Sukta 111

Mantra 1

मनीषिणः प्र भरध्वं मनीषां यथायथा मतयः सन्ति नृणाम् । इन्द्रं सत्यैरेरयामा कृतेभिः स हि वीरो गिर्वणस्युर्विदानः ॥

ഹേ മനീഷിണഃ, നിങ്ങളുടെ മനീഷയെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുവിൻ—മനുഷ്യരുടെ ഉദ്ദേശങ്ങൾ എങ്ങനെ എങ്ങനെ ആണോ അതുപോലെ. സത്യങ്ങളാലും സിദ്ധമായ കർമങ്ങളാലും ഇന്ദ്രനെ പ്രേരിപ്പിക്കാം; കാരണം അവൻ വീരൻ, ഗിർവണസ്യു—സ്തുതിപ്രിയൻ—വിജയത്തിന്റെ പാത അറിയുന്നവൻ.

Mantra 2

ऋतस्य हि सदसो धीतिरद्यौत्सं गार्ष्टेयो वृषभो गोभिरानट् । उदतिष्ठत्तविषेणा रवेण महान्ति चित्सं विव्याचा रजांसि ॥

ഋതത്തിന്റെ സദസ്സിൽ—സത്യത്തിന്റെ ആസനത്തിൽ—ഇന്ന് ധീ പ്രകാശിച്ചു; ഗാർഷ്ടേയനായ വൃഷഭൻ ഗോ-കിരണങ്ങളോടെ ഗർജിച്ചു. അവൻ തവീഷയോടും തന്റെ നാദത്തോടും കൂടി എഴുന്നേറ്റു; മഹത്തായ രജാംസികളെയും പിരിച്ചുവിടുകയും വ്യാപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു—പ്രകാശത്തിന്റെ ഗമനത്തിന് ഇടം ഒരുക്കി.

Mantra 3

इन्द्रः किल श्रुत्या अस्य वेद स हि जिष्णुः पथिकृत्सूर्याय । आन्मेनां कृण्वन्नच्युतो भुवद्गोः पतिर्दिवः सनजा अप्रतीतः ॥

ഇന്ദ്രൻ ആത്മശ്രുതിയാൽ ഇതിനെ അറിയുന്നു; കാരണം അവൻ ജിഷ്ണു—വിജയി—സൂര്യനുവേണ്ടി പഥകൃത്ത്. മേനയെ സ്വന്തമാക്കി, അച്യുതനായി, അവൻ ഗോ-കിരണത്തിന്റെ അധിപതിയാകുന്നു; ദിവ്യ ഉയരങ്ങളുടെ അധിപൻ, പുരാതനത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ, അപ്രതിഹതൻ—ഉന്നതങ്ങളിൽ പ്രകാശത്തിന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 4

इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य व्रतामिनादङ्गिरोभिर्गृणानः । पुरूणि चिन्नि तताना रजांसि दाधार यो धरुणं सत्यताता ॥

ഇന്ദ്രൻ തന്റെ മഹിമയാൽ മഹത്തായ അർണവത്തിന്റെ വ്രതങ്ങളെ ചലിപ്പിച്ചു; അങ്കിരസ ഋഷിമാർ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ. അവൻ അനേകം രജാംസികളെയും വ്യാപിപ്പിച്ചു സ്ഥാപിച്ചു; സത്യതയുടെ ശക്തിയാൽ ധരുൺ—ആധാരം, ധാരകൻ—നെ ധരിക്കുന്നവൻ അവൻ തന്നേ.

Mantra 5

इन्द्रो दिवः प्रतिमानं पृथिव्या विश्वा वेद सवना हन्ति शुष्णम् । महीं चिद्द्यामातनोत्सूर्येण चास्कम्भ चित्कम्भनेन स्कभीयान् ॥

ഇന്ദ്രൻ ദ്യൗസ്സിന്റെ പ്രതിമയും പൃഥിവിയുടെ അധാരവും ആയി, സോമ-സവനങ്ങളെയെല്ലാം അറിയുന്നു; പ്രവാഹം തടയുന്ന ശുഷ്ണനെ അവൻ സംഹരിക്കുന്നു. സത്യദർശനത്തിന്റെ സൂര്യനാൽ മഹത്തായ ദ്യൗസ്സിനെയും അവൻ വ്യാപിപ്പിച്ചു; കുലുക്കുന്ന ശക്തികളേക്കാൾ ബലമുള്ള അധാരശക്തിയാൽ അതിനെ ദൃഢമായി താങ്ങിനിറുത്തി.

Mantra 6

वज्रेण हि वृत्रहा वृत्रमस्तरदेवस्य शूशुवानस्य मायाः । वि धृष्णो अत्र धृषता जघन्थाथाभवो मघवन्बाह्वोजाः ॥

വജ്രത്താൽ, ഹേ വൃത്രഹാ, നീ വൃത്രനെ പ്രഹരിച്ചു; സ്വേച്ഛയിൽ വീർപ്പുമുട്ടിയ നിർദേവന്റെ മായാജാലങ്ങളെ നീ ചിതറിച്ചു. ഇവിടെ ധൃഷ്ണുവായി, അതിലും ധൃഷ്ടമായ ബലത്താൽ നീ അവനെ വധിച്ചു; പിന്നെ, ഹേ മഘവൻ, നീ ഭുജബലത്തിൽ മഹാശക്തനായി.

Mantra 7

सचन्त यदुषसः सूर्येण चित्रामस्य केतवो रामविन्दन् । आ यन्नक्षत्रं ददृशे दिवो न पुनर्यतो नकिरद्धा नु वेद ॥

ഉഷസ്സുകൾ സൂര്യനോടു ചേർന്ന് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ ചിത്രകിരണങ്ങൾ അവന്നു ദീപ്തമായ ആനന്ദം കണ്ടെത്തിക്കൊടുക്കുന്നു. നക്ഷത്ര-ചിഹ്നം ദൃശ്യമാകുമ്പോൾ, അത് ദ്യൗസ്സിൽ നിന്നെന്നപോലെ തോന്നുന്നു—എന്നാൽ അത് വീണ്ടും എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത് എന്ന് ആരും ഉറപ്പോടെ അറിയുന്നില്ല.

Mantra 8

दूरं किल प्रथमा जग्मुरासामिन्द्रस्य याः प्रसवे सस्रुरापः । क्व स्विदग्रं क्व बुध्न आसामापो मध्यं क्व वो नूनमन्तः ॥

നിശ്ചയമായും ആദിമ ജലങ്ങൾ ദൂരെയ്ക്ക് പോയിരിക്കുന്നു—ഇന്ദ്രന്റെ പ്രേരണയിൽ പുറപ്പെട്ടു ഒഴുകിയവ. അവയുടെ ആരംഭം എവിടെ, അവയുടെ അടിത്തറ (ബുധ്ന) എവിടെ ആയിരുന്നു? ഹേ ആപഃ, നിങ്ങളുടെ മധ്യം എവിടെ, ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ അന്ത്യം ഉള്ളിൽ എവിടെയാണ്?

Mantra 9

सृजः सिन्धूँरहिना जग्रसानाँ आदिदेताः प्र विविज्रे जवेन । मुमुक्षमाणा उत या मुमुच्रेऽधेदेता न रमन्ते नितिक्ताः ॥

അഹി (സർപ്പം) വിഴുങ്ങിയ സിന്ധുക്കളെ നീ മോചിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ഈ ജലങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പിരിഞ്ഞ് പാഞ്ഞുപോയി. മോചനം തേടുന്നവ—മറ്റൊരു വശത്ത് ഇതിനകം മോചിതരായവ—അതിനുശേഷം തൃപ്തിയായി നിൽക്കുകയില്ല; അസന്തൃപ്തരായി മുന്നോട്ടു തള്ളിപ്പോകുന്നു.

Mantra 10

सध्रीचीः सिन्धुमुशतीरिवायन्त्सनाज्जार आरितः पूर्भिदासाम् । अस्तमा ते पार्थिवा वसून्यस्मे जग्मुः सूनृता इन्द्र पूर्वीः ॥

ഒരുമിച്ച്, നേരെ സിന്ധുക്കൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു, ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെപ്പോലെ; പുരാതനകാലം മുതൽ അവരുടെ ജാര (പ്രേമി) ഉണർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—അവരുടെ പുരങ്ങളെ ഭേദിക്കുന്നവൻ. നിന്റെ ധാമത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾക്കായി ഭൂമിയിലെ വസുക്കൾ വന്നിരിക്കുന്നു; ആദിമുതൽ അനേകം സത്യവചനങ്ങളും—ഹേ ഇന്ദ്ര.