கள் கடன்களைச் சேர்த்து ஒழுங்குபடுத்தி தீர்க்கின்றனர்—குலைவை சமநிலைக்கு மீட்டெடுக்கின்றனர்.

Mantra 5

विद्यामादित्या अवसो वो अस्य यदर्यमन्भय आ चिन्मयोभु । युष्माकं मित्रावरुणा प्रणीतौ परि श्वभ्रेव दुरितानि वृज्याम् ॥

ஆதித்யர்களே, உங்கள் இந்தக் காக்கும் அருளை நாம் அறியட்டும்—அர்யமனே, அச்சம் வந்து சூழ்ந்தாலும்—உங்கள் சக்தி இன்பமாக மாறுகிறது. மித்ர-வருணரே, உங்கள் பிரணீதி (வழிநடத்தல்) யில், நம் துரிதங்களைச் சுற்றிலும் இருந்து, ஒருவர் குழியில் எறிவதுபோல், நாம் அகற்றுவோமாக.

Mantra 6

सुगो हि वो अर्यमन्मित्र पन्था अनृक्षरो वरुण साधुरस्ति । तेनादित्या अधि वोचता नो यच्छता नो दुष्परिहन्तु शर्म ॥

அர்யமன், மித்ரா! உங்கள் பாதை நிச்சயமாகச் சுகமானது; வருணா! அது வழுவாதது, இடறாதது, நன்னெறியானது. அந்தப் பாதையாலே, ஆதித்யர்களே! எங்கள்மேல் அதிகாரமாகப் பேசிப் பரிபாலியுங்கள்; எல்லா கடினத் துன்பத் தாக்குதல்களையும் அகற்றும் அந்தச் சர்மம் (அடைக்கலம்) எங்களுக்கு அருளுங்கள்.

Mantra 7

पिपर्तु नो अदिती राजपुत्राति द्वेषांस्यर्यमा सुगेभिः । बृहन्मित्रस्य वरुणस्य शर्मोप स्याम पुरुवीरा अरिष्टाः ॥

அரசகுலப் புதல்வி ஆதிதி எங்களை நிறைவு செய்து வளர்த்து, எல்லா வெறுப்புகளையும் கடந்து எங்களை எடுத்துச் செல்லட்டும்; அர்யமா நம்மைச் சுகமான பாதைகளால் நடத்தட்டும். மித்ரன்-வருணனின் விரிந்த சர்மம் (அடைக்கலம்) அருகே நாம் சேர்வோமாக—பல வீரச் சக்திகளுடன், அரிஷ்டா (அபாயமின்றி) இருப்போமாக.

Mantra 8

तिस्रो भूमीर्धारयन्त्रीँरुत द्यून्त्रीणि व्रता विदथे अन्तरेषाम् । ऋतेनादित्या महि वो महित्वं तदर्यमन्वरुण मित्र चारु ॥

நீங்கள் மூன்று பூமிகளைத் தாங்குகிறீர்கள்; மேலும் மூன்று ஒளிமிகு வானுலகங்களையும். உங்கள் விதத (சபை) நடுவே உங்கள் மும்மடங்கு வ்ரதங்கள் (நியமங்கள்) நிறுவப்பட்டுள்ளன. ṛta-வினால், ஆதித்யர்களே! உங்கள் மகிமை மிகப் பெரியது—இது உங்கள் அழகிய செயல், அர்யமன், வருணன், மித்ரன்.

Mantra 9

त्री रोचना दिव्या धारयन्त हिरण्ययाः शुचयो धारपूताः । अस्वप्नजो अनिमिषा अदब्धा उरुशंसा ऋजवे मर्त्याय ॥

அவர்கள் மூன்று தெய்வீக ஒளிமய உலகங்களைத் தாங்குகின்றனர்—பொன்னிறம், தூய்மை, தங்கள் ஓட்டத்தில் பரிசுத்தமானவை. நித்திரையால் பிறவாதோர், இமைக்காதோர், தவறாதோர்; பரந்த அருளால் புகழத்தக்கோர்—நேர்வழி செல்லும் மானிடனுக்கு விரிந்த புகழும் துணையும் அவர்களே.

Mantra 10

त्वं विश्वेषां वरुणासि राजा ये च देवा असुर ये च मर्ताः । शतं नो रास्व शरदो विचक्षेऽश्यामायूंषि सुधितानि पूर्वा ॥

வருணா, நீயே அனைவருக்கும் அரசன்—அசுர-பாவமுடைய தேவர்களுக்கும் மானிடர்களுக்கும். விசக்ஷே, எங்களுக்கு நூறு சரத்களை அருள்வாயாக; முன்பே நிறுவப்பட்ட உறுதியான ஆயுள் அளவுகளை நாம் அடைவோமாக.

Mantra 11

न दक्षिणा वि चिकिते न सव्या न प्राचीनमादित्या नोत पश्चा । पाक्या चिद्वसवो धीर्या चिद्युष्मानीतो अभयं ज्योतिरश्याम् ॥

ஆதித்யர்களே, வலப்பக்கம் எனவும் இல்லை, இடப்பக்கம் எனவும் இல்லை; கிழக்கும் இல்லை, மேற்கும் இல்லை. குழந்தைமனத்தாலும், திடமனத்தாலும்—நீங்கள் வழிநடத்த, வாசுக்களே, அச்சமற்ற ஒளியை நான் அடைவேனாக.

Mantra 12

यो राजभ्य ऋतनिभ्यो ददाश यं वर्धयन्ति पुष्टयश्च नित्याः । स रेवान्याति प्रथमो रथेन वसुदावा विदथेषु प्रशस्तः ॥

யார் ṛta-வைத் தாங்கும் அரசியல்மிகு காப்பாளர்களுக்கு தானம் அளிக்கிறாரோ, யாரை நித்திய புஷ்டிகள் வளர்த்தெழுப்புகின்றனவோ—அவர் ரதத்தில் முதன்மையாக முன்னே செல்கிறார்; ஒளிமிகு செல்வம் நிறைந்தவர், வசு-தானம் செய்பவர், விததங்களில் (சபைகளில்) புகழப்படுபவர் ஆவார்.

Mantra 13

शुचिरपः सूयवसा अदब्ध उप क्षेति वृद्धवयाः सुवीरः । नकिष्टं घ्नन्त्यन्तितो न दूराद्य आदित्यानां भवति प्रणीतौ ॥

அவர் தம் apas (நீர்-சக்திகள்) இல் தூயவர்; suyavasā (நல்ல ஊட்டமளிக்கும் உணவு) நிறைந்தவர்; adabdha (அழிக்கமுடியாதவர்) — அருகிலே வாசம் செய்கிறார்; vṛddhavayāḥ (முதிர்ந்த வளர்ச்சியுடையவர்), suvīra (வீரவலிமை நிறைந்தவர்). Āditya-களின் praṇīti (வழிநடத்தல்) கீழ் இருப்பவரை அருகிலிருந்தோ தூரத்திலிருந்தோ யாரும் தாக்க இயலாது.

Mantra 14

अदिते मित्र वरुणोत मृळ यद्वो वयं चकृमा कच्चिदागः । उर्वश्यामभयं ज्योतिरिन्द्र मा नो दीर्घा अभि नशन्तमिस्राः ॥

அதிதி, மித்ர, வருண—அருள்புரிவீராக; உங்களுக்கெதிராக நாங்கள் ஏதேனும் āgaḥ (குற்றம்) செய்திருந்தால். இந்திரா, நாம் அச்சமற்ற jyoti (ஒளி) யில் விரிவடையட்டும்; நீண்ட இருள்கள் எங்களைச் சூழ்ந்து அழிக்காதிருப்பனவாக.

Mantra 15

उभे अस्मै पीपयतः समीची दिवो वृष्टिं सुभगो नाम पुष्यन् । उभा क्षयावाजयन्याति पृत्सूभावर्धौ भवतः साधू अस्मै ॥

இரு சக்திகளும் அவனைச் சரியான பரஸ்பர ஒற்றுமையுடன் போஷிக்கட்டும்; விண்ணின் மழையை வளர்க்கட்டும். ‘சுபக’ என்ற பெயருடைய (தேவி) புஷ்யன் செழிப்பைச் செழிக்கச் செய்யட்டும். இரு வாசஸ்தலங்களையும் வென்று, அவன் போர்களில் பரிசை நோக்கிச் செல்கிறான்; அவனுக்காக இரு பக்கங்களும் சாதகமாகவும் திறனுடையதாகவும் நிறைவேறியதாகவும் ஆகட்டும்.

Mantra 16

या वो माया अभिद्रुहे यजत्राः पाशा आदित्या रिपवे विचृत्ताः । अश्वीव ताँ अति येषं रथेनारिष्टा उरावा शर्मन्त्स्याम ॥

யஜனத்திற்குரிய ஆதித்யர்களே, உங்கள் மாயாசக்தி—பகைவருக்காக நீங்கள் துண்டித்த பாசங்கள்—அவற்றினால் நாம் ரதத்துடன் வேகக் குதிரைகள் போலக் கடந்து செல்லட்டும். சேதமின்றி, விரிந்த அடைக்கலத்தில், நாம் அமைதியில் நிலைபெறுவோமாக.

Mantra 17

माहं मघोनो वरुण प्रियस्य भूरिदाव्न आ विदं शूनमापेः । मा रायो राजन्त्सुयमादव स्थां बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

வருணனே, பெருந்தானம் அளிக்கும் தாதாவின் பிரிய அருளிலிருந்து நான் வழுவாதிருக்கட்டும்; ஆபः (நீர்த் தத்துவம்) இலிருந்து எழும் விரிந்த ஆனந்தத்தை நான் அடையட்டும். அரசனே, நல்வழிநடத்தும் ऋत (ஒழுங்கு) வழியாக வரும் ஆன்மிகச் செல்வப் பெருக்கம் கீழே சிதறி விழாதிருக்கட்டும். நாம் விதத (சபை) யில் ப்ருஹத் வாக்கை உரைப்போம்; சுவீரராக இருப்போம்.