Sukta 110

Mantra 1

समिद्धो अद्य मनुषो दुरोणे देवो देवान्यजसि जातवेदः । आ च वह मित्रमहश्चिकित्वान्त्वं दूतः कविरसि प्रचेताः ॥

ହେ ଜାତବେଦସ୍ ଅଗ୍ନି! ଆଜି ମନୁଷ୍ୟର ଗୃହେ ତୁମେ ସମିଦ୍ଧ ହୋଇଛ; ଦେବସ୍ୱରୂପ ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ କରୁଛ। ମହିମାର ମିତ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ବହି ଆଣ; କାରଣ ତୁମେ ଦୂତ, କବି-ଋଷି, ପ୍ରଚେତାଃ—ବିସ୍ତୃତ ଜାଗ୍ରତ ଜ୍ଞାତା—ଯେ ଆମ ଇଚ୍ଛାକୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ବହନ କର।

Mantra 2

तनूनपात्पथ ऋतस्य यानान्मध्वा समञ्जन्त्स्वदया सुजिह्व । मन्मानि धीभिरुत यज्ञमृन्धन्देवत्रा च कृणुह्यध्वरं नः ॥

ହେ ତନୂନପାତ୍! ଋତର ପଥରେ, ଯେ ଯାନ ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମଧୁଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିଞ୍ଚନ କରି ମଧୁର କର—ହେ ସୁଜିହ୍ୱ! ଧୀ-ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଆମ ମନ୍ମାନମାନଙ୍କୁ ବଳ ଦେ, ଏବଂ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଦେବତ୍ରା ଗତିରୂପେ ଗଢ଼ିଦେ; ଆମ ଅଧ୍ୱର ଅବିଘ୍ନ ଓ ଋତସମ୍ମତ ହେଉ।

Mantra 3

आजुह्वान ईड्यो वन्द्यश्चा याह्यग्ने वसुभिः सजोषाः । त्वं देवानामसि यह्व होता स एनान्यक्षीषितो यजीयान् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି! ଆଜୁହ୍ୱାନ—କର୍ଚ୍ଛିଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନିତ—ଇଡ୍ୟ ଓ ବନ୍ଦ୍ୟ ହୋଇ, ବସୁମାନଙ୍କ ସହ ସଜୋଷା ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସ। ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ଯହ୍ୱ ହୋତୃ; ତେଣୁ ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଏମାନଙ୍କୁ ଯଜ—ହେ ଯଜୀୟାନ, ଅର୍ପଣକୁ ସର୍ବାଧିକ ଯୋଗ୍ୟ।

Mantra 4

प्राचीनं बर्हिः प्रदिशा पृथिव्या वस्तोरस्या वृज्यते अग्रे अह्नाम् । व्यु प्रथते वितरं वरीयो देवेभ्यो अदितये स्योनम् ॥

ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବର୍ହିଃ (ପବିତ୍ର ଆସନ) ପୃଥିବୀର ଦିଗାନୁସାରେ—ଦିନମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାତ-ଅଗ୍ରଭାଗରେ—ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ। ତାହା ଆହୁରି ଆହୁରି ବିଶାଳ ହୋଇ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳମୟ ବ୍ୟାପ୍ତି ହୋଇ; ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ଅଦିତି (ଅନନ୍ତ) ପାଇଁ ସ୍ୟୋନ—ସୁଖଦ ଆଧାର ହେଉ।

Mantra 5

व्यचस्वतीरुर्विया वि श्रयन्तां पतिभ्यो न जनयः शुम्भमानाः । देवीर्द्वारो बृहतीर्विश्वमिन्वा देवेभ्यो भवत सुप्रायणाः ॥

ବିଶାଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦ୍ୱାରମାନେ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ଖୋଲି ପ୍ରସାରିତ ହେଉନ୍ତୁ—ପତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନଙ୍କ ପରି। ହେ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାରମାନେ, ମହାନ ଓ ବିଶ୍ୱକୁ ଆଗେଇ ନେବାଳା, ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ସୁପ୍ରାୟଣ’—ସୁଖଦ ପଥ ଓ ସମ୍ୟକ୍ ଗମନ—ହେଉ।

Mantra 6

आ सुष्वयन्ती यजते उपाके उषासानक्ता सदतां नि योनौ । दिव्ये योषणे बृहती सुरुक्मे अधि श्रियं शुक्रपिशं दधाने ॥

ଯଜ୍ଞକୁ ସମୀପରୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା ଉଷା ଓ ରାତ୍ରି ନିଜ ସମନ୍ୱୟର ଯୋନିରେ ଆସି ଆସୀନ ହେଉନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ଯୋଷଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ—ବିଶାଳ, ସୁରୁକ୍ମେ (ସୁବର୍ଣ୍ଣାଭୂଷିତ)—ସେମାନେ ଆମ ଭିତରେ ଦୀପ୍ତିମୟ ଶ୍ରୀକୁ ଏବଂ ଶୁକ୍ରପିଶଂ (ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ-ରୂପ) କାନ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 7

दैव्या होतारा प्रथमा सुवाचा मिमाना यज्ञं मनुषो यजध्यै । प्रचोदयन्ता विदथेषु कारू प्राचीनं ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥

ଦୈବ୍ୟ ହୋତାରମାନେ—ସୁବାଚରେ ପ୍ରଥମ—ମନୁଷ୍ୟ ଯଜିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକୁ ମାପି ସଜାନ୍ତି। ବିଦଥମାନଙ୍କରେ ସେମାନେ କବି-କାରୁକୁ ପ୍ରଚୋଦିତ କରନ୍ତି, ଅଗ୍ରଗାମୀ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଦେଖାନ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ତରେ ନିୟୋଜନ କରନ୍ତି।

Mantra 8

आ नो यज्ञं भारती तूयमेत्विळा मनुष्वदिह चेतयन्ती । तिस्रो देवीर्बर्हिरेदं स्योनं सरस्वती स्वपसः सदन्तु ॥

ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଭାରତୀ ଶୀଘ୍ର ଆସୁ; ମନୁଷ୍ୟମୁଖୀ ଇଳା ଏଠାରେ ଆମକୁ ଚେତନ କରୁ। ବର୍ହିଷର ଏହି ସ୍ୟୋନ (ସୁଖଦ) ଆସନରେ ତିନି ଦେବୀ—ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ସ୍ୱପସ (ସୁକାର୍ଯ୍ୟ) ସହ ବସି ବିଧିକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 9

य इमे द्यावापृथिवी जनित्री रूपैरपिंशद्भुवनानि विश्वा । तमद्य होतरिषितो यजीयान्देवं त्वष्टारमिह यक्षि विद्वान् ॥

ଯିଏ ଜନିତ୍ରୀ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ସହ, ରୂପମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୁବନକୁ ଗଢ଼ିଲେ—ସେଇ ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଆଜି, ହୋତର, ଋଷିପ୍ରେରିତ ଓ ବିଦ୍ୱାନ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଯଜ; ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନତାରେ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର।

Mantra 10

उपावसृज त्मन्या समञ्जन्देवानां पाथ ऋतुथा हवींषि । वनस्पतिः शमिता देवो अग्निः स्वदन्तु हव्यं मधुना घृतेन ॥

ଅନ୍ତରାତ୍ମାରେ ମୁକ୍ତ କର, ଛାଡ଼ି ଦେ; ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସଂଯୋଜନରେ ଦେବମାନଙ୍କ ପଥକୁ ସଜାଅ—ଋତୁଅନୁସାରେ ହବିଷ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର। ବନସ୍ପତି—ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ—ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ମଧୁ ଓ ଘୃତରେ ହବ୍ୟକୁ ରସମୟ, ସ୍ୱାଦୁ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 11

सद्यो जातो व्यमिमीत यज्ञमग्निर्देवानामभवत्पुरोगाः । अस्य होतुः प्रदिश्यृतस्य वाचि स्वाहाकृतं हविरदन्तु देवाः ॥

ସଦ୍ୟୋଜାତ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞକୁ ମାପି ସଜାଇଲେ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ପୁରୋଗାମୀ ହେଲେ। ଏହି ହୋତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ବଚନରେ, ଋତର ବାଣୀରେ, ସ୍ୱାହା-କୃତ ହବିଷ୍ୟକୁ ଦେବମାନେ ଭୋଗ କରୁନ୍ତୁ।