Sukta 99

Mantra 1

कं नश्चित्रमिषण्यसि चिकित्वान्पृथुग्मानं वाश्रं वावृधध्यै । कत्तस्य दातु शवसो व्युष्टौ तक्षद्वज्रं वृत्रतुरमपिन्वत् ॥

হে চিকিৎৱান্ (জ্ঞানী), আমাৰ বাবে তুমি কোন দীপ্ত আশ্চৰ্যক ইষণা কৰিছা—পৃথুগ্মান (বিস্তাৰ-গামী), বীৰ, গম্ভীৰ-গর্জনশীলক বৃদ্ধি কৰিবলৈ? উষাৰ ব্যুষ্টিত (প্ৰভাত-ভাঙনত) শক্তিৰ দাতা কোনে বজ্ৰ গঢ়িলে, আৰু তাক চলাই দিলে যাতে বৃত্ৰতুৰ (আৱৰক-বধক) হৈ আৱৰকক চূর্ণ কৰে?

Mantra 2

स हि द्युता विद्युता वेति साम पृथुं योनिमसुरत्वा ससाद । स सनीळेभिः प्रसहानो अस्य भ्रातुर्न ऋते सप्तथस्य मायाः ॥

সেইজনাই দীপ্তি আৰু বিদ্যুৎ-ঝলকণিৰে গতি কৰে; সাম-গীতসহ আহে; অসুৰত্ব (ঈশ্বৰীয় অধিপত্য) দ্বাৰা বিস্তৃত যোনিত আসন গ্ৰহণ কৰিছে। একে নীড়ৰ সঙ্গীসকলৰ সৈতে তেওঁ প্ৰবল হয়; সপ্তথ (সপ্তজ) ভ্ৰাতাৰ মায়া-কর্ম নোহোৱাকৈ নহয়।

Mantra 3

स वाजं यातापदुष्पदा यन्त्स्वर्षाता परि षदत्सनिष्यन् । अनर्वा यच्छतदुरस्य वेदो घ्नञ्छिश्नदेवाँ अभि वर्पसा भूत् ॥

সেইজনাই বাজিক (বাজ) অভিমুখে যায়—দুৰ্গম পদক্ষেপ অতিক্ৰম কৰি; স্বৰ্-জয় কৰি লাভ-অন্বেষণে পৰি আসন গ্ৰহণ কৰে। যেতিয়া অনৰ্ৱা (অচ্যুত), শতদুৰ (শত-দ্বাৰ) দৃঢ় দুর্গৰ বেদ (জ্ঞানী) মিথ্যা-দেৱসকলক আঘাত কৰি নিপাত কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ অতিশয়-প্ৰভাৱশালী ৰূপে প্ৰকাশিত হ’ল।

Mantra 4

स यह्व्योऽवनीर्गोष्वर्वा जुहोति प्रधन्यासु सस्रिः । अपादो यत्र युज्यासोऽरथा द्रोण्यश्वास ईरते घृतं वाः ॥

সেই যহ্ব্য (উদ্দাম, তীব্ৰ) জনাই গোৱালৈৰ মাজত চলমান স্ৰোতসমূহ ঢালি দিয়ে; যুদ্ধসমূহত সি দ্ৰুত আগবাঢ়ে। য’ত যুঁজিবলৈ যোগ্য, পাদহীন ৰথসমূহ জোঁতাবলৈ সাজু, আৰু দ্ৰোণীত অশ্বসমূহ স্থিত—তাত ঘৃত-সমৃদ্ধ ধাৰাসমূহ গতি লাভ কৰে।

Mantra 5

स रुद्रेभिरशस्तवार ऋभ्वा हित्वी गयमारेअवद्य आगात् । वम्रस्य मन्ये मिथुना विवव्री अन्नमभीत्यारोदयन्मुषायन् ॥

সি ৰুদ্ৰসকলৰ সৈতে আহিল—নিন্দনীয় নহয় এনে বস্তু বাছি লোৱা দক্ষ জন; গয়াক পিছত এৰি সি আগবাঢ়িল। মোৰ মতে, পিঁপৰাৰ ঢিপিত থকা যুগলটোক সি ফালি মুকলি কৰিলে; আহাৰৰ ওচৰলৈ গৈ তাক কঁদুৱাই, চুৰি কৰি লৈ গ’ল।

Mantra 6

स इद्दासं तुवीरवं पतिर्दन्षळक्षं त्रिशीर्षाणं दमन्यत् । अस्य त्रितो न्वोजसा वृधानो विपा वराहमयोअग्रया हन् ॥

সি নিশ্চয়েই দাসক দমন কৰিলে—উচ্চ-গর্জনকাৰীজনক; ষড়্‌চক্ষুৰ অধিপতিক, ত্ৰিশিৰ্ষকক। তেতিয়া ত্ৰিত, বলত বৃদ্ধি পাই, অগ্ৰভাগে লৌহ-নোকা অস্ত্ৰে বৰাহটোক বধ কৰিলে।

Mantra 7

स द्रुह्वणे मनुष ऊर्ध्वसान आ साविषदर्शसानाय शरुम् । स नृतमो नहुषोऽस्मत्सुजातः पुरोऽभिनदर्हन्दस्युहत्ये ॥

সেই বীৰে ঊৰ্ধ্বলৈ উঠি, দ্ৰোহী মানুহৰ ওপৰত—আক্ৰমণকাৰীৰ ওপৰত—তীৰ নিক্ষেপ কৰিলে। সেয়াই নৃতম নহুষ, আমাৰ মাজৰ পৰা সুজাত; দস্যু-হত্যাত যোগ্য হৈ, দুৰ্গসমূহৰ দুৱাৰ ভাঙি আগবাঢ়িল।

Mantra 8

सो अभ्रियो न यवस उदन्यन्क्षयाय गातुं विदन्नो अस्मे । उप यत्सीददिन्दुं शरीरैः श्येनोऽयोपाष्टिर्हन्ति दस्यून् ॥

ঘাঁহ-চৰণিৰ বাবে তৃষ্ণাতুৰ বৰষুণ-মেঘৰ দৰে, তেওঁ আমাৰ বাবে বাসস্থানলৈ যোৱা পথ বিচাৰি পায়। যেতিয়া তেওঁ দেহধাৰী শক্তিসমূহেৰে সোমাৰ ওচৰত উপবিষ্ট হয়, তেতিয়া লোহাৰ নখ থকা শ্যেনৰ দৰে দস্যুসকলক আঘাত কৰি নিধন কৰে।

Mantra 9

स व्राधतः शवसानेभिरस्य कुत्साय शुष्णं कृपणे परादात् । अयं कविमनयच्छस्यमानमत्कं यो अस्य सनितोत नृणाम् ॥

এই উচ্ছ্বসিত শক্তিসমূহেৰে বল বৃদ্ধি কৰি, তেওঁ কুত্সাৰ বাবে শুষ্ণক দীনতালৈ নিক্ষেপ কৰি পৰাস্ত কৰিলে। এই প্ৰভুৱে—প্ৰশংসিত হৈ থকা—কবিক আগুৱাই নিলে: অত্কক; যি তেওঁৰ বাবে বিজয়-লাভ কৰোঁতা, আৰু মানুহৰ বাবেও।

Mantra 10

अयं दशस्यन्नर्येभिरस्य दस्मो देवेभिर्वरुणो न मायी । अयं कनीन ऋतुपा अवेद्यमिमीताररुं यश्चतुष्पात् ॥

এইজন, বীৰ্যৱান শক্তিসমূহৰ পৰা সেৱা লাভ কৰি, দেৱসকলৰ মাজত আশ্চৰ্য্য—কাৰ্যসিদ্ধিৰ মায়াবান অধিপতি বৰুণৰ দৰে। এই কিশোৰ ঋতুপালকে উপলব্ধি কৰিছে; চাৰিখন পায়ে স্থিৰ থকা দৃঢ় আধাৰখন তেওঁ মাপি-বণ্টাই স্থাপন কৰিছে।

Mantra 11

अस्य स्तोमेभिरौशिज ऋजिश्वा व्रजं दरयद्वृषभेण पिप्रोः । सुत्वा यद्यजतो दीदयद्गीः पुर इयानो अभि वर्पसा भूत् ॥

তাঁৰ এই স্তোত্ৰসমূহেৰে ঔশিজ ঋজিশ্বনে বৃষভৰ বলত পিপ্ৰুৰ বাবে ব্ৰজ (আবৰণ) ভাঙি মুকলি কৰিলে। যেতিয়া পূজ্যজনে সোম পিষি তুলিলে, তেতিয়া তেওঁ গীৰ্‌—প্ৰেৰিত বাক্য—উজ্জ্বল কৰিলে; দুৰ্গসমূহৰ আগত আগবাঢ়ি, ৰূপত দীপ্তিমান হ’ল।

Mantra 12

एवा महो असुर वक्षथाय वम्रकः पड्भिरुप सर्पदिन्द्रम् । स इयानः करति स्वस्तिमस्मा इषमूर्जं सुक्षितिं विश्वमाभाः ॥

এনেকৈ, হে মহৎ অসুৰ, তোমাৰ বহন আৰু বৃদ্ধি লাভৰ বাবে, পিঁপৰাই নিজৰ পায়েৰে ইন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ সৰি উঠে। তেওঁ আগবাঢ়ি আহি তাৰ বাবে স্বস্তি সাধে—ইষা, ঊৰ্জ, সুক্ষিতি; আৰু সকলো দীপ্তি আনি দিয়ে।