Sukta 110

Mantra 1

समिद्धो अद्य मनुषो दुरोणे देवो देवान्यजसि जातवेदः । आ च वह मित्रमहश्चिकित्वान्त्वं दूतः कविरसि प्रचेताः ॥

আজি মনুষ্যৰ গৃহত সমিধিত হৈ, হে জাতবেদস্, তুমি দেৱস্বৰূপে দেৱসকলক যজ্ঞ কৰোৱা। মহিমাৰ মিত্ৰকো আহ্বান কৰি আনাহ; কিয়নো তুমি দূত, কবি-ঋষি, প্ৰচেতা—সজাগ জ্ঞানী, যি আমাৰ সংকল্প ওপৰলৈ বহন কৰ।

Mantra 2

तनूनपात्पथ ऋतस्य यानान्मध्वा समञ्जन्त्स्वदया सुजिह्व । मन्मानि धीभिरुत यज्ञमृन्धन्देवत्रा च कृणुह्यध्वरं नः ॥

হে তনূনপাত্, ঋতৰ পথসমূহত আগবঢ়া যাত্ৰাত, মধুৰে সিহঁতক অভিষিক্ত কৰি সোৱাদু কৰ—হে সুজিহ্ব। বুদ্ধিৰ শক্তিৰে আমাৰ মন্মানিসমূহ দৃঢ় কৰ, আৰু আমাৰ যজ্ঞক দেৱমুখী, অবিঘ্ন, ঋতসম্মত অধ্বৰ কৰি গঢ়ি তোল।

Mantra 3

आजुह्वान ईड्यो वन्द्यश्चा याह्यग्ने वसुभिः सजोषाः । त्वं देवानामसि यह्व होता स एनान्यक्षीषितो यजीयान् ॥

হে অগ্নি, আজুহ্বান—চামুচে আহ্বানিত, ঈড্য—পূজনীয় আৰু বন্দ্য—স্তবনীয়, তুমি বসুসকলৰ সৈতে একসুৰে আহা। তুমি দেৱসকলৰ যহ্ব হোতা; তেন্তে তোমাৰ ইচ্ছাৰে প্ৰেৰিত হৈ, এইসকলক যজ্ঞ কৰ—হে যজীয়ান, অতি যোগ্য অৰ্ঘ্যকাৰ।

Mantra 4

प्राचीनं बर्हिः प्रदिशा पृथिव्या वस्तोरस्या वृज्यते अग्रे अह्नाम् । व्यु प्रथते वितरं वरीयो देवेभ्यो अदितये स्योनम् ॥

পূৰ্বমুখে বৰ্হিঃ (পবিত্ৰ আসন) পৃথিৱীৰ দিশা অনুসৰি প্ৰসাৰিত হয়—দিনসমূহৰ উষাৰ আগফালে। ই অধিকাধিক বিস্তৃত হয়, অধিক সুখদায়ক প্ৰশস্ততা লাভ কৰে—দেৱসকলৰ বাবে, আৰু অনন্তা অদিতিৰ বাবে, স্যোন (শান্তিময়) আধাৰ হৈ উঠে।

Mantra 5

व्यचस्वतीरुर्विया वि श्रयन्तां पतिभ्यो न जनयः शुम्भमानाः । देवीर्द्वारो बृहतीर्विश्वमिन्वा देवेभ्यो भवत सुप्रायणाः ॥

বিস্তৃত আৰু দীপ্তিমান দ্বাৰাসকল উন্মুক্ত হৈ প্ৰসাৰিত হওক—স্বামীসকলৰ বাবে অলংকৃত নাৰীৰ দৰে। হে দেবী দ্বাৰাসকল, মহান আৰু বিশ্ব-প্ৰবাহিনী, দেৱসকলৰ বাবে সুপ্ৰায়ণ (শুভ গমন-পথ) হওক।

Mantra 6

आ सुष्वयन्ती यजते उपाके उषासानक्ता सदतां नि योनौ । दिव्ये योषणे बृहती सुरुक्मे अधि श्रियं शुक्रपिशं दधाने ॥

যজ্ঞৰ ওচৰত জাগৰণ আনোতা উষা আৰু ৰাত্ৰি আহি, নিজৰ যোনি (সমন্বয়ৰ আশ্ৰয়)ত আসন গ্ৰহণ কৰক। দিব্য যোষণ ক্ষেত্ৰত—বৃহৎ, সুবৰ্ণাভ অলংকাৰে বিভূষিত—তেওঁলোকে আমাৰ ভিতৰত শ্ৰী (দীপ্ত সৌন্দৰ্য) আৰু শুক্ৰপিশ (উজ্জ্বল ৰূপ-ঔজ্জ্বল্য) স্থাপন কৰক।

Mantra 7

दैव्या होतारा प्रथमा सुवाचा मिमाना यज्ञं मनुषो यजध्यै । प्रचोदयन्ता विदथेषु कारू प्राचीनं ज्योतिः प्रदिशा दिशन्ता ॥

দৈৱ্য হোতাৰদ্বয়—সু-বাক্যত প্ৰথম—মানৱে যজ্ঞ কৰিবৰ বাবে যজ্ঞখন মাপি-বিন্যাস কৰে। বিদথসমূহত কাব্য-প্ৰেৰিত কাৰুক তেওঁলোকে উদ্দীপিত কৰে; আগলৈ থকা জ্যোতি দেখুৱাই, সত্তাৰ ভিতৰত তাৰ দিশসমূহ নিৰ্দেশ কৰে।

Mantra 8

आ नो यज्ञं भारती तूयमेत्विळा मनुष्वदिह चेतयन्ती । तिस्रो देवीर्बर्हिरेदं स्योनं सरस्वती स्वपसः सदन्तु ॥

আমাৰ যজ্ঞলৈ ভাৰতি দ্ৰুত আহক; ইলা—মানৱমুখী—ইয়াত আমাক জাগ্ৰত কৰক। এই সুখাসন বৰ্হিষত ত্ৰয়ী দেৱীসকল—সৰস্বতী আদি—নিজ নিজ সু-কর্মত বহি যজ্ঞ-কৰ্ম স্থাপন কৰক।

Mantra 9

य इमे द्यावापृथिवी जनित्री रूपैरपिंशद्भुवनानि विश्वा । तमद्य होतरिषितो यजीयान्देवं त्वष्टारमिह यक्षि विद्वान् ॥

যি জনিত্ৰী দ্যাৱা-পৃথিৱীক ৰূপেৰে অলংকৃত কৰি সকলো ভুবন গঢ়িলে—সেই দেৱ ত্বষ্টাক আজি, হোতাৰ, ঋষি-প্ৰেৰিত আৰু জ্ঞানী হৈ, ইয়াত যজ্ঞেৰে অৰ্পণ কৰা।

Mantra 10

उपावसृज त्मन्या समञ्जन्देवानां पाथ ऋतुथा हवींषि । वनस्पतिः शमिता देवो अग्निः स्वदन्तु हव्यं मधुना घृतेन ॥

আত্মাৰ অন্তৰতাৰে (ত্মন্যা) মুক্ত কৰি দিয়া, এৰি দিয়া; সু-সংযোজনে ঋতুঅনুসাৰে দেৱসকলৰ পথ স্থাপন কৰা—ঋতুমতে হৱিষসমূহ। বনস্পতিঃ শমিতা, আৰু দেৱ অগ্নিঃ—তেওঁলোকে মধু আৰু ঘৃতৰে হৱ্যক স্বাদু কৰক।

Mantra 11

सद्यो जातो व्यमिमीत यज्ञमग्निर्देवानामभवत्पुरोगाः । अस्य होतुः प्रदिश्यृतस्य वाचि स्वाहाकृतं हविरदन्तु देवाः ॥

সদ্যোজাত অগ্নিয়ে যজ্ঞ মেপি-বিভাগ কৰিলে, আৰু দেৱসকলৰ আগুৱাই যোৱা (পুরোগাঃ) হ’ল। এই হোতাৰ ঋতৰ বাক্যত, নিৰ্দেশক বাণীত—স্বাহা-কৃত হৱিষ দেৱসকলে ভক্ষণ কৰক।