Sukta 99

Mantra 1

कं नश्चित्रमिषण्यसि चिकित्वान्पृथुग्मानं वाश्रं वावृधध्यै । कत्तस्य दातु शवसो व्युष्टौ तक्षद्वज्रं वृत्रतुरमपिन्वत् ॥

ഹേ ചികിത്വാൻ (ജ്ഞാനി), ഞങ്ങൾക്കായി ഏതു ദീപ്തമായ അത്ഭുതമാണ് നീ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്—പൃഥുഗ്മാൻ (വിശാലഗാമി), വാശ്ര (പരാക്രമശാലി) വർധിക്കേണ്ടതിന്? ഉഷസ്സിന്റെ വ്യുഷ്ടൗ (പ്രഭാത-വിച്ഛേദ) സമയത്ത് ഏതു ശവസ് (ബലം)ദാതാവാണ് വജ്രം തക്ഷിച്ച് അതിനെ മുന്നോട്ട് തള്ളിയത്—വൃത്രതുര (വൃത്ര-വിനാശകൻ) ആ മറയ്ക്കുന്നവനെ തകർക്കേണ്ടതിന്?

Mantra 2

स हि द्युता विद्युता वेति साम पृथुं योनिमसुरत्वा ससाद । स सनीळेभिः प्रसहानो अस्य भ्रातुर्न ऋते सप्तथस्य मायाः ॥

കാരണം അവൻ ദ്യുതി, വിദ്യുതി എന്നിവയോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; സാമ (സ്തുതിഗാനം) സഹിതം വരുന്നു; അസുരത്വം—പ്രഭുത്വശക്തി—കൊണ്ട് അവൻ വിശാല യോനിയിൽ ആസനം ഏറ്റെടുത്തു. ഒരേ നീഡത്തിലുള്ള കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അവൻ പ്രബലമായി മേലിടുന്നു; ഏഴാമതായി ജനിച്ച സഹോദരന്റെ മായകൾ കൂടാതെ അല്ല.

Mantra 3

स वाजं यातापदुष्पदा यन्त्स्वर्षाता परि षदत्सनिष्यन् । अनर्वा यच्छतदुरस्य वेदो घ्नञ्छिश्नदेवाँ अभि वर्पसा भूत् ॥

അവൻ വാജ (വിജയ-ബലം)ത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, ദുഷ്കര പാദങ്ങളെ കടന്ന്; സ്വർ-ലോകം (സൂര്യലോകം) ജയിച്ച്, ലാഭം തേടി അവൻ ആസനം എടുക്കുന്നു. ശതദുര—നൂറുവാതിലുള്ള ദുർഗ്ഗം—എന്ന ശക്തികോട്ടയുടെ അചഞ്ചല ജ്ഞാനി (വേദ) ശിശ്നദേവ (കുദേവന്മാർ)യെ ഘാതിച്ച് വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ, അവൻ പ്രബലമായ ദീപ്തരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.

Mantra 4

स यह्व्योऽवनीर्गोष्वर्वा जुहोति प्रधन्यासु सस्रिः । अपादो यत्र युज्यासोऽरथा द्रोण्यश्वास ईरते घृतं वाः ॥

സ യഹ്വ്യ (വേഗവാൻ) ഗോവുകളിൽ ചലിക്കുന്ന ധാരകളെ ഒഴുക്കുന്നു; പ്രധന്യ (യുദ്ധ)ങ്ങളിൽ സസ്രി (ഓടുന്നവൻ) മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുചെല്ലുന്നു. എവിടെ പാദമില്ലാത്ത, യോജിപ്പാൻ യോഗ്യമായ രഥങ്ങളുണ്ടോ, ദ്രോണിയിൽ അശ്വങ്ങളുണ്ടോ, അവിടെ ഘൃതസമൃദ്ധമായ പ്രവാഹങ്ങൾ പ്രേരിതമാകുന്നു.

Mantra 5

स रुद्रेभिरशस्तवार ऋभ्वा हित्वी गयमारेअवद्य आगात् । वम्रस्य मन्ये मिथुना विवव्री अन्नमभीत्यारोदयन्मुषायन् ॥

സ റുദ്രന്മാരോടുകൂടെ വന്നു—അശസ്തവ (നിന്ദ്യമായതല്ലാത്തത്) തിരഞ്ഞെടുത്ത്—ഋഭ്വാ (കൗശലവാൻ) ഗയയെ പിന്നിൽ വിട്ട്. വമ്ര (ചീണ്ടുകുന്ന്)യിലെ ഇരട്ടയെ അവൻ വേർതിരിച്ച് തുറന്നുവെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ആഹാരത്തോട് അടുത്തുചെന്ന്, അതിനെ കരയിപ്പിച്ചു—മോഷ്ടിച്ച് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി.

Mantra 6

स इद्दासं तुवीरवं पतिर्दन्षळक्षं त्रिशीर्षाणं दमन्यत् । अस्य त्रितो न्वोजसा वृधानो विपा वराहमयोअग्रया हन् ॥

സ അവൻ തന്നേ ദാസനെ—തുവീരവ (ഉച്ചഗർജ്ജനമുള്ളവൻ)—ഷഡക്ഷ (ആറുകണ്ണുള്ളവന്റെ) പതി, ത്രിശീർഷാണ (മൂന്നുതലകളുള്ളവൻ)—വശപ്പെടുത്തി. പിന്നെ ത്രിതൻ ബലത്തിൽ വർദ്ധിച്ചു, വിപാ (ഇരുമ്പ്-അഗ്രമുള്ള) അഗ്രയാ ആയുധംകൊണ്ട് വരാഹത്തെ വീഴ്ത്തി.

Mantra 7

स द्रुह्वणे मनुष ऊर्ध्वसान आ साविषदर्शसानाय शरुम् । स नृतमो नहुषोऽस्मत्सुजातः पुरोऽभिनदर्हन्दस्युहत्ये ॥

അവൻ മേലോട്ടുയർന്ന്, ദ്രോഹിയായ മനുഷ്യനോടും ആക്രമകനോടും നേരെ അമ്പെറിഞ്ഞു. അവൻ ഏറ്റവും പുരുഷോചിതനായ നഹുഷൻ, ഞങ്ങളിൽ നിന്നു സുസജാതൻ; ദസ്യുഹത്യയ്ക്ക് അർഹനായി, ദൃഢമായ കോട്ടകൾ (പുരഃ) പൊളിച്ചു തുറന്നു.

Mantra 8

सो अभ्रियो न यवस उदन्यन्क्षयाय गातुं विदन्नो अस्मे । उप यत्सीददिन्दुं शरीरैः श्येनोऽयोपाष्टिर्हन्ति दस्यून् ॥

മേച്ചൽപ്പുല്ലിനായി ദാഹിക്കുന്ന മഴമേഘംപോലെ, അവൻ ഞങ്ങൾക്ക് വാസസ്ഥലത്തിലേക്കുള്ള (ക്ഷയ) പാത കണ്ടെത്തുന്നു. അവൻ ദേഹധാരിയായ ശക്തികളോടെ സോമത്തിനരികെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഇരുമ്പുനഖങ്ങളുള്ള ശ്യേനനെപ്പോലെ ദസ്യുക്കളെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തുന്നു.

Mantra 9

स व्राधतः शवसानेभिरस्य कुत्साय शुष्णं कृपणे परादात् । अयं कविमनयच्छस्यमानमत्कं यो अस्य सनितोत नृणाम् ॥

ഈ പൊങ്ങുന്ന ശക്തികളാൽ ബലത്തിൽ വർദ്ധിച്ച അവൻ, കുത്സനുവേണ്ടി ശുഷ്ണനെ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. ഈ സ്വാമി, പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്ന കവിയെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു—അത്കനെ—അവൻ അവനിക്കും മനുഷ്യർക്കും വിജയം (സനിത) നേടിക്കൊടുക്കുന്നവൻ.

Mantra 10

अयं दशस्यन्नर्येभिरस्य दस्मो देवेभिर्वरुणो न मायी । अयं कनीन ऋतुपा अवेद्यमिमीताररुं यश्चतुष्पात् ॥

പുരുഷസമാന ശക്തികളിൽ നിന്ന് സേവനം ജയിക്കുന്ന ഈവൻ—ദേവന്മാരിൽ അത്ഭുതൻ, വരുൺനുപോലെ മായാവാൻ (കാര്യസാധക) അധിപതി. ഈ യുവ ഋതുപാ (ഋതുക്കളുടെ രക്ഷകൻ) അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; നാലുകാലിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ദൃഢാധാരത്തെ അവൻ അളന്ന് ക്രമപ്പെടുത്തി.

Mantra 11

अस्य स्तोमेभिरौशिज ऋजिश्वा व्रजं दरयद्वृषभेण पिप्रोः । सुत्वा यद्यजतो दीदयद्गीः पुर इयानो अभि वर्पसा भूत् ॥

ഇവന്റെ സ്തോത്രങ്ങളാൽ ഔശിജ ഋജിശ്വൻ പിപ്രുവിനായി വൃഷഭത്തിന്റെ ബലത്തോടെ വ്രജം (വേലി/ആവരണം) പൊളിച്ചു തുറന്നു. യജ്യൻ സോമം പിഴിഞ്ഞപ്പോൾ (സുത്വാ), അവൻ ധീ/ഗീഃ (പ്രേരിത വാക്ക്)യെ ദീപ്തമാക്കി; പുരഃ (കോട്ടകൾ) നേരെ മുൻപോട്ട് നീങ്ങി, രൂപത്തിൽ പ്രകാശവാനായി.

Mantra 12

एवा महो असुर वक्षथाय वम्रकः पड्भिरुप सर्पदिन्द्रम् । स इयानः करति स्वस्तिमस्मा इषमूर्जं सुक्षितिं विश्वमाभाः ॥

ഇങ്ങനെ, ഹേ മഹാ അസുര, നിന്റെ ധാരണക്കും വർധനക്കും വേണ്ടി വമ്രക (ചീന്തി) തന്റെ കാലുകളാൽ ഇന്ദ്രനിലേക്കു ഇഴഞ്ഞുയരുന്നു. അവൻ (ഇന്ദ്രൻ), മുന്നേറിക്കൊണ്ട്, അവനു സ്വസ്തി വരുത്തുന്നു—ഇഷ് (പ്രേരണ), ഊർജ് (ശക്തിസമൃദ്ധി), സുക്ഷിതി (സുഖവാസം), കൂടാതെ സർവ്വ പ്രകാശങ്ങളെയും പ്രഭാസിപ്പിക്കുന്നു.