Adhyaya 51

Verse 1

नरोत्तम उवाच । त्रिदशानां च देवानामन्येषां जगदीश्वरः । प्रभुः कर्ता च हर्त्ता च गोप्ता भर्त्ता पिता प्रसूः

നരോത്തമൻ പറഞ്ഞു—ജഗദീശ്വരൻ ത്രിദശ ദേവന്മാരുടെയും മറ്റു സകല ജീവികളുടെയും അധിപൻ; അവൻ തന്നെയാണ് പ്രഭു, സൃഷ്ടികർത്താവും സംഹാരകനും, രക്ഷകനും പോഷകനും, പിതാവും ജന്മത്തിന്റെ മൂലസ്രോതസ്സും।

Verse 2

अस्माकं वाक्श्रमो विष्णोः कथनेनैव युज्यते । किंतु कौतूहलं मेऽस्ति पिपासा वा क्षुधापि वा

ഞങ്ങളുടെ വാക്കിന്റെ പരിശ്രമം വിഷ്ണുകഥ പറയുന്നതിലൂടെയേ സഫലമാകൂ; എന്നാൽ എനിക്ക് ഒരു കൗതുകമുണ്ട്—ഇത് ദാഹമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ വിശപ്പുമോ?

Verse 3

कृतं पृच्छति येनैव वक्तव्यं तत्प्रियेण हि । अतीतं चैव जानाति कथं नाथ पतिव्रता

അവൻ നടന്നതിനെ തന്നെയാണു ചോദിക്കുന്നത്; പറയേണ്ടതും അവനു പ്രിയമായതുതന്നെ. അവൻ കഴിഞ്ഞതും അറിയുന്നു—ഹേ നാഥാ, പതിവ്രതയായ ഭാര്യ എങ്ങനെ വേറെയായി പ്രവർത്തിക്കും?

Verse 4

किं वा तस्यां प्रभावं च वक्तुमर्हस्यशेषतः । भगवानुवाच । कथितं मे पुरा वत्स पुनः कौतूहलं द्विज

“അതിന്റെ പ്രഭാവം എന്ത്? ദയചെയ്ത് മുഴുവനായി പറയുക.” ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“വത്സാ, നീ ഇത് മുമ്പേ എനിക്കു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; എങ്കിലും, ഹേ ദ്വിജാ, വീണ്ടും കൗതൂഹലം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു.”

Verse 5

कथयिष्यामि तत्सर्वं यत्ते मनसि वर्तते । पतिव्रता पतिप्राणा सदा पत्युर्हिते रता

നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളതെല്ലാം ഞാൻ പറയും. അവൾ പതിവ്രത, ഭർത്താവിനെ തന്നെയാണ് പ്രാണമായി കരുതുന്നത്; എപ്പോഴും ഭർത്താവിന്റെ ഹിതത്തിൽ തന്നെ രതയായിരിക്കും.

Verse 6

देवानामपि साऽऽराध्या मुनीनां ब्रह्मवादिनां । धवस्यैकस्य या नारी लोके पूज्यतमा स्मृता

അവൾ ദേവന്മാർക്കും ആരാധ്യയാണ്; ബ്രഹ്മവാദികളായ മുനിമാർക്കും വന്ദനീയയാണ്. ഒരേയൊരു ഭർത്താവിനോടു നിഷ്ഠയുള്ള സ്ത്രീ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും പൂജ്യയെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 7

तस्या संमानने गुर्वी निभृता न भविष्यति । मध्यदेशे पुरा तात नगरी चातिशोभना

അവളെ ആദരിക്കുന്നതിൽ ഭാരമുള്ള മടിയോ മടക്കമോ ഉണ്ടാകുകയില്ല. ഹേ താത, പുരാകാലത്ത് മധ്യദേശത്തിൽ അത്യന്തം ശോഭയുള്ള ഒരു നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു.

Verse 8

तस्यां च ब्रह्मजातीया सेव्या नाम्नी पतिव्रता । तस्या धवोऽभवत्कुष्ठी पूर्वकर्मविरोधतः

അവിടെ ബ്രാഹ്മണകുലത്തിൽ ജനിച്ച സേവ്യാ എന്ന പേരുള്ള പതിവ്രതയായ സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുൻകർമ്മത്തിന്റെ പ്രതികൂലഫലത്താൽ അവളുടെ ഭർത്താവ് കുഷ്ഠരോഗബാധിതനായി.

Verse 9

गलद्व्रणास्य पत्युश्च नित्यं चर्यापरायणा । यद्यन्मनोरथं तस्य शक्त्या सा कुरुते भृशम्

വായിലെ വ്രണത്തിൽ നിന്ന് സ്രാവം ഒഴുകുന്ന ഭർത്താവിനെ അവൾ നിത്യവും സേവാചാര്യയിൽ ലീനയായി പരിചരിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉദിക്കുന്ന ഏതു ആഗ്രഹവും അവൾ തന്റെ ശക്തിയാൽ സമൃദ്ധമായി നിറവേറ്റി.

Verse 10

अर्चयेद्देववन्नित्यं स्नेहं कुर्यादमत्सरा । कदाचित्पथि गच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्

അവൾ ഭർത്താവിനെ ദേവനെപ്പോലെ നിത്യവും ആരാധിക്കുകയും അസൂയയില്ലാതെ സ്നേഹം കാണിക്കുകയും വേണം. ഒരിക്കൽ വഴിയിൽ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ഒരു വേശ്യ നടന്നു പോകുകയായിരുന്നു.

Verse 11

दृष्ट्वाऽतीवाभवन्मोहान्मन्मथाविष्टचेतनः । निश्श्वस्य सुतरां दीर्घं ततस्तु विमनाऽभवत्

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അത്യന്തം മോഹിതനായി; മന്മഥാവിഷ്ടചിത്തനായി വളരെ ദീർഘമായി നിശ്വാസം വിട്ടു, പിന്നെ വിഷണ്ണനായി.

Verse 12

श्रुत्वा गृहाद्विनिःसृत्य साध्वी पप्रच्छ तं पतिं । उन्मनास्त्वं कथं नाथ निःश्वासस्ते कथं विभो

അത് കേട്ട് സാധ്വിയായ ഭാര്യ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന് ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചു—“നാഥാ, എന്തുകൊണ്ട് നീ ഇങ്ങനെ ഉന്മനസ്സായിരിക്കുന്നു? ഹേ വിഭോ, ഈ ദീർഘ നിശ്വാസം എന്തിന്?”

Verse 13

ब्रूहि मे यच्च कर्तव्यमकर्तव्यं च यत्प्रियम् । दयितं ते करिष्यामि त्वमेको मे गुरुः प्रियः

എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യേണ്ടതും എന്ത് ചെയ്യരുതാത്തതും, നിങ്ങള്ക്ക് എന്ത് പ്രിയമാണെന്നും പറയുക. നിങ്ങള്ക്ക് പ്രിയമായതുതന്നെ ഞാൻ ചെയ്യും; നിങ്ങളേയാണ് എന്റെ പ്രിയ ഗുരു.

Verse 14

अभीष्टं वद मे नाथ यथाशक्ति करोम्यहम् । इत्युक्ते तामुवाचेदं वृथा किं भाषसे प्रिये

ഹേ നാഥാ, നിങ്ങള്ക്ക് അഭീഷ്ടമായതു പറയുക; എന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഞാൻ ചെയ്യും. അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു—പ്രിയേ, വ്യർത്ഥമായി എന്തിന് സംസാരിക്കുന്നു?

Verse 15

न शक्ता त्वं न चैवाहं मोघं वक्तुं न युज्यते । प्रष्टुं नाधिकरोषीति यथा दीर्घतरोः फलम्

നീയും ശേഷിയുള്ളവളല്ല, ഞാനും അല്ല; വ്യർത്ഥമായി പറയുന്നത് യുക്തമല്ല. ചോദിക്കാൻ നിനക്ക് അധികാരമില്ല—വളരെ ഉയർന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം എളുപ്പം കിട്ടാത്തതുപോലെ.

Verse 16

भूमौ स्थित्वा तु खर्वात्मा समुद्धर्तुं प्रवांछति । तथा मे रमणी लोभान्मोहाद्यदभिवांछितम्

ഭൂമിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും മൂഢചിത്തൻ ലോകം ഉയർത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ. അതുപോലെ എന്റെ പ്രിയയുമ് ലാഭവും മോഹവും മൂലം കൽപ്പിതമായതു മോഹിച്ചു.

Verse 17

दंपत्योरपि दुःसाध्यमपयानं वदाम्यहम् । पतिव्रतोवाच । ज्ञात्वा तु त्वन्मनोवृत्तं शक्ताहं कार्यसाधने

ദമ്പതികൾക്കുപോലും ദുഷ്സാധ്യമായ ഒരു പുറപ്പെടൽ ഞാൻ പറയുന്നു. പതിവ്രത പറഞ്ഞു—നിങ്ങളുടെ മനോവൃത്തി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, കർത്തവ്യസാധനത്തിൽ ഞാൻ ശേഷിയുള്ളവളാണ്.

Verse 18

आदेशं कुरु मे नाथ कर्तव्यं येन केनचित् । यदि ते दुर्लभं कार्यं कर्तुं शक्नोमि यत्नतः

ഹേ നാഥാ, എനിക്ക് ആജ്ഞ നൽകണമേ; ഏതൊരു കര്‍ത്തവ്യവും എനിക്ക് ഏല്പിക്കൂ. നിനക്കൊരു ദുഷ്കരകാര്യമായാൽ, ഞാൻ പരിശ്രമത്തോടെ അത് നിർവഹിക്കാം.

Verse 19

तदा मे त्वतिकल्याणं फलिष्यति परे त्विह । इत्युक्ते परमः प्रीतः स्थितो वचनमब्रवीत्

അപ്പോൾ എനിക്ക് പരമമംഗലം നിശ്ചയമായി ഫലിക്കും—ഇഹലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായി അവിടെ തന്നേ നിന്നുകൊണ്ട് ഈ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

Verse 20

पापाभ्यासाच्च पाप्मानं पृच्छतीति विनिश्चयः । पथ्यस्मिन्संप्रगच्छंतीं वेश्यां परमसुंदरीम्

പാപം ആവർത്തിച്ച് അഭ്യസിക്കുന്നതിനാൽ മനുഷ്യൻ പാപമാർഗം തന്നെയാണു അന്വേഷിക്കുന്നതെന്ന് നിശ്ചയം. ആ വഴിയിൽ നടക്കുമ്പോൾ അത്യന്തം സുന്ദരിയായ ഒരു വേശ്യയെ പോകുന്നതായി അവൻ കണ്ടു.

Verse 21

सर्वतश्चानवद्यांगीं दृष्ट्वा मे दह्यते मनः । यदि तां त्वत्प्रसादाच्च प्राप्नोमि नवयौवनां

അവളുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും കുറ്റമറ്റതെന്നു കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ഉള്ളിൽ കത്തുന്നു. നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവളെ വീണ്ടും നവയൗവനത്തോടെ ലഭിക്കുമെങ്കിൽ...

Verse 22

तदा मे सफलं जन्म कुरु साध्वि हितं मम । यदि मां कुष्ठिनं दीनं पूतिगंधं नवव्रणम्

ഹേ സാധ്വീ, അപ്പോൾ എന്റെ ജന്മം സഫലമാക്കണമേ; എന്റെ ഹിതം ചെയ്യണമേ—ഞാൻ കുഷ്ഠരോഗി, ദീനൻ, ദുർഗന്ധമുള്ളവൻ, ഒമ്പത് വ്രണങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടവനായാലും.

Verse 23

न गच्छति वरारोहा तदा मे निधनं हितम् । श्रुत्वा तेनेरितं वाक्यं साध्वी वचनमब्रवीत्

“ആ വരാരോഹിണി പോകുന്നില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് മരണമേ ശ്രേയസ്കരം.” എന്നു അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ സാധ്വി മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 24

यथाशक्ति करिष्यामि स्थिरी भव प्रभोऽधुना । मनसाथ समालोच्य क्षपांते ह्युषसि द्रुतम्

“എനിക്ക് കഴിയുന്നത്ര ഞാൻ ചെയ്യും; പ്രഭോ, ഇപ്പോൾ സ്ഥിരനായി ഇരിക്കൂ. മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് രാത്രിയുടെ അവസാനം—ഉഷസ്സിൽ—വേഗത്തിൽ ചെയ്യും.”

Verse 25

गोमयं सह शोधन्या गृहीत्वा सा ययौ मुदा । संप्राप्य गणिकागेहं शोधयित्वा च चत्वरम्

ഗോമയവും ശുദ്ധീകരണ ചൂലും എടുത്ത് അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പോയി. ഗണികയുടെ വീട്ടിലെത്തി മുറ്റവും ശുദ്ധമാക്കി.

Verse 26

प्रतोलीं वीथिकां चैव गोमयं प्रददौ मुदा । सा तूर्णमागता गेहे जनस्यालोकने भयात्

അവൾ സന്തോഷത്തോടെ കവാടത്തിലും വഴിയിലും ഗോമയം പുരട്ടിച്ചു. പിന്നെ ജനങ്ങളുടെ നോട്ടഭയത്തിൽ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു.

Verse 27

एवं क्रमेण सा साध्वी चरति स्म दिनत्रयम् । अथ सा वारमुख्या च चेटिकाश्चेटकानपि

ഇങ്ങനെ ക്രമമായി ആ സാധ്വി മൂന്നു ദിവസം ആചരണം നടത്തി. തുടർന്ന് മുഖ്യ ഗണിക ദാസിമാരോടൊപ്പം—പുരുഷ സേവകരെയും കൂട്ടി—വന്നു.

Verse 28

अपृच्छत्कस्य कर्माणि शोभनानि च चत्वरे । मया नोक्तेप्युषः काले कस्य मत्प्रियकारणात्

അവൻ ചത്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു—“ഈ ശോഭനകർമ്മങ്ങൾ ആരുടേതാണ്?” ഉഷസ്സുകാലത്ത് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, എന്റെ പ്രീതിക്കായി ആരുടെ നിമിത്തം അവൻ എന്നെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ പ്രിയനായിത്തീർന്നുവെന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു।

Verse 29

रुच्यकर्मणि दीप्यंते रथ्या चत्त्वर वीथिकाः । परस्परेण संचिंत्य वारमुख्यां च तेऽब्रुवन्

മനോഹരമായ ഉത്സവകർമ്മങ്ങൾ ജ്വലിക്കുമ്പോൾ തെരുവുകളും ചത്വരങ്ങളും ഇടവഴികളും എല്ലാം പ്രകാശിച്ചു. പിന്നെ അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ച് പ്രധാന വാർമുഖ്യ (ഗണിക)യെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു പറഞ്ഞു।

Verse 30

अस्माभिर्न कृतं भद्रे कर्म चैतत्प्रमार्जनम् । अथ सा विस्मयं गत्वा संचिंत्य रजनीक्षये

അവർ പറഞ്ഞു—“ഭദ്രേ, ഞങ്ങൾ ഇതിന് യാതൊരു പ്രായശ്ചിത്തകർമ്മവും ശുദ്ധീകരണവും ചെയ്തിട്ടില്ല.” അപ്പോൾ അവൾ വിസ്മയത്തിലായി, രാത്രി അവസാനിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു।

Verse 31

तया च दृश्यते सा च तथैव पुनरागता । दृष्ट्वा तां महतीं साध्वीं ब्राह्मणीं च पतिव्रताम्

അവൾ അവളെ കണ്ടു; അവളും അതേവിധം വീണ്ടും മടങ്ങിവന്നു. ആ മഹതിയായ സാധ്വി, പതിവ്രതയായ ബ്രാഹ്മണിയെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ഭക്തിശ്രദ്ധയോടെ വിനീതരായി।

Verse 32

दधार चरणे तस्या हा क्षमस्वेति भाषिणी । आयुर्देहं च संपत्तिर्यशोर्थः कीर्तिरेव च

“അയ്യോ, ക്ഷമിക്കണം” എന്നു പറഞ്ഞ് അവൾ അവളുടെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ചു. ശരണാഗതിയായി ആയുസ്സും ദേഹവും സമ്പത്തും—മാനം, ധനം, കീർത്തി എല്ലാം സമർപ്പിച്ചു।

Verse 33

एतासां मे विनाशाय स्फुरसीव पतिव्रते । यद्यत्प्रार्थयसे साध्वि नित्यं दास्यामि तद्दृढम्

ഹേ പതിവ്രതേ, എന്റെ ഈ ശത്രുക്കളുടെ നാശത്തിനായി നീ ജ്വലിക്കുന്നതുപോലെ ദീപ്തമാകുന്നു. ഹേ സാധ്വി, നീ എന്ത് പ്രാർത്ഥിച്ചാലും അത് ഞാൻ നിത്യവും ദൃഢമായി നിർബന്ധമായും നൽകും.

Verse 34

सुवर्णं मणिरत्नं वा चेलं वा यन्मनोरथं । तामुवाच ततः साध्वी न मे चार्थे प्रयोजनम्

“സ്വർണ്ണമോ, മണിരത്നമോ, വസ്ത്രമോ—നിന്റെ മനോരഥം എന്തായാലും പറയുക,” എന്നു അവൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ സാധ്വി മറുപടി പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് അത്തരം ധനത്തിൽ ആവശ്യമില്ല.”

Verse 35

अस्ति कार्यं च ते किञ्चिद्वदामि कुरुषे यदि । तदा मे हृदि संतोषः कृतं सर्वं त्वयाऽधुना

നിനക്കായി പറയാനുള്ള ഒരു ചെറിയ കാര്യമുണ്ട്—നീ എന്റെ വാക്കുപ്രകാരം ചെയ്താൽ എന്റെ ഹൃദയം തൃപ്തിയാകും; ഇപ്പോൾ തന്നെ നീ എനിക്കായി എല്ലാം ചെയ്തതുപോലെ ആയിരിക്കും.

Verse 36

गणिकोवाच । सत्यं सत्यं करिष्यामि द्रुतं वद पतिव्रते । कुरु मे रक्षणं मातर्द्रुतं कृत्यं च मे वद

ഗണിക പറഞ്ഞു—“സത്യം, സത്യം, ഞാൻ ചെയ്യും. ഹേ പതിവ്രതേ, വേഗം പറയൂ. അമ്മേ, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ; ഞാൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യം ഉടൻ പറയൂ.”

Verse 37

त्रपया निकृतं वाच्यं तस्यामुक्तं वरं प्रियम् । क्षणं विमृश्य सा वेश्या कृत्वा क्षांतिमुवाच च

ലജ്ജ കാരണം അവൾ നിയന്ത്രിത വാക്കുകളിൽ അവനു പ്രിയവും മനോഹരവുമായ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഒരു ക്ഷണം ആലോചിച്ച് ആ വേശ്യ ക്ഷമയും ധൈര്യവും ധരിച്ചു വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.

Verse 38

कुष्ठिनः पूतिगंधस्य संपर्के दुःखिता भृशम् । दिनैकं च करिष्यामि यद्यागच्छति मद्गृहम्

ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന കുഷ്ഠരോഗിയുടെ സാമീപ്യം എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അദ്ദേഹം എൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരികയാണെങ്കിൽ ഒരു ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ അത് സഹിക്കും.

Verse 39

पतिव्रतोवाच । आगमिष्यामि ते गेहमद्य रात्रौ च सुंदरि । भुक्तभोग्यं पतिं हृष्टं पुनर्नेष्यामि मद्गृहम्

പതിവ്രത പറഞ്ഞു: 'ഹേ സുന്ദരീ, ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ നിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരും. ഭോഗസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ച് സന്തുഷ്ടനായ ഭർത്താവിനെ ഞാൻ തിരികെ എൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.'

Verse 40

गणिकोवाच । गच्छ शीघ्रं महाभागे स्वगृहं च पतिव्रते । पतिस्ते चार्द्धरात्रे स आगच्छतु च मद्गृहम्

ഗണിക പറഞ്ഞു: 'ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ, പതിവ്രതേ, നീ വേഗം സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ. നിൻ്റെ ഭർത്താവ് അർദ്ധരാത്രിയിൽ എൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരട്ടെ.'

Verse 41

बहवो मे प्रियास्संति राजानस्तत्समाश्च ये । एकैको मद्गृहे नित्यं तिष्ठतीह निरंतरम्

എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട അനേകം രാജാക്കന്മാരുണ്ട്, അവർക്ക് തുല്യരായ മറ്റുള്ളവരും ഉണ്ട്. അവരിൽ ഓരോരുത്തരും എപ്പോഴും എൻ്റെ വീട്ടിൽ നിരന്തരം താമസിക്കുന്നു.

Verse 42

अद्याहं मे गृहं शून्यं करिष्यामि च त्वद्भयात् । स चागच्छतु ते भर्त्ता स चास्मान्प्राप्य गच्छतु

ഇന്ന് നിന്നെ ഭയന്ന് ഞാൻ എൻ്റെ വീട് കാലിയാക്കും. നിൻ്റെ ഭർത്താവ് വരട്ടെ, എന്നെ പ്രാപിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം പോകട്ടെ.

Verse 43

एतच्छ्रुत्वा तु सा साध्वी गतासौ स्वगृहे तथा । पत्यौ निवेदयामास कृत्यं ते फलितं प्रभो

ഇതു കേട്ട് ആ സതീ തന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഭർത്താവിനോട് അവൾ നിവേദിച്ചു—“പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രേത കൃത്യം ഫലിച്ചു.”

Verse 44

अद्य रात्रौ च तद्गेहं गंतुं ख्यातिं करोति सा । प्रभूताः पतयस्तस्यास्तव कालो न विद्यते

ഇന്നിരാത്രിയിലും അവൾ ആ മനുഷ്യന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി തന്റെ ഖ്യാതി വർധിപ്പിക്കുന്നു. അവൾക്കു പല ഭർത്താക്കന്മാർ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്—നിനക്കായി അവൾക്കു സമയം ഇല്ല.

Verse 45

विप्र उवाच । कथं यास्यामि तद्गेहं मया गंतुं न शक्यते । एतज्ज्ञात्वा कुतः क्षांतिः कृतं कार्यं कथं भवेत्

വിപ്രൻ പറഞ്ഞു—“ഞാൻ ആ വീട്ടിലേക്കെങ്ങനെ പോകും? എനിക്ക് അവിടെ പോകാൻ കഴിയില്ല. ഇതറിഞ്ഞാൽ മനസ്സിന് ശാന്തി എങ്ങനെ? കൃത്യം പൂർത്തിയായി എന്നു എങ്ങനെ പറയാം?”

Verse 46

पतिव्रतोवाच । स्वपृष्ठस्थमहं कृत्वा नेष्यामि तद्गृहं प्रति । सिद्धे ह्यर्थे नयिष्यामि पुनस्ते नैव वर्त्मना

പതിവ്രത പറഞ്ഞു—“നിങ്ങളെ എന്റെ പുറത്ത് ഇരുത്തി ആ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാം. കാര്യം സിദ്ധമായാൽ നിങ്ങളെ വീണ്ടും തിരികെ കൊണ്ടുവരാം—എന്നാൽ ഇതേ വഴിയിലൂടെ അല്ല.”

Verse 47

द्विज उवाच । कल्याणि त्वत्कृतेनैव सर्वं मे कृत्यमेष्यति । इदानीं यत्कृतं कर्म स्त्रीजनैरपि दुःसहम्

ദ്വിജൻ പറഞ്ഞു—“കല്യാണി, നിന്റെ ചെയ്തതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ എല്ലാ കൃത്യങ്ങളും പൂർത്തിയാകും. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആരംഭിച്ച ഈ പ്രവൃത്തി സ്ത്രീകൾക്കുപോലും ദുസ്സഹമാണ്.”

Verse 48

तस्मिंश्च नगरे रम्ये नित्यं च धनिनो गृहे । पौरेश्च प्रचुरं वित्तं हृतं राज्ञा श्रुतं तदा

അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ കേൾക്കപ്പെട്ടു—ആ മനോഹര നഗരത്തിൽ ധനികരുടെ വീടുകളിലും നഗരവാസികളുടെ ഇടയിലും ഉണ്ടായിരുന്ന സമൃദ്ധമായ ധനം രാജാവ് നിത്യവും അപഹരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

Verse 49

श्रुत्वा सर्वान्निशाचारानाहूय नृपती रुषा । जीवितुं यदि वो वांछा चोरं मामद्य दास्यथ

ഇതു കേട്ട് രാജാവ് ക്രോധത്തോടെ എല്ലാ നിശാചരന്മാരെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു—“നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഇന്ന് തന്നെ ആ കള്ളനെ എനിക്ക് ഏല്പിക്കൂ.”

Verse 50

गृहीत्वा तु नृपस्याज्ञां यत्तैर्जिघृक्षयाकुलैः । चारैश्चोरो गृहीतस्तैर्बलाच्चैव नृपाज्ञया

രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കൈപ്പറ്റിയ ആ ചാരന്മാർ അവനെ പിടിക്കാനുള്ള ആകാംക്ഷയിൽ വ്യാകുലരായി; രാജാജ്ഞപ്രകാരം ബലപ്രയോഗത്തോടെ ആ കള്ളനെ പിടികൂടി.

Verse 51

नगरोपांतदेशे च वृक्षमूले घने वने । समाधिस्थोमहातेजामांडव्योमुनिपुंगवः

നഗരത്തിന്റെ അതിര്പ്രദേശത്ത്, ഘനവനത്തിലെ ഒരു വൃക്ഷമൂലത്തിൽ, മഹാതേജസ്സുള്ള തപസ്വികളിൽ അഗ്രഗണ്യനായ മാണ്ഡവ്യ മുനി സമാധിസ്ഥനായി ഇരുന്നു.

Verse 52

व्यातिष्ठद्वह्निसंकाशो योगिनां प्रवरो मुनिः । अंतर्नाडीगतो वायुः किंचिन्न प्रतिभाति च

യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ മുനി അഗ്നിസദൃശമായി ദീപ്തനായി നിലകൊണ്ടു; എന്നാൽ അന്തർനാഡികളിൽ പ്രവേശിച്ച പ്രാണവായു യാതൊരുവിധത്തിലും പ്രകടമായില്ല.

Verse 53

तं ब्रह्मतुल्यं तिष्ठन्तं दृष्ट्वा दुष्टा महामुनिम् । चोरोयमद्भुताकारो धूर्तस्तिष्ठति कानने

ബ്രഹ്മസമനായ മഹാമുനി അവിടെ നില്ക്കുന്നതു കണ്ട ആ ദുഷ്ടൻ പറഞ്ഞു— “ഇവൻ അത്ഭുതാകാരമുള്ള കള്ളൻ; ഈ ധൂർത്തൻ കാട്ടിൽ നില്ക്കുന്നു।”

Verse 54

एवमुक्त्वा तु तं पापा बबन्धुर्मुनिसत्तमम् । नोक्ताश्च नेक्षितास्तेन पुरुषा अतिदारुणाः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ പാപികൾ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ ബന്ധിച്ചു; എന്നാൽ അദ്ദേഹം അത്യന്തം ഭീകരരായ ആ പുരുഷന്മാരോട് സംസാരിച്ചില്ല, നോക്കിയുമില്ല।

Verse 55

ततो राजा उवाचेदं संप्राप्तस्तस्करो मया । उपांते च पथिद्वारे कुरुध्वं घोरदण्डनम्

അപ്പോൾ രാജാവ് പറഞ്ഞു— “എന്റെ കൈയിൽ ഒരു കള്ളൻ പിടിയിലായി. വഴിവാതിലിനടുത്ത് ഇവനു ഭീകരശിക്ഷ നൽകുക।”

Verse 56

मांडव्यश्च मुनिस्तत्र पथिशूले च कीलितः । पायुदेशे च तैर्दत्तं शूलं यावच्च मस्तकम्

അവിടെ മാണ്ഡവ്യ മുനിയെ വഴിയരികിൽ ശൂലത്തിൽ കീലിച്ചു; ഗുദപ്രദേശത്തിലൂടെ ശൂലം കുത്തി തലവരെ എത്തിച്ചു।

Verse 57

व्यथां स च न जानाति शूले विद्धतनुर्यमात् । अन्यैरपि कृतो दण्डः कृतस्तैस्तु मनोहितः

യമൻ ശൂലത്തിൽ കുത്തിയ ദേഹമുള്ളിട്ടും അദ്ദേഹം വേദന അറിയുന്നില്ല; മറ്റുള്ളവർ നൽകിയ ശിക്ഷയും അദ്ദേഹത്തിന് മനോഹിതവും പ്രിയവും ആകുന്നു।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे रात्रावंधकारे घनोन्नते । स्वपतिं पृष्ठतः कृत्वा प्रययौ सा पतिव्रता

അതിനിടയിൽ രാത്രിയിൽ ഘനമായ അന്ധകാരം പടർന്നപ്പോൾ, ആ പതിവ്രത ഭർത്താവിനെ പിന്നിൽ നിർത്തി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി।

Verse 59

मांडव्यस्य तनौ सङ्गात्कुष्ठिनो गंध आगतः । भग्नः समाधिस्तस्यैवं कुष्ठिसंसर्गतो ध्रुवम्

മാണ്ടവ്യന്റെ ദേഹസ്പർശം മൂലം കുഷ്ഠരോഗിയുടെ ദുർഗന്ധം അവനിൽ പറ്റി; അതിനാൽ കുഷ്ഠിസംസർഗ്ഗം കൊണ്ടു അവന്റെ സമാധി തീർച്ചയായും ഭംഗപ്പെട്ടു।

Verse 60

मांडव्य उवाच । एवं येनाधुना कृच्छ्रं कारितं गात्रवेदनम् । स एव भस्मतां यातु प्रोदिते च विरोचने

മാണ്ടവ്യൻ പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് ഈ കഠിന കഷ്ടവും ദേഹവേദനയും വരുത്തിയവൻ, ദീപ്തമായ സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഭസ്മമായിപ്പോകട്ടെ।

Verse 61

मांडव्येनैवमुक्तस्स पपात धरणीतले । ततः पतिव्रता चाह ब्रध्नो नोदयतु ध्रुवं

മാണ്ടവ്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഭൂമിയിൽ വീണു. പിന്നെ പതിവ്രത പറഞ്ഞു—‘ബ്രധ്നൻ (സൂര്യൻ) തീർച്ചയായും ഉദിക്കരുത്; സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളട്ടെ।’

Verse 62

दिनत्रयं गृहं नीत्वा शापाद्वेश्मगता ततः । शयनीये स्थितं रम्ये धृत्वाऽतिष्ठत्पतिव्रता

മൂന്ന് ദിവസം അവനെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ശേഷം, ശാപഫലമായി അവൾ ഗൃഹത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മനോഹരമായ ശയ്യയ്ക്കരികെ അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ആ പതിവ്രത നിലകൊണ്ടു।

Verse 63

शप्त्वा तं च मुनिश्रेष्ठो गतो देशमभीष्टकम् । सूरो नोदयते लोके यावच्चैव दिनत्रयम्

അവനെ ശപിച്ച് മുനിശ്രേഷ്ഠൻ തനിക്കിഷ്ടമായ ദേശത്തേക്ക് പോയി. അപ്പോൾ ലോകത്തിൽ മൂന്നു ദിവസത്തോളം സൂര്യൻ ഉദിച്ചില്ല.

Verse 64

निखिलं व्यथितं दृष्ट्वा त्रैलोक्यं सचराचरम् । शतक्रतुं पुरस्कृत्य गता देवाः पितामहम्

ചരാചരങ്ങളോടുകൂടിയ സമസ്ത ത്രിലോകവും വ്യഥിതമായിരിക്കുന്നതു കണ്ട ദേവന്മാർ ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ)നെ മുൻപിൽ നിർത്തി പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) അടുക്കൽ പോയി.

Verse 65

वृत्तं न्यवेदयन्सर्वं पद्मयोनौ दिवौकसः । कारणं च न जानीमस्त्वं तु योग्यं विधेहि नः

ദിവൗകസരായ ദേവന്മാർ സമസ്ത സംഭവവും പദ്മയോനി (ബ്രഹ്മാവ്)നോട് അറിയിച്ചു—“കാരണം ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല; നിങ്ങൾ യോഗ്യൻ, ഞങ്ങൾക്കായി നിർണ്ണയിക്കണം” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 66

ब्रह्मोवाच । पतिव्रताया यद्वृत्तं मांडव्यस्य मुनेश्च यत् । यथा नोदयते ब्रध्नो धाता देवेष्ववेदयत्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—“ആ പതിവ്രതയുടെ വൃത്താന്തവും മുനി മാണ്ഡവ്യന്റെ സംഭവവും കേൾക്കുക; ധാതാവ് ദേവന്മാരിൽ എങ്ങനെ അറിയിച്ചുവോ, അതിനാൽ ബ്രധ്ന (സൂര്യൻ) വീണ്ടും ഉദിക്കാതിരിക്കേണ്ടതുപോലെ.”

Verse 67

ततो देवा विमानैश्च पुरस्कृत्य प्रजापतिम् । गतास्तदंतिकं विप्र तूर्णं सर्वे च भूतलम्

അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ പ്രജാപതിയെ മുൻപിൽ നിർത്തി, വിമാനങ്ങളിൽ കയറി, ഹേ വിപ്രാ, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് വേഗത്തിൽ ഭൂതലത്തിലെ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു.

Verse 68

तेषां श्रिया विमानानां मुनीनां किरणैस्तथा । शतसूर्यमिवाभाति नान्यत्र च गृहोदरे

ആ ദിവ്യവിമാനങ്ങളുടെ ശ്രീയും മുനികളുടെ കിരണമയ തേജസ്സും ചേർന്ന് ഗൃഹാന്തരം നൂറു സൂര്യന്മാർ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ദീപ്തമായി; മറ്റെവിടെയും അത്തരം കാന്തി കണ്ടില്ല।

Verse 69

हा हतास्मि कथं सूरो मद्गृहे समुपस्थितः । अदृश्यंत तया देवा विमानैर्हंससन्निभैः

“അയ്യോ, ഞാൻ നശിച്ചു! സൂര്യൻ എങ്ങനെ എന്റെ വീട്ടിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു?” അവൾക്ക് ഹംസസദൃശമായ വിമാനങ്ങളിൽ ആരൂഢരായ ദേവന്മാർ ദൃശ്യമാവുകയും ചെയ്തു।

Verse 70

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा तामुवाच पतिव्रताम् । अखिलानां च देवानां द्विजानां च गवां तथा

അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മാവ് ആ പതിവ്രതയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു—സകല ദേവന്മാരുടെയും ദ്വിജന്മാരുടെയും ഗോമാതാക്കളുടെയും ഭാഗത്ത് നിന്ന്, അവരുടെ ഹിതം കാംക്ഷിച്ച്।

Verse 71

यथैव निधनं तेषां कथं ते परिरोचते । मातः क्रोधं त्यजस्वाद्य सूर्यस्योदयनं प्रति

അവരുടെ മരണം തന്നെയാണെങ്കിൽ അത് നിനക്ക് എങ്ങനെ ഇഷ്ടമാകും? അമ്മേ, ഇന്ന് കോപം വിട്ട് സൂര്യോദയത്തിലേക്ക് മനസ്സു തിരിക്കൂ।

Verse 72

पतिव्रतोवाच । सर्वलोकानतिक्रम्य पतिरेको गुरुर्मम । अस्य मृत्युर्मुनेश्शापादुदिते च विरोचने

പതിവ്രത പറഞ്ഞു—“സകല ലോകങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ചും എനിക്ക് ഏക ഗുരു എന്റെ ഭർത്താവുതന്നെ. മുനിയുടെ ശാപം മൂലം അദ്ദേഹത്തിന് മരണം സംഭവിക്കും; വിരോചനൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ അത് നടക്കും.”

Verse 73

तेनैव कारणेनैष मया शप्तो दिवाकरः । न कोपान्न च मोहाच्च लोभात्कामान्न मत्सरात्

അതു തന്നെയുള്ള കാരണത്താൽ ഞാൻ ഈ ദിവാകരനെ (സൂര്യനെ) ശപിച്ചു—കോപം കൊണ്ടല്ല, മോഹം കൊണ്ടല്ല, ലോഭം കൊണ്ടല്ല, കാമം കൊണ്ടല്ല, അസൂയ കൊണ്ടും അല്ല।

Verse 74

ब्रह्मोवाच । एकस्य निधनेनैव त्रैलोक्यस्य हितं भवेत् । ततस्ते चाधिकं पुण्यं मातरेवं भविष्यति

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഒരാളുടെ മരണത്താൽ തന്നെ ത്രിലോകങ്ങളുടെ ഹിതം സാധിക്കുമെങ്കിൽ, നിനക്ക് അതിലും അധികം പുണ്യം ലഭിക്കും; മാതാവിനും അങ്ങനെ തന്നെയാകും।

Verse 75

सा चोवाच विधिं तत्र देवानामग्रतः सती । पतिं त्यक्त्वा च मे सत्यं शिवं मे नानुरोचते

അപ്പോൾ സതി ദേവന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു—സത്യം പറയുന്നു; ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാലും ശിവൻ എനിക്ക് അംഗീകര്യമല്ല।

Verse 76

ब्रह्मोवाच । उदिते च खगे सौम्ये पत्यौ ते भस्मतां गते । स्वस्थेभूते च त्रैलोक्ये करिष्यामि हितं तव

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ സൗമ്യേ, ശുഭഖഗം ഉദിച്ചപ്പോൾ നിന്റെ ഭർത്താവ് ഭസ്മമായാൽ, ത്രിലോകവും സ്വസ്ഥമായാൽ, ഞാൻ നിനക്ക് ഹിതം ചെയ്യും।

Verse 77

भस्मनः पुरुषो भाव्यः कामदेवसमप्रभः । गुणैः सर्वैर्युतो भर्ता रतिवत्त्वं च सर्वदा

ഭസ്മത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുരുഷൻ ഉദ്ഭവിക്കണം—കാമദേവനെപ്പോലെ ദീപ്തിയുള്ളവൻ; സർവ്വഗുണസമ്പന്നനായ യോഗ്യഭർത്താവായി, സദാ രതി-ശക്തിയാൽ സമൃദ്ധനായി।

Verse 78

यथापूज्यो हरिर्दैवैर्यथा लक्ष्मीश्च पूजिता । तथैव दंपती स्वर्गे तस्मान्मद्वचनं कुरु

ദേവന്മാർ ഹരിയെ എങ്ങനെ പൂജിക്കുന്നുവോ, ലക്ഷ്മീദേവിയും എങ്ങനെ പൂജിതയോ, അതുപോലെ ഈ ദമ്പതികൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടും. അതിനാൽ എന്റെ വചനം അനുസരിക്കു.

Verse 79

पतिव्रतोवाच । पत्युर्मे निधने ब्रह्मन्विधवा लोकनिंदिता । कांस्तु लोकान्गमिष्यामि भग्ना चारामलीमसा

പതിവ്രത പറഞ്ഞു— ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തോടെ ഞാൻ വിധവയായി, ലോകത്തിൽ നിന്ദിതയായി. ആചാരമലിനതാൽ തകർന്ന ഞാൻ ഇനി ഏതു ലോകങ്ങളിലേക്കു പോകും?

Verse 80

ब्रह्मोवाच । अतस्ते नास्ति दोषो वै न मृतस्ते धवोऽधुना । अस्माकं वचनेनैव कुष्ठी मन्मथतां व्रजेत्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു— അതിനാൽ നിനക്കൊരു ദോഷവും ഇല്ല; നിന്റെ ഭർത്താവ് ഇപ്പോഴും മരിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ വചനമാത്രത്താൽ ഈ കുഷ്ഠി മന്മഥസ്ഥിതിയെ പ്രാപിക്കും.

Verse 81

वदत्येवंविधौ सा च विमृश्य क्षणमेव च । बाढमुक्तवती सा च ततस्सूर्योदयोऽभवत्

അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ക്ഷണമാത്രം ആലോചിച്ച് ‘ബാഢം’—“അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ” എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് സൂര്യോദയം സംഭവിച്ചു.

Verse 82

अभवद्भस्मरूपोऽसौ मुनिशापप्रपीडितः । भस्मनो मध्यतो जातो द्विजो मन्मथपीडितः

മുനിശാപത്താൽ പീഡിതനായ അവൻ ഭസ്മരൂപമായി. ആ ഭസ്മത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ദ്വിജൻ ജനിച്ചു; അവൻ മന്മഥപീഡിതനായിരുന്നു.

Verse 83

दृष्ट्वा विस्मयपमापन्नाः सर्वे ते पुरवासिनः । मुदिता देवसंघाश्च जनः स्वस्थतरोऽभवत्

അതു കണ്ടു നഗരവാസികളൊക്കെയും പരമ വിസ്മയത്തിലായി. ദേവസംഘങ്ങൾ സന്തോഷിച്ചു; ജനങ്ങൾ കൂടുതൽ ആരോഗ്യവാന്മാരായി, നിശ്ചിന്തരായി മാറി.

Verse 84

विमानेनार्कवर्णेन स्वर्लोकादागतेन च । पतिना सह सा साध्वी सुरैः सार्द्धं गता दिवम्

സ്വർലോകത്തിൽ നിന്നെത്തിയ സൂര്യവർണ്ണ വിമാനം കയറി ആ സാധ്വി ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ദേവന്മാരുടെ സഹവാസത്തോടെ ദിവ്യലോകത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 85

एवं पतिव्रता यस्माच्छुभा चैव तु मत्समा । तेन वृत्तं च जानाति भूतं भव्यं प्रवर्तनम्

അവൾ ഇങ്ങനെ പതിവ്രതയും മംഗളമയിയും എനിക്കു തുല്യയുമാകയാൽ, സംഭവിച്ചതും വരാനിരിക്കുന്നതും സംഭവങ്ങളുടെ പ്രവാഹവും അവൾ അറിയുന്നു.

Verse 86

य इदं श्रावयेल्लोके पुण्याख्यानमनुत्तमम् । तस्य पापं क्षयं याति जन्मजन्मकृतं च यत्

ഈ ലോകത്തിൽ ഈ അനുത്തമ പുണ്യാഖ്യാനം ശ്രവിപ്പിക്കുന്നവന്റെ ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ എല്ലാം ക്ഷയിച്ചു നശിക്കുന്നു.

Verse 87

अक्षयं लभते स्वर्गं विबुधैः संप्रयुज्यते । ब्राह्मणो लभते वेदं जन्मजन्मसु बाडव

അവൻ അക്ഷയമായ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ച് ദേവന്മാരോടു ചേർന്നു ഏകീഭവിക്കുന്നു. ഹേ ബാഡവ! ബ്രാഹ്മണൻ ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ വേദം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 88

सकृच्छृणोति यः पूतो दुष्कृतौघाद्विमुच्यते । सुरालयमवाप्नोति स्वर्गाद्भ्रष्टो धनी भवेत्

ഇത് ഒരിക്കൽപോലും ഭക്തിയോടെ ശ്രവിക്കുന്നവൻ ശുദ്ധനായി പാപകൃത്യങ്ങളുടെ പ്രളയത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകും. അവൻ ദേവലോകവാസം പ്രാപിക്കും; സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വീണാലും ഭൂമിയിൽ ധനവാനാകും.