Sukta 57

Mantra 1

प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम् ॥

われは思いを捧げる、最も豊かに施す者、広大なる者、広き富を抱く者、真なる力を具え、剛健なる者へ。坂を下る水のごとく、捉えがたきその恵みは開かれて注がれ、万有のいのちのため、久しく耐える威力のために顕れる。

Mantra 2

अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः ॥

そのとき万有は汝に従い、祭儀へと向かった。水々は低きところへ集まるように、供物を携える者の搾り（サヴァナ）へと来た。望ましきインドラの黄金のヴァジュラ（वज्र）は、山にて止まらず、それを打ち砕き裂いた。

Mantra 3

अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे ॥

この畏るべき者に、祭儀の中で敬礼をもって結び合わせよ。曙のように清らかに輝く供えを携えよ——愛でるべき供えを。彼の住処は名声のため、彼の名は主宰の力。前へ導くための光が造られ、旅立ちに轡を受ける緑の駿馬のごとし。

Mantra 4

इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः ॥

インドラよ、これらは汝のもの——われらは汝の者、あまた称えられる者よ。汝に取りすがり、汝の主宰の豊かさのうちを歩む。讃歌を愛する者（gīrvaṇa）よ、汝のほかに、われらの歌を大地が重荷を担うように担い得る者はない。ゆえに、われらのこの言葉を受け入れよ。

Mantra 5

भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे ॥

インドラよ、汝の英雄の力は豊かに満ちる。われらは汝に属する。施与の主（Maghavan）よ、この歌い手の願いを満たせ。汝の威力に従い、広大なる天も、この地もまた、汝の力のために、定められた度合いにおいて運行する。

Mantra 6

त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः ॥

インドラよ、汝は金剛（vajra）をもって、あの巨大にして広き山を裂いた。金剛を執る者よ、汝はそれを節目ごとに打ち砕いた。汝は堰き止められていた水を下へと放ち、流れ行かせた。そして汝は、ただ一つに凝り集められた力によって、あまねく全世界を支え保つ。