Sukta 110

Mantra 1

समिद्धो अद्य मनुषो दुरोणे देवो देवान्यजसि जातवेदः । आ च वह मित्रमहश्चिकित्वान्त्वं दूतः कविरसि प्रचेताः ॥

ഹേ ജാതവേദസ് അഗ്നേ! ഇന്ന് മനുഷ്യന്റെ വസതിയിൽ നീ സമിദ്ധനായി; ദൈവസ്വരൂപനായ നീ ദേവന്മാർക്കു യജ്ഞം അർപ്പിക്കുന്നു. മഹിമയുടെ മിത്രനെയും ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; കാരണം നീ ദൂതൻ, കവി-ഋഷി, പ്രചേതാഃ—വിശാലമായി ജാഗരൂകനായ ജ്ഞാനി—ഞങ്ങളുടെ ഇച്ഛയെ മേലോട്ടു വഹിക്കുന്നവൻ.

Mantra 2

तनूनपात्पथ ऋतस्य यानान्मध्वा समञ्जन्त्स्वदया सुजिह्व । मन्मानि धीभिरुत यज्ञमृन्धन्देवत्रा च कृणुह्यध्वरं नः ॥

ഹേ തനൂനപാത്! ഋതത്തിന്റെ പഥങ്ങളിൽ, മുന്നോട്ടു പോകുന്ന യാത്രകളിൽ, മധുവാൽ അഭിഷേകം ചെയ്ത് അവയെ മധുരമാക്കുക—ഹേ സുജിഹ്വ! ധീശക്തികളാൽ ഞങ്ങളുടെ മൻമാനങ്ങളെ ബലപ്പെടുത്തുകയും, ഞങ്ങളുടെ യജ്ഞത്തെ ദേവത്രാ ഗതിയായി രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക; ഞങ്ങളുടെ അധ്വരം അവിഘ്നവും ഋതസമ്മതവും ആകട്ടെ.

Mantra 3

आजुह्वान ईड्यो वन्द्यश्चा याह्यग्ने वसुभिः सजोषाः । त्वं देवानामसि यह्व होता स एनान्यक्षीषितो यजीयान् ॥

ഹേ അഗ്നേ! ആജുഹ്വാന—കരണ്ടിയാൽ ആഹ്വാനിക്കപ്പെട്ടവനായി—ഈഡ്യനും വന്ദ്യനും ആയി, വസുക്കളോടൊപ്പം ഏകമനസ്സോടെ ഇവിടെ വരിക. നീ ദേവന്മാരുടെ യഹ്വ ഹോതൃ ആകുന്നു; അതിനാൽ നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ പ്രേരിതനായി ഇവർക്കു യജിക്കുക—ഹേ യജീയാൻ, അർപ്പണം ചെയ്യാൻ ഏറ്റവും യോഗ്യനായവനേ.

Mantra 4

प्राचीनं बर्हिः प्रदिशा पृथिव्या वस्तोरस्या वृज्यते अग्रे अह्नाम् । व्यु प्रथते वितरं वरीयो देवेभ्यो अदितये स्योनम् ॥

പൂർവദിശയിലേക്കു ബർഹിസ് (പവിത്രാസനം) ഭൂമിയുടെ ദിശയനുസരിച്ച്—ദിനങ്ങളുടെ പ്രഭാത-അഗ്രഭാഗത്ത്—വിരിച്ചിടപ്പെടുന്നു. അത് കൂടുതൽ കൂടുതൽ വിശാലമായി പടരുന്നു, കൂടുതൽ മംഗളകരമായ വ്യാപ്തിയായി; ദേവന്മാർക്കും, അതിതി (അനന്ത)ക്കും, സുഖകരമായ അധിഷ്ഠാനമായി ഇരിക്കട്ടെ.

Mantra 5

व्यचस्वतीरुर्विया वि श्रयन्तां पतिभ्यो न जनयः शुम्भमानाः । देवीर्द्वारो बृहतीर्विश्वमिन्वा देवेभ्यो भवत सुप्रायणाः ॥

വിശാലവും ദീപ്തവുമായ ദ്വാരങ്ങൾ വ്യാപകമായി തുറക്കപ്പെടട്ടെ—ഭർത്താക്കന്മാർക്കായി അലങ്കരിച്ച സ്ത്രീകളെപ്പോലെ. ദിവ്യദ്വാരങ്ങളേ, മഹത്തായവയും സർവ്വത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നവയും ആയ നിങ്ങള്‍, ദേവന്മാർക്കു ‘സുപ്രായണ’—സുഖകരമായ പ്രവേശനവും സമ്പൂർണ്ണ ഗമനവും—ആകുവിൻ.

Mantra 6

आ सुष्वयन्ती यजते उपाके उषासानक्ता सदतां नि योनौ । दिव्ये योषणे बृहती सुरुक्मे अधि श्रियं शुक्रपिशं दधाने ॥

യജ്ഞത്തെ സമീപത്തുനിന്നു ജാഗ്രതപ്പെടുത്തുന്ന ഉഷസ്സും രാത്രിയും തങ്ങളുടെ ഐക്യത്തിന്റെ യോനിയിൽ വന്നു ഇരിക്കട്ടെ. ദിവ്യ യോഷണ-ക്ഷേത്രത്തിൽ—വിശാലവും സ്വർണാഭരണസമൃദ്ധവുമായ—അവർ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ദീപ്തമായ ശ്രീയും, ശുക്രപിശം (ഉജ്ജ്വലരൂപമുള്ള) കാന്തിയും സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 7

दैव्या होतारा प्रथमा सुवाचा मिमाना यज्ञं मनुषो यजध्यै । प्रचोदयन्ता विदथेषु कारू प्राचीनं ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥

ദൈവ്യ ഹോതാരന്മാർ—സുവാചയിൽ ആദ്യം—മനുഷ്യൻ യജിക്കേണ്ടതിന് യജ്ഞത്തെ അളന്ന് ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു. വിദഥങ്ങളിൽ അവർ കവി-കാരുവിനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു; മുന്നിലെ ജ്യോതി കാണിച്ച് അതിന്റെ ദിശകൾ അന്തസ്സിൽ നിയോഗിക്കുന്നു.

Mantra 8

आ नो यज्ञं भारती तूयमेत्विळा मनुष्वदिह चेतयन्ती । तिस्रो देवीर्बर्हिरेदं स्योनं सरस्वती स्वपसः सदन्तु ॥

ഞങ്ങളുടെ യജ്ഞത്തിലേക്ക് ഭാരതി വേഗത്തിൽ വരട്ടെ; മനുഷ്യന്മാരിലേക്കു തിരിഞ്ഞ ഇളാ ഇവിടെ ഞങ്ങളെ ജാഗ്രതപ്പെടുത്തട്ടെ. ബർഹിസിന്റെ ഈ സുഖാസനത്തിൽ മൂന്ന് ദേവിമാർ—സരസ്വതിയും മറ്റുള്ളവരും—സ്വപസ് (സുനിഷ്പാദനം) സഹിതം ഇരുന്ന് വിധിയെ സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 9

य इमे द्यावापृथिवी जनित्री रूपैरपिंशद्भुवनानि विश्वा । तमद्य होतरिषितो यजीयान्देवं त्वष्टारमिह यक्षि विद्वान् ॥

ജനിത്രിയായ ദ്യാവാ-പൃഥിവിയോടുകൂടെ രൂപങ്ങളാൽ സർവ്വ ഭുവനങ്ങളെയും പണിതവൻ—ആ ദൈവ ത്വഷ്ടാവിനെ ഇന്ന്, ഹോതരേ, ഋഷിപ്രേരിതനും വിജ്ഞാനവാനും ആയി, ഇവിടെ യജിക്ക; പൂർണ്ണ ബോധത്തോടെ അവനു അർപ്പിക്ക.

Mantra 10

उपावसृज त्मन्या समञ्जन्देवानां पाथ ऋतुथा हवींषि । वनस्पतिः शमिता देवो अग्निः स्वदन्तु हव्यं मधुना घृतेन ॥

അന്തരാത്മാവാൽ വിട്ടയക്കുക, വിടുക; യുക്തമായ സംയോജനത്തോടെ ദേവന്മാർക്കുള്ള പാത ക്രമപ്പെടുത്തുക—ഋതുവിനനുസരിച്ച് ഹവിഷുകൾ അർപ്പിക്കുക. വനസ്പതി—ക്രമീകരകൻ—ഉം ദിവ്യനായ അഗ്നിയും, മധുവും ഘൃതവും ചേർത്ത് ഹവ്യം രുചിമധുരമാക്കട്ടെ.

Mantra 11

सद्यो जातो व्यमिमीत यज्ञमग्निर्देवानामभवत्पुरोगाः । अस्य होतुः प्रदिश्यृतस्य वाचि स्वाहाकृतं हविरदन्तु देवाः ॥

ഉടൻ ജനിച്ച അഗ്നി യജ്ഞത്തെ അളന്നു ക്രമപ്പെടുത്തി, ദേവന്മാരുടെ പുരോഗാമിയായി. ഈ ഹോതാവിന്റെ നിർദ്ദേശവചനത്തിൽ, ഋതത്തിന്റെ വാണിയിൽ, സ്വാഹാ-കൃതമായ ഹവിഷിനെ ദേവന്മാർ അനുഭവിക്കട്ടെ.